บทที่ 60 ใครกลัวใคร

เซี่ยหรันกลับไปบ้านตระกูลเซี่ยก่อน เพื่อขอทะเบียนบ้านจากหวังเหม่ยเอ๋อ

"จะเอาทะเบียนบ้านไปทำอะไร?" หวังเหม่ยเอ๋อมองเธออย่างระแวงเต็มหน้า

ยัยตัวซวยคนนี้ เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยอยู่บ้านอยู่ช่อง แต่หน้าตากลับผ่องใสขึ้นทุกวัน ช่วงนี้แก้มยังดูมีน้ำมีนวลขึ้นมาด้วย เห็นได้ชัดว่าชีวิตข้างนอกของเธอไปได้ดีไม่น้อย

พอคิดว่าเซี่ยหรันทำเธอซวยขนาดนี้ แต่ตัวเองกลับใช้ชีวิตอย่างสบายอกสบายใจ หวังเหม่ยเอ๋อก็กัดฟันกรอดอย่างอดไม่อยู่

"บอกให้เอามาก็เอามา จะพูดมากอะไรนักหนา?" เซี่ยหรันจ้องเธออย่างหมดความอดทน "ทำไม ยังต้องให้ฉันไปเชิญป้าจางกับคนจากคณะกรรมการชุมชนมาช่วยตัดสินให้อีกหรือไง?"

"ทำไมเธอถึงเอะอะก็จะไปหาคณะกรรมการชุมชนกับหน่วยรักษาความสงบตลอดเลย" หวังเหม่ยเอ๋อขึ้นเสียงสูงปรี๊ด

"ก็เพราะเจ้าหน้าที่ของรัฐช่วยเป็นธรรมให้ฉันได้น่ะสิ!"

"พ่อเธอไปทำงานแล้ว เรื่องทะเบียนบ้านฉันตัดสินใจไม่ได้" หวังเหม่ยเอ๋อกัดฟันพูดด้วยความโมโห

เซี่ยหรันหันหลังแล้วก้าวฉับ ๆ ออกไปทันที

"จะไปไหน?" เสียงหวังเหม่ยเอ๋อสูงแหลมบาดหู

พอเห็นเซี่ยหรันหันหลังจะเดินออกไป เธอก็รู้ทันทีว่ายัยนี่ต้องไม่ได้คิดอะไรดี ๆ แน่ บางทีอาจจะไปลากคนจากคณะกรรมการชุมชนมาจริง ๆ ในใจก็เริ่มร้อนรนขึ้นมา

สองสามวันนี้ ไม่ป้าจากคณะกรรมการชุมชนก็มิสหายผู้ตรวจตรา แวะเวียนมาที่บ้านตระกูลเซี่ยไม่ขาด เรื่องขายหน้าของบ้านพวกเธอถูกชาวบ้านดูเป็นเรื่องขบขันมาหลายรอบแล้ว หวังเหม่ยเอ๋อไม่อยากเสียหน้าไปมากกว่านี้อีก

เธอรีบก้าวพรวดไปขวางประตูไว้ไม่ให้เซี่ยหรันออก เปลี่ยนท่าทีเป็นอ่อนลง ใช้น้ำเสียงนุ่มนวล "หรันหรัน ไม่ใช่ว่าน้าไม่ให้เธอหรอก ของสำคัญอย่างทะเบียนบ้าน ปกติก็พ่อเธอเป็นคนเก็บ น้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาซ่อนไว้ที่ไหน"

"ได้ งั้นถ้าเธอทำฉันลำบาก ฉันก็จะทำให้ลูกสาวสุดที่รักของเธอลำบากเหมือนกัน เรามาทำร้ายกันไปมา ดูสิว่าใครจะกลัวใคร?"

"ตอนนี้ฉันจะไปที่สำนักงานเขต ไปหาผู้ใหญ่แล้วบอกพวกเขาว่า หัวหน้าเฉินรับของกำนัลจากบ้านเธอ เลยช่วยเปิดทางให้เจิ้งเป่าจูเข้าไปทำงานที่ห้างสรรพสินค้าแห่งที่สอง"

"เอ้า ใครอยากฟังก็มาฟังกันเร็วเข้า! เจิ้งเป่าจูใช้เส้นเข้าไปทำงานที่ห้างสรรพสินค้าแห่งที่สอง..." เซี่ยหรันจู่ ๆ ก็ขึ้นเสียงตะโกนลั่นออกไปนอกประตู

สีหน้าหวังเหม่ยเอ๋อเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก รีบยื่นมือมาปิดปากเซี่ยหรันทันที "อย่าตะโกน อย่าตะโกนสิ"

"ฉันให้ก็ได้ ให้ก็ได้ เดี๋ยวฉันไปเอาให้เดี๋ยวนี้ อย่าตะโกนแล้ว!"

"คุณน้านี่ช่างเป็นแม่ผู้เปี่ยมเมตตาจริง ๆ ฉันอิจฉาเป่าจูของบ้านคุณเหลือเกิน" มุมปากเซี่ยหรันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา "ไม่เหมือนฉัน เซี่ยหรัน ตั้งแต่เด็กก็อาภัพเหมือนเด็กกำพร้า ไม่มีพ่อรัก ไม่มีแม่เอ็นดู"

หวังเหม่ยเอ๋อรีบวิ่งเข้าห้องด้านใน เปิดกล่องคุกกี้ หยิบทะเบียนบ้านออกมาแล้ววิ่งกลับมา "หรันหรัน พ่อเธอยังอยู่นะ"

"อ้อ เหรอ?" เซี่ยหรันหัวเราะคิก "ฉันลืมไปเลยว่าเซี่ยหย่งจวินยังไม่ตาย"

สีหน้าหวังเหม่ยเอ๋อน่าเกลียดน่าดู มือกำทะเบียนบ้านแน่น "หรันหรัน เธอยังเด็ก ยังไม่รู้ว่าทะเบียนบ้านสำคัญแค่ไหน บอกน้ามาก่อนสิว่าเอาไปทำอะไร?"

เซี่ยหรันกระชากทะเบียนบ้านจากมือเธอทันที "ก่อนเที่ยงจะเอามาคืน จะรีบอะไรนักหนา ทะเบียนบ้านนี่ไม่ใช่สมุดบัญชี จะได้เสกเงินออกมาให้ฉันหรือไง?"

หวังเหม่ยเอ๋อวิ่งตามออกมาหน้าประตูพลางร้องเรียก "หรันหรัน หรันหรัน! อย่าทำหายนะ"

เซี่ยหรันทำหูทวนลม ถือทะเบียนบ้านตรงไปที่โรงเรียน

เธอต้องไปจัดการเรื่องย้ายโควตาปันส่วนข้ามเมือง และยังต้องให้โรงเรียนออกหนังสือรับรองด้วย

เซี่ยหรันวางแผนจะย้ายทะเบียนบ้านของตัวเองออกมาก่อน แล้วไปฝากทะเบียนชั่วคราวไว้ที่โรงเรียน ยังไงพอถึงเวลาก็ต้องย้ายตามแฟ้มประวัติของเธอไปที่เมืองหลวงอยู่แล้ว

ข้อดีของการทำแบบนี้ก็คือ หลังจากย้ายทะเบียนออกมาแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการทำใบโอนสิทธิ์ปันส่วนอาหาร หรือเรื่องอื่น ๆ ต่อจากนี้ ก็จะจัดการได้ง่ายขึ้น อย่างน้อยก็ไม่ต้องถูกบ้านตระกูลเซี่ยคอยบีบคั้นอีก

"ตอนบ่ายเธอต้องมาอีกรอบนะ" หลังจัดการเอกสารทุกอย่างเสร็จ เหล่าลู่อมยิ้มให้เธออย่างอารมณ์ดี

"มาถ่ายรูปรวมจบการศึกษา แล้วก็ทางมณฑลมีเงินรางวัลให้กับนักเรียนดีเด่นที่สอบได้ติดหนึ่งในสิบอันดับแรก ตอนบ่ายมาเอาได้ ไม่ต้องมาเช้ามาก..." เหล่าลู่คำนวณเวลาดู "ประมาณบ่ายสาม"

"ได้ค่ะ!" เซี่ยหรันยิ้มพลางพยักหน้า ก่อนเอ่ยลาแล้วเดินออกมา

วันนี้เธอออกจากบ้านแต่เช้า จัดการทุกอย่างเสร็จแล้วยังเพิ่งจะเลยสิบโมงมานิดเดียว

หลัก ๆ เพราะมันราบรื่นมาก ไม่ว่าไปที่ไหน พอคนอื่นเห็นว่าเธอจะไปเรียนมหาวิทยาลัยที่เมืองหลวง แค่เอาหนังสือรับรองจากโรงเรียนออกมาให้ดู ขั้นตอนต่าง ๆ ก็เหมือนได้ไฟเขียว ทำกันอย่างคล่องมือไม่มีสะดุด

ทุกคนยังยิ้มแย้มให้เธอ ไม่มีใครไม่ชมว่าเด็กสาวคนนี้มีอนาคต

พอประทับตราใบโอนสิทธิ์ปันส่วนอาหารเสร็จ เรื่องทั้งหมดของวันนี้ก็เป็นอันเรียบร้อย

เซี่ยหรันลอยหน้าออกมาจากหน่วยงานด้านเสบียงอาหาร ฮัมเพลง "วันนี้ช่างสุขใจ" ตลอดทางกลับบ้านตระกูลเซี่ยอันอับควันคลุ้ง

ประตูหน้าบ้านปิดแน่น เซี่ยหรันยกเท้าถีบหนัก ๆ สองที

คนมาเปิดประตูคือหวังเหม่ยเอ๋อที่ทำหน้าหงิก

เซี่ยหรันคร้านจะก้าวเข้าไปในบ้านด้วยซ้ำ เธอล้วงทะเบียนบ้านออกจากกระเป๋าแล้วโยนคืนให้ตรง ๆ จากนั้นหันหลังเดินจากไปโดยไม่พูดสักคำ

ฮึ ตั้งแต่วันนี้ไป คุณย่าอย่างฉันเป็นอิสระอย่างแท้จริงแล้ว!

ไม่ต้องไปอยู่ทะเบียนบ้านเล่มเดียวกับคนใจดำทั้งบ้านพวกนี้ เซี่ยหรันมีความสุขนัก!

"เอ๊ะ" หวังเหม่ยเอ๋อถูกเธอทำเอางง รับทะเบียนบ้านที่ลอยมาไว้ได้ แล้วถือมันก้าวออกมานอกประตู "หรันหรัน นี่เธอทำอะไร?"

"หรันหรัน" มีเสียงอ่อนโยนดังมาจากด้านหลัง

เซี่ยหรันฟังแล้วรู้สึกคุ้นหู จึงหันไปมอง "น้าสาว?"

หวังเหม่ยเอ๋อมองไปตามทิศที่เซี่ยหรันเรียก ก่อนจะแค่นเสียงอย่างดูแคลน

ทำไมเป็นยัยบ้านนอกคนนี้อีกแล้ว ยังไม่จบไม่สิ้นอีกหรือไง

การแต่งตัวของฉู่เหม่ยจวน ดูปราดเดียวก็รู้ว่ามาจากชานเมืองซีซื่อ เป็นชาวบ้านบ้านนอกแท้ ๆ แบบพวกชาวไร่ชาวนา

ศีรษะโพกผ้าขนหนูสีเขียวหม่นสกปรกผืนหนึ่ง ใส่ชุดหญิงชาวไร่สีเทาหม่น กางเกงซักจนสีซีดขาว รองเท้าผ้าใส่ทำงานที่เท้าก็ขาดจนแทบเห็นนิ้วโป้งแล้ว!

ใบหน้านั้นถูกแดดจากการทำงานทุกวันเผาจนคล้ำดำ อายุเพิ่งเลยสามสิบแปด แต่กลับดูซูบโทรมแก่กว่าหญิงในเมืองอายุห้าสิบกว่าเสียอีก ริ้วรอยบนหน้าเยอะจนแทบจะหนีบแมลงวันตายได้

หวังเหม่ยเอ๋อไม่คิดจะพูดมากกับเซี่ยหรันอีก เธอกลัวพวกญาติผีเจาะจะมาขอความช่วยเหลือ รีบหันกลับเข้าบ้านแล้วปิดประตูดังปัง

ฉู่เหม่ยจวนก็ไม่ได้ใส่ใจอยู่แล้ว เพราะเธอมาหาเซี่ยหรัน ขี้เกียจจะพูดมากกับเมียใหม่ของเซี่ยหย่งจวินเหมือนกัน

"น้ามาสองรอบแล้ว แต่ก็ไม่เจอเธอสักรอบ ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าเดี๋ยวนี้เธอไม่ได้อยู่บ้านพวกเขาแล้ว? เกิดอะไรขึ้น? เมียใหม่ของเซี่ยหย่งจวินทำให้เธอลำบากหรือเปล่า?"

"ไม่มีหรอกค่ะ" เซี่ยหรันคล้องแขนน้าสาว พลางยิ้มกว้าง "น้าสาว หนูสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้ว อีกไม่กี่วันก็จะออกจากซีซื่อแล้ว หนูไม่อยากอยู่กับพวกเขานาน ก็เลยย้ายออกมาอยู่เองก่อน จะได้ปรับตัวกับชีวิตใหม่ไปด้วย"

"อ้อ อย่างนั้นเอง น้ายังไม่ได้แสดงความยินดีกับเธอเลย ที่สอบติดมหาวิทยาลัยดีขนาดนี้" ฉู่เหม่ยจวนยิ้มจนหน้ามีแต่รอยย่น ดีใจจากใจจริงแทนหลานสาว

เธอล้วงผ้าเช็ดหน้าที่พับไว้อย่างเรียบร้อยออกมาจากกระเป๋า แล้วค่อย ๆ คลี่ออกทีละชั้น ในที่สุดก็เผยให้เห็นเงินเหรียญเงินธนบัตรเล็ก ๆ ข้างใน

"พูดแล้วก็น่าอาย หลายปีมานี้น้าเก็บเงินได้แค่ 5 หยวน 8 เจี่ยว 3 เฟิน เอาไปเถอะ เธอต้องเดินทางไกล มีเงินติดตัวมากหน่อยก็ดี น้าช่วยเธอได้ไม่มาก"

ดวงตาเซี่ยหรันร้อนผ่าว รีบกดมือน้าสาวไว้ "น้าสาว หนูมีเงินค่ะ เก็บเอาไว้ใช้เองเถอะ"

"อย่าพูดเหลวไหลเลย เด็กอย่างเธอน้าจะไม่รู้ได้ยังไง ทุกครั้งเอาแต่บอกข่าวดีไม่ยอมบอกข่าวร้าย ตัวเองถึงขั้นเก็บขยะมาช่วยค่าใช้จ่ายในชีวิต คราวนี้เธอจะไปเมืองหลวง ที่นั่นเมืองใหญ่ขนาดนั้น ใช้เงินเป็นน้ำ มีติดตัวไว้เพิ่มอีกสักไม่กี่หยวนก็ดี"