บทที่ 62 ยังจะขอไปทีได้กว่านี้อีกไหม?

เซี่ยหรานตัดสินใจเด็ดขาด พอจัดให้คุณน้าขึ้นรถกลับไปแล้ว เห็นว่ายังไม่สาย เธอก็ตั้งใจจะกลับไปที่เกสต์เฮาส์ อ่านหนังสือสักหน่อย แล้วงีบเอาแรงชดเชยการนอน

หวังเหม่ยเอ๋อออกไปเทกระโถน พอเดินไปตามทางก็เจอกับเยี่ยเยี่ยโถวกับป้าสองคนจากบ้านฝั่งตรงข้าม เธอเม้มปากแล้วยิ้มฝืด ๆ ทักไปคำหนึ่ง

คุณยายถามยิ้ม ๆ ว่า “ได้ข่าวว่าน้าของเด็กมาหา ทำไมไม่ต้อนรับเขาหน่อยล่ะ? ปล่อยให้เด็กกับน้าไปนั่งกินข้าวกล่องกันอยู่ปากตรอกแบบนั้นได้ยังไง?”

หวังเหม่ยเอ๋อเหมือนโดนลูกศรปักอก อึดอัดจนแทบทนไม่ไหว

การแต่งงานครั้งที่สองนี่มันน่าเบื่อจริง ๆ ญาติทางบ้านเมียเก่าของเซี่ยหย่งจวินนั่นก็ตายไปตั้งนานแล้วยังตามมาหลอกหลอน ไม่ว่าใครมาเธอก็ต้องคอยรับหน้า ทั้งที่เธอไม่ได้ติดค้างอะไรพวกนั้นสักหน่อย

“เด็กอย่างเสี่ยวเซี่ยไม่ง่ายเลยนะ ฉันเห็นกับตาเลยว่าเจ้าตัวควักเงินเลี้ยงข้าวน้าเอง แถมยังให้ของกินไปถุงใหญ่ด้วย” เยี่ยเยี่ยโถวเอ่ยชมไม่ขาดปาก

“เป็นเด็กดี กตัญญูจริง ๆ”

“เหม่ยเอ๋อ เป็นแม่เลี้ยงก็อย่าทำกับลูกของภรรยาเก่าเซี่ยหย่งจวินแย่เกินไปนักเลยนะ”

หวังเหม่ยเอ๋อเหมือนโดนยิงซ้ำเข้ากลางอกอีกดอก รอยยิ้มบนหน้าชักจะฝืนไม่ไหว รีบหิ้วกระโถนวิ่งกลับบ้านไปอย่างกระอักกระอ่วน

ปัง ประตูใหญ่ปิดลงอย่างแรง

ป้าสองคนเบะปาก ยิ่งได้ทีแล้วยิ่งไม่ปล่อย “ทำแบบนี้ได้ยังไงกัน?”

“นั่นสิ ในบ้านมีนักศึกษามหาวิทยาลัยชื่อดังอยู่ทั้งคน ต่อให้ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ คนปกติก็ควรจะดีใจกับเด็กบ้างสิ”

“ได้ข่าวว่าเด็กจะไปเรียนมหาวิทยาลัยที่เมืองหลวง แม่เลี้ยงก็กุมเงินไว้แน่น ไม่อยากออกสักเฟินเดียว ต้องให้ลุงของเด็กมาถึงบ้านก่อน ถึงจะยอมฝืนใจให้ค่าครองชีพมานิดหน่อย”

“ถุย! ไร้ยางอายจริง ๆ” พวกป้าถ่มน้ำลายใส่ประตูบ้านเซี่ยหย่งจวินที่ปิดสนิท สีหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน

เส้นคั่นของเสี่ยวเซี่ย

เซี่ยหรานนั่งรถไปหลายป้าย พอลงรถก็แวะซื้อไอติมถั่วแดงแท่งหนึ่งข้างทาง แล้วเดินทอดน่องกลับเกสต์เฮาส์อย่างสบายอารมณ์

เพิ่งเดินมาถึงแปลงดอกไม้เล็ก ๆ ก็เห็นใครบางคนพุ่งพรวดมาขวางตรงหน้า

เซี่ยหรานสะดุ้งจนเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ

พอมองดี ๆ ถึงเห็นว่าเป็นคนคุ้นหน้า คล้ายจะเป็นหนึ่งในลูกน้องไม่กี่คนที่เคยตามหลังหลินจื่อซ่านกับกู่ซินหยวนไปดูเรื่องสนุกวันนั้น

วันนี้ชายหนุ่มแต่งตัวเสียแพรวพราว หวีผมเสยเรียบเนี้ยบจนเป็นเงามัน

เสื้อเชิ้ตลายคอตั้งจับคู่กับกางเกงขาบาน เดินอวดไปทั่วเหมือนนกยูงรำแพน

ดวงตาหงส์มีแววทะเล้นโอ้อวดอยู่หน่อย ๆ เอ่อ...หน้าตาก็ถือว่าใช้ได้อยู่หรอก แค่ดูเหมือนนกยูงตัวผู้ที่กำลังเบ่งบานเกินไป โดยเฉพาะตอนยืนอยู่กลางแดด ยิ่งสะดุดตาเป็นพิเศษ

เซี่ยหรานกินไอติมคำสุดท้ายหมดหน้าตาย แล้วค่อย ๆ พับแขนเสื้อขึ้นเงียบ ๆ

ถ้าหมอนี่คิดจะมาหาเรื่องแทนกู่ซินหยวน เธอก็ลงมือก่อนได้เหมือนกัน

“สาวสวย ผมหาคุณตั้งนาน ในที่สุดก็เจอจนได้” เจ้าหนุ่มนกยูงเอ่ยยิ้มแฉ่ง พร้อมยกมือขึ้นโบกให้

เซี่ยหรานเลิกคิ้วมองเขา “คุณจะมาทวงหน้าแทนกู่ซินหยวนเหรอ? ฉันบอกไว้ก่อนนะ คนเราควรรู้จักประมาณตัวเอง!”

“กู่ซินหยวน?” อีกฝ่ายชะงักไป ก่อนจะรีบส่ายหน้า “สาวสวย คุณเข้าใจผิดแล้ว กู่ซินหยวนไม่เกี่ยวอะไรกับผมเลย คราวก่อนพวกผมก็แค่ตามพี่จื่อซ่านไปดูเรื่องสนุกเท่านั้นเอง”

เซี่ยหรานกวาดตามองเขาอย่างระแวง ถ้าไม่ได้มาช่วยกู่ซินหยวนเอาคืน แล้วมาหาเธอทำไม?

“สาวสวย เอาให้คุณ” จู่ ๆ อีกฝ่ายก็ดึงช่อกุหลาบจีนออกมาจากด้านหลัง ยื่นให้เธอด้วยรอยยิ้ม “ดอกไม้สวยก็ต้องคู่กับสาวสวย เหมาะกับคุณที่สุด”

เซี่ยหรานกระตุกมุมตา “พี่ชาย นี่มันกุหลาบจีน”

“ฉันเดาว่าคุณคงเด็ดมาจากแปลงดอกไม้ของเกสต์เฮาส์นั่นแหละใช่ไหม” เซี่ยหรานมองเขานิ่ง ๆ ไร้อารมณ์

ต่อให้เป็นนกยูงหน้าหนาหน่อย ๆ ก็ยังโดนสายตาของเด็กสาวจ้องจนเริ่มกระดาก

เขายิ้มแห้ง ๆ พลางเกาหัว “แถวนี้...ไม่มีร้านดอกไม้นี่นา แต่คุณวางใจได้ ผมวางเงินไว้แล้ว ไม่ได้หยิบมาฟรี ๆ”

เซี่ยหรานแทบหลุดหัวเราะออกมา เจ้าซื่อบื้อนี่แน่ใจนะว่าไม่ได้ตั้งใจมาสร้างเสียงฮา?

“คุณยิ้มแล้ว” ตานกยูงเป็นประกายขึ้นมาทันที เขาอุ้มช่อกุหลาบจีนก้าวเข้ามาอีกก้าว

“พอ ๆ” เซี่ยหรานยกมือห้ามไม่ให้เขาเข้าใกล้ สีหน้าจนปัญญา “ตกลงคุณมาทำอะไรกันแน่?”

นกยูงยกช่อดอกไม้ในมือขึ้น “ดูไม่ออกเหรอ? ผมก็มาจีบคุณไง!”

เซี่ยหรานกระตุกมุมปาก เผยสีหน้ากึ่งขำกึ่งไม่ขำจนแทบแตกร้าว

“คุณอย่าหัวเราะสิ! ผมจริงจังนะ ผมว่าคนอย่างคุณน่าสนใจมาก เหมาะกับผมสุด ๆ! เหมาะมาก ๆ เลย”

ยังจะเหมาะมาก ๆ อีก...

เซี่ยหรานจนคำจะพูด “คุณดูตรงไหนว่าเราสองคนเหมาะกัน? ฉันยังไม่รู้เลยว่าคุณชื่ออะไร”

“อ้อ ผมชื่อเส้าเฟิงหลาน มาจากเซียงโจว ผมชอบคุณมาก ถ้าคุณรู้สึกว่ามันเร็วเกินไป เราก็เริ่มจากเป็นเพื่อนกันก่อนก็ได้นะ”

“หยุดเลย!” เซี่ยหรานขัดบทพูดคนเดียวของนกยูงไว้ พร้อมยิ้มอย่างมีมารยาท “ขอบคุณที่ชอบฉันนะคะ แต่ว่า ฉัน เซี่ยหราน ไม่คบกับคนที่อายุน้อยกว่าค่ะ”

เส้าเฟิงหลานงงไปชั่วครู่ ก่อนกะพริบตาปริบ ๆ “ไม่ใช่นะสาวสวย คุณดูออกจากตรงไหนว่าผมอายุน้อยกว่าคุณ? ผมต้องอายุมากกว่าคุณแน่นอนสิ!”

“อ๋อ อย่างนั้นเหรอ” เซี่ยหรานหัวเราะหึ ๆ “งั้นฉันก็ไม่คบกับคนที่อายุมากกว่าค่ะ”

เส้าเฟิงหลาน: ...

“สาวสวย คุณจะขอไปทีได้กว่านี้อีกไหม?”

เซี่ยหรานหลุดหัวเราะออกมา “ขอโทษนะคะ ฉันยังมีธุระต้องไปทำต่อ คงอยู่คุยกับคุณไม่ได้แล้ว เชิญตามสบายเลยค่ะ”

“เดี๋ยวก่อน” เส้าเฟิงหลานตะโกนไล่หลังแผ่นหลังของเธอที่เดินห่างออกไปทุกที “งั้นขอเป็นเพื่อนกันก่อนก็ยังดีสิ”

เซี่ยหรานเผ่นเร็วยิ่งกว่ากระต่าย แต่เพิ่งวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็เกือบชนเข้ากับอวิ๋นซูที่เดินสวนมา

“เอ๊ะ คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” เซี่ยหรานรีบคว้าเขาไว้ตามสัญชาตญาณ แล้วก้มมองขาของเขา “เดินได้แล้วเหรอ?”

“ทุกวันต้องเดินสักครึ่งชั่วโมงถึงหนึ่งชั่วโมง แบบนี้จะฟื้นตัวได้ง่ายกว่า”

“อ้อ กินข้าวหรือยัง?”

อวิ๋นซูส่ายหน้า พลางพึมพำอย่างน้อยอกน้อยใจ “ตอนเช้าก็นัดกันไว้ว่าจะกินข้าวเที่ยงด้วยกัน นี่ก็เกือบเที่ยงแล้วนะ”

พูดจบเขาก็เหลือบมองนกยูงที่อยู่ไกล ๆ แวบหนึ่ง แล้วรีบเก็บสายตากลับ เม้มริมฝีปากเล็กน้อย “คนนั้นเป็นเพื่อนคุณเหรอ?”

เซี่ยหรานส่ายหัว “ไม่ค่อยสนิท”

ไม่สนิทยิ่งดี! ดวงตาของอวิ๋นซูสว่างวาบขึ้นมา เขาเดินตามหลังเซี่ยหรานพลางพึมพำเสียงเบา “คุณดึงผมหน่อยสิครับ พี่สาว”

เซี่ยหรานมองขาเขาแวบหนึ่ง ก่อนยื่นมือไปจับข้อมือเขา แล้วออกแรงดึงพาขึ้นบันได

เด็กหนุ่มขยับเข้ามาใกล้อย่างเป็นธรรมชาติ เอียงหน้าเล็กน้อย ดวงตาสดใสเป็นประกาย มองเธอพร้อมรอยยิ้ม “พี่สาว ผมอายุน้อยกว่าพี่นะครับ”

เซี่ยหรานไม่ใส่ใจ “อะไรอายุน้อยกว่าฉัน?”

“เมื่อกี้พี่พูดเอง ว่าจะคบแต่คนที่อายุน้อยกว่า”

เซี่ยหรานสะบัดมือปล่อยข้อมือเขาทันที “ฉันไม่เคยพูดแบบนั้น”

“พี่พูดชัด ๆ เลยนะ” เด็กหนุ่มก้าวขายาว ๆ เดินตามเธอไปอย่างไม่รีบร้อน “พี่บอกว่าพี่ไม่คบกับคนที่อายุมากกว่า งั้นขอบเขตก็แคบลงไปเยอะเลย”

เซี่ยหราน: ...

เธอหมายความว่าอย่างนั้นเสียที่ไหนกัน?

เซี่ยหรานพุ่งกลับเข้าห้องอย่างรวดเร็ว พอหันตัวกลับมาก็ส่งสายตาค้อนใส่เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงระเบียงทางเดิน “น้องชาย ลงไปกินข้าวดี ๆ ก่อน แล้วค่อยรักษาขาให้หายเถอะ”

“ได้ครับ ผมฟังพี่สาวทุกอย่าง” เด็กหนุ่มยิ้มละมุนพลางยกมือโบกให้เธอ

เซี่ยหรานดันประตูปิด ก่อนกำหมัดแน่น แล้วพึมพำด่ากับตัวเองคำหนึ่งว่า “ไอ้เด็กกะโปโล”

หน้าตาดีขนาดนั้น แค่ยืนอยู่เฉย ๆ ตรงนั้น รอยยิ้มลึกซึ้ง คิ้วตางดงามเหมือนหยก ก็เหมือนภาพวาดชั้นยอดภาพหนึ่งแล้ว

ผู้ชายบ้าชะมัด เอาแต่ทำให้คุณนายแก่ ๆ อย่างเธอชักดาบได้ช้าลง แตะต้องไม่ได้เด็ดขาด