บทที่ 63 ต่างคนต่างวิ่งไปบนเส้นทางของตัวเอง

เซี่ยหรานหยิบหนังสือขึ้นมา ใจก็ค่อยๆ สงบลงอย่างเป็นธรรมชาติ

ช่วงนี้เธอได้ทบทวนสิ่งที่เคยเรียนมาก่อนหน้านี้ใหม่ทั้งหมดทีละเล็กทีละน้อย ความทรงจำก็ยิ่งชัดเจนขึ้นมาก

ยิ่งไปกว่านั้น การทบทวนของเก่าก็ทำให้เข้าใจความรู้ใหม่ๆ เพิ่มขึ้นไม่น้อย

ถ้าให้เธอไปสอบใหม่ตอนนี้ คะแนนต้องดีกว่าครั้งก่อนแน่นอน

การอ่านหนังสือก็เป็นเรื่องที่ทำให้รู้สึกภูมิใจได้เหมือนกัน การสอบแต่ละครั้งล้วนเป็นการยืนยันความสามารถของตัวเองอย่างหนึ่ง

ยิ่งเรียนได้ดี ก็ยิ่งชอบอ่านหนังสือ เพราะได้รับความพึงพอใจจากมัน

ตอนนี้เซี่ยหรานก็อยู่ในอารมณ์แบบนั้น เพราะชอบจึงพยายามโดยไม่รู้ตัวทุกวัน และยิ่งพยายามก็ยิ่งเรียนได้ดี ยิ่งชอบอ่านเข้าไปอีก

เธอวางแผนการอ่านหนังสือให้ตัวเอง โดยกำหนดว่าแต่ละวันต้องมีเวลาเรียนไม่น้อยกว่าสองชั่วโมง เวลาที่เหลือก็ค่อยจัดสรรเองตามอิสระ

วันละสองชั่วโมง สำหรับเธอแล้วสบายมาก แถมยังไม่รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด

เซี่ยหรานอ่านหนังสืออยู่พักหนึ่งแล้วงีบไปกว่าสี่สิบนาที พอตื่นขึ้นมาก็นั่งรถกลับโรงเรียน

ตอนที่เธอมาถึง เพื่อนในห้องก็มากันเกือบครบแล้ว หลายคนที่สนิทกับเธอต่างพากันเข้ามาแสดงความยินดี

จางผิงกั่วโบกมือให้เธอแรงๆ ใบหน้ากลมเล็กเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “เซี่ยหราน มายืนตรงฉันสิ จะได้ถ่ายรูป”

เซี่ยหรานรีบเดินเข้าไป “วันนี้ไม่ต้องไปทำงานเหรอ?”

“ไปสิ พอดีเข้าเวรกะดึก”

“กะดึกเหรอ?” เซี่ยหรานขมวดคิ้ว “งั้นตอนกลางคืนให้คุณอาส่งเธอไปที่โรงงานนะ”

“จะกลัวอะไรล่ะ” จางผิงกั่วยิ้มกว้างอย่างไม่ใส่ใจ

“ที่เซี่ยหรานพูดก็ถูก พวกเราผู้หญิงเดินกลางคืนยังไงก็ต้องระวังหน่อย ให้พ่อเธอไปส่งก็ไม่ได้เสียเวลานานอะไร”

“นั่นสิ เธอฟังเซี่ยหรานเถอะ ระวังไว้ก่อนดีที่สุด”

“โอ๊ย ได้ๆ ฟังพวกเธอก็ได้ ฟังพวกเธอ” จางผิงกั่วโอบเพื่อนผู้หญิงสองคนไว้ซ้ายขวา “เดือนหน้า วันที่ห้า ฉันก็จะได้เงินเดือนก้อนแรกแล้ว ถึงตอนนั้นฉันจะเลี้ยงพวกเธอไปกินบะหมี่ที่เหม่ยหัวโหลว เป็นไง?”

“ดีเลย” พวกเพื่อนสาววัยรุ่นหลายคนพากันกระโดดดีใจ

เซี่ยหรานมองพวกเธอด้วยรอยยิ้ม คนที่ครั้งหนึ่งในความทรงจำของเธอค่อยๆ แก่ไปตามกาลเวลา ราวกับภาพถ่ายซีดจางที่ยิ่งนานยิ่งเลือนลาง ตอนนี้ยังคงอ่อนเยาว์สดใสกันถึงเพียงนี้ เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตที่พลุ่งพล่านในทุกอณู

“ทุกคนมาถ่ายรูปกันได้แล้ว!” หัวหน้าห้องโบกมือร้องเรียก ทุกคนต่างพากันวิ่งขึ้นไปบนบันได

รูปหมู่ครูกับนักเรียนสองใบถ่ายเสร็จเรียบร้อยอย่างราบรื่น

เซี่ยหรานเดินตามครูหลูไปที่ห้องทำงาน แล้วรับซองจดหมายจากครูประจำชั้นด้วยสองมือ

“เสี่ยวเซี่ย เธอตั้งใจว่าจะออกเดินทางเมื่อไหร่ล่ะ?”

“วันที่ยี่สิบค่ะ”

ไปเร็วเกินก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไร ยุคนี้นักศึกษาใหม่ยังไม่ต้องฝึกทหาร

ครูหลูยิ้มพลางพยักหน้า “เสี่ยวเซี่ย ว่างๆ ก็กลับมาเยี่ยมโรงเรียนบ่อยๆ นะ”

“ได้ค่ะ ครู” เซี่ยหรานตอบรับด้วยรอยยิ้ม จากนั้นคุยกับครูประจำวิชาอีกสองสามประโยคแล้วจึงค่อยลาออกมา

เดินออกจากตึกสำนักงาน เธอเงยหน้ามองพระอาทิตย์ที่กำลังคล้อยต่ำลงเรื่อยๆ ก้าวเท้าของเธอเบาหวิวเป็นพิเศษ

“ระบบ ตรวจดูหน่อยว่าได้เงินรางวัลเท่าไหร่?”

“150 หยวน โฮสต์”

150 หยวนนับว่าไม่น้อยเลย ถ้าเทียบกับระดับค่าครองชีพในยุคนี้ 150 หยวนก็พอเป็นค่าครองชีพของนักศึกษาได้เกินครึ่งปีแล้ว

“โฮสต์จะฝากเงินไหม? ตอนนี้ในมือคุณมีเกือบ 7,000 หยวนแล้วนะ”

“พรุ่งนี้ฉันจะไปให้พี่คุนช่วยซื้อทองให้เธอขายส่งนะ!” เซี่ยหรานทำหน้าไม่สบอารมณ์ “พรุ่งนี้ซื้อทองเสร็จแล้วค่อยว่ากัน”

“เซี่ยหราน” จางผิงกั่วยืนโบกมือให้เธออยู่ตรงประตูโรงเรียน “ทำไมช้าจัง”

เซี่ยหรานตบกระเป๋าตัวเองเบาๆ “คุยกับครูประจำชั้นอยู่สองสามคำ อู๋ลู่กับจูหานอวิ้นล่ะ?”

“ไปซื้อไอศกรีมแท่งแล้ว อ๊ะ มาโน่นแล้ว” จางผิงกั่วโบกมือให้ทางฝั่งตรงข้าม

เด็กสาวสองคนวิ่งเข้ามาแล้วแบ่งไอศกรีมแท่งให้พวกเธอ

จางผิงกั่วหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วจู่ๆ ก็ยัดใส่มือเซี่ยหราน

เซี่ยหรานงงไปหมด “อะไรน่ะ?”

“ไม่มีอะไร เธอเอากลับไปดูเองก็แล้วกัน”

เซี่ยหรานค้อนให้เธอทีหนึ่ง พอคลี่ผ้าเช็ดหน้าออกดูก็เห็นเงิน 7-8 หยวนวางอยู่ข้างใน

“พวกเราสามคนรวบรวมกันมา” จางผิงกั่วจับผ้าเช็ดหน้าไว้ “เธออย่ารังเกียจว่าน้อยล่ะ ฉันเอาเงินอั่งเปาตอนสองปีก่อนให้เธอหมดเลยนะ”

“ฉันจะเอาเงินพวกเธอไปทำไม?” เซี่ยหรานห่อผ้าเช็ดหน้าแล้วส่งกลับคืน “พวกเธอเก็บไว้เถอะ”

“โอ๊ย อย่าพูดมากได้ไหม ยืนยื้อกันตรงหน้าประตูโรงเรียนมันดูดีนักหรือไง?” จางผิงกั่วห่อผ้าเช็ดหน้าแบบลวกๆ แล้วยัดใส่กระเป๋าเธออีกครั้ง

อู๋ลู่ยิ้มแล้วพูดว่า “ก็ไม่ได้มากอะไรนี่นา ค่ารถยังไม่พอเลย แค่อยากช่วยเสริมให้นิดหน่อย เธอรับไว้เถอะ พอเธอไปถึงเมืองหลวง แค่หนังสือเรียนก็ต้องซื้ออีกตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ”

“จะซื้อหนังสืออะไรล่ะ มหาวิทยาลัยนั่นมีห้องสมุดหนังสือตั้งเยอะ ยังไม่พอให้ฉันอ่านอีกเหรอ?” เซี่ยหรานหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมายัดคืนให้จางผิงกั่ว “ฉันมีเงิน!”

โอ๊ย อะไรกันเนี่ย คนรอบตัวเอาแต่คิดว่าเธอจนกันหมดได้ยังไง!

กลัวว่าพวกเธอจะเถียงต่อ เซี่ยหรานเลยหยิบเงินรางวัลที่เพิ่งได้มาให้พวกเธอดู “นี่ไง เห็นไหมว่าฉันมีเงิน โรงเรียนเพิ่งให้มา 150 หยวน! พอให้ฉันใช้ชีวิตได้อีกนานเลย พวกเธอไม่ต้องเป็นห่วงแล้ว”

จางผิงกั่วทั้งสามอ้าปากค้าง นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเธอเห็นเงินมากขนาดนี้

เซี่ยหรานขำกับท่าทางซื่อๆ ของสาวน้อยทั้งสาม “เห็นไหมล่ะ? บอกแล้วว่าฉันไม่ได้โกหก ตอนนี้ฉันมีเงินมากจริงๆ เพราะฉะนั้นพวกเธอไม่ต้องกลัวว่าฉันไปเมืองหลวงแล้วจะหนาวจะหิว ฉันไปเมืองหลวงนะ ไม่ได้ไปเร่ร่อน วางใจเถอะ!”

“งั้น... คูปองอาหารพวกนี้เธอเอาไป”

“ฉัน...” เซี่ยหรานทั้งขำทั้งจนใจ “ฉันมีคูปองอาหารนะ ก่อนหน้านี้ฉันแลกกับคนอื่นมาไว้เยอะแล้ว ไม่อดตายหรอก”

“โอ๊ย อย่าพูดมาก พวกนี้พวกเราตั้งใจแลกมาเป็นคูปองอาหารใช้ได้ทั่วประเทศโดยเฉพาะ เธอเอาไปให้หมดเถอะ”

เซี่ยหรานพยักหน้าอย่างจนปัญญา “อ้อ ได้ๆ เอาไว้ก็เอาไว้”

“เซี่ยหราน พอเธอไปที่นั่นแล้ว อย่าลืมเขียนจดหมายมาหาพวกเรานะ”

“แน่นอน” เซี่ยหรานพยักหน้ารัวๆ “อู๋ลู่ เรื่องหางานเป็นยังไงบ้าง?”

พวกเธอสี่คนเดินเรียงกันช้าๆ คุยกันไปเหมือนตอนที่เคยเดินเล่นอยู่ในสนามโรงเรียนตามปกติ

อู๋ลู่ยกมือปัดผมสั้นที่ปลิวลงมาบังตา ก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า “ช่วงนี้คงไปช่วยงานจิปาถะที่สหพันธ์สตรีของสำนักงานเขตก่อน”

“ก็ดีมากเลยนี่!” เซี่ยหรานแกล้งทำเป็นดีใจสุดๆ

ที่จริงเธอรู้อยู่แล้วว่าแม่ของเพื่อนอู๋ลู่จะช่วยหาทางให้ลูกสาวเข้าไปทำงานในสำนักงานเขต

ในชาติที่แล้ว อู๋ลู่ก็เป็นหนึ่งในไม่กี่คนในบรรดาเพื่อนร่วมชั้นของพวกเขาที่มีชีวิตค่อนข้างดี

อู๋ลู่เองก็ดีใจมาก ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวังต่ออนาคต “แม่ฉันบอกว่า สอบไม่ติดก็ไม่เป็นไร ยังไงก็มีทางไปได้ตั้งหลายทาง”

“ใช่ๆ” จางผิงกั่วสบตากับเซี่ยหรานที่มองมา ก็รีบแสดงท่าทีจริงจังทันที “ฉันซื้อหนังสือเกี่ยวกับงานสิ่งทอมาแล้ว ตอนนี้กลับบ้านไปก็อ่านทุกวัน วางใจเถอะ สิ่งที่เธอพูดฉันฟังไว้หมดแล้ว ฉันจะตั้งใจทำงานให้ดีแน่นอน พยายามให้ได้บรรจุเป็นพนักงานประจำเร็วๆ แล้วค่อยไปแตะงานตำแหน่งอื่นที่สูงขึ้น”

“หานอวิ้น มหาวิทยาลัยครูของเธอก็อยู่ที่ซูซื่อ ใกล้ซีเฉิงของเรามาก ว่างเมื่อไหร่ก็กลับมารวมตัวกับพวกเราบ่อยๆ นะ” อู๋ลู่ดึงแขนจูหานอวิ้นที่หน้าตาเรียบร้อยอ่อนโยนเบาๆ

อีกฝ่ายยิ้มแล้วพยักหน้า “ฉันทำแน่นอน เซี่ยหราน พอปิดเทอมฤดูหนาวเธอก็กลับมาด้วยใช่ไหม ถึงตอนนั้นเล่าเรื่องมหาวิทยาลัยที่เมืองหลวงให้พวกเราฟังหน่อยนะ”

“ใช่ๆ ฉันอยากรู้จะแย่แล้ว”

“วางใจเถอะ ไม่ลืมพวกเธอหรอก” เซี่ยหรานหัวเราะคิก “ตอนนี้พวกเรากำลังมุ่งหน้าไปคนละทิศคนละทาง ต่างคนต่างวิ่งไปบนเส้นทางของตัวเอง”

“แต่สักวันหนึ่ง พวกเราจะได้ไปเจอกันอีกที่ปลายทางเดียวกัน”

อู๋ลู่กับจูหานอวิ้นตาเป็นประกาย “เซี่ยหราน ฉันชอบประโยคนี้ของเธอมากเลย”

“เอาล่ะ งั้นไม่ว่าพวกเราจะวิ่งไปถึงไหน ทุกปีพวกเราต้องนัดมาเจอกันสักครั้งนะ”

“ตกลง!”