บทที่ 64 การจัดการ

เซี่ยหรานนัดกับน้าสาวไว้ว่าจะเจอกันที่สถานีรถไฟตอนเก้าโมงเช้า

หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ เธอก็เดินทอดน่องไปที่สถานี แต่พอไปถึงก็พบว่ายังเช้าอยู่มาก ทว่าน้าสาวกับลูกสาวทั้งสองคนกลับมารออยู่ก่อนแล้ว

“ทำไมมาเช้าขนาดนี้ มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” เซี่ยหรานรีบเดินเข้าไปทักทาย “กินอาหารเช้ามาหรือยังคะ”

“กินแล้วจ้ะ กินมาจากบ้านแล้ว” ฉู่เหม่ยจวนตอบตามตรง

“พวกเราก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน วันนี้บังเอิญมาก พอดีขึ้นรถเที่ยวเช้า ระหว่างทางก็ราบรื่นดี”

“ต้าลี่ เอ้อร์ลี่” เซี่ยหรานยกมือทักทายสองพี่น้อง

“เสี่ยวหราน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

ลูกสาวทั้งสองของน้าสาวถูกหญิงชราแซ่เถากลั่นแกล้งรังแกมานานหลายปี นิสัยจึงขี้อายอย่างมาก

พวกเธอถักผมเปียเส้นใหญ่คนละคู่ สวมเสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำเงินที่ซักจนสีซีดจาง เวลาพูดก็ไม่กล้าออกเสียงดัง

เมื่อเทียบกับเอ้อร์ลี่ที่ขี้กลัวราวกับหนู ต้าลี่นั้นยังดีขึ้นมาหน่อย อย่างน้อยก็กล้าพูดคุยตามปกติ

เธอขยำชายเสื้ออย่างประหม่า ก่อนถามด้วยเสียงแผ่วเบา “หรานหราน พวกเราสองคนจะหางานในเมืองได้จริง ๆ เหรอ”

เซี่ยหรานพยักหน้า “ไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันพาพวกเธอไปตอนนี้เลย”

ทั้งสี่คนนั่งรถไปยังสำนักมวยของอาจารย์หม่าที่ริมตลิ่ง

เซี่ยหรานเดินนำหน้าอย่างรวดเร็ว พอเข้ามาในลานสำนักมวยก็ร้องเรียก “อาจารย์คะ”

วันนี้เป็นวันเสาร์ เด็กตัวเล็ก ๆ กลุ่มหนึ่งกำลังฝึกมวยกับอาจารย์หม่า พอได้ยินเสียงก็พากันหันกลับมามอง

หม่าเหยียนผู่สวมเสื้อผ่าหน้าตัวสั้น มือถือไม้เรียว ดูมีท่าทางเป็นอาจารย์อยู่ไม่น้อย

เมื่อเห็นเด็ก ๆ พากันหันซ้ายหันขวามองหา เขาก็ใช้ไม้เรียวเคาะไหล่เด็กซนสองสามคนเบา ๆ “ฝึกกันดี ๆ สิ หัวหน้าศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเธอกลับมาแล้ว จะหันไปมองอะไรกันนักหนา”

เซี่ยหรานถือถุงขนมกับเมล็ดแตงโมอยู่ในมือ เธอเหลือบมองเด็กซนสิบกว่าคนในลาน ก่อนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

พูดถึงเด็กพวกนี้แล้ว ก่อนหน้านี้ยังใจกล้าบ้าบิ่น คิดจะมาเป็นศิษย์พี่ของเธออยู่เลย

แต่ละคนพูดว่าเธอเพิ่งเข้ามาเป็นคนสุดท้าย ดังนั้นต้องเป็นศิษย์น้องเล็ก!

สุดท้ายศิษย์น้องเล็กก็อัดพวกเขาจนร้องไห้โฮกลับบ้านกันไป วันรุ่งขึ้นพอมาเจอกันอีกครั้ง พวกเขาก็เรียกเธอว่า “พี่สาว” อย่างว่าง่าย

อาจารย์หม่ามีศิษย์ที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วห้าคน ที่เหลือก็คือเหล่าลูกศิษย์ตัวเล็ก ๆ กลุ่มนี้

ตอนนี้เซี่ยหรานกลายเป็นศิษย์พี่ใหญ่ของเด็ก ๆ ไปแล้ว แถมยังเป็นที่ชื่นชอบของพวกเขามากอีกด้วย

ช่วยไม่ได้จริง ๆ เพราะทุกครั้งที่ศิษย์พี่ใหญ่คนนี้กลับมา เธอมักนำของกินมาฝากเสมอ พอไปมาหลายครั้ง หัวใจของเด็กซนพวกนี้ก็เอนเอียงไปอยู่ฝั่งศิษย์พี่ใหญ่กันหมด

“อาจารย์คะ ฉันเอาใบชามาฝากนิดหน่อยค่ะ ปลูกเองกับมือ ไม่ได้เสียเงินเท่าไหร่หรอกค่ะ”

แน่นอนว่าเธอซื้อจากระบบ แต่ศิษย์พี่ใหญ่เซี่ยมักหลอกพวกเขาทุกครั้งว่าเป็นของที่ปลูกเอง

หม่าเหยียนผู่กลอกตาใส่เธอ

ขนมกับเมล็ดแตงโมก็ปลูกเองด้วยหรือไง ยังพูดออกมาได้หน้าตาเฉย

“อาจารย์คะ ช่วยจัดงานซักล้างให้พี่น้องคู่นี้ทำก็พอค่ะ” เซี่ยหรานลากอาจารย์หม่าไปคุยกันตรงมุมหนึ่ง “ส่วนค่าแรงฉันจะเป็นคนออกเอง เดือนแรกให้เดือนละ 15 หยวนไปก่อน ยังไงช่วงที่ฉันไปเรียนมหาวิทยาลัยก็ต้องให้พวกเธออยู่ทำงานในเมืองต่อ ห้ามปล่อยให้กลับชนบทไปแต่งงานเด็ดขาด”

“ถึงตอนนั้นฉันจะเช่าห้องเล็ก ๆ แถวสำนักมวยให้พวกเธอสองคน...” เซี่ยหรานยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกอาจารย์หม่าเหลือบตามองจนต้องเงียบไป

“ค่าแรงกับค่าเช่าจะให้เธอออกทำไมกัน ฉันดูแล้วพี่น้องคู่นี้เป็นคนซื่อ ๆ พวกศิษย์พี่ของเธอบอกว่าสิ้นเดือนยังต้องไปรับสินค้าอีกเที่ยวหนึ่ง หลังจากนี้ก็ให้พวกเธอตามศิษย์พี่ไปขายของด้วยกัน จะได้พบปะผู้คนมากขึ้น เปิดหูเปิดตาเสียบ้าง ต่อไปจะได้ไม่ถูกผู้ชายหลอกง่าย ๆ”

“ส่วนค่าแรงกับค่าเช่าก็ให้หักจากที่เธอเรียกว่า ‘ต้นทุนการดำเนินงาน’ นั่นแหละ”

“ไม่ได้หรอกค่ะ พวกเธอสองคนยังทำอะไรไม่เป็น แบบนี้ไม่เท่ากับเอาเปรียบศิษย์พี่ของฉันหรือคะ ฉันออกเอง...”

อาจารย์หม่าถลึงตาใส่เธอ “เธอมีเงินอยู่กี่มากน้อยกัน ถึงเอาแต่บอกว่าจะออกเอง ๆ เอาเป็นว่าตกลงตามนี้ ศิษย์พี่ของเธอไม่มีใครคัดค้านแน่นอน เรื่องเช่าห้องก็ไม่ต้องยุ่ง แถวนี้อาจารย์ของเธอคุ้นเคยดี หาเช่าห้องเดี่ยวเล็ก ๆ ให้พวกเธอไม่ใช่เรื่องยาก”

“เธอไปเรียนมหาวิทยาลัยอย่างสบายใจเถอะ เรื่องอื่นไม่ต้องให้เธอจัดการ”

เซี่ยหรานคล้องแขนชายวัยกลางคนแล้วโยกไปมาอย่างออดอ้อน “อาจารย์คะ ทำไมอาจารย์ดีกับฉันขนาดนี้ล่ะคะ”

หม่าเหยียนผู่จ้องเธอทีหนึ่ง “เธอไม่ใช่พูดอยู่ตลอดหรือไงว่าเป็นบุพเพจากชาติที่แล้ว ก็ถือว่าฉันติดหนี้เธอแล้วกัน พอใจหรือยัง”

เซี่ยหรานหัวเราะลั่น ก่อนหันไปกวักมือเรียกสองพี่น้อง “มานี่ ๆ ต้าลี่ เอ้อร์ลี่ รีบมาทางนี้เร็ว”

“ฉันจะแนะนำให้รู้จัก นี่คืออาจารย์แท้ ๆ ของฉัน อาจารย์หม่าเหยียนผู่ ผู้สืบทอดวิชามวยจีนแห่งเจียงหนาน ต่อไปพวกเธอก็อยู่ที่นี่อย่างสบายใจ เรื่องงานปกติก็ไม่ได้มีมาก อาจารย์หม่าจะเป็นคนจัดการให้พวกเธอเอง”

สองพี่น้องตื่นเต้นอย่างยิ่ง ถึงกับพูดตะกุกตะกัก “อาจารย์...อาจารย์หม่า พวกเราสองคนซักผ้าทำกับข้าวหรือทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นค่ะ มีงานอะไร อาจารย์สั่งพวกเราได้เลยนะคะ”

อาจารย์หม่าพยักหน้า “ค่าแรงเบื้องต้นเดือนละ 15 หยวน พวกเธอคิดว่าไหวไหม ปกติก็ไม่ได้มีงานอะไร แค่กวาดทำความสะอาดกับรดน้ำแปลงดอกไม้ วันเสาร์อาทิตย์ก็ทำอาหารกลางวันสองมื้อ อีกอย่างก็ไม่ใช่เด็กทุกคนจะกินข้าวที่นี่ มีเด็กที่จ่ายค่าอาหารอยู่ประมาณเจ็ดแปดคนเท่านั้น”

“ได้ค่ะ!” เถาต้าลี่เผยสีหน้าดีใจออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

ไม่นานก่อนหน้านี้ ยายเพิ่งบอกว่าจะหาคู่แต่งงานให้เธอ ที่จริงในใจเธอหวาดกลัวมาก ยายจะหาคนดี ๆ แบบไหนให้เธอได้กัน หากเธอออกมาทำงานหาเงินเองได้ เรื่องดูตัวแต่งงานก็จะเลื่อนออกไปได้อีกหน่อย

“ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มคิดค่าแรงตั้งแต่พรุ่งนี้ อาจารย์จะออกไปหาห้องเดี่ยวเล็ก ๆ แถวนี้ให้พวกเธอสองคน ค่าเช่าห้องทางสำนักมวยจะเป็นคนจ่าย ตอนบ่ายสามสี่โมงพวกเธอค่อยมาหาอาจารย์ แล้วอาจารย์จะพาไปดูห้อง”

น้าสาวกล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนพาต้าลี่กับเอ้อร์ลี่เดินออกจากประตูสำนักมวยไป ขาทั้งสามคนแทบจะลอยจากพื้น

งานได้ลงตัวแบบนี้เลยหรือ

ลูกสาวทั้งสองคนได้ทำงานอยู่ด้วยกัน แถมยังช่วยกันปรึกษาและดูแลกันได้อีก

ต่อไปทุกเดือนก็จะมีเงินเข้าบ้านถึง 30 หยวนเต็ม ๆ หรือ

ฉู่เหม่ยจวนรู้สึกว่าไม่ใช่แค่ขาที่ลอย หัวของเธอก็ล่องลอยจนแทบไม่รู้สึกว่าเป็นของตัวเองแล้ว

สำหรับครอบครัวชาวนาที่หาเลี้ยงชีพด้วยการขุดดินอย่างพวกเธอ แอบนำธัญพืช เนื้อสัตว์ ผัก และของอื่น ๆ ไปขายที่ตลาดสดในเมือง รายได้ทั้งปีมากที่สุดก็แค่ราว ๆ 70-80 หยวนเท่านั้น

แต่ตอนนี้ ลูกสาวทั้งสองคนจะได้รับค่าแรงเดือนละ 30 หยวน รวมทั้งปีก็ไม่ใช่หลายร้อยหยวนหรอกหรือ

ฉู่เหม่ยจวนยกมือกุมหน้าอกแล้วหันไปมองเซี่ยหราน “หรานหราน นี่...น้าไม่ได้กำลังฝันอยู่ใช่ไหม”

“ไม่ได้ฝันค่ะน้า” เซี่ยหรานดึงมือน้าสาวไว้ ก่อนเกลี้ยกล่อมอย่างอดทน “นี่เป็นแค่ค่าแรงช่วงเริ่มต้นในฐานะลูกจ้างฝึกหัดเท่านั้น ต่อไปถ้าต้าลี่กับเอ้อร์ลี่ทำงานได้ดี ค่าแรงก็จะขึ้นอีกค่ะ”

“น้า ต่อไปเงินเดือนของต้าลี่กับเอ้อร์ลี่ก็ให้พวกเธอเก็บไว้เองนะคะ อย่าเอาไปให้หญิงชราคนนั้นที่บ้านเด็ดขาด”

“ลูกผู้หญิงควรเก็บเงินไว้กับตัวเองบ้าง เวลาออกไปข้างนอกจะได้ยืดอกได้อย่างเต็มภาคภูมิ”

จากนั้นเธอก็กำชับสองพี่น้องผู้ซื่อสัตย์จริงใจ “ต่อไปพวกเธอทำงานอยู่ในเมือง เงินเดือนเงินโบนัสอะไรพวกนั้น ห้ามบอกคนอื่นทั้งหมด เข้าใจไหม โดยเฉพาะต้องระวังหญิงชราคนนั้นที่บ้านไว้ให้ดี หล่อนคิดแต่จะขายพวกเธอสองคนแลกสินสอด พวกเธอห้ามซื่อจนไม่ระวังตัวอีกเด็ดขาด”

ต้าลี่ เอ้อร์ลี่ และน้าสาวพากันพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

เซี่ยหรานพูดถึงจางเหมิ่งกับอีกคนให้พวกเธอฟัง “ถ้าพวกเธอเต็มใจ ก็ลองตามพวกเขาไปฝึกงานที่ถนนดู จะได้เรียนรู้ประสบการณ์บ้าง แต่ถ้าอายจนทำไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืน ถึงตอนนั้นช่วยดูสินค้าแล้วก็นับสินค้าให้ก็พอ”

เอ้อร์ลี่เงยหน้าขึ้นทันที “หรานหราน พวกเราไปได้ค่ะ”

“ใช่ ๆ” เถาต้าลี่พยักหน้าแรง ๆ เช่นกัน “วางใจเถอะนะหรานหราน พวกเราจะตั้งใจเรียนรู้ จะไม่ทำให้เธอขายหน้าแน่นอน”