บทที่ 61 ข้อจำกัด

เซี่ยหรานกุมผ้าเช็ดหน้าหลายชั้นในมือของน้าสาวไว้ "น้าคะ หนูไม่ได้โกหก หนูเรียนมหาวิทยาลัยไม่ต้องเสียเงิน แม้แต่ค่าหอก็รวมไว้หมดแล้ว"

"อีกอย่างบ่ายนี้หนูยังต้องไปที่มหาวิทยาลัยเพื่อรับเงินรางวัลก้อนหนึ่งด้วยนะคะ พอเป็นค่าครองชีพของหนูได้ทั้งปีเลย"

"เงินรางวัล? มหาวิทยาลัยยังแจกเงินรางวัลด้วยเหรอ?"

"ค่ะ!" เซี่ยหรานช่วยน้าสาวห่อผ้าเช็ดหน้าทีละชั้น ก่อนยัดกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อน้าสาวอีกครั้ง "ทางมหาวิทยาลัยบอกว่าจะมอบเงินรางวัลให้คนที่สอบติดอันดับสิบของทั้งมณฑล น้าคะ วางใจเถอะ ค่าครองชีพของหนูพอแน่นอน"

"อย่ามาหลอกน้านะ"

เซี่ยหรานพยักหน้าหนักแน่น "คราวนี้หนูไม่ได้โกหก จริงค่ะ ไปเถอะน้าคะ น้าอุตส่าห์เข้ามาในเมืองทั้งที กลับไปที่เกสต์เฮาส์กับหนูนะ หนูจะเลี้ยงข้าว"

ฉู่เหม่ยจวนตกใจจนรีบโบกมือรัว "ไม่ต้องๆ น้ากลับไปกินที่บ้านก็ได้ ที่บ้านเก็บข้าวไว้ให้แล้ว"

ชาวบ้านชนบทพอได้ยินว่าจะไปกินข้าวที่เกสต์เฮาส์ก็แทบขวัญหนีดีฝ่อ สถานที่หรูหราแบบนั้น คนบ้านนอกตาดำๆ จะไปได้ยังไง

เก็บข้าวอะไรไว้กันล่ะ! เซี่ยหรานไม่ต้องคิดก็รู้ว่าแม่สามีหัวโบราณที่ลำเอียงเข้าข้างผู้ชายคนนั้น ไม่มีทางเก็บอะไรให้น้าสาวกินแน่

หลายปีมานี้ชีวิตน้าสาวของเธอก็ไม่ได้ดีนัก ถึงแม้น้าเขยจะเป็นคนซื่อๆ พอใช้ได้ แต่ก็ไม่มีอำนาจตัดสินใจอะไรในบ้านเลยสักนิด

น้าสาวแต่งเข้าตระกูลเถาตั้งแต่อายุสิบแปด คลอดลูกสาวสองคน ทั้งชีวิตไม่เคยเงยหน้าได้ในบ้านตระกูลเถา ปกติก็ต้องทนรับความอัดอั้นและความไม่เป็นธรรมมานับไม่ถ้วน

ถึงได้จากโลกไปตั้งแต่อายุเพียงห้าสิบต้นๆ ในชาติก่อน เพราะตรากตรำทำงานหนัก คนที่ทนลำบากได้ ก็จะมีความลำบากรอให้ทนอีกไม่รู้จบ

น้าสาวของเธอมีชะตาต้องทำงานหนักมาตลอด ไม่เคยได้ลิ้มรสความสุขเลยสักนิด ชาตินี้จะปล่อยให้ใช้ชีวิตแบบนั้นอีกไม่ได้แล้ว

เซี่ยหรานควงแขนน้าสาวพาเดินไปข้างหน้า "ถ้าไม่ไปเกสต์เฮาส์ก็ได้ งั้นเราไปกินอะไรที่ร้านขายซาลาเปาทอดตรงปากซอยกัน เอาแบบง่ายๆ ตอนเที่ยงร้านเขามีขายข้าวกล่องด้วย รสชาติก็ใช้ได้นะ"

น้าสาวรีบโบกมืออีกครั้ง ใบหน้าย่นเข้าหากันเป็นก้อน "โอ๊ย จะเสียเงินไปทำไมกันล่ะ ที่บ้านยังมีหมั่นโถวอยู่ น้ากลับไปนึ่งสักสองลูกกินก็พอแล้ว"

"อย่าดื้อค่ะ" เซี่ยหรานควงแขนน้าสาวไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้เดินหนี "น้ามาถึงนี่แล้ว ถ้าหนูไม่พาไปกินข้าวมันจะสมควรได้ยังไง พูดออกไปใครเขาก็ว่า ไม่มีเหตุผลเลยที่น้ามาแล้วจะไม่ต้อนรับ"

ฉู่เหม่ยจวนทั้งขำทั้งจนปัญญา ยกมือมาตีมือลูกสาวพี่สาวเบาๆ "เด็กคนนี้นะ ยังหาเงินเองไม่ได้เลย ถ้าจะเลี้ยงก็น้าต่างหากที่ต้องเลี้ยงหนู"

"ใครบอกว่าหนูหาเงินไม่ได้ หนูก็บอกแล้วไงว่ามหาวิทยาลัยจะให้เงินรางวัลก้อนหนึ่ง จำนวนไม่น้อยหรอก"

"ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าจะใช้สุรุ่ยสุร่ายได้นะ หนูจะไปอยู่เมืองหลวง ค่าใช้จ่ายเยอะจะตาย ไปทางไหนก็ต้องใช้เงิน เด็กอย่างหนูน่ะยังไม่เข้าใจ ต้องประหยัด เก็บไว้ให้ตัวเองเยอะๆ"

"ข้าวกล่องสองกล่องยังไม่ถึงห้าเหมาเลยค่ะ ไม่ทำให้หลานสาวของน้าจนลงหรอก" เซี่ยหรานทั้งขำทั้งหงุดหงิดจนแทบหลุดหัวเราะ

น้าสาวคนธรรมดาๆ ของเธอคนนี้นี่นะ ชวนให้ทั้งขำทั้งหงุดหงิด แต่ขณะเดียวกันก็อดสงสารไม่ได้

เซี่ยหรานลากน้าสาวไปที่ร้านเล็กๆ ตรงปากตรอก ทั้งสองคนกินข้าวกล่องกันคนละหนึ่งกล่อง แล้วเธอยังห่อซาลาเปาทอดอีก 200 กรัมให้น้าสาวเอากลับไปด้วย

"น้าคะ นั่งรอหนูตรงนี้แป๊บหนึ่งนะ หนูกลับไปเอาของอย่างหนึ่ง เดี๋ยวก็มา"

"ไม่ต้องวุ่นวายแล้ว" ฉู่เหม่ยจวนห้ามหลานสาวไม่ทัน

เซี่ยหรานแกล้งวิ่งไปทางบ้าน แต่พอเลี้ยวเข้าซอยก็หยุดฝีเท้าทันที

เมื่อแน่ใจว่ารอบๆ ไม่มีใคร เธอก็ซื้อส้ม 1 กิโลกรัม ขนมเปี๊ยะทอดหนึ่งห่อ เค้กไข่หนึ่งห่อ แล้วก็ลูกอมกระต่ายขาวถุงหนึ่งจากร้านค้าในระบบ

เซี่ยหรานกดซื้อถุงผ้าใบใหญ่หนึ่งใบจากหมวดเครื่องใช้ในห้างสรรพสินค้า ใบละหนึ่งเหมา ใส่ของพวกนี้ลงไปได้หมด พอถือไว้ในมือก็หนักอึ้งเต็มถุง

เธอหิ้วกลับไปยัดใส่มือน้าสาว เล่นเอาสหายฉู่เหม่ยจวนตกใจไม่น้อย

"ให้ของพวกนี้น้าทำไม เอากลับไปเองสิ"

"น้าคะ พวกนี้เป็นของรางวัลที่มหาวิทยาลัยแจกให้ค่ะ" เซี่ยหรานดึงน้าสาวเข้ามา กระซิบข้างหูเบาๆ "ถ้าน้าไม่เอาไป ก็มีแต่จะเข้าทางแม่ลูกเมียใหม่ของเซี่ยหย่งจวิน"

"เด็กคนนี้ เอากลับไปกินเองสิ"

"อีกไม่กี่วันหนูก็จะไปเมืองหลวงแล้ว"

"ก็ดีสิ เอาขึ้นรถไฟไปกินพอดี" ฉู่เหม่ยจวนยังคงปฏิเสธ

"น้าคะ หนูยังมีของอีกตั้งกองต้องขน ทั้งกะละมัง อ่างล้างเท้า ผ้าห่ม เสื้อกันหนาว พวกนี้ต้องเอาไปหมด ที่สำคัญยังมีหนังสืออีกตั้งเยอะ หนังสือพวกนั้นหนูต้องเอาไปทั้งหมด จะยังมีที่ไหนเหลือไว้ใส่ของพวกนี้อีก"

"น้าเอากลับไปให้ต้าลี่กับเอ้อร์ลี่กินเถอะ ซ่อนไว้ในห้องของน้าเอง อย่าให้ยายแก่นั่นรู้"

"ของพวกนี้แพงเกินไป ฉัน..."

เซี่ยหรานยัดถุงผ้าเข้าไปในอ้อมแขนน้าสาวตรงๆ "แพงอะไรคะ ดูสิว่าน้าผอมขนาดไหน ต่อให้น้าไม่คิดเพื่อตัวเอง ก็ต้องคิดเพื่อต้าลี่กับเอ้อร์ลี่บ้าง อย่ายอมคนอื่นแบบโง่ๆ ตลอด"

"ของพวกนี้เอากลับไปซ่อนไว้ให้ดี แล้วพวกน้าสามแม่ลูกค่อยๆ กิน"

ฉู่เหม่ยจวนมีสีหน้าเกรงใจเต็มที่ จับมือหลานสาวไว้แล้วพูดเสียงเบาอย่างทอดถอนใจ "น้ามาส่งเงินให้หนูแท้ๆ หนูไม่เอาเงิน แถมยังให้น้าตั้งเยอะอีก ฉัน..."

เซี่ยหรานเลยล้วงเงินยิบย่อยยี่สิบกว่าหยวนจากกระเป๋าออกมาอวดเสียเลย "น้าคะ ดูสิ หนูมีเงินจริงไหม"

"ไม่ต้องเป็นห่วงหนูนะคะ ตอนนี้ถ้าเรียนดี พวกเราก็มีเงินรางวัลให้รับ ใช้จ่ายพอจริงๆ"

"แต่น้าต่างหาก น้าของหนู น้าต้องดูแลตัวเองให้ดี ตอนนี้ต้าลี่กับเอ้อร์ลี่เป็นยังไงบ้าง"

ฉู่เหม่ยจวนตอบอย่างซื่อตรง "ก็ดีทั้งคู่ ตอนนี้ต้าลี่กับเอ้อร์ลี่ช่วยฉันทำงานได้ตั้งเยอะ แม่สามีบอกว่าพอพ้นปีใหม่ไป จะหาครอบครัวดีๆ ให้ต้าลี่สักบ้าน"

เซี่ยหรานแทบกลอกตาขึ้นฟ้า

"น้าคะ หนูบอกไว้ก่อนเลยนะ อย่าไปฟังยายแก่นั่นพล่าม แล้วรีบจับต้าลี่แต่งออกไป"

"สมัยนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว สังคมกำลังพัฒนาอย่างรวดเร็ว เราต้องมองไปข้างหน้า อย่ามัวจำกัดตัวเองอยู่กับผลประโยชน์เล็กน้อยตรงหน้า"

"อีกอย่างปีนี้ต้าลี่เพิ่งอายุสิบเก้าเองใช่ไหม ยังไม่ถึงอายุแต่งงานตามกฎหมายเลยนะ น้าห้ามรับปากยายแก่นั่นเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นก็เท่ากับทำร้ายพี่ต้าลี่"

"หรานหราน แต่ว่า... ต้าลี่กับเอ้อร์ลี่ก็ไม่ได้เรียนเก่งเหมือนหนู นอกจากแต่งงานแล้วจะไปทำอะไรได้อีกล่ะ"

เซี่ยหรานแทบจะถูกน้าสาวทำเอาโมโหตาย

ใครบอกว่าผู้หญิงถ้าไม่แต่งงานแล้วจะไม่มีทางไปกันล่ะ?

ช่างเถอะ นี่แหละคือข้อจำกัดทางสายตาของน้าสาวเธอ แล้วก็ไม่ใช่แค่น้าสาวคนเดียวที่คิดแบบนี้ ผู้หญิงจำนวนมากในยุคนี้ที่อ่านหนังสือไม่ออกสักกี่คำ ก็มีความคิดคล้ายๆ กันทั้งนั้น

ฉู่เหม่ยจวนถอนหายใจ "หรานหราน พวกเธอไม่เหมือนหนู มีทะเบียนบ้านในเมือง ยังพอหางานในเมืองได้บ้าง แต่เด็กสาวชนบทจะไปทำอะไรได้ล่ะ"

"งานชั่วคราว งานฝึกหัด ก็ยังหาได้ ใครบอกว่าไม่มีโอกาสกัน ต้าลี่กับเอ้อร์ลี่บ้านเราขยันขนาดนี้ จะหางานชั่วคราวทำไปก่อนสักงานก็ไม่ยากหรอก"

ยังไงก็ปล่อยให้น้าสาวตกลงยกเถาต้าลี่ให้แต่งงานไม่ได้ ชาติก่อนเถาต้าลี่แต่งกับผู้ชายชอบทำร้ายร่างกาย ชีวิตแต่งงานทุกข์ทรมานอย่างที่สุด

สมองของเซี่ยหรานหมุนอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นดวงตาก็เป็นประกาย "แบบนี้แล้วกัน พรุ่งนี้น้าพาต้าลี่กับเอ้อร์ลี่มาหาหนู ให้พวกเธอไปอยู่ที่สำนักฝึกยุทธ์ของอาจารย์หนู ทำงานเป็นเด็กยกน้ำชา เงินเดือนต่อเดือนก็น่าจะได้ราวๆ สิบห้าหยวน เอาไหม? ยังดีกว่าถูกยายแก่นั่นขายแต่งงานไปด้วยเงินสามหยวนห้าหยวน"

ฉู่เหม่ยจวนอ้าปากค้างด้วยความตกใจ กว่าจะหาเสียงของตัวเองเจอก็กินเวลาพักใหญ่ "หรานหราน ที่หนูพูดจริงเหรอ"

"หนูเคยโกหกน้าด้วยเหรอ น้าเป็นน้าแท้ๆ ของหนูนะ หนูจะทำร้ายน้าได้ยังไง พรุ่งนี้น้าพาสองคนนั้นมาได้เลย หนูจัดการให้เรียบร้อยแน่นอน"

ฉู่เหม่ยจวนกำถุงผ้าในมือแน่น "เอ่อ เออๆ งั้นฉันกลับไปปรึกษากับน้าเขยของหนูก่อน"

"จะปรึกษาอะไรล่ะ เรื่องนี้น้าต้องเป็นคนตัดสินใจเอง!"