บทที่ 58 ไม่จำเป็นขนาดนั้นก็ได้...

ตอนแรกเซี่ยหรานนึกว่าอีกฝ่ายจะมาถามทาง จึงเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้าง เตรียมตัวเป็นพลเมืองดีของเมืองซีเฉิง

ประตูรถเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลางดงามจนฟ้าดินหม่นแสง

เด็กหนุ่มยิ้มให้เธอน้อย ๆ แสงแดดอ่อน ๆ ตกกระทบใบหน้า ผิวขาวผ่องเนียนใส คิ้วตาคมเข้มราวภาพวาด ดวงตาโค้งงอยิ้มมองมาที่เธอ คล้ายมีแสงบางเบาไหวระยิบอยู่ในก้นตา

ชั่วขณะนั้น หนังตาเซี่ยหรานกระตุกถี่ยิบ เท้าถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ทำท่าพร้อมจะหันหลังวิ่งหนีเอาชีวิตรอดได้ทุกเมื่อ...

"พี่สาว!" เสียงใสเย็นของเด็กหนุ่มดังขึ้นข้างหูเธอ "ในที่สุดผมก็หาพี่เจอ"

ในใจเซี่ยหรานมีฝูงม้าวิ่งพล่านไปหมด

จริง ๆ นายไม่จำเป็นต้องหาฉันก็ได้...

"มา ขึ้นรถก่อน เราค่อยคุยกัน" เด็กหนุ่มยื่นมือที่นิ้วยาวข้อชัดมาทางเธอ พลางมองด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

ขาเซี่ยหรานถอยหลังไปอีก 2 นิ้ว ก่อนปฏิเสธอย่างไร้อารมณ์ "หนูเอ๊ย เธอจำคนผิดแล้ว"

"พี่สาว เดิมทีผมว่าจะไปหาพี่ที่โรงเรียน ไม่คิดเลยว่าจะบังเอิญขนาดนี้ เจอกันข้างถนนนี่เอง!"

เซี่ยหรานกัดฟันกรอด

รู้อย่างนี้ไม่น่าเก็บใครมั่ว ๆ ข้างถนนเลย เพราะคนที่เก็บมาได้ต้องเป็นตัวปัญหาใหญ่แน่นอน!

"ปัง" เซี่ยหรานอ้อมไปขึ้นรถอีกด้าน แล้วปิดประตูแรง ๆ ระบายความไม่พอใจ

คนขับเป็นหนุ่มอายุน้อยคนหนึ่ง ทำเหมือนมองจมูกตัวเอง จิตใจสงบนิ่ง สายตาจ้องตรงไปที่ถนนเบื้องหน้า ไม่กล้าพูดอะไรเกินจำเป็น

"พี่สาว เราสองคนชะตาคงผูกกันจริง ๆ" เด็กหนุ่มขยับเข้ามาใกล้เซี่ยหรานทีละนิด พลางยิ้มตาหยี

"ชะตากรรมเวรกรรมมากกว่ามั้ง" เซี่ยหรานบ่นในใจ

"หืม? พี่สาวพูดว่าอะไรนะ?"

"ไม่มีอะไร" เซี่ยหรานผลักตัวเขาที่เอนเข้ามาออกไป ก่อนเอ่ยเรียบ ๆ "มาหาฉันมีธุระอะไร"

"แน่นอนว่ามาตอบแทนบุญคุณ" เด็กหนุ่มไม่ได้โกรธแม้แต่น้อยที่ถูกเธอปฏิบัติหยาบ ๆ เขาดึงมือเธอลงมาจับไว้ในฝ่ามือ

เซี่ยหรานสะบัดมือออกทันที ถอนมือกลับอย่างเย็นชา

"พี่สาว บุญคุณช่วยชีวิตนี้ผมไม่มีทางตอบแทนได้หมด..."

เซี่ยหรานหันขวับไปสบตาเขา ดวงตาเป็นประกายระยับอยู่ใกล้แค่เอื้อม "อย่าเด็ดขาด! หนูยังเด็กอยู่ อย่าใจร้อนชั่ววูบแล้วเอาครึ่งชีวิตหลังของตัวเองมาทิ้ง"

"มันจะเรียกว่าเอาชีวิตมาทิ้งได้ยังไง" ดวงตางามของเด็กหนุ่มเป็นประกายวิบวับ "อืม... ได้อยู่กับพี่สาว ยังไงก็ดีทั้งนั้น"

เซี่ยหรานหัวเราะหยันในลำคอ พลางขยับตัวไปทางหน้าต่างรถ "พูดมาเถอะ มาหาฉันทำอะไรกันแน่"

"ก็มาตอบแทนบุญคุณไง แต่พี่สาวไม่ยอมให้ผมมอบกายตอบแทน"

พี่คนขับรถอาจจะสะเทือนใจเกินไป มือบนพวงมาลัยเลยเบี้ยวไปนิด เหยียบคันเร่งจนเกือบพุ่งลงหลุมโคลนข้างทาง...

ใบหน้าสว่างสดใสของเด็กหนุ่มพลันมืดครึ้ม ดวงตางามเย็นเยียบเหลือบมองคนขับแวบหนึ่ง น้ำเสียงเย็น ๆ "มือสั่นเป็นโรค"

คนขับหนุ่มน้อยน้อยใจสุด ๆ รีบเอ่ยขอโทษอย่างน่าสงสาร "ขะ ขอโทษครับผู้อำนวยการ"

"หึ ขับรถดี ๆ!" เด็กหนุ่มหันกลับมาอย่างไม่พอใจ แต่พอเผชิญหน้ากับสีหน้าเย็นชาของเซี่ยหราน เขาก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มละมุนทันที "พี่สาว เราไม่ต้องสนใจเขา คุยเรื่องของเราต่อเถอะ"

เซี่ยหรานนั่งตัวตรง สีหน้าเริ่มฉายแววรำคาญเล็กน้อย "ตอนที่ฉันช่วยเธอครั้งก่อน เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะไม่เจอกันอีก"

เด็กหนุ่มส่ายหน้า พูดอย่างจริงจัง "นั่นเป็นการตัดสินใจของพี่สาวฝ่ายเดียว ผมไม่ได้ตกลงด้วย"

เซี่ยหรานยิ้มแบบเสแสร้ง "งั้นวิธีตอบแทนบุญคุณของน้องชายก็คือ ดักคนมีพระคุณอยู่กลางถนน แค่คุยไม่เข้าหูก็จะขู่ไปก่อเรื่องที่โรงเรียน?"

เด็กหนุ่มส่ายหัวรัวเหมือนกลองป๋องแป๋ง ก่อนยื่นมือไปคลำใต้เบาะแล้วหยิบถุงกระดาษสีน้ำตาลออกมาส่งให้เซี่ยหราน "ไม่มี ๆ ผมจะไปก่อเรื่องที่โรงเรียนพี่สาวได้ยังไง? ผมแค่อยากหาพี่"

เซี่ยหรานอุ้มถุงกระดาษหนักอึ้งไว้ พลางชะงักไปนิด "นี่อะไร"

เด็กหนุ่มมองเธอตาเป็นประกาย "เงินไง ครั้งก่อนผมไม่ได้บอกพี่แล้วเหรอ ขอแค่พาพวกผมไป ผมจะให้เงินพี่เยอะ ๆ แล้วยังจะรับผิดแทนพี่ด้วย"

เซี่ยหรานอยากเย็บปากเขาด้วยมือของตัวเองจริง ๆ

รับผิดอะไร? ยายเซี่ยอย่างเธอจะมีความผิดอะไรได้ ก็บอกไปแล้วว่าเธอไม่ได้ฟันคนตาย ไม่ได้ฟัน! เจ้าหมอนี่มันน่าหมั่นไส้จริง ๆ!

ภายใต้สายตาเตือนของเซี่ยหราน เด็กหนุ่มจึงหุบปากลงอย่างเงียบ ๆ แล้วใช้สายตาเป็นสัญญาณให้เธอเปิดดูถุงกระดาษ

เซี่ยหรานดึงปากถุงออกด้วยสีหน้าเย็นชา ข้างในมีธนบัตรใหม่เอี่ยมปึกใหญ่เรียงอย่างเป็นระเบียบ

เด็กคนนี้โง่นิด ๆ หรือเปล่า แค่ช่วยคนไปตามน้ำเท่านั้น ถึงกับให้เงินมากขนาดนี้เลยเหรอ...

"ระบบ ในนั้นมีเงินเท่าไร"

"โฮสต์ ในถุงกระดาษมีเงิน 6,600 หยวน ต้องการฝากเข้าระบบทั้งหมดไหม"

"อย่านะ!" เซี่ยหรานตกใจ รีบห้ามระบบปัญญาอ่อนไว้ทันที

เด็กคนนั้นยังนั่งอยู่ข้าง ๆ มองตาแป๋วอยู่เลย ถ้าเงินหายวับไปทั้งถุง ฮึ ๆ ได้ถูกจัดเข้าบัญชีรายชื่อปีศาจแน่

"เป็นไง เงินพวกนี้พอใช้ได้ไหม" เด็กหนุ่มทำหน้ากระตือรือร้น ขยับเข้ามาใกล้เซี่ยหรานอีกนิด "พอไหม"

พออะไรของนาย? เซี่ยหรานมองเขาอย่างพูดไม่ออก

แต่สีหน้าแบบนั้นไปตกอยู่ในสายตาเด็กหนุ่ม กลับถูกแปลความหมายเองเป็น "ก็พอใช้ได้ล่ะนะ ไม่ถึงกับดีที่สุด แต่ก็ดีกว่าทั่วไป"

"ไม่เป็นไร อีกสักพักผมจะไปขอจากคุณลุงเพิ่ม แล้วจะให้พี่ทั้งหมด"

เซี่ยหรานพับปากถุงกระดาษลงสองสามทบ แล้วยัดคืนใส่อ้อมแขนเด็กหนุ่ม "เงินเยอะเกินไป เธอเก็บไว้เองเถอะ"

เด็กหนุ่มกะพริบตา ก่อนยัดถุงคืนกลับมาในมือเธอ "นี่ให้พี่นั่นแหละ พี่สาว พี่คือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตผม พี่ไม่ยอมให้ผมมอบกายตอบแทน งั้นผมก็ให้เงินพี่ใช้แทน วางใจเถอะ ผมเหลือค่าครองชีพไว้บ้างแล้ว ชั่วคราวพอใช้แน่นอน!"

"ผู้อำนวยการอวิ๋น..." คนขับหนุ่มส่งเสียงขึ้นมาแผ่วเบา

เด็กหนุ่มหันไปมองเขา สายตาเต็มไปด้วยคำเตือน

คนขับน้อยหุบปากเงียบไปทันที ความจริงเขาอยากจะพูดว่า ผู้อำนวยการครับ อย่างน้อยก็เหลือไว้สัก 100 หรือ 200 สำหรับกินข้าวกับหาที่พักเถอะครับ!

แต่น่าเสียดายที่ผู้อำนวยการทุ่มเทอยู่ฝ่ายเดียว สมองร้อนอยู่คนเดียว ยัดเงินถุงใหญ่ทั้งถุงให้ผู้หญิงคนนั้นไปหมด

ประเด็นสำคัญคือ ผู้หญิงคนนั้นดูเหมือน... จะไม่ได้เต็มใจรับนัก สีหน้าก็เย็นชาเหมือนน้ำแข็ง แถมยังดูเหมือนอยากลงมือทำร้ายคนอยู่หน่อย ๆ

คนขับรู้สึกว่า ถ้าไม่ใช่เพราะเขานั่งคาอยู่ตรงนี้ในฐานะพยาน ฝ่ายหญิงคงใช้เท้าถีบผู้อำนวยการตกจากรถหงฉี ปล่อยให้เผชิญชะตากรรมเองไปแล้ว

ช่างเป็นผู้อำนวยการที่น่าสงสารจริง ๆ

เซี่ยหรานสูดหายใจลึก ไม่อยากเถียงกับคนคนนี้ต่อแล้ว

"เอาล่ะ งั้นฉัน... รับการตอบแทนของเธอ จากวันนี้เป็นต้นไป พวกเราสองคนก็ถือว่า..."

"ถือว่าเป็นเพื่อนสนิทที่สุดแล้ว" เด็กหนุ่มคว้ามือเธอไว้ทันที ก่อนยิ้มกว้างรับคำต่อ "ผมชื่ออวิ๋นซู พี่ชื่ออะไร"

เซี่ยหรานฝืนกลั้นความอยากกลอกตา "ในเมื่อเธอสืบได้ว่าฉันอยู่แถวนี้ จะไม่รู้ชื่อฉันได้ยังไง"

"แต่ผมอยากได้ยินพี่สาวบอกชื่อของตัวเองกับผม"

เจ้าลูกหมาคนนี้ใช้ดวงตาราวสายน้ำฤดูใบไม้ผลิจ้องมองคุณ เหมือนมีมนตร์บางอย่างที่พร้อมจะดึงคนให้จมดิ่งลงสู่เหวลึกที่ไม่มีวันหวนกลับ

ถ้าอยู่ในยุคหลัง คงเป็นตัวร้ายหน้าตาดีที่ทำบ้านเมืองล่มจมได้แน่!

เซี่ยหรานเอนตัวไปข้างหลังเล็กน้อย "เซี่ยหราน"

"ชื่อของพี่สาว พอได้ยินจากปากพี่แล้ว ช่างไพเราะจับใจจริง ๆ..."

"เอี๊ยด" รถหยุดกะทันหันด้วยการเบรกฉุกเฉิน คนบนเบาะหลังทั้งสองเอนไปข้างหน้าพร้อมกัน

อวิ๋นซูเกือบหัวทิ่มชนเบาะหน้า เขาหรี่ตาลงอย่างอันตราย แล้วมองไปยังต้นเหตุคนขับเสี่ยวหลี่

เสี่ยวหลี่รู้สึกว่าปล่อยให้ผู้อำนวยการแทะโลมเด็กสาวคนนั้นต่อไปไม่ได้อีกแล้ว!

เขาทำหน้าราวกับยอมพลีชีพเพื่อความถูกต้อง "ผู้อำนวยการ ถึงแล้วครับ!!"

ถึงไหนกัน? เซี่ยหรานงงไปหมด

พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นว่าโรงแรมรับรองรถไฟอยู่ตรงหน้าใกล้แค่เอื้อม

"เธอก็พักอยู่ที่นี่เหมือนกันเหรอ"

"อื้อ!"