บทที่ 66 ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก

เซี่ยหรานกับอวิ๋นซูตกลงกันว่าจะออกเดินทางในวันที่ 26 ก่อนหน้านั้นเธอจึงแวะกลับไปที่สำนักมวย ตั้งใจไปหาจางเหมิ่งกับถู่ตั้น

ตอนนี้ทั้งคู่คืนบ้านที่เช่าจากต้าซู่โถวไปแล้ว และย้ายกลับมาอยู่ที่สำนักมวยตามเดิม

เมื่อเซี่ยหรานมาถึง ทั้งสองเพิ่งเก็บสัมภาระเสร็จพอดี พอเห็นเธอก็ดีใจกันยกใหญ่

“พวกเราก็กำลังคิดจะไปหาเธอที่ห้องพักรับรองอยู่พอดี” จางเหมิ่งยิ้มกว้าง พลางผายมือเชื้อเชิญให้เซี่ยหรานไปนั่งที่โต๊ะไม้เล็ก ๆ ข้างแปลงดอกไม้

“น้องสาว พวกเราวางแผนว่าจะออกเดินทางวันพรุ่งนี้หรือมะรืนนี้ อาจารย์ฝากคนไปทำหนังสือแนะนำให้พวกเราที่สำนักงานชุมชนแล้ว”

“อ้อ ฉันก็กำลังจะมาคุยเรื่องนี้กับพวกพี่พอดี” เซี่ยหรานพยักหน้า “ก่อนที่พวกพี่จะไปเมืองเซิน คราวนี้แวะไปเดินดูตลาดค้าส่งเมืองฮวาเฉิงก่อนก็แล้วกัน อย่างไรระยะทางก็ไม่ไกล นั่งรถไปก็น่าจะใช้เวลาแค่ครึ่งวัน”

ถู่ตั้นตบต้นขาฉาด “น้องสาว เธอกับพี่เหมิ่งคิดตรงกันเลย เมื่อวานพี่เหมิ่งยังบอกฉันอยู่เลยว่า คราวนี้ไปเมืองเซินต้องสำรวจให้ทั่ว ดูตลาดหลาย ๆ แห่งแล้วเปรียบเทียบราคากันให้ดี”

“คนอย่างพี่เสี่ยวเว่ยน่ะ ถึงปากจะพูดจาเหลวไหลไปเรื่อย แต่จริง ๆ แล้วก็ค่อนข้างไว้ใจได้ ร่วมงานกันระยะยาวได้ พวกพี่คบหากับเขาไว้ให้ดี ต่อไปคงมีเรื่องให้เขาช่วยอีกมาก”

ทั้งคู่พยักหน้ารัว ๆ “น้องสาววางใจไปเรียนเถอะ เรื่องสินค้าให้เป็นหน้าที่ของพวกเราเอง”

เซี่ยหรานยิ้มให้พวกเขา “ให้พวกพี่จัดการ ฉันย่อมวางใจอยู่แล้ว ซื้อสินค้าเท่าที่กำลังจะอำนวยก็พอ ไม่ต้องโลภเอามาเยอะ ขอแค่มีส่วนต่างให้ได้กำไรก็พอ”

เธอมีท่าทีเหมือนอยากพูดอะไร แต่ก็กลืนกลับลงไป

จริง ๆ แล้วสิ่งที่เซี่ยหรานอยากจะบอกก็คือ คราวก่อนเพราะมีกระเป๋าระบบที่เป็นตัวช่วยสุดโกง ต่อให้ขนสินค้ามาหนึ่งหรือสองพันจินก็ไม่เปลืองแรงเลยสักนิด จึงทำเงินได้ไม่น้อย

แต่คราวนี้มีเพียงศิษย์พี่ทั้งสองคนไปด้วยกัน ขนสินค้ากลับมาได้สักสี่ถึงห้าร้อยจินก็นับว่าไม่เลวแล้ว กำไรย่อมไม่มากเท่าคราวก่อนแน่นอน

แต่ตราบใดที่ไปหนึ่งเที่ยวแล้วได้กำไรสักหนึ่งถึงสองพันหยวน ธุรกิจนี้ก็ยังทำต่อได้

“วางใจเถอะน้องสาว พวกเรารู้ขอบเขตดี” จางเหมิ่งพยักหน้ารับปาก

แม้ทั้งคู่จะยังงุนงงอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าสินค้าเต็มโกดังเมื่อคราวก่อนกลับมาได้อย่างไร แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเกี่ยวข้องกับน้องสาวผู้มีความสามารถรอบด้านของพวกเขาอย่างแน่นอน

ในเมื่อน้องสาวไม่พูด พวกเขาก็ไม่คิดจะซักไซ้ถามให้มากความ

คราวนี้ทั้งสองคนจะไปด้วยกัน จึงตกลงกันไว้ตั้งนานแล้วว่า ขนกลับมาได้เท่าไรก็เอาเท่านั้น

“ได้ยินว่าตลาดสินค้าเบ็ดเตล็ดเมืองฮวาเฉิงมีเครื่องใช้ไฟฟ้าอยู่เยอะ พวกเราว่าจะไปเดินดูสักหน่อย”

เซี่ยหรานพยักหน้า ก่อนกำชับทั้งสองคน “อย่ากักตุนสินค้าไว้ในมือมากเกินไปจะดีกว่า ถ้าเห็นว่าน่าสนใจก็เอากลับมาลองขายก่อนนิดหน่อย พอทดลองตลาดแล้วไปได้ดีค่อยว่ากันอีกที อีกอย่าง พี่เสี่ยวเว่ยมีประสบการณ์มากกว่าพวกเรา ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจก็ถามเขาให้มาก”

“ได้”

“วางใจเถอะน้องสาว คราวนี้พวกเราไปก็จะทำตามแนวทางที่เธอพาพวกเราไปคราวก่อนเป็นหลัก หาถุงเท้าไนลอนกับปกเสื้อปลอมที่ราคาถูกและขายง่ายกลับมาให้ได้สักหน่อย”

“พอจับทางได้แล้ว ค่อยลองหาสินค้าอย่างอื่นเพิ่ม”

เซี่ยหรานมองศิษย์พี่ทั้งสองแล้วยิ้ม

ศิษย์พี่ทั้งสองคนรอบคอบดีมาก แบบนี้แหละถึงจะดี ทำธุรกิจจะเอาแต่ฮึกเหิมโดยไม่คิดหน้าคิดหลังไม่ได้ ยังต้องดูสถานการณ์ตลาดด้วย

ก่อนเซี่ยหรานจากไป เธอทิ้งเบอร์โทรศัพท์ของห้องประชาสัมพันธ์มหาวิทยาลัยจิงซื่อไว้ บอกให้พวกเขาโทรไปที่นั่นหากมีเรื่องสำคัญ

มหาวิทยาลัยจิงซื่อมีพื้นที่กว้างใหญ่ขนาดนั้น ย่อมต้องมีโทรศัพท์อยู่แล้ว เพียงแต่หอพักในยุคนี้ส่วนใหญ่ยังไม่ได้ติดตั้งโทรศัพท์ จึงไม่สะดวกนักหากต้องการตามหาตัวใคร

โดยทั่วไป หากมีคนโทรมาเป็นสายแรกและนัดเวลาได้แล้ว ก็จะฝากคนไปบอกที่หอพักว่า พรุ่งนี้เวลาประมาณนี้ให้นักศึกษาคนไหนไปรอที่ห้องประชาสัมพันธ์ มีคนบ้านเดียวกันมาหาด้วยเรื่องด่วน…

ข้อจำกัดของยุคสมัยก็เป็นเช่นนี้ การติดต่อสื่อสารไม่สะดวกเอาเสียเลย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

เด็ก ๆ ในเมืองอย่างพวกเขายังพอรู้จักโทรศัพท์ แต่เด็กในเขตชนบทหรือแม้แต่ในหุบเขาห่างไกล บางคนยังไม่เคยเห็นของสิ่งนี้ด้วยซ้ำ หากมีเรื่องด่วนก็ต้องส่งโทรเลขเป็นหลัก

คืนนั้นหลังเซี่ยหรานกลับถึงห้องพักรับรอง ประจำเดือนก็มาราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ

เธอเปิดดูถุงเดินทางไนลอนของตัวเองแล้วถึงกับอึ้งไปนาน สมองทั้งหัวแทบจะกลายเป็นโจ๊ก

จากนั้นก็ร้องเรียกระบบน้องชายคนโตอย่างบ้าคลั่ง

“ระบบ ระบบเอ๊ย! คราวนี้แกต้องช่วยฉันนะ ช่วยฉันด้วย!”

“แกต้องเสกผ้าอนามัยออกมาให้ฉันให้ได้ เรื่องอื่นเป็นแค่เรื่องเล็ก ของสิ่งนี้แกต้องหามาให้ฉันให้ได้”

ในถุงไนลอนมีผ้าอนามัยแบบสายรัดอยู่หลายชิ้น เซี่ยหรานเพิ่งจะนึกเรื่องนี้ออกอย่างแจ่มชัดหลังได้เห็นกับตาตัวเอง

การย้อนกลับมาในปี 1980 มีทุกอย่างดีไปหมด มีเพียงสองเรื่องที่คุณยายเซี่ยรับไม่ไหวจริง ๆ

เรื่องแรกคือห้องน้ำสาธารณะ มันเป็นแบบกดชักโครกตามเวลา ไม่ใช่ใครเข้าใครออกแล้วกดน้ำทันที กลิ่นกับสภาพด้านในจึงเกินจะบรรยาย

แถมยังไม่มีประตูห้องกั้นแยกเป็นสัดส่วนด้วย! ไม่ใช่แค่ไม่มีประตู หลายแห่งยังเป็นแบบเปิดโล่งเสียอีก แต่ละร่องปูนมีแผงกั้นให้ก็นับว่าให้เกียรติกันมากแล้ว จะไปหาประตูมาจากไหน…

แค่คิดก็กลายเป็นฝันร้ายของคุณยายเซี่ยแล้ว

นับตั้งแต่ย้อนกลับมา ทุกครั้งที่เข้าห้องน้ำสาธารณะ เธอใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ ต้องสวมหมวก ใส่หน้ากาก กลั้นหายใจ แถมทุกครั้งยังทำตัวราวกับกำลังย่องไปขโมยของ

ความเร็วในการดึงกางเกงขึ้นนั้น ถึงกับต้องหลั่งน้ำตาเห็นอกเห็นใจตัวเอง

ถ้าเป็นยุคหลัง ๆ เรื่องแบบนี้เป็นสิ่งที่เธอไม่กล้าแม้แต่จะคิด แล้วจะให้ทำใจยอมรับได้อย่างไร? แต่นี่ก็คือสถานการณ์ลำบากของคุณยายเซี่ยในตอนนี้

ถึงอย่างนั้น เมื่อเทียบกับส้วมหลุมในชนบท ห้องน้ำสาธารณะในเมืองก็นับว่ามีสภาพดีมากแล้ว

แต่สำหรับคนอย่างคุณยายเซี่ยที่เคยใช้ชักโครกแบบกดน้ำจนชินในยุคหลัง เธอรับไม่ไหวจริง ๆ

เธอยังบ่นกับใครไม่ได้ด้วย เพราะคนอื่นยังอยู่กันได้ แล้วทำไมสหายเซี่ยตัวน้อยอย่างเธอจะอยู่ไม่ได้? ช่างบอบบางเหลือเกิน หรือถูกทุนนิยมกัดกร่อนจนเสียคนไปแล้ว!

ส่วนเรื่องที่สองซึ่งทำให้เธอทรมาน วันนี้ก็มาถึงแล้ว

ในยุคนี้ผ้าอนามัยยังไม่แพร่หลาย ชีวิตประจำเดือนของผู้หญิงจึงลำบากอย่างมาก

ต้องใช้ผ้ารัดประจำเดือน ยัดกระดาษชำระ ขี้เถ้า หรือของจำพวกนั้นเข้าไปเพื่อรองรับ อย่างไรเสียชาติก่อนเซี่ยหรานก็เคยเปื้อนตัวอยู่บ่อย ๆ โดยเฉพาะในวันที่มามาก เรียกได้ว่าออกจากบ้านไม่ได้เลย…

ทั้งวิ่งทั้งกระโดดก็ไม่ได้ หากมันเลื่อนหลุดออกจากปลายขากางเกงขึ้นมา จะจินตนาการถึงฉากขายหน้าต่อหน้าสาธารณชนได้ไหม?

ที่ขัดต่อมนุษยธรรมยิ่งกว่านั้นก็คือ ของสิ่งนี้ใช้เสร็จแล้วโดยทั่วไปยังไม่ทิ้ง ต้องซักแล้วนำกลับมาใช้ใหม่ บางคนถึงขั้นส่งต่อให้พี่น้องหรือลูกสาวใช้ต่อ ฟังดูไม่น่าอยากเชื่อใช่ไหม แต่นี่คือสภาพความเป็นจริง

สหายเซี่ยหรานดีใจจนลืมตัว ตอนย้อนกลับมาเธอไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้เลย แต่ตอนนี้มันมาถึงแล้ว สมองของเธอจึงอื้ออึงไปหมด

ทำอย่างไรดี ทำอย่างไรดี ทำอย่างไรดี? สามคำนี้วนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด เธอลนลานจนแทบเสียสติ

เสียงอิเล็กทรอนิกส์ของระบบตัวน้อยดังขึ้นราวกับเสียงจากสรวงสวรรค์ “โฮสต์ ลองไปดูในร้านค้าสิ เมื่อสองวันก่อนหลังดูดซับทองคำพวกนั้นจนหมด ฉันก็ได้พลังงานมาเยอะมาก เลยมีสินค้าใหม่เพิ่มขึ้นตั้งเยอะ ฉันจำได้ว่ามีผ้าอนามัยอยู่นะ!”

สหายเซี่ยหรานผู้มีเหงื่อเย็นไหลท่วมตัวรีบเปิดร้านค้าระบบทันที สินค้ามีเพิ่มขึ้นมากมายจริง ๆ เธอพลิกดูทีละหน้า ๆ อย่างรวดเร็ว

ระบบตัวน้อยเตือน “โฮสต์ใช้ฟังก์ชันค้นหาได้นะ”

เซี่ยหรานไม่จำเป็นต้องค้นหาแล้ว เพราะเธอเห็นมันแล้ว ในหมวดสุขอนามัยและของใช้ในห้องน้ำ เพียงกวาดตามองก็เห็นผ้าอนามัยที่ช่วยรักษาชีวิตของเธอไว้ได้

ถ้าตอนนี้เจ้าระบบตัวน้อยมาอยู่ตรงหน้า เธอคงพุ่งเข้าไปกอดแล้วกัดเขาสักหลาย ๆ ที ฮือ ๆ ระบบของเธอดีเกินไปแล้วจริง ๆ

ต่อไปเธอจะดีกับเขาให้มากขึ้น ขอแค่มีช่องทาง เธอจะซื้อทองคำมาให้เขากินเยอะ ๆ ให้เขากินจนอิ่ม กินจนพุงกางไปเลย!

เซี่ยหรานกดเลือกผ้าอนามัยหนึ่งห่อ ราคา 0.7 หยวน มี 16 แผ่น แม้บรรจุภัณฑ์จะดูเก่าแก่ล้าสมัยอย่างมาก แต่เมื่อแกะออกมาตรวจสอบ สินค้ากลับตรงตามที่ระบุทุกประการ เป็นผลิตภัณฑ์จากกระบวนการผลิตสมัยใหม่อย่างแท้จริง คุณภาพดีมาก

ในยุคนี้เกรงว่าคงมีเพียงต่างประเทศที่ผลิตของแบบนี้ได้ และคุณภาพสินค้าก็คงเทียบกับของจากระบบไม่ได้อย่างแน่นอน

แม้จะไม่มีแบบสำหรับกลางคืน แต่สหายเซี่ยหรานก็ซาบซึ้งจนแทบหลั่งน้ำตาแล้ว