บทที่ 54 ช่วงวัยอันเจิดจรัสของฉัน

เซี่ยหรันเหลือบมองเธอด้านข้างแวบหนึ่ง น้ำเสียงประชดประชันเต็มเปี่ยม “โอ้โห แค่ให้นาฬิกาซีกัลมือสองเรือนเดียว ก็ทำให้เธอเชื่องเป็นลูกแมวเลยสินะ ถึงขั้นลืมไปแล้วว่าตัวเองแซ่เจิ้งชื่อเป่าจู รีบแจ้นไปเป็นสาวใช้ล้างเท้าให้คุณหนูใหญ่เลยเชียว”

เจิ้งเป่าจูอ้าปากกว้าง ทั้งร้อนใจทั้งโกรธจนกระทืบเท้าถี่ ๆ “เธอ เซี่ยหรัน เธอพูดจาอะไรน่ะ?”

“ฉันพูดอะไร ก็แค่เตือนให้จำไว้ว่าบรรพบุรุษตัวเองแซ่อะไร อย่าเห็นแก่เงินนิดหน่อยจนโยนบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรทิ้งหมด”

“เธอคิดว่าการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็นเรื่องเล่น ๆ หรือไง? โควตาจะยกให้กันไปมาได้ด้วยหรือไง ขงหรงยกลูกแพร์ให้กันรึไง!” เซี่ยหรันกลอกตาใส่เจิ้งเป่าจู แถมทำหน้าทะเล้นอีก “เธอคิดว่าถ้าฉันยกให้หล่อนตอนนี้ หล่อนก็จะเข้าได้เลยหรือ?”

“ทางการกำลังสอบสวนพ่อหล่อนอยู่ ยังจะเข้าเรียนบ้าอะไรอีก” เซี่ยหรันกระชากหน้ากากจอมปลอมของกู่ซินหยวนออกมาแล้วเหยียบขยี้ลงใต้ฝ่าเท้า “ยังจะมาร้องไห้ฮือ ๆ อะไรอีก ร้องทำไม ผลการเรียนห่วยขนาดนั้น ยังหน้าด้านคิดจะสวมสิทธิ์คนอื่นเข้ามหาวิทยาลัยจิงอีก เฮอะ ทำไมไม่ร้องให้ตายไปเลยล่ะ?”

กู่ซินหยวนเบิกตากลมชื้นน้ำกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ

เห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดว่าเซี่ยหรันจะด่าได้ตรงและแรงถึงขนาดนี้ แม้แต่หลินจื่อซ่านยังอึ้งไป มือที่จับไหล่กู่ซินหยวนอยู่กำแน่นขึ้นเล็กน้อย

“คุณเป็นผู้หญิงแท้ ๆ แต่พูดจาหยาบคายเกินไปแล้ว ไม่มีมารยาทเอาเสียเลยหรือ?” แววโกรธจาง ๆ วาบผ่านดวงตาของหลินจื่อซ่าน

เซี่ยหรันประชดกลับทันที “ภรรยาคุณมีมารยาทมากเลยสิ แบบคุณหนูในคฤหาสน์ใหญ่ ถูกตามใจเสียจนเป็นนกขมิ้นในกรงทอง ปกติก็กินเที่ยวเล่น ไม่รักเรียน ไม่คิดพัฒนาตัวเอง สุดท้ายก็อยากได้ของฟรี สวมสิทธิ์ผลลัพธ์จากความพากเพียรเรียนหนักของคนอื่นมาตั้ง 10 ปี โอ๊ย มารยาทแม่งเปิดประตูให้มารยาท มารยาทถึงบ้านจริง ๆ”

“พรวด...” เด็กหนุ่มตาชั้นเดียวคนหนึ่งกลั้นไม่อยู่จริง ๆ รีบหันหลังไปข่มหัวเราะ

ส่วนสำคัญคือท่าทางดูแคลนอย่างมีชีวิตชีวาของเด็กสาวนั่นช่างชัดเจนเกินไป ปากเล็ก ๆ พ่นคำออกมาไม่หยุด ขณะที่ดวงตาและคิ้วก็เล่นอารมณ์เสียจนมีชีวิตชีวาเหลือเกิน...

มือของหลินจื่อซ่านที่จับกู่ซินหยวนอยู่กำแน่นขึ้นอีก ความโกรธในใจพลุ่งพล่านไม่หยุด

เขานี่นะ... ไม่รู้กี่ปีแล้วที่ไม่เคยถูกใครหักหน้าแบบนี้?

ความอับอายสายหนึ่งผุดขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจ

กู่ซินหยวนถูกมือดุจคีมเหล็กของเขาบีบจนเจ็บแทบตาย แต่ก็ไม่กล้าร้องออกมา ได้แต่หน้าแดงก่ำฝืนทนไว้

ตอนนี้เธอไม่กล้ามองสีหน้าของหลินจื่อซ่านด้วยซ้ำ ในใจรู้ดีว่าครั้งนี้ตัวเองก่อเรื่องอีกแล้ว ไม่น่าพาหลินจื่อซ่านกับพวกเขามาหนุนหลังตัวเองเลย

ตอนนี้ไม่เพียงไม่ได้หนุนหลัง กลับทำให้จื่อซ่านลงจากเวทีไม่ได้ไปด้วย

พอคิดแบบนี้ ความเกลียดชังที่กู่ซินหยวนมีต่อเซี่ยหรันก็ยิ่งเพิ่มขึ้น

โทษยัยบ้านนอกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงคนนี้นั่นแหละ ปากคมเป็นมีด แถมร้ายกาจสุด ๆ มิน่าถึงทำให้พ่อของเธอต้องลงเอยแบบนั้น

กู่ซินหยวนกัดฟัน ขยับตัวไปบังหลินจื่อซ่านไว้ข้างหลัง สูดความกล้าเฮือกใหญ่แล้วเชิดอกก้าวไปข้างหน้า ก่อนจะโค้งลึกให้เซี่ยหรัน “สหายเซี่ยหรัน เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะฉันทั้งหมด คุณอย่าไปโทษใครเลย เป็นความผิดของฉัน จะโทษก็โทษฉันคนเดียวเถอะ”

เธอล้วงเงินสดปึกใหญ่จากกระเป๋าถือสตรีใบสวยประณีต แล้วยัดใส่มือเซี่ยหรัน “นี่มี 3,000 หยวน ถือเป็นค่าชดเชยส่วนตัวจากฉัน ถ้าคุณยังไม่พอใจอะไรอีก ก็บอกฉันมาตรง ๆ ได้เลย ขอแค่เป็นเรื่องที่ฉันทำได้ ฉันจะไม่ปฏิเสธเด็ดขาด”

“เซี่ยหรัน ฉันไม่หวังจะสวมสิทธิ์คุณเข้ามหาวิทยาลัยอะไรอีกแล้ว ฉันขอร้องคุณแค่เรื่องเดียว อย่าเอาผิดพ่อของฉันอีกได้ไหม? คุณไปถอนจดหมายร้องเรียนของคุณกลับมา แล้วบอกพวกเขาว่าคุณเข้าใจผิด ได้ไหม?” กู่ซินหยวนมองเธออย่างเว้าวอน ประนมมือเข้าหากัน “ขอร้องล่ะ”

เซี่ยหรันถือธนบัตรปึกหนาไว้ในมือ ดวงตาเป็นประกายคู่นั้นฉาบด้วยแสงพร่าเลือน จ้องมองกู่ซินหยวนและหลินจื่อซ่านที่ยืนอยู่อีกฝั่งอย่างเงียบงัน

เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย ชูเงินปึกใหญ่นั้นไว้ในมือ ราวกับกำลังถือห่อวัตถุระเบิด

“งั้นในสายตาของคนรวยอย่างพวกคุณ ฉัน เซี่ยหรัน เป็นอะไรกันแน่?”

“เป็นมดปลวกที่บี้ตายได้ตามใจ? หรือว่า... เป็นขอทานที่แค่โยนเงินให้ก้อนหนึ่ง ก็ไล่ไปให้พ้น ๆ ได้?”

“ถ้าฉัน เซี่ยหรัน อยากได้เงิน ฉันก็จะหาอย่างตรงไปตรงมา เหมือนกับการเรียนของฉัน ตัวอักษรจีนทุกตัว ทุกสูตร ล้วนหยั่งรากลึกอยู่ในหัวสมองของฉัน มันเป็นความรู้ที่เป็นของฉันคนเดียว ต่อให้คุณมี 1,000,000 ก็แย่งไปไม่ได้”

“คิดว่าฉันจะสนเงินแค่นี้ของพวกคุณหรือ?” เซี่ยหรันมองพวกเขาอย่างเหยียดหยาม “พวกคุณคิดว่ามีเงินแล้ว จะซื้อชีวิตคนอื่นทิ้งได้ตามใจ? ควบคุมอนาคตของคนอื่นได้ตามอำเภอใจ? ถ้าไม่คุกเข่าซาบซึ้งสำนึกบุญคุณ ก็เท่ากับผิดต่อพวกคุณอย่างนั้นหรือ?”

“ชีวิตของฉัน ฉันเป็นคนกำหนดเอง! สิ่งที่รอฉันอยู่ข้างหน้า คือหนทางราบที่ปูด้วยแสงอาทิตย์ และยังมีช่วงวัยอันเจิดจรัสที่เป็นของฉัน เซี่ยหรัน ซึ่งพวกคุณไม่มีวันจินตนาการถึง!”

“เงินแค่นี้ของพวกคุณ ต่อให้เอามาเช็ดรองเท้าให้ฉันยังไม่คู่ควรเลย เก็บไว้ใช้กันช้า ๆ เองเถอะ”

พูดจบ มือขาวผ่องของเด็กสาวก็สะบัดขึ้นทันที เสียงธนบัตรปลิวว่อนดังซ่า ๆ ร่วงลงมากลายเป็นสายฝนเงิน ท่ามกลางลมร้อนอุ่นของฤดูร้อน โปรยกระจายเต็มพื้นไปหมด

กู่ซินหยวนกับหลินจื่อซ่านอึ้งไปทั้งตัว

ยืนอยู่ใต้สายฝนธนบัตรที่ปลิวละล่องตามแรงลม พลางถลึงตามองเซี่ยหรันตรงหน้าอย่างตะลึงงัน

และในเวลาเดียวกัน โจวเสี่ยวเหวินที่เหงื่อท่วมศีรษะก็พาเด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่ 4-5 คนวิ่งมาถึงปากตรอก พลางตะโกนเสียงดัง “เซี่ยหรัน! เธอ เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”

เซี่ยหรันหันไปมองพวกเขา แล้วก็เห็นใบหน้าคุ้นตาของเพื่อนร่วมชั้นหลายคน

“ฉันไปเรียกเพื่อนในห้องเรามาหลายคน รีบมานี่เร็ว!” โจวเสี่ยวเหวินมองหลินจื่อซ่านกับชายหนุ่มอีก 3 คนด้านหลังเขาด้วยสีหน้าตึงเครียด

เซี่ยหรันยิ้มกว้างสดใสยิ่งนัก ยกมือปัดธนบัตรใบหนึ่งที่ปลิวมาขวางหน้าออกอย่างไม่ใส่ใจ แล้ววิ่งตรงไปหาเพื่อน ๆ ของตัวเอง

“ฉันไม่เป็นไร ไปกันเถอะ ฉันเลี้ยงน้ำอัดลม”

“จะดีเหรอ เกรงใจจะแย่” เด็กหนุ่มหลายคนหัวเราะคิกคักอย่างซื่อ ๆ

“เป็นเพื่อนกัน จะเกรงใจอะไร”

เซี่ยหรันเม้มยิ้มบาง ๆ ตอนเลี้ยวออกจากปากตรอก เธอหันกลับไปมองโดยไม่ตั้งใจ เหลือบเห็นสายตาหลายคู่ด้านหลังที่ยังคงไล่ตามมาไม่หยุด แต่เธอก็ไม่ได้หยุดแม้แต่วินาทีเดียว

“โห ฉันยังอิจฉาพวกนั้นขึ้นมานิด ๆ เลย”

“มหาวิทยาลัยมันเป็นสถานที่แบบไหนกันแน่นะ? ดูเหมือนจะน่าสนใจมากเลย”

“ไม่รู้สิ แต่พวกนายไม่รู้สึกเหรอ ว่าเธอดูเจิดจ้าอยู่หน่อย ๆ ?”

“หยุดพูดได้แล้ว พี่จื่อซ่านโกรธแล้ว”

เจิ้งเป่าจูยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ข้างกำแพง มองหลินจื่อซ่านที่หน้าดำทะมึนแวบหนึ่ง “งะ งั้นฉันก็ขอตัวก่อนนะ”

โชคดีที่ตอนนี้ความมืดของยามค่ำคืนช่วยบดบัง จึงมองไม่เห็นความอับอายกระอักกระอ่วนในแววตาของคุณหลิน

“จื่อซ่าน ขอโทษนะ” กู่ซินหยวนยังไม่ทันพูด น้ำตาก็ไหลออกมาก่อนแล้ว

หลินจื่อซ่านก้มมองเธอแวบหนึ่ง ความหงุดหงิดผุดขึ้นในใจอย่างไร้สาเหตุ “กลับก่อน”

คนกลุ่มหนึ่งเดินออกจากตรอก อ้อมไปถึงหัวมุมถนน แล้วแยกกันขึ้นรถ 2 คัน

กู่ซินหยวนนั่งลงบนเบาะข้างคนขับอย่างระมัดระวัง ค่อย ๆ ปิดประตู แล้วแอบเหลือบมองสีหน้าเย็นชาของหลินจื่อซ่าน

“จื่อซ่าน...”

หลินจื่อซ่านเม้มริมฝีปากบาง สตาร์ตรถ

ขับไปได้ไม่ไกล ก็เห็นลุงวัยกลางคนคนหนึ่งปั่นจักรยานออกมาจากหัวมุมตรอกข้างหน้า

เซี่ยหรันนั่งอยู่ด้านหลังลุงคนนั้น ยังสวมชุดผ้ากรรมกรสีหม่นไม่สะดุดตาชุดเดิม ขาเรียวตรงสองข้างไกวเบา ๆ อยู่บนเบาะหลังจักรยาน

หลินจื่อซ่านมองแวบหนึ่ง อารมณ์ยิ่งเสียหนักกว่าเดิม

นั่งจักรยานเก่า ๆ คันกระจอกแท้ ๆ ยังจะสุขอกสุขใจ สำราญตัวเองได้ขนาดนั้น น่ารำคาญชะมัด!