บทที่ 59 จู้จี้

“อืมอะไรของนายกัน” เซี่ยหรานทั้งขำทั้งหงุดหงิด จ้องใบหน้าหล่อเหลาสะดุดตานั่นอยู่สองวินาที ก่อนจะรีบเบนสายตาหนี

อวิ๋นซูเดินตามเซี่ยหรานขึ้นไปถึงชั้นสอง ส่วนคนที่ชะตากรรมลำบากกว่าก็คือเสี่ยวหลี่ คนขับรถที่เดินตามอยู่ด้านหลัง

ชายหนุ่มลากกระเป๋าอยู่คนเดียว ทั้งหน้าอกทั้งแผ่นหลังยังห้อยกระเป๋าไว้อีกสองสามใบ แทบจะกลายเป็นชั้นวางสัมภาระแบบมนุษย์เคลื่อนที่อยู่แล้ว...

เซี่ยหรานเดินมาถึงหน้าห้องตัวเองก็ชะงักฝีเท้า หันไปมองเสี่ยวหลี่ที่หอบหิ้วของพะรุงพะรัง “เขา...นาย? ขนสัมภาระมาเยอะขนาดนี้เลยเหรอ”

ที่จริงเธอแค่ถามลอยๆ เท่านั้น แต่อวิ๋นซูกลับตอบ “อืม” อย่างจริงจังมาก

เซี่ยหรานทั้งขำทั้งจนใจ มองชั้นวางสัมภาระเคลื่อนที่นั่นแวบหนึ่ง “นาย...เอาอะไรมาบ้างเนี่ย”

“เสื้อผ้า กางเกง! ผ้าเช็ดตัว รองเท้าแตะ!” อวิ๋นซูนับให้เธอฟังทีละอย่างเหมือนเล่าทรัพย์สมบัติในบ้าน “ยังมีอุปกรณ์สำหรับทดลองอีกนิดหน่อย จะดูไหม”

พอเซี่ยหรานได้ยินคำว่า “ทดลอง” สติก็กลับมาทันที รีบส่ายหัวดิกเหมือนลูกตุ้มนาฬิกา โยกซ้ายโยกขวาไม่หยุด

“งั้นก็ได้” อวิ๋นซูพยักหน้าอย่างเข้าอกเข้าใจ “ผมพักห้องข้างๆ คุณนะ ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็มาประตูห้องผมได้”

พอเห็นเซี่ยหรานพยักหน้าแล้วเดินเข้าไป อวิ๋นซูก็ตามขึ้นมาอีกก้าว ขายาวๆ นั่นแทบจะก้าวเข้าไปถึงในห้องเธอแล้ว

เซี่ยหรานดันประตูไว้แล้วถลึงตาใส่เขา “น้องชาย สหายชายจะเข้าห้องสหายหญิงส่งเดชแบบนี้ไม่ได้นะ”

“อ้อ” อวิ๋นซูถอยหลังไปหนึ่งก้าว แต่ก็ยังไม่วายกำชับอย่างไม่สบายใจ “จำไว้นะ ถ้ามีอะไรต้องมาหาผม”

เซี่ยหรานปิดประตูใส่หน้าเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ แล้วรีบเอาหูแนบประตูแอบฟังทันที

พอได้ยินเสียงอวิ๋นซูกับเสี่ยวหลี่กลับเข้าห้องข้างๆ แล้วปิดประตู เธอถึงได้ถอนหายใจโล่งอกเบาๆ

ซวยชะมัด ทำไมเขาถึงหาเธอเจอจริงๆ ได้ล่ะเนี่ย

หรือว่าเธอควรไปเมืองหลวงล่วงหน้า อย่างน้อยก็จะได้สลัดเจ้าหนังเหนียวคนนี้ทิ้งทัน

เซี่ยหรานทิ้งตัวลงบนเตียง ไขว่ห้างแล้วครุ่นคิดอยู่ในใจ ถ้าซื้อตั๋วรถไฟตอนนี้แล้วหนีไปเลย...

ไม่ได้ๆ แบบนั้นมันจะเหมือนเธอกลัวเขาไปหน่อยไหม

ล้อเล่นน่า คุณย่าเซี่ยผู้ทั้งฉลาดทั้งกล้าจะต้องหลบใครด้วยเหรอ ก็แค่เด็กเมื่อวานซืนคนหนึ่งเท่านั้น เธอมีวิธีจัดการตั้งเยอะแยะ

เซี่ยหรานนอนหลับเต็มอิ่ม พอล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแล้วเปิดประตูออกไป ก็สบเข้ากับดวงตาสวยระยิบระยับราวแสงดาวของเด็กหนุ่มคู่นั้นพอดี

“อรุณสวัสดิ์ครับพี่สาว”

เด็กหนุ่มสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสีดำแบบเรียบง่าย ดูสะอาดสะอ้านหมดจดแต่เช้าตรู่ โดนความหล่อเล่นงานตั้งแต่เช้า อารมณ์ก็เลยพอใช้ได้อยู่หรอก...

สายตาของเซี่ยหรานเลื่อนต่ำลง เหลือบไปเห็นรถเข็นใต้ตัวเขา แล้วเลิกคิ้ว “ขาเป็นอะไร”

เด็กคนนี้ก็มีความสามารถดีนะ นอนแค่คืนเดียวถึงกับนอนจนขาพิการได้ด้วย?

เสี่ยวหลี่ คนขับรถ รีบเดินมาผลักรถเข็นแล้วส่งยิ้มกระอักกระอ่วนให้เซี่ยหราน “ขาของผู้อำนวยการเราก่อนหน้านี้เคยบาดเจ็บมาครับ ยังฟื้นตัวไม่สมบูรณ์ เลยยืนนานไม่ได้”

“ขาของผม พี่สาวเป็นคนรักษาหายเองนะ”

เซี่ยหรานชะงัก “เป็นผลข้างเคียงหลังฉีดยาเหรอ”

“อืม” เด็กหนุ่มพยักหน้าแรงๆ สีหน้าซื่อบริสุทธิ์ไร้พิษภัยสุดๆ

“อ้อ แล้วตอนนี้ยืนได้นานแค่ไหน”

“ตอนนี้เดินได้วันละครึ่งชั่วโมง ยืนได้สักสองสามชั่วโมงก็ถือว่าสุดขีดแล้วครับ” เสี่ยวหลี่ตอบ “โรคนี้เขาว่าเป็นแบบเรื้อรัง ต้องค่อยๆ ฟื้นตัวไปทีละนิด”

เซี่ยหรานมองเขาอย่างเห็นใจ “อย่างนี้เอง งั้นนายต้องระวังเรื่องพักผ่อนให้ดี”

อายุยังน้อยแท้ๆ แต่ขาไม่ค่อยดี ก็น่าสงสารอยู่เหมือนกัน

“ผมก็พูดแบบนี้เหมือนกัน” เสี่ยวหลี่ยังพูดไม่ทันจบ เด็กหนุ่มก็เอียงหน้าส่งสายตามาทางเขาแวบหนึ่ง

เสี่ยวหลี่ปิดปากเงียบทันที แล้วเข็นเด็กหนุ่มไปที่โต๊ะอาหาร พลางเช็ดโต๊ะให้ถึงสองรอบอย่างขยันขันแข็ง

“ผมไปเอาอาหารเช้าก่อนนะครับ สหายเซี่ย รบกวนคุณช่วยดูแลผู้อำนวยการเราสักครู่ ผมจะรีบกลับมา”

เซี่ยหรานเหลือบมองเด็กหนุ่มที่กำลังยิ้มตาหยี “นายเป็นพวกชอบความสะอาดมากใช่ไหม”

“เปล่านะ” เด็กหนุ่มส่ายหน้า ปากแข็งแบบเป็ดตายคาปาก “ผมจะเป็นโรคแบบนั้นได้ยังไง”

เซี่ยหรานแทบจะถูกท่าทีพูดอย่างทำอย่างของเขาทำเอาหัวเราะออกมา เห็นๆ อยู่ว่าจู้จี้จะตาย แต่ปากกลับไม่ยอมรับ

“นายคิดจะกลับเมื่อไร”

“หือ? พี่สาว เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ”

เด็กหนุ่มขยับรถเข็นเข้ามาทางเธอเล็กน้อย ทำท่าทางเชื่อฟังเรียบร้อยราวกับตั้งใจฟังเต็มที่

“นายเป็นคนเมืองหลวงใช่ไหม”

“อืม”

“แล้วนายจะพักอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหน ไม่กลับเมืองหลวงหรือไง”

“กลับสิ” เด็กหนุ่มเอียงหน้ามายิ้มให้เธอ “พี่สาวสอบเข้ามหาวิทยาลัยเมืองหลวงได้แล้วไม่ใช่เหรอ รอให้ทางนี้ของพี่เตรียมตัวเสร็จเรียบร้อย แล้วค่อยกลับไปพร้อมกัน”

“นั่นก็ไม่จำเป็นต้องไปพร้อมกันหรอก เพราะทางฉันยังมีเรื่องเอกสารต้องจัดการอีกเยอะ นายควรรีบกลับไปบำรุงร่างกายที่เมืองหลวง จะได้ไม่ทำให้แผนเดินทางของนายล่าช้า”

“แต่ผมจองตั๋วตู้นอนนุ่มไว้ให้พี่ล่วงหน้าแล้วนะ” เด็กหนุ่มกะพริบตาสวยใสวิบวับ “พี่ไม่ไปด้วยกันกับผมจริงๆ เหรอ”

อะไรนะ? ตู้นอนนุ่ม? ในใจเซี่ยหรานลังเลขึ้นมานิดหนึ่ง

ยุคนี้ไม่ใช่ว่ามีเงินก็ซื้อตั๋วตู้นอนนุ่มได้ง่ายๆ เซี่ยหรานรู้ดีแก่ใจ นี่มันอาศัยอานิสงส์รถด่วนของคุณชายชัดๆ

“พี่ยังต้องจัดการเอกสารอีก คาดว่าเร็วที่สุดก็คงอีกสองสามวัน พอถึงตอนนั้นค่อยกลับไปโรงเรียน ก็ต้องไปเบียดรถไฟกับพวกนักศึกษาที่ปิดเทอมฤดูร้อนแล้วกำลังเดินทางกลับพอดี”

น้ำเสียงของเด็กหนุ่มไม่ดังนัก ยังคงนุ่มนวลอ่อนโยน ค่อยๆ หว่านล้อม “ถ้าซื้อตั๋วตู้นอนแข็งไม่ได้ ก็ต้องนั่งแกร่วไปทั้งทาง นี่ยังไม่ใช่เรื่องแย่ที่สุดนะ ถ้าแม้แต่ตั๋วนั่งก็ไม่มี ก็ได้แต่นอนใต้เก้าอี้...”

“เฮ้อ” คุณชายถอนหายใจเบาๆ ด้วยน้ำเสียงนุ่มยวบ “คนอื่นเขากินดีอยู่ดีกันข้างบน ส่วนพี่ก็ได้แต่นอนดมกลิ่นเท้าอยู่ใต้เก้าอี้”

เซี่ยหราน: ...

ไอ้บ้าเอ๊ย หยุดพูดเลยนะ!

ใช่ว่าเธอไม่เคยไปเมืองหลวงสักหน่อย ครั้งก่อนที่ไปกับครูประจำชั้นพวกนั้น ตอนขาไปก็ไม่มีที่นั่งเหมือนกัน มันก็แค่อนาถหน่อยเดียวเอง ถึงขั้นทำให้ผมที่ท่านผู้อำนวยการหวีมาเนี้ยบกริบกลายเป็นทรงระเบิดถูกฟ้าผ่าไปทั้งหัว...

“ถ้าพี่นั่งตู้นอนนุ่มกับผม ก็ไม่ต้องลำบากขนาดนั้น พวกเราสามคนอยู่ห้องเดียวกัน แล้วยังมีห้องน้ำแยกต่างหากด้วย”

“ก็ได้ งั้นไปด้วยกัน” เซี่ยหรานคร้านจะลังเลต่อ จึงพยักหน้าตกลง

พูดตามตรง เธอถูกคำว่า “ห้องน้ำแยกต่างหาก” ล่อลวงเข้าเต็มๆ ...

ยุคนี้ถ้าได้นั่งรถไฟตู้นอนนุ่มที่มีห้องน้ำแยกต่างหาก ความสุขแบบนั้น เธอแทบไม่กล้าจินตนาการเลย

ถ้ายังจะปฏิเสธต่อไปอีกก็ดูจะเสแสร้งเกินไป ใครบ้างไม่ชอบใช้ชีวิตสบายๆ มีความสุข คุณย่าเซี่ยจึงตัดสินใจทำตามใจตัวเอง

เสี่ยวหลี่ คนขับรถ ยกอาหารเช้าสำหรับสามคนมา พอเห็นว่าผู้อำนวยการของตนกับสาวน้อยคนนั้นดูคุยกันได้ไม่เลว ก็แอบถอนหายใจโล่งอก

เมื่อวานบนรถ เขาเกือบคิดไปแล้วว่าสาวน้อยคนนี้อยากจะลงมือทำร้ายผู้อำนวยการของเขา...

“เดี๋ยวกินเสร็จแล้วฉันจะกลับไปโรงเรียนจัดการเรื่องเอกสารบางอย่าง นายสุขภาพไม่ดี ก็พักผ่อนที่เกสต์เฮาส์ดีๆ เถอะ”

เด็กหนุ่มพยักหน้าเชื่อฟัง “ครับ พี่กลับมาเร็วหน่อยนะ เที่ยงเรากินข้าวด้วยกัน”

พอเซี่ยหรานจากไป เสี่ยวหลี่ คนขับรถ ก็ไอแห้งๆ สองที แอบมองเด็กหนุ่มแวบหนึ่ง เห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ก็ทำท่าอยากพูดแต่ไม่พูด ก้มหน้าซดโจ๊กต่อ

“มีอะไรก็พูดมา”

“ผู้อำนวยการครับ ตอนนี้ผมเหลือเงินติดตัวอยู่ 15 หยวน 3 เหมา ค่าที่พักเกสต์เฮาส์ต่อวันพวกเราต้องจ่าย 2 หยวน ถ้ามื้อเที่ยงยังต้องเลี้ยงข้าวสหายเซี่ยอีก ผมว่า...พวกเราใกล้จะเลี้ยงไม่ไหวแล้วครับ”

อวิ๋นซู: ...

“ผู้อำนวยการครับ ผมคิดว่านี่เป็นปัญหาที่ร้ายแรงมาก”

“อืม”

อืมอะไรล่ะ? เสี่ยวหลี่ส่งสายตาขมขื่นไปทางอวิ๋นซูหนึ่งที

“ส่งโทรเลขหาคุณน้า?” อวิ๋นซูคิดอยู่หนึ่งวินาที “ช่างเถอะ นายโทรไปหาเหล่าหานแล้วกัน ให้เขายืมเงินมาให้พวกเราก่อน 30 หยวน”

“30 อาจจะไม่พอนะ 50 เถอะ!”

เสี่ยวหลี่: ...