บทที่ 55 สุขใจสุดๆ

ฉู่เจิ้งปินขึ้นรถไฟเที่ยวสิบโมงครึ่งเช้า เซี่ยหรันนั่งกินมื้อสายควบเที่ยงเป็นเพื่อนเขา แล้วไปส่งคุณลุงใหญ่เข้าชานชาลาจนเรียบร้อย

"พอแล้วๆ รีบกลับไปเถอะ ไม่ต้องมาส่งต่อแล้ว" ฉู่เจิ้งปินโบกมือให้เซี่ยหรัน หนีบกระเป๋าเอกสารเบียดฝูงชนขึ้นรถไฟไป

ที่นั่งของเขาอยู่แถวสิบเอ็ดติดหน้าต่าง คนข้างๆ เป็นชาวเสฉวนเหมือนกัน หอบข้าวของพะรุงพะรังค่อนข้างเกะกะทางเดิน

อีกฝ่ายยิ้มให้เขาอย่างเกรงใจ ฉู่เจิ้งปินก็ไม่ได้ถือสา กว่าจะเบียดเข้าไปนั่งประจำที่ได้ เขาก็เปิดหน้าต่างบานเล็กแล้วโบกมือให้เซี่ยหรัน "รีบกลับเถอะ"

เซี่ยหรันยืนมองเขาอยู่ข้างล่าง แล้วยื่นถุงของกินถุงใหญ่ในมือส่งเข้าทางหน้าต่างให้เขา

"เก็บไว้กินเองเถอะ" เสียงรอบข้างอึกทึก ฉู่เจิ้งปินจึงได้แต่ตะโกนคุยกับหลานสาวคนโต "ลุงใหญ่ไม่กินขนมพวกนี้หรอก"

"รับไปเถอะ ก็ไม่ได้แพงอะไร ฉันจะถือจนแขนหักอยู่แล้ว!" เซี่ยหรันตะโกนกลับไป แล้วฝืนยัดถุงของกินถุงใหญ่ใส่ทางหน้าต่างให้ลุงใหญ่จนได้

ก่อนจากกัน ลุงใหญ่แอบยัดเงินให้เธอ 30 หยวน เธอปฏิเสธไม่พ้น แล้วจะปล่อยให้ลุงใหญ่กลับออกจากเมืองซีคงด้วยมือเปล่าได้ยังไง

ของพวกนี้ซื้อจากร้านค้าในระบบทั้งนั้น ลูกอมกระต่ายขาวถุงหนึ่งแค่ 1.2 หยวน ขนมเปี๊ยะกรอบ 10 ชิ้นก็ 1.2 หยวน ส้ม 2 ชั่งราคา 1 หยวน รวมกันแล้วยังไม่ถึง 5 หยวนเลย...

เงินนี่ช่างใช้ยากจริงๆ เซี่ยหรันทอดถอนใจอยู่ในใจ

หลังสองลุงหลานบอกลากันอีกครั้ง เซี่ยหรันก็เดินออกไปตามชานชาลา ทันใดนั้นในหัวก็มีเสียง "ติ๊ง" ดังแผ่วเบาขึ้นมา

"ยินดีต้อนรับเข้าสู่ระบบบำนาญออนไลน์เล่ออู๋โยว สวัสดีตอนเที่ยงค่ะโฮสต์เซี่ยหรัน เงินบำนาญประจำเดือนนี้ของคุณเข้าบัญชีแบบเรียลไทม์แล้ว 5,108 หยวน ต้องการถอนเงินหรือไม่คะ?"

เซี่ยหรัน: ...

โธ่เอ๊ย เธอลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลย วันนี้บังเอิญเป็นวันที่ 20 พอดี เงินบำนาญเข้าอีกแล้ว

ตัวคนอยู่ในยุค 80 แต่เงินบำนาญลอยมาจากฟ้า

คุณยายเซี่ยอยากจะเท้าเอวหัวเราะลั่นสักสามทีเสียจริง สุขใจสุดๆ

"จะถอนอะไรอีกล่ะ? สแกนดูหน่อยว่าตอนนี้ในกระเป๋าฉันมีเงินสดเท่าไหร่"

ระบบตอบอย่างร่าเริง "ตอนนี้โฮสต์ยังมีเงินสดอยู่ 1,125.04 หยวนค่ะ"

"ฝากเข้าไปเถอะ" เซี่ยหรันพูดอย่างหมดคำจะพูด

เงินสดยิ่งมีมากยิ่งพกไม่สะดวก ถ้าทำหล่นขึ้นมาก็ไม่คุ้ม "ฝาก 1,000 หยวน เหลือเงินย่อยไว้ให้ฉันหน่อย"

มีติดตัวไว้ร้อยกว่าหยวนก็พอใช้แล้ว ถ้าไม่พออย่างไรก็ถอนออกมาได้ทุกวันอยู่ดี

"ได้ค่ะโฮสต์" หน้าจอแสงของระบบกะพริบไหว พร้อมปล่อยดอกไม้ไฟออกมาชุดใหญ่เพื่อประจบโฮสต์ของมัน

โฮสต์ดีขนาดนี้หาได้ที่ไหน มีเงินตั้งมากมาย แต่ก็ยังขยันประหยัด ติดดิน ไม่ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายเลยสักนิด

คุณยายเซี่ยล้วงกระเป๋าทั้งสองข้าง แล้วก้าวเดินอย่างผยองเต็มที่

ขณะเดินฝ่าลมมา จู่ๆ ข้างหูก็ได้ยินเสียงร้องอุทานตกใจดังต่อเนื่อง เหมือนกำลังตะโกนอะไรกันสักอย่างทำนองว่า "กล่องตกแล้ว"

พนักงานรถไฟสองคนในเครื่องแบบวิ่งผ่านเซี่ยหรันไป พลางร้องว่า "เชือกมาแล้ว เชือกมาแล้ว"

เซี่ยหรันเห็นข้างหน้ามีคนยืนล้อมเป็นวงอยู่บนชานชาลา ด้วยความอยากรู้จึงเบียดเข้าไปดู ถึงได้พบว่าทุกคนกำลังช่วยกันเอาเชือกคล้องเด็กคนหนึ่งที่ลื่นตกลงไปใต้ชานชาลา

เด็กคนนั้นนั่งร้องไห้จ้าอยู่ข้างล่าง พวกผู้ใหญ่ที่พยายามคล้องเชือกต่างก็ร้อนรนเหมือนมดบนกระทะร้อน ยิ่งคล้องไม่โดนก็ยิ่งทำอะไรไม่ถูก

ชายคนหนึ่งตะโกนอยู่ข้างๆ "โง่หรือเปล่า ให้เด็กจับเชือกไว้สิ ดึงทีเดียวก็ขึ้นมาแล้ว"

ข้างๆ ก็มีคนสวนกลับทันที "แกนั่นแหละโง่ เด็กแค่นั้นจะไปจับอะไรได้ จะฟังแกเข้าใจด้วยหรือไง"

แม่ของเด็กคงตกใจจนเป็นลมไปแล้ว ตอนนี้กำลังถูกคนจับให้นอนราบอยู่ริมชานชาลา

ขณะที่ทุกคนจนปัญญา อยู่ๆ ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งในชุดทำงานสีน้ำเงินเข้ม รูปร่างผอมบางเตี้ยเล็ก วิ่งเข้ามาแล้วพูดขึ้นว่า "ฉะ...ฉันลงไปอุ้มเด็กขึ้นมาเอง พวกคุณช่วยรับอยู่ข้างบนหน่อย"

ทุกคนเห็นว่าเธอตัวเล็ก น่าจะลงไปได้ จึงพากันตอบรับไม่ขาดปาก

หญิงสาวคนนั้นจึงค่อยๆ หมอบลงแล้วลอดช่องแคบลงไป ไม่นานก็ยกเด็กน้อยที่กำลังร้องไห้จ้าขึ้นมาได้

คนที่อยู่ริมชานชาลาช่วยกันดึงตัวเด็กขึ้นมาอย่างทุลักทุเล จากนั้นก็ออกแรงกันอีกมากกว่าจะดึงหญิงสาวร่างบางคนนั้นขึ้นมาจากช่องแคบได้

หญิงสาวคนนี้สูงราว 150 เซนติเมตรได้ ทั้งผอมทั้งตัวเล็ก ดูเป็นคนที่ลมพัดนิดเดียวก็แทบปลิวแล้ว

พอดึงเธอขึ้นมาได้ ความสนใจของทุกคนก็หันไปอยู่ที่เด็กที่ยังร้องไห้จ้า มีเพียงเซี่ยหรันเท่านั้นที่สังเกตเห็นว่าหัวเข่าของหญิงสาวร่างบางคนนั้นถลอกเป็นแผลใหญ่ คงหนังถลอกไปไม่น้อย

เธอเบียดฝูงชนเข้าไปหาหญิงสาวร่างบางคนนั้น "คุณบาดเจ็บแล้วนี่? ที่นี่มีห้องพยาบาลใช่ไหม ให้ฉันพาคุณไปไหม?"

หญิงสาวร่างบางยิ้มให้เธออย่างเขินๆ "ไม่เป็นไรค่ะ แค่ถลอกนิดหน่อย อีกสองวันก็หายแล้ว"

"แต่กางเกงคุณ..."

"ไม่เป็นไรค่ะ เย็บนิดหน่อยก็ใช้ได้แล้ว"

เซี่ยหรันหันไปมอง ครอบครัวของเด็กคนนั้นอุ้มเด็กขึ้นรถไฟไปตั้งนานแล้ว ทั้งที่ไม่แม้แต่จะกล่าวขอบคุณสักคำ!

ขบวนรถออกจากสถานีอย่างปลอดภัย บนชานชาลายังมีผู้คนเดินไปมาไม่ขาดสาย ไม่มีใครหันกลับมามองหญิงสาวร่างผอมที่กระโดดลงไปช่วยชีวิตคนนี้อีกแม้แต่แวบเดียว

เซี่ยหรันไม่พอใจมาก

คนกับคนนี่ต่างกันได้ขนาดนี้เลยหรือไง? ดูสหายหวังต้าเหม่ยจากโรงงานเนื้อสิ แล้วค่อยมาดูพ่อแม่เด็กคู่นี้ ช่างทำให้พูดไม่ออกจริงๆ

แม้แต่คำขอบคุณเปล่าๆ ยังไม่มีเลย นิสัยแย่เกินไปแล้ว

"ฉันพยุงคุณไปล้างแผลที่ห้องน้ำก่อน แล้วค่อยทายาแดงให้หน่อย" เซี่ยหรันใช้เงิน 0.3 หยวน ซื้อยาแดงหนึ่งขวดกับสำลีก้านห่อเล็กจากร้านค้าในระบบ

ระบบเริ่มเปิดเพลงโอ้อวดอีกครั้ง "โฮสต์ สินค้าในร้านค้าระบบหลากหลายขึ้นเรื่อยๆ ใช่ไหมคะ? ถ้าโฮสต์อัปเกรดฉันเป็นระดับสูง สินค้าหลากหลายประเภทข้างในจะยิ่งมีมากขึ้นอีกนะคะ ช่องตั๋วคูปองก็อัปเดตแล้วเหมือนกัน ถ้าโฮสต์ว่างแวะเข้าไปดูได้ค่ะ"

เซี่ยหรันแอบขำอยู่ในใจ แต่สีหน้ายังสงบนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่สนใจระบบที่กำลังอวดดีอยู่เลย แล้วพยุงหญิงสาวร่างบางไปที่ห้องน้ำ

"โอ้โห แผลคุณไม่ใช่เล่นเลยนะ" เซี่ยหรันเปิดดูตรงกางเกงที่ขาดของหญิงสาว แล้วขมวดคิ้วน้อยๆ "ไม่งั้นไปให้สถานีพยาบาลของสถานีรถไฟคุณดูหน่อยดีไหม?"

"ไม่ต้องหรอกค่ะพี่" หญิงสาวร่างบางยิ้มอย่างอ่อนโยนและเขินอาย "ไม่เป็นอะไรจริงๆ ทายาสักหน่อย อีกสองวันก็หายแล้ว"

หลังจากเธอล้างแผลเสร็จ เซี่ยหรันก็ช่วยทายาแดงให้ แล้วใส่ทั้งขวดยาและสำลีก้านยัดใส่มือเธอ "งั้นคืนนี้คุณก็ทาอีกสักรอบนะ ช่วงสองสามวันนี้ต้องจำไว้ว่าให้ทาตลอด ถ้าอักเสบเมื่อไหร่ ต้องรีบไปสถานีพยาบาลทันที"

ที่จริงเมื่อครู่เธออยากซื้อยาหยุนหนานไป๋เหยาในร้านค้าระบบให้หญิงสาวคนนี้มาก ขวดเล็ก 2 หยวน หนักราว 4 กรัม ไม่แพงเลย และประสิทธิภาพก็ดีกว่ายาแดงนี่มากนัก

แต่ในเมืองซีช่วงนี้ แทบทุกบ้านยังใช้ยาแดงกันเป็นหลัก เธอก็ไม่อยากทำตัวสะดุดตาเกินไป เหมือนตัวเองแตกต่างจากคนธรรมดามากนัก อย่างไรเสียใจคนก็ยากแท้หยั่งถึง ต่อหน้าคนแปลกหน้าก็อย่าแสดงอะไรเกินงามจะดีกว่า

"คุณเป็นพนักงานชั่วคราวของสถานีรถไฟเหรอ?"

"ค่ะ" หญิงสาวร่างบางยิ้มให้เซี่ยหรัน "ปกติก็ทำความสะอาดชานชาลาอะไรพวกนี้ มีงานเมื่อไหร่ก็เข้ามาทำ ฉันชื่อผูเยว่เจิน วันนี้ขอบคุณพี่มากนะคะ วันหน้าถ้าพี่มีเรื่องอะไรให้ฉันช่วย ก็บอกได้เลยค่ะ"

เซี่ยหรันยิ้มบางๆ บอกลาผูเยว่เจิน แล้วเดินออกจากสถานีรถไฟ คลื่นความร้อนซัดเข้ามาปะทะหน้า

เซี่ยหรันเดินลงบันไดยาวไปตามทาง ตรงไปยังคุณตาคนหนึ่งที่เข็นจักรยานขายไอศกรีมแท่งอยู่ตรงเฉียงฝั่งตรงข้าม

บนเบาะหลังจักรยานของคุณตาผูกกล่องไม้ไว้ใบหนึ่ง ด้านในบุผ้าห่มหนาๆ เพื่อเก็บความเย็นไว้ พอเห็นเซี่ยหรันเดินมา เขาก็รีบร้องทักอย่างกระตือรือร้น

"ไอศกรีมถั่วแดงแท่งละ 5 เฟิน"

"ไอศกรีมนมแท่งละ 0.12 หยวน"

"เอาถั่วแดง... แท่งหนึ่งค่ะ" เซี่ยหรันล้วงเหรียญ 0.1 หยวนออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ชายชรา