บทที่ 52 กล่องของขวัญอัปเกรดขั้นสูง

"อาจารย์ น้องเล็กของพวกเรา... หัวดีจริง ๆ ครับ" แถมอาจารย์ยังไม่รู้ด้วยว่า ตอนน้องเล็กรับมือกับผู้คนแต่ละอย่างนั้นช่ำชองแค่ไหน ต่อให้เป็นพวกเขี้ยวลากดินมาหลายสิบปี ยังอาจสู้เธอไม่ได้เลย

"ดี งั้นต่อไปพวกอาจารย์ลูกศิษย์คงต้องตามน้องเล็กของพวกเจ้าไปหากินแล้ว" หม่าเหยียนผู่หัวเราะลั่น พลางชูแก้วขึ้น "ต่อไปก็ต้องฝากน้องเล็กช่วยดูแลพวกเราด้วย"

หลายคนพากันหัวเราะคิกคัก พูดว่า "ฝากดูแลด้วย"

ตู่ตั้นถามขึ้นมาทันที "อาจารย์ ไม่คิดเลยนะครับว่าอาจารย์ยังมีเงินเก็บส่วนตัวตั้งหลายร้อย สะสมมาได้ยังไงครับ"

ปกติอาจารย์สอนเด็ก ๆ ฝึกหมัดมวย ก็เก็บค่าเล่าเรียนแค่ 5 หยวนพอเป็นพิธีเท่านั้น ไม่ได้ทำเงินอะไรเลย

"นั่นสิครับ เห็นอาจารย์ประหยัดกินประหยัดใช้มาตลอด ไม่นึกเลยว่าจะซ่อนไพ่ไว้ลึกขนาดนี้"

"พวกเจ้าจะไปรู้อะไร" หม่าเหยียนผู่ถลึงตาใส่ แล้วแค่นเสียงฮึ "อย่างน้อย ๆ ตอนหนุ่ม ๆ อาจารย์ก็เคยเลือดร้อนมีไฟเหมือนกัน เมื่อสิบกว่าปีก่อนทำค้าขาย ตอนนั้นเข้มงวดกว่าตอนนี้เสียอีก"

"พวกเราพี่น้องเคยไปรับซื้อไก่ซื้อเป็ดจากหมู่บ้านรอบ ๆ แล้วลากเข้ามาขายในเมือง เคยหาเงินได้อยู่บ้าง แล้วก็เคยไปค้าของอย่างอื่นด้วย เพียงแต่ช่วงปี 1966 ถ้าทำเรื่องพวกนี้ มีโอกาสโดนตีตราว่าเก็งกำไรค้ากำไรเกินควรได้ง่าย ๆ ถ้าพลาดขึ้นมาก็ได้เข้าไปนอนข้างในแน่ ๆ แต่อาจารย์ของพวกเจ้าน่ะหัวไวจะตาย เห็นท่าไม่ดีก็ถอนตัวตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว"

"มิน่าล่ะครับ ทุกวันนี้อาจารย์ถึงยังมีเส้นสายอยู่ไม่น้อย ต่อไปต้องช่วยชุบมือเปิบลูกศิษย์พวกนี้หน่อยนะครับ" เซี่ยหรันเอ่ยปากหวาน พลางรินชาเติมให้ท่านอาจารย์หม่า ทำเอาลุงใหญ่ยิ้มจนหุบไม่ลง

ก็ว่าแล้วว่าลูกสาวน่ะช่างเอาใจใส่จริง ๆ รับลูกศิษย์ทื่อเป็นท่อนไม้มาร้อยคน ก็ยังสู้เด็กผู้หญิงคนนี้คนเดียวไม่ได้เลย เรื่องเอาตัวรอดเก่งกว่าเห็น ๆ

"เจ้าคนโต พรุ่งนี้มาที่สำนักเอาเงินอีก 800 หยวนไป"

"ครับอาจารย์" จางเมิ่งกำเงินปึกใหญ่ไว้ในมือ อดตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ "น้องเล็ก เงินเยอะขนาดนี้ พวกเราไปเปิดบัญชีธนาคารฝากไว้ก่อนดีไหม"

"อย่าเลยค่ะ" เซี่ยหรันคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ไม่ต้องห่วงหรอก ด้วยฝีมือของพี่ชายทั้งสองคน ยังจะกลัวโดนปล้นอีกเหรอ"

ทุกวันนี้ธนาคารของรัฐก็น่าจะมีแค่ธนาคารประชาชน ธนาคารก่อสร้าง แล้วก็ธนาคารเกษตร ต่อให้เป็นธนาคารอุตสาหกรรมและพาณิชย์ เหมือนจะยังไม่ได้ก่อตั้งด้วยซ้ำ...

ฝากเข้าไปน่ะง่าย แต่อยากถอนออกมานี่สิยุ่งยาก สมัยหลังแค่โอนเงินผ่านมือถือทีเดียวก็โอนได้ 200,000 ตอนนี้จะมีอะไร คงถอนต่อครั้งได้สูงสุดไม่เกิน 500 หยวน

ที่สำคัญที่สุดคือ ฝากไว้ข้างในก็ไม่ได้ช่วยอะไร ยุคนี้ยังไม่เชื่อมระบบกันเลย ถอนต่างถิ่นไม่ได้แม้แต่น้อย ถ้าจะไปค้าขายต่างเมืองก็ยังต้องพึ่งเงินสดหมุนมืออยู่ดี

อีกอย่าง พ่อค้าแม่ค้าทั่วไปต้องมีเงินหมุนเวียน จะเอาไปฝากไว้ในนั้นก็เหมือนเอาเชือกมารัดคอตัวเองเปล่า ๆ หาเรื่องให้วุ่นวาย

จางเมิ่งเกาหัว "งั้นฟังน้องเล็ก"

ทั้งสี่คุยปรึกษากันต่ออีกพักใหญ่ สองพี่น้องตัดสินใจฉวยจังหวะตอนกระแสกำลังดี ภายในครึ่งเดือนจะไปเซินซื่ออีกรอบ

พอแยกย้ายกันแล้ว เซี่ยหรันก็ปัดเงินใบละ 5 หยวน 10 หยวนที่กองระเกะระกะอยู่เต็มโต๊ะใส่กระสอบจนหมด

หลายคนมองท่าทางที่เธอทำเหมือนกำลังหิ้วขยะ ก็อดถามไม่ได้ "เธอ... จะหิ้วกลับไปทั้งกระสอบแบบนี้เลยเหรอ"

"ตอนนี้จะกลับเกสต์เฮาส์แล้วเหรอ"

"อือ" เซี่ยหรันพยักหน้า เห็นสีหน้าพวกเขาราวกับถูกฟ้าผ่าก็อดขำไม่ได้ "วางใจเถอะ ฉันจะเก็บให้ดี ไม่มีทางหายแน่ ถ้าพี่ชายเงินทุนซื้อของไม่พอ ก็มายืมฉันได้"

หม่าเหยียนผู่รีบดึงลูกศิษย์คนเล็กแล้วเดินตาม "รีบกลับเถอะ อาจารย์ไปส่ง"

ช่างทนดูไม่ไหวจริง ๆ หิ้วเงินทั้งกระสอบแกว่งไปแกว่งมา คนที่ไม่รู้คงนึกจริง ๆ ว่าเธอหิ้วถุงขยะใบโตอยู่

"ไม่ต้องไปส่งจริง ๆ ค่ะอาจารย์ ทางก็ไม่ได้ไปทางเดียวกัน อีกอย่าง กลางวันแสก ๆ แบบนี้จะมีใครมองถุงขยะของฉันสักกี่คนกัน" เซี่ยหรันโบกมือให้พวกเขาทั้งที่หันหลังอยู่ สีหน้าผ่อนคลายสบาย ๆ "ไปก่อนนะ~"

"ยัยเด็กบ้า ไม่ต้องไปส่งจริง ๆ เหรอ! อาจารย์ขี่จักรยานมา!" หม่าเหยียนผู่ล้วงกุญแจรถออกมา วิ่งตามออกไปตะโกนเรียก

แต่ยัยเด็กนั่นวิ่งหายวับไปจนไม่เห็นแม้แต่เงาแล้ว...

เซี่ยหรันก้าวฉับ ๆ อย่างเบาสบาย วิ่งพรวดออกจากตรอกไป พอเห็นว่าไม่มีใครอยู่รอบด้านก็ร้องเรียกระบบทันที "ระบบ ระบบ เร็วเข้า เอาเงินในกระสอบฝากเข้าไปให้หมด"

ตรงหน้าปรากฏหน้าจอแสงอิเล็กทรอนิกส์ขึ้นมาแผ่นหนึ่ง พร้อมจุดดอกไม้ไฟอย่างตื่นเต้น แถมยังส่องแสงเจ็ดสีระยิบระยับ

"สวัสดีตอนบ่าย โฮสต์เซี่ยหรัน ยินดีต้อนรับสู่ระบบออนไลน์เพื่อการดูแลวัยเกษียณเล่ออู๋โยว ปัจจุบันมียอดฝากคงเหลือ 269,510.58 หยวน ยืนยันหรือไม่"

เซี่ยหรันกดตกลงแทบจะทันทีโดยไม่ต้องคิด

บนหน้าจอมีดอกไม้ไฟระเบิดขึ้นมาอีกระลอก เสียงดังเปรี๊ยะ ๆ ไม่หยุด

"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ หลังหักต้นทุนการดำเนินการแล้ว เงินฝากจากกำไรทะลุ 10,000 หยวน ขณะนี้ร้านค้าของระบบขอมอบกล่องของขวัญอัปเกรดขั้นสูงให้หนึ่งชุด ยืนยันเปิดหรือไม่"

ดวงตาเซี่ยหรันเป็นประกายขึ้นทันที

"เปิด"

กล่องของขวัญอัปเกรดขั้นสูงมีของทุกอย่างเหมือนกล่องของขวัญมือใหม่ เงินสดเพิ่มมาอีก 1,000 หยวน ตั๋วคูปองในชุดยังชีพก็แทบจะเพิ่มเป็นสองเท่า นอกจากนั้นยังให้ตั๋วจักรยานมาอีก 3 ใบ กับเครื่องเล่นเทปพกพาอีก 1 เครื่อง

"ระบบ ยุคนี้ในประเทศยังไม่มีเครื่องเล่นเทปพกพาเลยมั้ง ถ้าฉันหยิบออกมาใช้ จะเหมาะเหรอ"

"เหมาะสิ" ระบบชมของตัวเองไม่หยุด "โฮสต์แอบใช้เรียนก็ได้ แล้วค่อยทำให้เพื่อนร่วมชั้นตะลึง"

เซี่ยหรันหลุดหัวเราะ

ช่างเถอะ คนที่บอกว่าซื้อเครื่องเล่นเทปพกพามาไว้เรียน ส่วนใหญ่สุดท้ายก็เอาไว้ฟังเพลงกันทั้งนั้น...

"ระบบ เอาเงิน 3,500 หยวนในกล่องของขวัญฝากเข้าไปด้วยเลย"

ตอนนี้เธอยังมีเงินสดยิบย่อยติดตัวอยู่อีกนิดหน่อยเกิน 1,000 หยวน นับว่าเป็นเศรษฐีนีชั้นแนวหน้าแล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องถอนออกมาเพิ่มอีก

"ได้เลยโฮสต์" ระบบฝากเงินเข้าไปอย่างร่าเริง แล้วแจ้งว่า "ตอนนี้ยอดเงินฝากคงเหลือของโฮสต์คือ 3,773,283.88 หยวนนะ"

ยอดคงเหลือไม่ได้ลดลง กลับเพิ่มขึ้นแทน

เซี่ยหรันทอดถอนใจเบา ๆ แล้วถามว่า "ระบบ ตั๋วจักรยานนี่จำกัดไหมว่าจะต้องซื้อที่ไหน"

"ที่ไหนก็ได้ค่ะโฮสต์ ตอนที่คุณจะใช้จริง สามารถเลือกสถานที่ออกตั๋วได้เอง"

"ตั๋วคูปองที่ระบบออกให้ทั้งหมด สามารถเลือกสถานที่ใช้งานได้"

เซี่ยหรันพยักหน้า จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงล้วงแหวนทองออกมาสองวง สร้อยคอทองคำหนึ่งเส้น แล้วก็ต่างหูทองคำหนึ่งคู่จากกระเป๋า

"น้องชาย เอานี่ไปกินเล่นนะ" ก่อนหน้านี้คุณหนูเศรษฐีอย่างจี้อิ๋งอิ๋งยัดใส่มือเธอมาอย่างไม่ยอมให้ปฏิเสธ

นอกจากเครื่องประดับทองพวกนี้แล้ว ยังมีเงินอีก 185 หยวน

ระบบดีใจมาก

เซี่ยหรันเห็นเพียงแสงสีขาววาบผ่าน เครื่องประดับทองบนฝ่ามือก็หายไปไร้ร่องรอย

"โฮสต์ โฮสต์ ฉันรู้สึกว่าเหมือนจะอยู่ไม่ไกลจากร้านค้าระดับสูงแล้วนะ"

เซี่ยหรันพยักหน้า ตอบส่ง ๆ ให้เจ้าระบบตัวน้อย "รู้แล้ว ๆ ฉันจะหาทางเอง... อ้อ จริงสิ คราวก่อนเหมือนจะฝากพี่คุนช่วยแลกตั๋ว แล้วก็ตามหาทองคำให้ด้วยใช่ไหม พรุ่งนี้หาเวลาไปสักหน่อยแล้วกัน"

พอกลับถึงเกสต์เฮาส์ คุณน้ายังไม่เลิกงาน เซี่ยหรันจึงนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องพักสักพัก แล้วก็หลับตาพักผ่อน

พอสี่โมงครึ่งกว่า ๆ คุณน้าก็มาตบประตูห้องเธอ "เซี่ยหรัน พรุ่งนี้น้าจะกลับเซี่ยงไฮ้แล้ว พ่อของเธอบอกว่าก่อนกลับอยากมานั่งกินข้าวพร้อมหน้ากันอีกสักมื้อ ตอนเย็นเธอไปกับน้าด้วย"

เซี่ยหรันคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า "ได้ค่ะ กลับไปกับน้า"

ฉู่เจิ้งปินยิ้มอย่างจนใจ "แล้วเธอจะไปมหาวิทยาลัยวันไหนกันแน่"

"อืม... อีกไม่กี่วันค่ะ ประมาณวันที่ 25 หรือ 26"

"ถ้าไม่กลับไปอยู่บ้าน น้าจะเปิดห้องให้เพิ่มอีกสองสามวัน"

"ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะน้า"

"เธอโตแล้ว ตอนนี้ก็มีความคิดเป็นของตัวเองแล้ว ต่อจากนี้ก็ใช้ชีวิตให้ดี ไปถึงเมืองหลวงแล้วอย่าลืมเขียนจดหมายหาน้าด้วย"

"อือ รู้แล้วค่ะ"

สองน้าหลานเก็บของกันเล็กน้อย แล้วขึ้นรถเมล์กลับไปที่ตรอกหลีเถียน

ห้าโมงครึ่ง เซี่ยหย่งจวินยิ้มกว้างเชื้อเชิญพี่เขยเก่านั่งลงที่โต๊ะอาหาร

วันนี้เซี่ยหย่งจวินยังกำชับหวังเหม่ยเอ๋อเป็นพิเศษ ให้ทำหมูสามชั้นแดงกับปลานึ่ง ถือว่าจัดเลี้ยงรับรองพี่ชายคนโตของอดีตภรรยาอย่างเต็มที่ทีเดียว