บทที่ 53 รนหาที่อับอายเอง

มื้อหนึ่งผ่านไปอย่างชื่นมื่น เจ้าบ้านแขกเหรื่อต่างพอใจกันถ้วนหน้า คราวนี้เซี่ยหย่งจวินไม่ทำพลาด ยกเหล้ายกบุหรี่ คอยเอาใจใส่ต้อนรับลุงใหญ่อย่างเต็มที่ นับว่าทำตามมารยาทได้ครบถ้วน

พอกินข้าวเสร็จ เซี่ยเวยก็ช่วยหวังเหมยเอ๋อเก็บชามเก็บตะเกียบอย่างรู้หน้าที่ ส่วนเซี่ยหย่งจวินก็ดึงเซี่ยเฉิงให้อยู่เป็นเพื่อน คุยเล่นกับฉู่เจิ้งปินต่อ

เจิ้งเป่าจูค่อย ๆ ขยับมาข้างตัวเซี่ยหรัน แล้วใช้ปลายเท้าแตะขาเก้าอี้เธอเบา ๆ “ออกมากับฉันหน่อย”

เซี่ยหรันเหลือบมองหล่อนเอียง ๆ โดยไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ

ทางฝั่งเซี่ยหย่งจวินกำลังคุยออกรสกับลุงใหญ่อยู่พอดี จึงไม่ได้สังเกตเห็นทางนี้

เจิ้งเป่าจูยื่นมือมาลากเซี่ยหรันออกประตูตรง ๆ แล้วพาเดินไปทางตรอกแรกด้านขวา

“อะไร แค่เขาให้นาฬิกามือสองเรือนหนึ่ง เธอก็รีบไปเป็นวัวเป็นม้าให้เขาแล้วเหรอ?”

“เธอพูดอะไรน่ะ” เจิ้งเป่าจูชักมือกลับ แล้วเผลอกระตุกเสื้อแขนยาวของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

น้ำเสียงเซี่ยหรันเชิดขึ้น เต็มไปด้วยการเย้ยหยัน “จะปิดอะไรอีก คราวก่อนตอนเธอเข้าประตูก็เห็นแล้วไม่ใช่เหรอ นาฬิกายี่ห้อไห่อู๋ ใช่ไหม เรือนละ 120 เธอเป็นแค่เด็กฝึกงานในห้างสรรพสินค้า ทำงานทั้งปียังซื้อไม่ไหวสักเรือน ไม่แปลกหรอกที่จะใจสั่น ก็สมแล้วที่สายตาตื้น”

“มั่ว!” เจิ้งเป่าจูกัดริมฝีปาก พลางดึงแขนเสื้อลงอีก ยังคงปากแข็งเถียงข้าง ๆ คู ๆ “ตอนนี้อย่างน้อยฉันก็ได้เงินเดือน 19.3 ต่อเดือนนะ ใครบอกว่าฉันทำงานทั้งปีแล้วซื้อนาฬิกาไม่ได้?”

“ถ้าเย็บปากตัวเองให้สนิทก็ซื้อได้สิ”

เจิ้งเป่าจูกระทืบเท้าแรง ๆ “ฉะ...ฉันขี้เกียจพูดกับเธอแล้ว ตามฉันมา! มีคนอยากเจอเธอ”

เซี่ยหรันยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ล้วงมือใส่กระเป๋าอย่างสบาย ๆ แล้วเดินตามเจิ้งเป่าจูไปทางตรอกอย่างเอื่อยเฉื่อย

ลมฤดูร้อนพัดผ่านตรอกแคบยาวทางเจียงหนาน จนปอยผมฟูตรงหน้าผากของเซี่ยหรันยุ่งกระเซิง

ในตรอกมีคนยืนอยู่ประปรายหลายคน พอเห็นพวกเธอเดินมา ต่างก็พากันเงยหน้ามอง

ทั้งที่เด็กสาวสวมเพียงชุดผ้ากรรมกรธรรมดาที่เรียบง่ายที่สุด มัดหางม้าสูง ๆ เท่านั้น แต่เมื่อแสงอาทิตย์ยามเย็นโปรยลงบนตัวเธอ ก็ราวกับเคลือบร่างนั้นไว้ด้วยประกายสีทองเจิดจ้า ทำให้เธอถูกแยกออกจากโลกของคนรอบข้างอย่างเป็นธรรมชาติ

มั่นใจ เปล่งปลั่ง มีชีวิตชีวา

ราวกับดอกทานตะวันที่เติบโตทวนแสง เรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยพลังชีวิตอันเด่นชัด

หลินจื่อซั่นไม่ใช่ครั้งแรกที่พบเซี่ยหรัน แต่เซี่ยหรันในวันนี้กลับทำให้เขาประทับใจยิ่งกว่าเดิมอย่างประหลาด

ก็เหมือนภาพวาดเก่าแก่ภาพหนึ่งที่จู่ ๆ ถูกแสงแดดลูบผ่านมุมใดมุมหนึ่ง รายละเอียดและสีสันพลันมีชีวิต มีความสว่างสดขึ้นมา จนคนมองละสายตาไม่ได้

ความจริงทุกคนต่างรู้ดีว่ากู่ซินหยวนที่สวมเสื้อเชิ้ตขลิบลูกไม้ผูกโบกับกระโปรงลายดอกเล็กยาวคลุมเข่านั้น แต่งตัวได้สง่างามและสวยงามกว่า

แต่พอทั้งสองยืนอยู่ด้วยกัน สายตากลับอดไม่ได้ที่จะหันไปมองเด็กสาวในเสื้อผ้าสีหม่น ๆ ดวงตาโค้งเป็นเสี้ยว ยิ้มทีไรก็สว่างสดใสคนนั้น

กู่ซินหยวนสังเกตเห็นสายตาของคนในที่นั้น เม้มริมฝีปาก ก่อนจะสวมรองเท้าหนังส้นเตี้ยเดินเข้ามาใกล้เซี่ยหรัน “เธอ...คงรู้อยู่แล้วสินะว่าฉันเป็นใคร”

เซี่ยหรันพลันหัวเราะ “ก็ไม่ค่อยรู้นะ ไม่งั้นเธอลองแนะนำตัวดูสิ”

กู่ซินหยวนถอดแว่นกันแดดสีน้ำชาออก เผยให้เห็นใบหน้าที่...แทบไม่ต่างจากในความทรงจำของเซี่ยหรัน

“ฉันชื่อกู่ซินหยวน เธอน่าจะเคยได้ยินชื่อฉันแล้วใช่ไหม ที่ฉันมาหาเธอ...หลัก ๆ ก็อยากคุยกับเธอดี ๆ”

สายตาเซี่ยหรันกวาดมองครู่หนึ่ง แล้วเชิดคางขึ้นเล็กน้อยเป็นนัยไปทางชายหนุ่มสี่คนด้านหลังอีกฝ่าย “คุยกัน? เธอพาผู้ชายมาตั้งเยอะ คงไม่ได้คิดจะมาเล่นบทข่มขู่หรอกนะ?”

“เฮ้ คนสวย เข้าใจผิดแล้ว เข้าใจผิดจริง ๆ” ชายหนุ่มตาชั้นเดียวที่ยืนข้างหลินจื่อซั่นกระโดดลงจากแท่นหิน ยิ้มแฉ่งพลางกางมือ “พวกเราไม่ใช่นักเลงรับจ้าง พวกเราเป็นคนดีนะ”

เซี่ยหรันเลิกคิ้ว

“ไม่เกี่ยวกับพวกเขา” กู่ซินหยวนขยับไปทางซ้ายหนึ่งก้าว บังสายตาเซี่ยหรันไว้ “ที่ฉันมาหาเธอ เพราะอยากคุยกับเธอจริง ๆ ด้วยความจริงใจ อยากถามว่าเธอต้องการอะไรกันแน่ ถึงจะยอมปล่อยพ่อฉันไป?”

“หือ?” เซี่ยหรันเอียงศีรษะ มองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าประหลาดใจ “ถามฉันเหรอ?”

“ตอนนี้ฉันก็กำลังถามเธออยู่นี่ไง” กู่ซินหยวนแทบถูกท่าทางหนังเหนียวของเธอทำให้โมโหตาย น้ำเสียงเลยสูงขึ้นอีกสองระดับ

“เธอรู้ไหม เพราะการแจ้งความด้วยชื่อจริงของเธอ ตอนนี้เบื้องบนไม่เพียงสั่งพักงานพ่อฉัน แต่ยังตั้งคณะสอบสวนขึ้นมาเพื่อตรวจสอบเขาโดยเฉพาะด้วย”

“เพราะวิธีการสุดโต่งของเธอคนเดียว เธอ...รู้ตัวไหมว่าเธอลากคนอื่นซวยไปด้วยตั้งเท่าไหร่?”

เซี่ยหรันหัวเราะลั่น “พี่สาว เธอมาตลกหรือไง?”

“พ่อเธอ กู่หมิงเลี่ยง ใช้อำนาจในทางมิชอบ ปลอมแปลงหนังสือตอบรับเข้ามหาวิทยาลัยของฉัน ช่วยให้เธอมาแย่งที่นั่งฉันเข้ามหา’ลัยจิงต้า เรื่องนี้จะโทษฉันเหรอ?”

กู่ซินหยวนพองแก้ม น้ำตาไหลทะลักออกมาทันที “ฉันรู้ เรื่องนี้พวกเราทำไม่ถูก แต่ตอนนี้เธอก็ไม่ได้เป็นอะไรแล้วนี่ เธอจะ...”

“ไม่ได้” เซี่ยหรันไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบแม้แต่น้อย จ้องดวงตาแดงก่ำมีน้ำตาคลอของหล่อนด้วยรอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “เธอคงไม่ได้คิดหรอกนะว่า แค่บีบน้ำตาใส่คนอื่นสองหยด แล้วจะทำให้คนสงสารได้?”

เซี่ยหรันหัวเราะออกมาอีกครั้ง เสียงหัวเราะใสกังวานนั้นยิ่งทำให้กู่ซินหยวนอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

ชายตาชั้นเดียวกับชายหนุ่มอีกสองคนอดอ้าปากหัวเราะไม่ได้ แต่พอหลินจื่อซั่นปรายตามองมาก็รีบหุบยิ้มทันที

“พี่จื่อซั่น พี่ไม่รู้สึกเหรอว่า ตอนเธอหัวเราะก็น่ารักดีเหมือนกันนะ”

หลินจื่อซั่นถลึงตาเย็นเยียบใส่เขา ก่อนก้าวไปยืนข้างกู่ซินหยวน

เซี่ยหรันหันหน้าเข้าหาคนพวกนั้นอยู่แล้ว จึงเห็นการกระทำของผู้ชายคนนั้นอย่างชัดเจน แต่เธอไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย สิ่งที่ควรพูดก็ยังพูดต่อ

“พ่อเธอ กู่หมิงเลี่ยง ไม่เพียงละเมิดสิทธิอันชอบธรรมตามกฎหมายของฉัน เซี่ยหรัน ในฐานะพลเมืองอย่างร้ายแรงเท่านั้น แต่ยังเหยียบย่ำเส้นตายของความเป็นธรรมทางการศึกษาอย่างตามใจชอบ กดมันลงไปในโคลนตมลึก จนแทบไม่เห็นแสงตะวันอีก”

“กฎเกณฑ์แห่งอำนาจในมือเขา ก็เหมือนมีดขึ้นสนิมเล่มหนึ่ง ที่สามารถตัดสินประหารคนธรรมดาสามัญอย่างฉันได้ตามอำเภอใจ”

“บนโลกนี้ยังมีความยุติธรรม ความเที่ยงธรรม และความถูกต้องอยู่ ต่อให้มันจะถูกฝุ่นกลบชั่วคราว ขอเพียงมีสายลมพัดผ่าน สักวันหนึ่งแสงแห่งความจริงก็จะทะลุผ่านความมืด ส่องลงสู่ผืนแผ่นดิน”

“ตัวเธอเองก็เป็นแค่หนูตัวหนึ่งที่หลบอยู่ตามมุมมืดมาตลอด ไม่กล้าโผล่หัวออกมา จะมาห้ามคนอื่นไม่ให้ไล่ตามแสง ไล่ตามความยุติธรรมกับ...ความเที่ยงธรรม ได้ยังไงล่ะ?”

เซี่ยหรันเอียงศีรษะ แล้วยิ้มให้กู่ซินหยวนที่หน้าซีดเผือดเล็กน้อย

หลินจื่อซั่นยกมือประคองเอวกู่คุณหนูไว้ แล้วก้มมองเซี่ยหรันจากที่สูงด้วยสายตาเย็นเฉียบ “พูดมา ต้องการเงินเท่าไหร่ถึงจะยอมเลิก”

เซี่ยหรันแคะหูตัวเอง เอ้อ เธอหูฝาดไปหรือเปล่า

ระบบระเบิดอยู่ในหัวเธอแล้ว: โอ้โฮ มีคนคิดจะเอาเงินมาฟาดหน้าโฮสต์ของฉันด้วย โฮสต์ โฮสต์ ตบมัน ตบมันแรง ๆ เลย~~

เห็นเซี่ยหรันไม่พูด กู่ซินหยวนก็เช็ดน้ำตาแล้วพูดเสียงเบา “ใช่ พวกเรายอมชดใช้ ถือว่าเป็นการชดเชยให้เธอได้ไหม? เธออย่าเอาเรื่องครอบครัวฉันอีกเลย ถอนคำร้องของเธอได้ไหม?”

“พี่สาว จะทำเกินไปหน่อยแล้วมั้ง คนอื่นเขามาขอโทษถึงที่ แถมยังยอมชดเชยให้แล้ว เธอยังจะเอาอะไรอีก?” เจิ้งเป่าจูแทรกขึ้นมาได้เสียที รีบฉวยโอกาสแสดงผลงานต่อหน้าหลินจื่อซั่นกับพวก

“อีกอย่าง ที่นั่งมหาวิทยาลัยนั่น คะแนนเธอก็ดีขนาดนั้น เรียนซ้ำอีกปี ปีหน้าก็ไม่ใช่ว่าจะสอบไม่ติดสักหน่อย บางทีอาจสอบได้ดีกว่าเดิมด้วยซ้ำ จะต้องทำเรื่องให้มันบานปลายกับคนอื่นขนาดนี้ทำไม”