บทที่ 57 ความรื่นรมย์

เซี่ยหรานจ้องแผ่นหลังของกู่ซินหยวนที่จากไปอย่างเดือดดาล ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้น พร้อมรอยยิ้มบางเบา

จางเมิ่งกับถู่ต้านเหลือบมองผู้หญิงที่รีบเดินจากไปแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินมาหยุดข้างเซี่ยหราน “น้องหญิง จะให้พวกพี่หาคนไปคอยจับตาดูผู้หญิงคนนั้นไหม?”

เซี่ยหรานส่ายหน้า “ไม่ต้อง”

ต่อให้เธอทำอะไร ก็สร้างเรื่องใหญ่โตอะไรขึ้นมาไม่ได้หรอก

“น้องหญิง สองสามวันนี้พวกพี่ว่าจะไปเดินดูตลาดตามอำเภอรอบ ๆ ศึกษาราคากันสักหน่อย”

“ได้ พวกพี่ไปทำธุระเถอะ ทางฉันก็ไม่มีเรื่องอะไรใหญ่โต ช่วงสองสามวันนี้ฉันยังพักอยู่ที่โรงแรมรับรองการรถไฟ ถ้ามีอะไรก็ไปหาฉันที่นั่นได้”

ทั้งสองพยักหน้ารับ

หลังแยกจากทั้งคู่แล้ว เซี่ยหรานก็หยิบหน้ากากผ้าฝ้ายขึ้นมาสวม มุ่งหน้าไปยังตลาดสด

เธอเดินตามทางที่ป้ารองเคยพามาเมื่อครั้งก่อน เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาทะลุหลังตลาดสด แล้วอ้อมไปยังตรอกของตลาดมืด

ชายหนุ่มสองคนที่เฝ้าประตูอยู่จนแทบหลับ พอเห็นเธอเดินมาก็แทบไม่เงยหน้าขึ้นมอง

เซี่ยหรานล้วงเงิน 1 เหมาออกมาจากกระเป๋า แล้วเข้าไปในตลาดมืดได้อย่างราบรื่น

วันนี้คนตั้งแผงมีไม่มาก อาจเพราะยังเช้าอยู่

เซี่ยหรานเดินไปจนสุดตรอก ผลักประตูสถานีรับซื้อของเก่าเล็ก ๆ ที่ทรุดโทรม แล้วเดินเข้าไปในลานพลางเรียกขึ้นว่า “พี่คุน”

ลูกน้องสองคนที่กำลังจัดกองเศษไม้อยู่หันมามองเธอ

หนึ่งในนั้นเป็นชายหนุ่มหัวเกรียน เขาร้อง “เอ๊ะ” ขึ้นมา ก่อนจะยืดตัวตรง “เธอ...คือคนที่มาแลกคูปองครั้งก่อนใช่ไหม?”

“ใช่ค่ะ ฉันเอง” เซี่ยหรานเรียกอีกฝ่ายอย่างนอบน้อม “พี่ลิ่วจื่อ”

ชายหนุ่มหัวเกรียนฉีกยิ้ม “เธอยังจำฉันได้ด้วย”

เซี่ยหรานพยักหน้าอย่างว่าง่าย

ชายหนุ่มหัวเกรียนพูดต่อ “รอสักสองนาทีนะ พี่คุนกำลังคุยธุระกับใครอยู่ข้างใน เดี๋ยวก็คงออกมา”

“ได้ค่ะ”

“เอ้อ ฉันจำได้ว่าตอนเธอมาเมื่อครั้งก่อนเพิ่งวันที่ 10 เองใช่ไหม นี่มันผ่านมากี่วันแล้ว? สองวันก่อนพี่คุนยังพูดถึงเธอกับพวกเราอยู่เลย บอกว่าแม่สาวน้อยคนนี้ใจกล้าจริง ๆ แลกคูปองไปตั้งเยอะ แต่ไม่รีบร้อนมารับเลย เธอเชื่อคนอื่นง่ายเกินไปหรือเปล่า”

เซี่ยหรานยิ้มอย่างจนใจ ก่อนจะหาเหตุผลลอย ๆ ขึ้นมาหนึ่งข้อ “เดิมทีสองสามวันก่อนฉันก็ตั้งใจจะมาหาพี่คุนอยู่แล้ว แต่บังเอิญมีญาติมาที่บ้าน เลยต้องคอยต้อนรับ ปลีกตัวไม่ได้”

“อ้อ” ชายหนุ่มหัวเกรียนยิ้มพลางส่ายหน้า “พวกเรายังนึกว่าเธอลืมไปแล้ว นั่นคูปองตั้งเยอะนะ”

ประตูบานเล็กผุพังที่อยู่ด้านในสุดส่งเสียงอ๊าดขึ้นมา

ฉินคุนก้มตัวเดินออกมา ด้านหลังมีผู้ชายใส่เสื้อเชิ้ตลายดอกที่คุ้นตาเป็นพิเศษเดินตามออกมาด้วย

ตรงกลางหน้าผากที่แหว่งล้านไปหย่อมหนึ่ง นั่นเป็นผลงานชิ้นเอกของคุณย่าเซี่ยนี่เอง...

“แค่ก” เซี่ยหรานส่งเสียงทัก “พี่คุน”

ฉินคุนหันมามองเธอ ส่วนชายเสื้อเชิ้ตลายดอกกลับถอยหลังพรวดราวกับเห็นผี “เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

ฉินคุนมองสลับไปมาระหว่างทั้งสองอย่างสงสัย “รู้จักกันเหรอ?”

“พี่คุน คนนี้เป็นลูกน้องพี่เหรอ?” เซี่ยหรานยกมือชี้ ก่อนจะชิงฟ้องก่อน “เมื่อกี้เขาตามฉันมา เห็นชัดเลยว่าเจตนาไม่ดี อยากปล้นฉัน”

“ไม่ใช่ พี่คุน ไม่ใช่อย่างที่เธอพูดนะ” ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกลนลาน รีบร้องเสียงแหลมแก้ตัว

ฉินคุนยกเท้าถีบเข้าที่ก้นของอีกฝ่าย “แกตามผู้หญิงเขาทำไม? ปกติให้แกทำอะไรดี ๆ บ้าง ก็เอาแต่คิดจะลักเล็กขโมยน้อย”

“ผม...” ชายเสื้อเชิ้ตชะงักไปครู่หนึ่ง เหลือบมองเซี่ยหรานอย่างคับแค้น ก่อนจะเม้มปากแน่นด้วยความอัดอั้น

ลิ่วจื่อก็เดินเข้ามาตบชายเสื้อเชิ้ตไปหนึ่งที “เปียวจื่อ แกเป็นอะไรไป? รีบขอโทษคุณหนูเขาเดี๋ยวนี้”

ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกแทบอยากร้องว่าตัวเองถูกใส่ร้าย เขาเพิ่งถูกเด็กสาวคนนั้นปล้นเงินไป 10 หยวน แถมยังโดนย้อนกลับมาป้ายความผิดอีก

ลิ่วจื่อผลักเขาเบา ๆ พร้อมส่งสายตาเตือน “ทำอะไรอยู่? พฤติกรรมมือไวไม่สะอาดแบบแก พวกเราไม่กล้าพาไปวิ่งงานต่างถิ่นหรอกนะ”

พอชายเสื้อเชิ้ตลายดอกได้ยินก็เหี่ยวลงทันที กว่าเขาจะอ้อนวอนจนพี่คุนกับพวกยอมเปิดทาง พาเขาขึ้นรถตงเฟิงคันใหญ่ไปขนของด้วยกันได้ มันไม่ใช่เรื่องง่าย จะให้เรื่องเล็กน้อยแค่นี้มาทำให้ความพยายามก่อนหน้าสูญเปล่าไม่ได้

“พี่สาว ผมผิดไปแล้ว” ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกยืดหยุ่นเสียยิ่งกว่าอะไร รีบประนมมือไหว้เซี่ยหรานซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ยกโทษให้ผมสักครั้งนะ ต่อไปพี่มีอะไรใช้ บอกผมได้เลย”

เซี่ยหรานยิ้มจาง ๆ “เอาเถอะ เห็นแก่หน้าพี่คุน ฉันจะไม่ถือสาเธอมากก็ได้”

ฉินคุนเลิกคิ้ว ทิ้งคำว่า “รอเดี๋ยว” ไว้ ก่อนจะหันหลังกลับเข้าไปในห้องเล็กอีกครั้ง

ไม่นานนัก เขาก็ถือปึกคูปองออกมาส่งให้เซี่ยหราน “ดูสิ”

เซี่ยหรานยิ้มรับมา กวาดตาดูคร่าว ๆ ไม่กี่แวบ ก่อนจะเงยหน้ามองเขา “เหมือนจะเกินมานิดหน่อยนะ?”

ฉินคุนโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “เธอเป็นคนที่ป้ารองของฉันแนะนำมา ฉันลดค่านายหน้าให้ 10%”

เซี่ยหรานหัวเราะเบา ๆ พลางพยักหน้า และไม่เสแสร้งเกรงใจเขา “งั้นก็ขอบคุณพี่คุนมากค่ะ”

คูปองไข่ คูปองอาหาร คูปองน้ำมัน คูปองน้ำตาล รวมถึงคูปองซื้อสินค้าอุตสาหกรรมพวกนี้ เพียงพอให้เธอใช้ในเมืองหลวงไปได้อีกพักหนึ่ง

“พี่คุน เรื่องนั้นที่ฉันเคยฝากพี่ให้ช่วยหาให้คราวก่อน มีข่าวหรือยัง?”

ฉินคุนมองเธออย่างมีนัย ก่อนจะพยักหน้า “ที่นี่ฉันหาเจ้าของของให้เธอได้แล้วคนหนึ่ง แต่ของในมือเขา คาดว่าก็คงพอ ๆ กับที่เหล่าจางให้เธอคราวก่อน ราว ๆ 100 กรัมกว่า ๆ เอาไหม?”

เซี่ยหรานพยักหน้ารัว

“แต่เขาตั้งราคาสูงกว่าเหล่าจางมากทีเดียว น่าจะประมาณนี้” ฉินคุนกางนิ้วทั้งห้า “รับได้ไหม?”

เซี่ยหรานคำนวณเงียบ ๆ ทองคำในตลาดมืดใต้ดินบางแห่งอยู่ที่กรัมละ 80-100 หยวน ถ้าเจอพวกพ่อค้าหน้าเลือดปั่นราคา ราคาก็อาจสูงกว่านั้นอีก

ถ้า 5,000 หยวนได้ทองมา 100 กรัม แบบนี้ก็คุ้มสุด ๆ แล้ว

เซี่ยหรานแทบไม่ต้องคิดนานก็พยักหน้า “เอา ขอแค่ของแท้ มีเท่าไรก็รับหมด”

ไม่เบาเลยนะ ฐานะทางบ้านนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ ฉินคุนอดมองเด็กสาวเพิ่มอีกสองตาไม่ได้

“เรื่องคุณภาพวางใจได้ ฉันจะตรวจเอง ถ้าเป็นของปลอมฉันไม่เอาเงินเธอ ถ้าฝั่งเธอยืนยันจะเอา ก็มัดจำมาก่อน 100 หยวน มะรืนตอนเที่ยงค่อยมารับของจ่ายเงิน”

“ได้” เซี่ยหรานไม่พูดให้เสียเวลา ล้วงธนบัตรใบละ 10 หยวนออกมาจากกระเป๋า 10 ใบยื่นให้เขา

ฉินคุนรับมาอย่างขบขัน “ให้จ่ายก็จ่ายเลย เธอใจใหญ่เกินไป หรือไว้ใจฉันขนาดนั้นจริง ๆ”

เซี่ยหรานยกยิ้มกว้าง “ฝากคนอื่นทำเรื่องให้ ก็ต้องให้ความไว้ใจมากพอ ไม่อย่างนั้นก็อย่าฝากเลย ทำเองทุกอย่างก็พอแล้ว”

ฉินคุนอึ้งไป ก่อนจะยิ้มแล้วเกาหลังศีรษะ “ฉันชื่อฉินคุน ถ้าสะดวก บอกชื่อเธอให้ฉันรู้ได้ไหม”

เซี่ยหรานยิ้มตาหยีอย่างเปิดเผย ถอดหน้ากากออกอย่างใจกว้าง แล้วยื่นมือไปทางฉินคุน “เซี่ยหราน ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ พี่คุน”

ฉินคุนรีบถอดถุงมือออก แล้วจับมือนุ่มนิ่มนั้นอย่างกระอักกระอ่วน “สวัสดีครับ สหายเซี่ยหราน”

ลิ่วจื่อมองหัวหน้าของตัวเองกับเซี่ยหราน อ้าปากค้างเล็กน้อยก่อนจะรีบหุบ

โอ้โห นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เห็นหัวหน้าของเขาหน้าแดง...

ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกนั่งยอง ๆ อยู่หน้ากองไม้ ทำปากเบ้พลางขีดวงกลมบนพื้น คิดในใจว่า พวกนายยังเด็กกันเกินไป ยังไม่รู้หรอกว่าพี่สาวคนนี้ตอนใช้กรรไกรฟันฉับ ๆ น่ากลัวแค่ไหน

อย่าถูกใบหน้ายิ้มใสซื่อราวกับนางเซียนของเธอหลอกกันล่ะ!

เซี่ยหรานก้าวออกจากตลาดมืดด้วยจังหวะฝีเท้าแสนรื่นเริง พลางคุยกับระบบว่า “น้องเอ๊ย พี่หาให้แกได้ทองมาอีกตั้ง 100 กรัมกว่า ๆ คราวนี้พอให้อัปเกรดหรือยัง?”

ระบบทั้งดีใจทั้งกระอักกระอ่วน “ประมาณว่า...อาจจะยังขาดอีกนิดหน่อย แต่โฮสต์วางใจได้ ฉันจะพยายามเพิ่มพลังงาน ทำให้ร้านค้าในระบบมีของมากขึ้น จะไม่ทำให้เธอผิดหวังแน่นอน”

“เอาเถอะ” เซี่ยหรานอารมณ์ดี เลยไม่คิดเล็กคิดน้อยกับน้องชาย “แกพยายามเข้าก็พอ”

บนถนน รถหงฉีสีแดงคันหนึ่งที่สะดุดตาอย่างมากแล่นผ่านเซี่ยหรานไป ก่อนจะเบรกเอี๊ยดแล้วหยุดลง