บทที่ 56 สะกดรอยตาม

จู่ ๆ ก็มีเด็กขอทานสองสามคนวิ่งเข้ามาข้าง ๆ ชูมือขอเงิน

"อ้าว ไป ๆ ไปขอที่อื่นไป" ลุงขายไอติมขมวดคิ้วไล่ พลางล้วงไอติมแท่งหนึ่งจากลังไม้ส่งให้เซี่ยหราน แล้วทอนเงินให้เธอห้าเฟิน

ถ้าเป็นนิสัยของคุณย่าเซี่ยในชาติก่อน อย่างไรเสียก็ไม่มีทางให้ขอทานแม้แต่เฟินเดียว!

แต่ตอนนี้ดูเหมือนสภาพจิตใจของเธอจะเปลี่ยนไปบ้างแล้ว หรืออาจเพราะเงินไม่กี่เฟิน สำหรับเธอในตอนนี้ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรจริง ๆ

เธอมองเด็กหนุ่มมอมแมมสามคนแวบหนึ่ง "ไม่มีเงินหรอก แต่มีขนมแป้งทอดกรอบอยู่สามชิ้น เอาไหม"

ขนมแป้งทอดกรอบที่สถานีขายชิ้นละหนึ่งเหมา ห้าเฟิน เด็กผู้ชายสามคนนั้นจะไม่เอาได้อย่างไร ต่างคนต่างพยักหน้ารัวเหมือนตำกระเทียม

ลุงขายไอติมที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ ยังร้อนใจแทน กลัวเด็กสาวจะเสียเปรียบ รีบร้องบอกว่า "โอ๊ย อย่าให้ของแพงขนาดนั้นกับพวกเขาเลย เก็บไว้เอากลับบ้านกินเถอะ เดี๋ยวลุงช่วยแลกเงินห้าเฟินให้นะ ให้คนละหนึ่งเฟินก็พอแล้ว"

"ไม่เป็นไรค่ะลุง" เซี่ยหรานล้วงถุงกระดาษออกมาจากกระเป๋า แล้วแบ่งขนมแป้งทอดกรอบทั้งสามชิ้นให้พวกเขา

กัดไอติมไปพลาง เซี่ยหรานก็เดินเอื่อย ๆ ไปที่ป้ายรถเมล์เพื่อขึ้นรถ

แดดจัดเปรี้ยงขนาดนี้ เซี่ยหรานชะเง้อมองซ้ายขวา ก็หาเงาร่ม ๆ ไม่เจอ

ป้ายรถเมล์สมัยนี้ไม่ได้มีอะไรพิถีพิถันเหมือนในอนาคตหรอก ไม่มีหลังคาสเตนเลสให้ แถมไม่มีม้านั่งยาว ๆ ให้ด้วย

ตอนนี้แค่ตั้งป้ายเก่า ๆ ไว้ไม่ไกล ก็ถือว่ามีมนุษยธรรมแล้ว...

หลายจุดจอดในชนบทยิ่งแล้วใหญ่ กระทั่งป้ายเก่า ๆ ยังไม่มีสักอัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องกำหนดว่ากี่นาทีมีรถมาหนึ่งคัน ไม่มีทางเป็นไปได้!

ในเมืองยังพอไหว อย่างน้อยต่อให้ช้าจนน่าเบื่อ รอประมาณครึ่งชั่วโมงก็น่าจะมีรถมาสักคัน

โชคของเซี่ยหรานยังไม่เลว รอแค่เจ็ดแปดนาทีรถก็มาแล้ว พอดีกับที่เธอกินไอติมหมด แต่หาเท่าไรก็ไม่เจอถังขยะ สุดท้ายจึงได้แต่เช็ดไม้ไอติมให้สะอาดแล้วเก็บใส่กระเป๋า...

ยุคนี้ในเมืองซี ลำพังเรื่องรักษาสิ่งแวดล้อมยังแทบไม่มีจิตสำนึกอะไร บนถนนหาแม้แต่ถังขยะยังเจอไม่กี่ใบ

เป็นลักษณะเฉพาะของยุคสมัย การพัฒนาก็ต้องค่อยเป็นค่อยไป เรื่องนี้ไม่มีอะไรให้พูดมาก

เซี่ยหรานนั่งรถมาลงแถว ๆ หลีเถียนหน่ง เดินไปได้ไม่ไกลก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

เธอหันกลับไปอย่างฉับพลัน สายตาจับเงาหนึ่งที่หายวับเข้าไปตรงหัวมุมอย่างรวดเร็ว

เล่นสะกดรอยตามงั้นเหรอ ในใจเซี่ยหรานผุดรอยยิ้มเย็นขึ้นมาเล็กน้อย น่าสนใจดีนี่

เธอหันกลับไปเดินต่อ ไม่ได้พาคนไปทางตลาดมืด แต่พาอีกฝ่ายวกซอยไปมาสามสี่รอบ มุ่งหน้าไปทางต้าซู่โถวหน่ง

คนที่ตามหลังเธอมาคอยรักษาระยะห่างไม่ใกล้ไม่ไกล จนกระทั่งตามมาถึงตรอกแห่งหนึ่ง

จู่ ๆ เซี่ยหรานก็เร่งฝีเท้า เลี้ยวหัวมุมแล้วพุ่งเข้าไปในซอยอีกสาย

คนสะกดรอยชะงักเท้าไปนิดหนึ่ง จากนั้นก็รีบเร่งฝีเท้าตามเข้าไป

ใครจะคิดว่าเพิ่งไล่เข้ามาในซอย ก็ถูกชายฉกรรจ์วัยผู้ใหญ่สองคนจับไหล่ไว้ซ้ายขวา

เซี่ยหรานโผล่ศีรษะออกมาจากด้านหลังจางเมิ่งกับตู่ตั้น แล้วพินิจมองคนที่สะกดรอยตามเธออย่างละเอียด

อายุราวสามสิบ รูปร่างปานกลาง หน้าผากมันแผล็บ สวมเสื้อลายดอก แม้จะถูกกดไหล่ไว้ก็ไม่ร้องไม่โวยวาย ดวงตากลอกกลิ้งไปมาอย่างมีพิรุธ

เซี่ยหรานยิ้มให้เขา แล้วให้ศิษย์พี่ทั้งสองกดตัวเขาไปนั่งยอง ๆ ตรงมุมกำแพง ส่วนตัวเองล้วงกรรไกรออกมาจากกระเป๋า เดินเข้าไปทีละก้าว

ชายเสื้อลายดอกเงยหน้าขึ้นเต็มแรง พอเห็นท่าทางของเด็กสาว หัวใจก็พลันสั่นขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ "หนูจะทำอะไรน่ะ อย่านะ อย่ามั่วซั่วนะ อ๊าก อ๊าก..."

จางเมิ่งตบหลังเขาฉาดหนึ่ง ขัดเสียงร้องโหยหวน "อ๊าก อ๊าก" ของเขาเอาไว้

"ฉันก็แค่รับเงินมาทำงาน จริง ๆ ไม่มีเจตนาร้ายอะไรเลยนะ หนู...ก็ไม่ถึงกับต้องเอากรรไกรมาตัดฉันหรอกมั้ง?"

ตู่ตั้นถีบเขาหนึ่งที "ใครให้เงินแกมาสะกดรอยตามน้องสาวร่วมสำนักของฉัน?"

"ผมไม่รู้จัก แค่เป็นเด็กสาวหน้าตาสวยคนหนึ่ง ใส่แว่นกันแดดทันสมัย มองหน้าไม่ชัด"

เซี่ยหรานกระชากผมมันแผลบของเขามากำหนึ่ง สีหน้าไร้อารมณ์พลางยกกรรไกรในมือขึ้น "เธอให้แกตามฉันทำไม?"

"ไม่ได้ให้ทำอะไรเลย!" ชายเสื้อลายดอกแทบจะร้องไห้แล้ว "จริง ๆ ไม่ได้ให้ทำอะไรเลย เด็กสาวคนนั้นแค่บอกให้ตามคุณ ดูว่าปกติคุณไปไหนมาไหนที่ไหน ติดต่อกับใครบ่อย ๆ ผมเดาว่าเธอคงแค่อยาก...ทำความเข้าใจคุณมั้ง?"

เซี่ยหรานตัดปอยผมบนกระหม่อมเขาฉับหนึ่ง แล้วสะบัดทิ้งอย่างรังเกียจ

"ถ้าอยากทำความเข้าใจฉันก็ต้องแอบสะกดรอยตามฉัน งั้นถ้าชอบฉันขึ้นมา คงต้องลักพาตัวฉันอย่างผิดกฎหมายเลยสินะ?"

ชายเสื้อลายดอกอ้าปากออก แต่ถูกเซี่ยหรานตบเข้าที่ปากหนึ่งทีจนหุบกลับไป "คิดให้ดีก่อนแล้วค่อยพูด"

"พี่สาว ผมผิดแล้ว ผมผิดแล้วพี่สาว! ต่อไปผมไม่กล้าอีกแล้ว"

"สะกดรอยตามฉัน เขาให้เงินแกเท่าไร?"

"สิบ...สิบหยวน"

"แค่เงินนิดเดียว ก็ยอมขายชีวิตให้เธอไปทำเรื่องผิดกฎหมายแบบนี้แล้ว?" เซี่ยหรานเดือดดาล

กู่ซินหยวนบ้านั่น สมองมีปัญหาไปแล้วจริง ๆ

ชายเสื้อลายดอกน้ำตาคลอ เขาคิดอยู่ในใจเงียบ ๆ ว่าพี่สาวคนนี้น่ากลัวกว่าผู้หญิงใส่แว่นกันแดดคนนั้นร้อยเท่า...

อีกอย่าง เงินสิบหยวนนี่ก็ไม่น้อยแล้วนะพี่สาว

"แกเป็นคนท้องถิ่น?"

ชายเสื้อลายดอกไม่อยากยอมรับเลยสักนิด แต่พอสบกับสายตาเย็นวาบของพี่สาวใหญ่ ก็ทั้งฝ่อทั้งน่าสงสาร ได้แต่พยัหน้าหงึก ๆ

"ปกติผมรับงานจิปาถะแถวตลาดนั่นแหละ พี่สาว นี่เป็นครั้งแรกจริง ๆ ที่รับเงินมาตามคน"

"งั้นแกรู้จักพี่คุนไหม?"

"คุณ...คุณยังรู้จักพี่คุนด้วยเหรอ?" ชายเสื้อลายดอกหดคอลง "ผมมีตาหามีแววไม่ รู้ไม่ถึงว่าพี่สาวเป็นเพื่อนของพี่คุน"

"เอาอย่างนี้ ผมไม่เอาอะไรเลย เงินก็ให้คุณหมด พวกคุณปล่อยผมไปสักครั้งได้ไหม?" คนขี้ขลาดล้วงกระเป๋าอย่างน่าสงสาร หยิบธนบัตรสิบหยวนที่ยับยู่ยี่ออกมาใบหนึ่ง

ใบหน้าเล็กของเซี่ยหรานตึงขึ้น "พวกเราไม่ใช่โจรปล้นนะ"

"ใช่ ๆ พี่สาวต้องไม่ใช่คนไม่ดีแน่ นี่ผมตั้งใจเอามาให้พี่สาวโดยเฉพาะ รวมถึงพี่ชายสองท่านนี้ด้วย"

เซี่ยหรานยึดเงินสิบหยวนมาอย่างไม่เกรงใจ

"ปกติผู้หญิงคนนั้นนัดเจอแกที่ไหน?"

"แถวร้านเกี๊ยวน้ำครับ"

"ไป" เซี่ยหรานเตะชายคนนั้นหนึ่งที "พาพวกเราไป"

ชายเสื้อลายดอกไม่กล้าขัด รีบลุกขึ้นพาทั้งสามไปยังที่นัด แล้วชี้ไปไม่ไกล "นั่นไง สาวสวยใส่กระโปรงตี้เหลียงนั่น เธออยู่ตรงนั้น พี่สาว ผมขอตัวก่อนนะ"

ยังไม่ทันที่ตู่ตั้นจะได้ถีบเขา ชายเสื้อลายดอกก็เผ่นแน่บไปแล้ว

เซี่ยหรานให้ศิษย์พี่ทั้งสองรอเธออยู่ตรงนี้ ส่วนตัวเองเดินเข้าไป ลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งลงตรงข้ามกู่ซินหยวน

กู่ซินหยวนเงยหน้าขึ้น ถอดแว่นกันแดดออก เผยสีหน้าเดือดดาลเต็มใบหน้า "เธอยังต้องการอะไรกันแน่?"

"คำพูดนี้ควรเป็นฉันถามเธอมากกว่า เธอส่งคนมาแอบตามฉันทำไม? คิดจะหาจุดอ่อนของฉันไว้เล่นงานหรือไง? กู่ซินหยวน ความคิดของเธอนี่จะไร้เดียงสาเกินไปหน่อยไหม"

ใบหน้าอ่อนหวานของกู่ซินหยวนมีแววขุ่นเคืองวาบผ่าน "เซี่ยหราน เธอตั้งใจมาที่นี่เพื่อเหยียดหยามฉันงั้นเหรอ?"

"จะเข้าใจแบบนั้นก็ได้" เซี่ยหรานหัวเราะเบา ๆ หนึ่งเสียง "คุณหนูกู่ ที่จริงแล้วระหว่างเธอกับฉันไม่จำเป็นต้องมีจุดตัดใด ๆ เลย เป็นพวกเธอเองต่างหากที่เห็นแก่ตัว เอาแต่ประโยชน์ของตัวเอง โดยไม่สนความรู้สึกของคนอื่น ฝืนเอาเส้นขนานสองเส้นที่เดิมทีไม่เกี่ยวกันให้มาพัวพันกันจนได้"

"ตอนนี้ไม่ว่าครอบครัวเธอจะเจอกับอะไร นั่นก็เป็นผลกรรมที่สมควรได้รับจากความชั่วที่ทำไว้แต่แรก"

"เธอว่าครอบครัวใครได้รับกรรมกัน" กู่ซินหยวนกดอารมณ์พลุ่งพล่านไม่อยู่ ตบโต๊ะแล้วลุกพรวดขึ้น "สหายเซี่ยหราน ฉันขอเตือนให้เธอระวังคำพูดหน่อย อย่ามากเกินไปนัก"

เซี่ยหรานเอียงศีรษะทำเสียงจิ๊จ๊ะ "อ้อ แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วเหรอ งั้นเธอก็คงต้อง...ฝึกหัวใจของตัวเองให้ดีหน่อยนะ อนาคตยังมีเรื่องที่ทำให้เธอทุกข์ยิ่งกว่านี้รออยู่"

กู่ซินหยวนบิดกระเป๋าถือในมือแน่น "คอยดูแล้วกัน"