บทที่ 68 พึ่งพาตนเองและเข้มแข็ง

หัวหน้ากลุ่มไม่เคยคิดเลยว่า ตอนนั้นในห้องอาบน้ำหญิงจะมีสหายหญิงอยู่ถึงสามคน แถมหนึ่งในนั้นยังถูกพวกคนลามกมองจนเห็นไปหมด ป่านนี้ยังหลบร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ข้างใน ไม่กล้าออกมาพบหน้าใคร

พอเรื่องกลายเป็นแบบนี้ ลักษณะของคดีก็แตกต่างออกไปทันที

เจ้าหน้าที่ตรวจตราใส่กุญแจมือคนเมาทั้งสองคน พากลับไปยังหน่วยรักษาความสงบเพื่อสอบสวนเอาความ หัวหน้ากลุ่มทั้งร้อนใจทั้งจนปัญญา ทำได้เพียงโทรศัพท์ตามรองหัวหน้าสถานีกลับมาแก้ปัญหากลางดึก

รองหัวหน้าสถานีปั่นจักรยานกลับมา ก่อนจะเรียกเซี่ยหรานกับพวกเธอมาพูดคุย ตอนนั้นเป็นเวลาสี่ทุ่มครึ่งแล้ว

สหายหญิงที่ถูกมองจนเห็นไปหมดไม่กล้าออกมา เธออาศัยจังหวะที่ทุกคนแยกย้ายกันไปแล้ว กลับห้องไปพักผ่อน

เมื่อเทียบกับสหายหญิงอีกคนที่ดวงตาแดงก่ำ สีหน้าเต็มไปด้วยความเดือดดาลทั้งโกรธแค้นแต่พูดอะไรไม่ได้ เซี่ยหรานกลับดูสงบนิ่งอย่างยิ่ง

หัวหน้ากลุ่มเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนว่า “สหายหญิงทั้งสอง พวกเราเข้าใจความรู้สึกของพวกคุณในตอนนี้เป็นอย่างดี เพียงแต่ว่าสหายที่เมาสุราทั้งสองคนนั้นมาจากซานเฉิงเพื่อมาปฏิบัติงาน พวกเขาเป็นบุคลากรหลักของโรงงานเหล็กกล้าพิเศษซานเฉิงเชียวนะครับ...”

“ฉันไม่สนหรอกว่าเป็นบุคลากรหลักของหน่วยงานไหน ดื่มเหล้าเข้าไปไม่กี่อึกจนจำแม้แต่พ่อไม่ได้ แบบนั้นก็เข้าไปสงบสติอารมณ์ให้ดีเสียก่อนเถอะค่ะ” เซี่ยหรานพูดอย่างไม่เกรงใจ

นับแต่กลับมาเกิดใหม่ ยายเซี่ยมักพูดกับทุกคนด้วยท่าทีสุภาพและรอยยิ้ม ยกเว้นพวกตัวเส็งเคร็งตระกูลเซี่ย

วันนี้นับเป็นครั้งแรกที่เธอเปิดฉากปะทะกับที่พักรับรองแขกอย่างเต็มที่ ในสายตาคนนอก เด็กสาวคนนี้จึงดูเป็นคนปากคอเราะร้ายและแข็งกร้าวอย่างยิ่ง ราวกับพูดด้วยเหตุผลไม่รู้เรื่อง

เซี่ยหรานกำลังโกรธมาก เมื่อเทียบกับความสะดวกสบายในยุคหลังแล้ว เธอรู้ดียิ่งกว่าใครว่าสตรีในยุคนี้ต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากเพียงใด

ในแต่ละวัน สหายหญิงต้องทั้งทำงานและเลี้ยงลูก คนงานหญิงในโรงงานสิ่งทอทำงานหนักไม่แพ้ผู้ชายตัวใหญ่ ๆ แต่กลับได้รับค่าจ้างน้อยกว่าผู้ชายมาก

พอประเทศประกาศนโยบายวางแผนครอบครัว ก็รณรงค์ให้สหายหญิงคุมกำเนิดและใส่ห่วงอนามัย เมื่อมองด้วยสายตาของคนยุคหลัง สิ่งนั้นก็คือพันธนาการที่ผูกมัดสตรีเอาไว้

เดิมทีสังคมก็มีความเข้าอกเข้าใจต่อสตรีไม่มากพออยู่แล้ว ตอนนี้ยังมีพวกตัวเส็งเคร็งไร้เหตุผลคอยบีบคั้นพื้นที่ในการดำรงชีวิตของพวกเธออยู่เรื่อย ๆ เซี่ยหรานจะไม่โกรธได้อย่างไร

วันนี้หากเธออาบน้ำและสวมเสื้อผ้าไม่เร็วพอ สหายหญิงที่ถูกมองคนนั้นก็คงมีเธอรวมอยู่ด้วย

มองเห็นไปก็ไม่ได้เสียเนื้อเสียตัวสักหน่อย แต่ถามจริงเถอะว่าเพราะอะไร? นี่มันเป็นการไม่เคารพสตรีอย่างชัดเจน แถมยังเป็นการดูถูกและเหยียดหยามที่หยั่งรากลึกลงไปถึงกระดูก

เซี่ยหรานกำลังโกรธ ยิ่งโกรธมากเท่าไร เธอก็ยิ่งสงบนิ่งมากขึ้นเท่านั้น น้ำเสียงของเธอแฝงด้วยความเย็นเยียบชั้นหนึ่ง “ถ้าเรื่องวันนี้จัดการได้ไม่ดี ฉันจะไปหาผู้นำใหญ่ของหน่วยงานพวกคุณ ถ้าผู้นำใหญ่จัดการไม่ได้ ฉันก็จะไปหาสำนักงานชุมชน ไปหาสหพันธ์สตรี พวกคุณก็ลองคิดกันเอาเองแล้วกันค่ะ”

“ถ้าที่พักรับรองแขกยังปกป้องคนลามกแบบนี้ บรรยากาศของสังคมก็ไม่มีทางดีขึ้นได้หรอกค่ะ”

“สหายหญิงจะถูกคนรังแกไปเปล่า ๆ ไม่ได้ ประเทศชาติพูดเรื่องนี้มานานกี่ปีแล้วคะ? ผู้หญิงต้องพึ่งพาตนเอง รักตัวเอง และเข้มแข็ง แล้วจะทำทั้งสามอย่างนี้ให้ได้อย่างไร? ถ้าสภาพแวดล้อมโดยรวมยังเน่าเฟะต่อไป แล้วผู้หญิงจะพึ่งพาตนเองและเข้มแข็งขึ้นมาได้อย่างไร คุณบอกฉันสิคะ? พูดมาสิคะ”

หัวหน้ากลุ่มถูกเธอย้อนจนพูดไม่ออก

รองหัวหน้าสถานีรีบยื่นน้ำให้เซี่ยหรานกับสหายหญิงอีกคน พร้อมปลอบเสียงเบา “สหายหญิงทั้งสองใจเย็นลงก่อนนะครับ พวกเราไม่ได้บอกว่าจะไม่จัดการเรื่องนี้ เพียงแต่พวกเขาทั้งคู่มาจากซานเฉิงเพื่อมาปฏิบัติงาน อีกทั้งยังเป็นบุคลากรด้านเทคนิคคนสำคัญของหน่วยงานด้วย”

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับการมาปฏิบัติงานหรือไม่มาปฏิบัติงานเลยค่ะ สังคมจำเป็นต้องพัฒนา ประเทศชาติให้ความสำคัญกับบุคลากรมีความสามารถ นั่นไม่ผิด แต่คนสองคนนี้น่ะหรือ...” เซี่ยหรานหัวเราะเยาะ

“ฉันไม่ได้จงใจจะกล่าวหาใครนะคะ แต่ขนาดความเป็นคนยังทำได้ไม่ดี พวกเขายังคิดจะถลุงเหล็กอีกหรือ? จะถลุงเหล็กดี ๆ ออกมาได้อย่างไร? ตัวเส็งเคร็งสองคนจากโรงงานเหล็กซานเฉิง อนุญาตให้พวกเขาออกมาทำลายชื่อเสียงโรงงานข้างนอกแบบนี้ด้วยหรือคะ? ฉันจะโทรไปถามผู้อำนวยการโรงงานของพวกเขาแน่นอนค่ะ”

“ถ้าที่พักรับรองแขกไม่สนใจข้อเท็จจริง ยืนกรานจะปกป้องคนผิดสองคนต่อไป แบบนั้นก็ไม่มีอะไรต้องเจรจากันแล้วค่ะ” จู่ ๆ เซี่ยหรานก็ลุกขึ้น สีหน้าและแววตาเย็นชาเฉียบขาด “ไว้คอยดูกันเถอะค่ะ”

รองหัวหน้าสถานีรีบลุกตาม พร้อมโบกมือซ้ำ ๆ “เอ่อ สหายหญิงครับ พวกเราไม่ได้บอกว่าจะปกป้องพวกเขา ไม่ได้บอกจริง ๆ ครับ”

กำลังหารือกันอยู่แท้ ๆ ทำไมจู่ ๆ ถึงเดือดขึ้นมาได้!

รองหัวหน้าสถานีถลึงตามองหัวหน้ากลุ่มที่พูดจาไม่เป็น ก่อนรีบกล่าวว่า “ที่พักรับรองแขกเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ย่อมส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของสหายหญิงทั้งหลาย รวมถึงชื่อเสียงของที่พักรับรองแขกของเราด้วยครับ”

“พวกเรายินดีชดใช้ค่าเสียหาย และยินดีให้ความร่วมมือ ช่วยพวกคุณนำตัวผู้กระทำผิดมาลงโทษตามกฎหมาย จะไม่มีการละเว้นอย่างเด็ดขาดครับ!”

เซี่ยหรานกับสหายหญิงที่ดวงตาแดงก่ำคนนั้นรีบเดินทางไปยังหน่วยรักษาความสงบใกล้ ๆ ในคืนนั้น

ตรงหน้าประตู พวกเธอพบเสี่ยวหลี่ที่กำลังเข็นรถเข็นของอวิ๋นซูออกมาจากหน่วยงาน

เจ้าหน้าที่ระดับหัวหน้าคนหนึ่งเดินตามหลังมาส่งพวกเขาด้วยรอยยิ้ม พอเห็นเซี่ยหรานกับสหายหญิงอีกคนก็ยิ้มพยักหน้าทักทาย ก่อนจะเดินจากไป

“สหายเซี่ย ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับ คนสองคนนั้นถูกควบคุมตัวแล้ว” เสี่ยวหลี่กล่าว

เซี่ยหรานแสดงความขอบคุณ

ถ้าวันนี้ไม่มีเสี่ยวหลี่กับอวิ๋นซูช่วยเป็นพยาน ด้วยท่าทีประนีประนอมแบบขอไปทีของที่พักรับรองแขก ก็มีความเป็นไปได้จริง ๆ ที่คนทั้งสองจะหลุดพ้นจากการลงโทษ

ตอนนี้เรื่องราวได้ข้อยุติแล้ว ไม่จำเป็นต้องให้ที่พักรับรองแขกออกหน้าจัดการอีก เซี่ยหรานจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก อารมณ์พลอยผ่อนคลายลงเล็กน้อย

“สหายทุกคน ขอบคุณพวกคุณมากจริง ๆ ค่ะ” สหายหญิงคนนั้นกุมมือเซี่ยหรานไว้แน่น

วันนี้เธอมองเรื่องราวออกอย่างชัดเจน หากไม่มีเด็กสาวคนนี้ยืนอยู่ข้างหน้า โต้เถียงด้วยเหตุผลเพื่อพวกเธอ คนอื่นคงเห็นว่าพวกเธอเป็นผู้หญิงที่ขี้อายและพูดง่าย จึงฉวยโอกาสกดขี่เอาได้ พวกเธอคงต้องกล้ำกลืนความไม่เป็นธรรมโดยไม่มีที่ให้พูด ต่อให้ได้รับความคับแค้นใหญ่หลวงเพียงใด ก็คงทำได้เพียงกลืนเลือดกลืนความเจ็บปวดลงท้อง

“ฉันกับพี่น้องมาจากกองพลหงฉีในตำบลใกล้ ๆ ทางกองพลส่งพวกเรามาเรียนรู้เทคนิคการเย็บผ้า วันนี้ถ้าไม่ได้พวกคุณหลายคนช่วยเหลืออย่างเต็มที่ พวกเราก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าควรทำอย่างไรแล้วค่ะ” สหายหญิงคนนั้นโค้งคำนับให้อวิ๋นซูกับเสี่ยวหลี่อีกครั้งเพื่อแสดงความขอบคุณ

เซี่ยหรานปลอบเธออยู่หลายคำ ก่อนจะจูงมือเธอแล้วกล่าวว่า “ที่พักรับรองแขกจะชดใช้ค่าเสียหาย พวกคุณอย่ารู้สึกเกรงใจที่จะรับนะคะ”

“เดิมทีเป็นเพราะพวกเขาทำงานบกพร่อง ถึงทำให้พวกเราสามสาวต้องได้รับความอยุติธรรมครั้งใหญ่ พวกเขาสมควรชดใช้แล้วค่ะ ถึงเวลาพวกคุณก็รับไว้เถอะ ไม่ต้องพูดอะไรให้มากความ”

สหายหญิงจากกองพลหงฉีพยักหน้าซ้ำ ๆ “น้องสาว พรุ่งนี้ถ้าเธอว่าง หลังจากพวกเราเลิกอบรมแล้ว ให้ฉันเลี้ยงข้าวเธอกับสหายชายสองคนนี้ได้ไหม”

เซี่ยหรานยิ้มและปฏิเสธอย่างสุภาพ “น้ำใจของคุณ พวกเรารับไว้แล้วค่ะ แต่รถไฟของพวกเราออกประมาณบ่ายสองโมง ต้องออกจากซีเฉิงแล้ว”

เมื่อเห็นสหายหญิงมีสีหน้าผิดหวัง เซี่ยหรานก็ยิ้มอย่างใจกว้าง “ชีวิตนี้ยังมีโอกาสได้พบกันอีกตั้งมากมาย ไม่เป็นไรค่ะ ต่อไปถ้ามีวาสนา เราอาจได้พบกันอีก”

สหายหญิงจากกองพลหงฉีก็ยิ้มและพยักหน้าเช่นกัน

เธอรู้สึกว่าเด็กสาวตรงหน้าดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ และไม่ได้เป็นเพราะหน้าตาของเด็กสาวที่งดงามโดดเด่นกว่าคนส่วนใหญ่เพียงอย่างเดียว

แต่เป็นเพราะเด็กสาวคนนี้มีแสงแห่งความมั่นใจที่เจิดจ้าอยู่รอบตัว เพียงแต่เธอไม่รู้จะอธิบายออกมาอย่างไร ต่อมาเธอจึงได้เข้าใจว่านี่คือพลังของผู้หญิง

“พี่สาวครับ” อวิ๋นซูเอียงศีรษะมองเธอ แววตาและสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “วันนี้ผมรับผิดแทนพี่อีกแล้วนะครับ!”

“ตอนเจ้าหน้าที่ตรวจตราเห็นว่าพวกคนลามกสองคนนั้นถูกซ้อมจนสภาพยับเยิน ก็พากันตกใจมาก ผมเลยอาสาบอกพวกเขาเองว่าเป็นฝีมือผม! ตอนนั้นผมโมโหมากไปหน่อย ก็เลยเผลอใช้แรงมากเกินไปครับ”

เขาพูดอย่างภาคภูมิใจ “พอเจ้าหน้าที่เห็นว่าผมยังนั่งรถเข็นอยู่ ก็ไม่ได้ซักไซ้เอาความต่อครับ”

เซี่ยหรานกล่าวว่า “ขอบคุณนะ”

“พี่สาวไม่ดีใจเหรอครับ?”