บทที่ 67 เดือดดาล

แค่แก้ปัญหาเรื่องตอนกลางวันได้ก็พอแล้ว

ส่วนตอนกลางคืน ถ้าใช้สายคาดผ้าอนามัยแบบเก่ารองผ้าอนามัยสองแผ่น ก็น่าจะพอไหว ถ้ายังไม่พอ ก็ค่อยรองผ้าเช็ดตัวเพิ่มอีกสองผืน อย่างไรก็คงไม่ถึงขั้นทำที่นอนเปื้อน

อีกอย่าง ระบบที่พึ่งพาได้ของเธอไม่แน่ว่าพอเลื่อนระดับเป็นห้างสรรพสินค้าขั้นสูงแล้ว อาจมีผ้าอนามัยรูปแบบใหม่ ๆ เพิ่มเข้ามาก็ได้

เซี่ยหรานตัดสินใจได้แล้ว จิตใจก็พลอยสงบลงไม่น้อย

“น้องชาย พี่ขอบใจนายมากจริง ๆ” เซี่ยหรานกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ “วางใจเถอะ ถ้ามีโอกาสเมื่อไร พี่จะหาทองมาให้นายอัปเกรดเพิ่ม”

“โฮสต์ ผมเชื่อคุณ คุณเคยพูดไว้ว่า ถ้าคุณดี ผมก็ดี ทุกคนก็มีความสุขด้วยกัน!”

ฮือ ๆ ระบบตัวน้อยช่างแสนดีเหลือเกิน คราวหน้าจะหลอกใช้เขาให้น้อยลงหน่อยก็แล้วกัน...

เซี่ยหรานรอจนเลยสามทุ่มครึ่งไปเล็กน้อย จากนั้นก็จับเวลาไปอาบน้ำแบบสายฟ้าแลบที่ห้องน้ำรวมของโรงแรมรับรอง

ตอนนี้แทบไม่มีคนแล้ว เพราะห้องน้ำของโรงแรมรับรองจะหยุดจ่ายน้ำร้อนตอนสี่ทุ่ม

จริง ๆ แล้วคุณนายเซี่ยไม่ได้เป็นคนรักความสะอาดจนเกินเหตุ เพียงแต่เคยชินกับการอาบน้ำคนเดียว จึงไม่ค่อยชอบโรงอาบน้ำรวมเท่าไร

ผู้คนเปลือยกายกันเป็นกลุ่ม แถมผู้หญิงวัยกลางคนหรือหญิงสูงวัยบางคนก็ชอบจ้องมองส่วนสงวนของคนอื่นอย่างประหลาด...

ไม่รู้จะมองอะไรกันนักหนา หรือพวกคุณไม่มีของตัวเองหรืออย่างไร

คุณนายเซี่ยยังสาว จึงไม่กล้าไปอาบน้ำในช่วงที่คนเยอะเด็ดขาด แต่เมื่อเทียบกับกลิ่นเหม็นคละคลุ้งในห้องน้ำสาธารณะแล้ว อาบน้ำแบบสายฟ้าแลบสักครั้งก็ไม่ได้ลำบากอะไร

อย่างน้อยที่นี่ก็เป็นฝักบัว ไม่ได้ลำบากถึงขั้นทนไม่ไหว

หลังอาบน้ำเสร็จ เซี่ยหรานก็รีบใช้ผ้าขนหนูพันตัวแล้วเผ่นออกมา สวมเสื้อผ้าด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่ทำได้ กว่าจะถอนหายใจโล่งอกได้ก็เมื่อแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว

เธอเพิ่งแต่งตัวเสร็จและกำลังอุ้มกะละมังเคลือบอยู่ ม่านผ้าก็ถูกเปิดออก หญิงสาวสองคนเดินคุยหัวเราะกันเข้ามา

หนึ่งในนั้นเห็นเซี่ยหราน ใบหน้าเล็ก ๆ หลังอาบน้ำของเธอทั้งอ่อนนุ่มและเปล่งปลั่ง แถมยังสวยมาก จึงอดมองนานขึ้นอีกหน่อยไม่ได้

“คุณ ข้างในมีคนเยอะไหม” หญิงสาวอีกคนเริ่มถอดเสื้อผ้าอย่างรวดเร็วแล้วพลางเตือนเพื่อนสาวข้างกาย “รีบหน่อยสิ ได้ยินว่าตอนสี่ทุ่มจะปิดน้ำร้อนแล้ว”

“ไม่มีคนเลย” เซี่ยหรานโบกมือ ก่อนอุ้มกะละมังเตรียมออกไป

ทันใดนั้น ม่านประตูก็ถูกใครบางคนเปิดออกอย่างแรง ชายขี้เมาสองคนปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู และสบตากับเซี่ยหรานเข้าเต็ม ๆ

เซี่ยหรานพลันทำหน้าถมึงทึง

ด้านหลังมีเสียงร้องตกใจดังขึ้น หญิงสาวที่กำลังถอดเสื้อผ้าอย่างรวดเร็วเมื่อครู่รีบร้อนควานหาเสื้อผ้ามาปกปิดร่างกาย

เซี่ยหรานคว้าเสื้อผ้าสกปรกเต็มกะละมังขว้างใส่หน้าชายคนนั้น แล้วตะโกนสุดเสียง “ใครก็ได้มาช่วยที! มีคนทำอนาจารบุกเข้าห้องอาบน้ำผู้หญิง!”

หญิงสาวที่ยังถอดเสื้อผ้าไม่เสร็จรีบช่วยบังร่างของหญิงสาวอีกคนที่เปลือยเปล่า

ด้วยความลนลาน มือไม้ของทั้งคู่สั่นจนสวมเสื้อผ้าไม่ได้ หญิงสาวจึงรีบกอดกองเสื้อผ้า โอบหญิงสาวคนนั้นวิ่งเข้าไปด้านในห้องอาบน้ำ

เมื่อเห็นพวกเธอวิ่งเข้าไปแล้ว เซี่ยหรานก็คว้ากระดานซักผ้าที่วางอยู่ข้างประตูขึ้นมาอย่างว่องไว ก่อนฟาดใส่ศีรษะชายอีกคนเต็มแรง

เสียงดังปึงปังไม่หยุด ขณะฟาดก็ร้องเรียกคนไปด้วย “ใครก็ได้มาช่วยที! มีอันธพาลทำร้ายผู้หญิง!”

ห้องอาบน้ำรวมอยู่ที่ชั้นสองของโรงแรมรับรอง เสียงตะโกนโหยหวนของเซี่ยหรานดังไปถึงทั้งชั้นบนและชั้นล่าง ผู้คนทั้งชายหญิงจึงพากันกรูเข้ามา

อวิ๋นซูกับเสี่ยวหลี่วิ่งนำหน้าสุด เสี่ยวหลี่วิ่งไปพลางตะโกนอย่างร้อนรน “หัวหน้า ระวังขาของคุณครับ!”

เมื่อทั้งสองวิ่งมาถึงหน้าห้องอาบน้ำผู้หญิง ก็เห็นชายสองคนใบหน้าบวมช้ำถูกอะไรบางอย่างกวาดกระเด็นออกมา

พอมองให้ชัดก็พบว่าเซี่ยหรานกำลังกำกะละมังเคลือบวิ่งออกมา เธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เอาแต่ฟาดกะละมังใส่ร่างชายคนหนึ่งอย่างแรงไม่ยั้ง

ด้านหลังยังมีหญิงสาวคนหนึ่งถือกระดานซักผ้าอยู่ในมือ ทั้งด่าทอทั้งฟาดใส่ตัวชายคนนั้นไปพร้อมกัน

อวิ๋นซูพุ่งเข้าไปต่อยชายคนนั้นหนึ่งหมัด หมัดเข้าเต็มสันจมูกจนอีกฝ่ายร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด แทบจะหมดสติไป

เสี่ยวหลี่วิ่งตามขึ้นมา ตวัดขาเตะชายอีกคนอย่างแรง ส่งร่างเขากระเด็นไปกองอยู่หน้าประตูราวกับเป็นขยะ

“หัวหน้า อย่าขยับครับ ให้ผมจัดการเอง!” เสี่ยวหลี่กลัวว่าหัวหน้าของเขาจะเตะคนจนขาพิการ จึงรีบออกหน้าแทน วิ่งเข้าไปชกชายอีกคนเต็มแรงสองหมัด

ดังนั้น เมื่อผู้คนที่ได้ยินข่าวพากันวิ่งมาถึง ก็เห็นไอ้คนลามกทั้งสองถูกต่อยจนหน้าบวมปูดเหมือนหัวหมู นอนขดตัวอยู่ข้างประตูและกระตุกเป็นระยะ

พนักงานบริการหลายคนรีบวิ่งเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “เกิดอะไรขึ้นคะ? เกิดอะไรขึ้น”

เซี่ยหรานกำลังโมโหอย่างมาก เดิมทีเธอก็ไม่ชอบห้องอาบน้ำรวมอยู่แล้ว ยังต้องมาเจอไอ้คนลามกนี่อีก ช่างน่าตายนัก

เมื่อเธอโกรธ น้ำเสียงจึงแข็งกร้าวเป็นพิเศษ “ไม่มีตาหรือไง ถึงได้เอาแต่ถามว่าเกิดอะไรขึ้น ๆ อยู่นั่นแหละ สมองขาดอะไรไปหรือไง หรือลูกตาบอดกันแน่ ฉันต่างหากที่ต้องถามพวกคุณ ห้องอาบน้ำผู้หญิงของพวกคุณไม่มีคนเฝ้าหน้าประตูหรือไง ถึงปล่อยให้คนเมาบุกเข้ามาได้ตามใจชอบ”

“นี่มันโรงแรมรับรองอะไรกันแน่ มีมาตรฐานหรือเปล่า”

หัวหน้าหน่วยรีบวิ่งเข้ามาขอโทษและปลอบประโลม “คุณผู้หญิง อย่าเพิ่งโมโหครับ อย่าเพิ่งโมโห”

“เรื่องนี้เป็นความผิดของพนักงานเราจริง ๆ ครับ เพียงแต่เวลานี้คิดว่าทุกคนคงอาบน้ำกันเสร็จหมดแล้ว จึงไม่มีใครเฝ้าอยู่ด้านนอก... แต่ปกติแล้วเราจะมีพนักงานหญิงคอยเฝ้าอยู่หน้าห้องอาบน้ำครับ”

“เอ่อ... มีแค่พวกคุณสองคนอยู่ข้างในหรือครับ” หัวหน้าหน่วยมองสีหน้าไม่น่าดูของเซี่ยหรานกับหญิงสาวอีกคน ก่อนถามอย่างระมัดระวัง

“จะมีคนกี่คนแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ไม่ทราบ” เซี่ยหรานตอบด้วยใบหน้าเย็นชา

หัวหน้าหน่วยมีสีหน้ากระอักกระอ่วน “คือว่า ถ้าพวกคุณสองคนไม่ได้เสียหายอะไร งั้นให้พวกเขาขอโทษก็แล้วกันนะครับ ผมว่าชายสองคนนั้นคงดื่มหนักจนเดินมาผิดทาง”

เซี่ยหรานถึงกับตะลึงกับความหน้าด้านของเขา “อะไรนะ ไอ้คนลามกสองคนนี่เป็นญาติคุณหรือไง ถึงได้ออกหน้าปกป้องกันขนาดนี้ ดื่มหนักจนเดินผิดทางงั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นทำไมไม่เดินไปขึ้นเตียงเมียคุณล่ะ”

ทุกคนพากันหัวเราะครืน

ใบหน้าของหัวหน้าหน่วยแดงก่ำ เขาพูดติด ๆ ขัด ๆ “คะ...คุณผู้หญิง ทำไมถึงพูดจาแบบนี้ครับ”

“ฉันพูดจารุนแรงกว่าคุณตรงไหนกัน เขาสองคนทำอนาจารไม่สำเร็จ ก็เลยถือว่ายังไม่ได้ก่ออาชญากรรมหรือไง ถ้ามีคนเอามีดแทงคุณ แต่คุณไม่ตาย แบบนั้นก็ไม่ถือว่าเป็นการฆ่าคนผิดกฎหมายงั้นสิ”

“คุณ...คุณ!” หัวหน้าหน่วยโกรธจนพูดไม่ออก “แล้วพวกคุณต้องการให้จัดการอย่างไร”

เซี่ยหรานขว้างกะละมังเคลือบใส่ตัวเขาแล้วแค่นหัวเราะ “จะให้จัดการอย่างไรน่ะเหรอ ทำไม ทำเหมือนพวกเราจะมารีดไถกันเลยนะ คุณคิดจะกลับดำเป็นขาวหรือไง สับสนไปหมดแล้วว่าใครเป็นคนทำอนาจาร ใครเป็นคนรังแกผู้หญิง ตกลงคุณแยกแยะได้หรือยัง”

ก้นกะละมังตกกระแทกพื้นดังเคร้ง เสียงสะท้อนก้องไปทั่วโถงอันเงียบสงัด

“โรงแรมรับรองของพวกคุณเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น อย่างแรกคือต้องชดใช้ค่าเสียหาย อย่างที่สองคือต้องส่งพวกเขาเข้าคุก หัวหน้า ในเมื่อคุณจัดการไม่เป็น งั้นฉันจะสอนวิธีจัดการให้เอง อย่ามาถลึงตาใส่ฉันนะ ถ้ายังมองแบบนั้นอีก เชื่อไหมว่าฉันจะส่งคุณเข้าไปด้วย”

“จิตสำนึกในการให้บริการของพวกคุณเป็นแบบนี้ นี่เรียกว่ารับใช้ประชาชนงั้นเหรอ นั่งกินเงินเดือนโดยไม่ทำงาน เอาแต่ครองตำแหน่งแต่ไม่ทำหน้าที่ แบบนี้ไม่รู้สึกผิดต่อความไว้วางใจของประชาชนบ้างหรือไง”

“วันนี้พวกคุณต้องให้คำตอบกับฉัน ไม่อย่างนั้นเรื่องนี้ไม่จบแน่!”

หญิงสาวหลายคนที่ยืนมุงดูอยู่เห็นดังนั้นก็พากันพยักหน้าเห็นด้วย “ผู้หญิงคนนี้พูดไม่ผิดนะ บุกเข้าห้องอาบน้ำผู้หญิงส่งเดช แค่ขอโทษแล้วจบเรื่องได้ที่ไหน ถ้าปล่อยไปแบบนี้ ต่อไปคงวุ่นวายกันหมด”

“เจ้าหน้าที่ตรวจการมาแล้ว!” ใครบางคนตะโกนจากหน้าประตู

ชายขี้เมาที่กอดหัวขดตัวอยู่ตรงมุมห้องรีบคลานถอยหลังหนีทันที