บทที่ 65 ให้คำตอบชัด ๆ!

หลังจากเซี่ยหรานจัดการเรื่องของพี่น้องต้าลี่กับเอ้อร์ลี่เรียบร้อยแล้ว ก็ตรงไปตลาดมืดเพื่อหาฉินคุนทันที

เวลานั้น ชายสวมเสื้อลายดอกกำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่บนกองไม้เก่า พูดคุยกับพี่ลิ่วจื่อเป็นระยะ

เซี่ยหรานทักทายพี่ลิ่วจื่อกับคนอื่น ๆ จากนั้นชายเสื้อลายดอกก็กระโดดลงจากกองไม้ รีบฉีกยิ้มประจบประแจงให้เธอ

“พี่ใหญ่ สวัสดีครับ”

เซี่ยหรานเหลือบมองเขา “ดูเหมือนนายจะว่างงานทั้งวันเลยนะ”

“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงครับ” ชายเสื้อลายดอกรีบตอบ “สิ้นเดือนนี้ผมจะออกไปขนของกับพี่ลิ่วจื่อแล้วครับ”

เซี่ยหรานเริ่มสนใจขึ้นมา “พวกนายคิดจะขนเฟอร์นิเจอร์เก่ากับเครื่องใช้ไฟฟ้าเก่าจากในเมืองไปขายตามชนบทเหรอ”

ดวงตาของลิ่วจื่อเป็นประกาย “น้องเซี่ย เธอก็รู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ”

ความคิดนี้เป็นสิ่งที่พี่คุนคิดขึ้นมา พวกเขาทำติดต่อกันมาสองเดือนแล้ว รู้สึกว่าธุรกิจนี้กำไรใช้ได้ น่าจะทำต่อในระยะยาวได้

เซี่ยหรานนับถือหัวสมองของฉินคุนไม่น้อย

เธอเป็นคนจากอนาคตที่ย้อนกลับมา จึงไม่แปลกที่จะคิดเรื่องเหล่านี้ได้ แต่คนที่เก่งจริง ๆ คือบรรดาอัจฉริยะซึ่งอยู่ท่ามกลางกระแสความเปลี่ยนแปลงของยุคสมัย กลับสามารถฝ่าหมอกควันที่ปกคลุมอยู่รอบด้านและมองเห็นโอกาสทางธุรกิจได้อย่างรวดเร็ว

พวกเขาไม่ปล่อยให้ยุคสมัยมาจำกัดตัวเอง หากใช้ความรู้และสติปัญญาเจาะเส้นทางที่เป็นของตัวเองขึ้นมา

ฉินคุนก็คือคนประเภทนี้ ในยุคสมัยเช่นนี้ พวกเขาคือผู้บุกเบิกแห่งกาลเวลา

ที่จริง ตอนแรกเซี่ยหรานไม่ได้คิดถึงบุคคลอย่างฉินคุนขึ้นมาเลย จนกระทั่งไม่กี่วันก่อน ตอนพลิกอ่านหนังสือจู่ ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ ฉินคุน ฉินคุน... หรือจะเป็นเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ที่คนรุ่นหลังเรียกขานว่า ‘ท่านฉิน’ คนนั้น

ตอนอ่านนิตยสาร เธอเหมือนจะเคยเห็นประวัติการสร้างตัวของท่านฉิน เขาเริ่มต้นจากการเก็บขยะ เรื่องนี้ไม่ได้พูดเกินจริงเลยแม้แต่น้อย

ไม่มีใครคาดคิดว่าอีกยี่สิบปีต่อมา ฉินคุนจะอาศัยเงินก้อนแรกจากการเก็บขยะ ไต่เต้าขึ้นไปอยู่บนจุดสูงสุดได้ถึงเพียงนั้น

คาดว่าตัวฉินคุนเองก็คงไม่คิดเหมือนกันว่าเขาจะเก่งกาจได้ถึงขนาดนี้...

ขณะที่เซี่ยหรานกำลังครุ่นคิดเรื่องนี้ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นฉินคุนเดินออกมาจากห้องเก็บขยะ เขาสวมชุดทำงานผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเข้ม ใบหน้าและเนื้อตัวมอมแมมไปด้วยฝุ่น

“พี่คุน น้องเซี่ยมาแล้วครับ” ลิ่วจื่อตะโกนบอก

“พี่คุน” เซี่ยหรานยิ้มทักทาย

“อ้อ รอฉันล้างมือก่อน” ฉินคุนรีบเดินอ้อมไปด้านหลังห้องเก็บขยะ

เซี่ยหรานได้ยินเสียงน้ำไหลดังซ่า ๆ ไม่นานฉินคุนก็จัดการตัวเองจนสะอาดแล้วเดินกลับมา

“เอาของให้เธอก่อน เธอตรวจดูได้เลย เปียวจื่อ เอาตาชั่งเล็กมาให้หน่อย”

“อ้อ ได้ครับ” ชายเสื้อลายดอกหันกลับไปหยิบตาชั่งเล็กส่งให้พวกเขา

“ทั้งหมด 116 กรัม เราชั่งตรวจสอบกันหลายรอบแล้ว เธอลองชั่งดูเองอีกครั้งก็ได้”

“ได้ค่ะ” ที่จริงเซี่ยหรานให้ระบบสแกนดูแล้ว ปริมาณอยู่ที่ประมาณ 116 กรัมจริง ๆ แม้จะมีส่วนต่างอยู่เล็กน้อยไม่ถึงหนึ่งกรัม แต่เธอไม่ได้ใส่ใจ

ทว่าต่อหน้าคนเหล่านี้ เซี่ยหรานยังคงแสร้งทำเป็นรอบคอบ ก่อนนำทองคำแท่งไปชั่งอีกครั้ง

จากนั้นเธอก็หันไปยิ้มกว้างให้ฉินคุน “ขอบคุณนะคะพี่คุน ฉันพอใจมากค่ะ”

“เธอพอใจก็ดีแล้ว” ฉินคุนยิ้มให้เธอเช่นกัน “อีกฝ่ายเรียกราคา 5,200 หยวน ฉันต่อจนเหลือ 5,000 หยวน เธอจ่ายเงินมัดจำไว้ก่อนแล้ว 100 หยวน ที่เหลือจ่ายฉันอีก 4,900 หยวนก็พอ”

เซี่ยหรานหยิบถุงผ้าที่พองตุงออกจากกระเป๋า แล้วส่งให้ฉินคุน

“พี่คุนช่วยนับดูนะคะ ไม่ต้องรีบค่ะ”

ดวงตาของลิ่วจื่อกับน้องชายที่ชื่อเสี่ยวเชาก็เป็นประกายขึ้นมาพร้อมกัน ทั้งคู่ขยับเข้ามาช่วยฉินคุนนับเงิน

อันที่จริงชายเสื้อลายดอกก็อยากเข้ามาช่วยนับและจับเงินด้วย แต่กลับถูกเสี่ยวเชาผลักออกไปด้านข้าง ทำได้เพียงมองพวกเขานับเงินตาปริบ ๆ

เมื่อนับเสร็จแล้ว ฉินคุนก็ดึงธนบัตรออกมาสิบใบ “เธอให้มาเกิน”

“ไม่เกินหรอกค่ะ” เซี่ยหรานส่ายหน้า “จะให้พวกพี่ช่วยฟรี ๆ ได้ยังไง เงิน 100 หยวนนี้ถือเป็นค่าตอบแทนที่พวกพี่ต้องลำบากก็แล้วกัน”

ฉินคุนไม่ได้มีท่าทีอะไร ทว่าเสี่ยวเชาที่อยู่ข้าง ๆ พอได้ยินดังนั้น ดวงตาก็เป็นประกายวาววับ มือขยับไปหมายจะหยิบเงินโดยอัตโนมัติ...

ฉินคุนตบมือเขาออก “จะทำแบบนั้นได้ยังไง เงินเยอะเกินไปแล้ว ฉันก็แค่ลองให้คนช่วยสืบข่าวดูเท่านั้น”

“แค่สืบข่าวมาได้ก็เป็นความสามารถและเส้นสายของพี่คุนแล้วค่ะ สมควรได้รับอยู่แล้ว พี่รับไว้เถอะนะคะ ต่อไปฉันยังอยากให้พี่ช่วยสืบข่าวให้ฉันอีก ถ้าพี่ไม่รับเงิน ฉันคงไม่กล้ารบกวนพี่อีกแล้ว”

ฉินคุนรู้สึกสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย “เธอชอบทองคำขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ค่ะ” เซี่ยหรานพยักหน้าอย่างเปิดเผย พลางยิ้มตาหยี “เป็นงานอดิเรกส่วนตัวล้วน ๆ ค่ะ”

ฉินคุนยิ้มอย่างจนใจ “เอาล่ะ ฉันจะหาโอกาสช่วยสืบข่าวให้เธอต่อ ถ้ามีข่าวอะไรจะบอก”

เซี่ยหรานพยักหน้าด้วยความยินดี “อีกไม่กี่วันฉันจะไปมหาวิทยาลัยในเมืองหลวงแล้ว ที่นั่นมีโทรศัพท์อยู่ที่ห้องประชาสัมพันธ์ พี่จดเบอร์ไว้ไหมคะ ถ้ามีธุระก็โทรไปหาฉันได้ ค่าโทรศัพท์ฉันออกให้เอง ฉันน่าจะได้เรียนคณะเศรษฐศาสตร์ค่ะ”

ฉินคุนทำหน้าจริงจัง “น้องเซี่ย เรื่องนี้ฉันต้องขอแก้ไขหน่อยนะ เราสองคนเป็นเพื่อนกัน แค่โทรศัพท์ไปหา ฉันยังต้องให้เธอออกค่าโทรศัพท์ให้อีกเหรอ เธอดูถูกฉันเกินไปแล้ว”

เซี่ยหรานหัวเราะแหะ ๆ “ค่ะ ๆ ฉันผิดเอง งั้นต้องรบกวนให้พี่คุนเสียเงินแล้วล่ะค่ะ รอฉันกลับเมืองซีเมื่อไหร่ ฉันจะเลี้ยงข้าวพี่คุนกับพี่ลิ่วจื่อนะคะ”

ชายเสื้อลายดอกจู่ ๆ ก็ร้องโวยวายขึ้นมาทำลายบรรยากาศ “โอ้โห พี่ยังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยด้วยเหรอครับ”

ช่างยากจะจินตนาการจริง ๆ ว่านักศึกษามหาวิทยาลัยจะชอบชักกรรไกรออกมา จ่อศีรษะคนอื่น แล้วหัวเราะเสียงเย็นได้เป็นเรื่องเป็นราว...

เซี่ยหรานหันไปมองเขาแวบหนึ่งด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ทำไม ดูไม่เหมือนเหรอ”

“เหมือนครับ เหมือนมาก เหมือนสุด ๆ เลยครับ” ชายเสื้อลายดอกได้สติ รีบยิ้มประจบ “แค่มองก็รู้แล้วว่าพี่ใหญ่เป็นคนมีความรู้”

เซี่ยหรานถูกชายเจ้าเล่ห์คนนี้ทำให้ขำ “นายนี่นะ ตั้งใจทำงานกับพี่คุนให้ดี เป็นคนดีเข้าไว้”

“พี่วางใจได้เลยครับ คราวหน้าที่พี่กลับมา ผมอวี๋เปียวจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแน่นอนครับ!”

**

ทันทีที่เซี่ยหรานเดินออกจากตลาดมืด เธอก็พูดกับระบบที่กำลังส่งเสียงเอะอะไม่หยุดว่า “เอาล่ะ ดูดซับได้แล้ว”

เจ้าระบบน้องชายคนนี้นั่งไม่ติดมานานแล้ว พอได้ยินคำสั่งจากเจ้าของ ก็รีบดูดทองคำในกระเป๋าจนหายวับไปในพริบตา

เซี่ยหรานรู้สึกว่าน้ำหนักกระเป๋าสะพายเฉียงเบาลง จึงเลิกคิ้วถาม “เป็นร้านค้าระดับสูงแล้วหรือยัง”

ระบบอ้ำอึ้งอยู่นานกว่าจะตอบกลับมา “ยัง...”

เซี่ยหรานแทบจะหัวเราะด้วยความโมโห “น้องชาย บอกฉันมาตรง ๆ สักคำสิ ตกลงนายจะอัปเกรดได้ไหม”

“ได้สิ!” ระบบร้อนรนขึ้นมา

“แล้วทำไมดูดซับทองไปตั้งสองสามร้อยกรัมแล้ว ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยสักนิด”

“ก็มีการเปลี่ยนแปลงอยู่นะครับ สิ่งของในร้านค้าของระบบมีมากขึ้นกว่าเดิม คราวนี้หลังดูดซับทองคำ ก็มีเครื่องดื่มกับของใช้ในชีวิตประจำวันเพิ่มขึ้นอีกไม่น้อย เจ้าของระบบมีเวลาว่างก็ลองเข้าไปดูเองได้นะครับ”

เซี่ยหรานหัวเราะหึ ๆ “งั้นนายกล้าพูดความจริงไหมว่าอีกนานแค่ไหนกว่าจะอัปเกรดเป็นระดับสูง”

ระบบบิดตัวไปมา ก่อนพึมพำเสียงเบา “ถ้า... ถ้าให้ทองคำฉันอีก 100 กรัม ก็น่าจะใกล้แล้ว...”

“น่าจะใกล้?” น้ำเสียงของเซี่ยหรานแฝงความอันตรายขึ้นมาหลายส่วน

“ก็... ก็น่าจะได้แล้วครับ!”

“น่าจะ?”

“ฉันยืนยันว่าได้แน่นอนครับ” ระบบตัวน้อยรู้จักดูสถานการณ์ รีบตอบตามตรง “อีกแค่ 100 กรัม ประมาณ 100 กรัม รับรองว่าอัปเกรดได้แน่ครับ!”

“เอาเถอะ ยกโทษให้นายก็ได้ ใครใช้ให้นายเป็นน้องชายแท้ ๆ ของฉันล่ะ” เมื่อได้คำตอบที่แน่นอน อารมณ์ของเซี่ยหรานก็ดีขึ้นไม่น้อย

“อ้อ จริงสิ ช่วยสแกนดูหน่อยว่าเงินสดในกระเป๋าฉันมีเท่าไหร่”

“เจ้าของระบบ มีเงินสดอยู่ 1,773.74 หยวน เยอะมากเลยนะครับ”

ก็ถือว่าเยอะจริง ๆ เซี่ยหรานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ฝากเข้าระบบ 1,500 หยวนแล้วกัน”

“แต่ยังเหลืออีกตั้ง 200 กว่าหยวนเลยนะครับ ถ้านั่งรถไฟแล้วถูกขโมยขึ้นมาจะทำยังไง เก็บไว้ 1,750 หยวนดีไหมครับ” ระบบจอมตระหนี่เสนอ

เซี่ยหรานถูกทำให้หัวเราะด้วยความโมโห “ทั้งตั๋วทั้งเงินเก็บรวมไว้ในช่องเดียวกับหนังสือได้ ไม่มีทางหายหรอก!”

เจ้าระบบตัวแสบเอ๊ย!