บทที่ 69 ความคิด

“เปล่าครับ ผมแค่กำลังคิดเรื่องอื่นอยู่” เซี่ยหรานเดินทอดน่องช้า ๆ อยู่ข้างรถเข็น

“คุณไม่ต้องกังวล เรื่องนี้ไม่ส่งผลกระทบต่อคุณหรอกครับ ผมเขียนชื่อของผมเป็นผู้แจ้งความเอง” อวิ๋นซูพูดอย่างภาคภูมิใจเป็นพิเศษ

เด็กผู้หญิงเจอเรื่องแบบนี้ก็แย่มากพออยู่แล้ว จะให้พวกเธอมีประวัติติดตัวไปทำไม เขาเป็นคนไปแจ้งความเองน่าเชื่อถือกว่าเยอะ!

เซี่ยหรานก้มหน้าลงสบเข้ากับดวงตาและคิ้วที่ดูผึ่งผายของเด็กหนุ่ม ก่อนจะยิ้มบาง ๆ

รอยยิ้มนั้นแผ่วเบา ราวกับขนอ่อนบาง ๆ ปัดผ่านกลางใจของอวิ๋นซู

ที่จริงแล้วเซี่ยหรานเพียงยิ้มอย่างเอ็นดูมารดา คิดแค่ว่าเด็กหนุ่มเลือดร้อนวัยเยาว์คนนี้ก็น่าสนใจดี…

แต่อวิ๋นซูกลับไม่ทันสังเกต เขารู้สึกว่าสหายเซี่ยหรานช่างสวยเหลือเกิน รอยยิ้มนี้แทบจะตกลงกลางใจเขาเต็ม ๆ

ทั้งสองคนเดินคุยกันไปตลอดทางราวกับพูดกันคนละภาษา สหายเสี่ยวหลี่ที่เข็นรถเข็นอยู่ข้าง ๆ แทบไม่มีโอกาสพูดแทรกสักคำ เขาเพียงรู้สึกว่าเด็กหนุ่มสาวคู่นี้คุยกันถูกคอไม่น้อย ดูเหมือนจะเข้ากันได้ดี

เมื่อเทียบกับเหตุการณ์วันแรกที่สหายหญิงเกือบจะลงไม้ลงมือกับหัวหน้าของเขา บรรยากาศตอนนี้กลมเกลียวขึ้นมาก

ดูท่าแล้ว คนเราก็ต้องค่อย ๆ ทำความรู้จักและปรับตัวเข้าหากันสินะ

เซี่ยหรานกลับมาถึงห้องของตัวเอง แล้วหยิบผ้าอนามัยแบบซักได้ที่ห่อไว้จากถุงไนลอนออกมา นั่งจ้องมันอยู่บนเตียงเป็นเวลานานโดยไม่พูดอะไร

ระบบเอ่ยชวนเธอคุยอย่างระมัดระวัง “โฮสต์ยังโกรธอยู่หรือครับ”

“ฉันกำลังคิดว่า ถ้าผู้หญิงนับล้าน ๆ คนได้ใช้ผลิตภัณฑ์สุขอนามัยที่สะอาดและสดชื่นเร็วกว่านี้ การย้อนกลับมาครั้งนี้ของฉันก็คงมีความหมายที่ไม่ธรรมดาแล้วล่ะ”

เธอจำได้ว่าในชีวิตก่อนหน้า ผ้าอนามัยเริ่มแพร่หลายตั้งแต่ช่วงปลายทศวรรษ 1980 จนถึงปลายทศวรรษ 1990

คำว่าแพร่หลายนี้หมายถึงผู้หญิงทุกคนตั้งแต่ในชนบทไปจนถึงเขตเมืองเล็ก ๆ

ส่วนคนร่ำรวยที่เป็นกรณีพิเศษไม่ต้องพูดถึง ไม่ว่ายุคสมัยไหนก็มีคนมีอำนาจอยู่เสมอ คนเหล่านี้ในเวลานี้มีช่องทางใช้คูปองแลกเงินตราต่างประเทศเพื่อซื้อสินค้านำเข้า ไม่ว่าจะเป็นเครื่องสำอาง กระเป๋าแบรนด์ดัง รวมถึงไวน์แดงกับซิการ์ที่แอบใช้กันอยู่ ก็มีไม่น้อย

“เพราะงั้น โฮสต์คิดจะทำเรื่องใหญ่สักตั้งหรือครับ”

เธอคิดว่า หากสามารถนำเข้าสายการผลิตจากต่างประเทศได้ล่วงหน้า เธอก็จะทำเรื่องใหญ่ให้ซีเฉิงได้

เธออยากเริ่มจากการปลดปล่อยผู้หญิงในซีเฉิง แล้วค่อย ๆ ผลักดันให้แพร่หลายไปทั่วประเทศ

ผลิตภัณฑ์สำหรับผู้หญิงไม่ว่าจะวางขายที่ไหนก็ย่อมมีคนซื้อ ขอเพียงใช้แล้วรู้สึกดี ทุกคนต้องอยากซื้อแน่นอน

แต่เงื่อนไขสำคัญคือต้องมีช่องทางจัดหาสายการผลิตเสียก่อน ตอนนี้เส้นสายของเธอยังห่างไกลจากคำว่าเพียงพอมากนัก

ยิ่งไปกว่านั้น ข้อจำกัดของยุคสมัยก็ทำให้เซี่ยหรานลังเลอยู่บ้าง

เวลานี้กิจการส่วนบุคคลเพิ่งเริ่มต้นขึ้น ส่วนใหญ่ยังทำกันอย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ เล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างการพาพี่ชายร่วมสำนักทั้งสองคนไปซื้อของที่เมืองเซิน แล้วกลับมาขายสักรอบก่อนเปลี่ยนสถานที่ พูดตรง ๆ ก็คือยังไม่ค่อยถูกต้องตามระเบียบนัก แถมยังต้องคอยหลบเจ้าหน้าที่ตรวจสอบตลาดอีกด้วย

ส่วนช่องทางที่ถูกต้องตามกฎหมายอย่างการขอใบอนุญาตประกอบกิจการ เธอจำได้ว่าต้องรอถึงช่วงปี 1983 หรือ 1984 จึงจะค่อย ๆ เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา

อันที่จริง นี่คือความล่าช้าระหว่างการประกาศใช้นโยบายระดับประเทศกับการนำไปปฏิบัติในแต่ละท้องถิ่น

ในระดับประเทศ รัฐอนุญาตให้เปิดลงทะเบียนประกอบกิจการส่วนบุคคลมาตั้งแต่ปีก่อนแล้ว แต่กว่าข่าวจะส่งต่อไปถึงท้องถิ่นและเริ่มดำเนินการอย่างจริงจัง ก็ยังต้องใช้เวลาปรับตัวกันอีกหลายปี

เมื่อมีสถานะทางกฎหมายคอยคุ้มครอง เซี่ยหรานจึงจะสามารถลงมือทำอะไรได้อย่างเต็มที่

แต่ตอนนี้ เธอยังควรตั้งใจเรียนและพัฒนาตัวเองให้ดีเสียก่อน ส่วนการขายของก็คงทำได้เพียงเปลี่ยนสถานที่ไปเรื่อย ๆ หลังขายเสร็จหนึ่งรอบ แล้วค่อยหาทางวุ่นวายต่อไป

เซี่ยหรานนอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียง ครุ่นคิดอยู่นานกว่าจะผล็อยหลับไปอย่างหนักอึ้ง

เธอร้อนใจไม่ได้ เรื่องบางอย่างต้องค่อย ๆ เดินหน้าทีละขั้น

อย่างไรก็ตาม โครงร่างพื้นฐานได้ก่อตัวขึ้นในหัวของเซี่ยหรานแล้ว เธอเชื่อว่าสักวันหนึ่งจะต้องทำสำเร็จแน่นอน

วันรุ่งขึ้น หลังเจ็ดโมงเช้าเล็กน้อย หัวหน้ากลุ่มของโรงแรมรับรองก็มาพร้อมพนักงานหญิงสองคน เคาะประตูห้องของเธอ

เซี่ยหรานเก็บข้าวของเรียบร้อยและกำลังจะลงไปกินอาหารเช้า พอได้ยินเสียงเคาะประตูจึงเดินไปเปิด และสบตาเข้ากับหัวหน้ากลุ่มที่กำลังยิ้มแหย ๆ

หัวหน้ากลุ่มสูงพอ ๆ กับเซี่ยหราน ราว 167 หรือ 168 เซนติเมตร ตามคำพูดของชาวซีเฉิงแล้ว ผู้ชายสูงเท่านี้ถือเป็นคนพิการระดับสาม

เมื่อเห็นว่าเธอได้นอนพักหนึ่งคืนและอารมณ์สงบลงแล้ว หัวหน้ากลุ่มก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนรีบยื่นซองจดหมายให้ “นี่คือเงินชดเชยจากทางโรงพักครับ สหายหญิงรับไว้ด้วย”

พนักงานหญิงทั้งสองคนก็หน้าแดงก่ำและกล่าวขอโทษเช่นกัน “เมื่อวานเป็นความผิดของพวกเราค่ะ พวกเรากลับก่อนเวลาโดยไม่ได้ทำหน้าที่ของตัวเองให้เรียบร้อย ทำให้สหายหญิงต้องได้รับความไม่เป็นธรรม ขอโทษด้วยค่ะ”

เซี่ยหรานพยักหน้าและไม่ได้หาเรื่องพนักงานหาเช้ากินค่ำทั้งสองคนอีก

สิ่งที่เธอไม่พอใจเมื่อวานคือท่าทีประนีประนอมแบบขอไปทีของโรงแรม เรื่องเกิดขึ้นแล้ว เซี่ยหรานมีเหตุผลอะไรต้องยอมกล้ำกลืนความเสียเปรียบ ปล่อยให้พวกเขาทำตัวเป็นคนดีแล้วกลบเรื่องให้จบลงอย่างไร้เหตุผลด้วย?

แบบนั้นย่อมไม่ได้เด็ดขาด

ในเมื่อคนร้ายถูกส่งตัวเข้าไปแล้ว ก็หมายความว่าเรื่องนี้จบลง เธอเองก็จะไม่ตามจองเวรไม่เลิกรา

เมื่อเห็นว่าวันนี้เธอพูดคุยด้วยง่าย หัวหน้ากลุ่มก็มีรอยยิ้มจริงใจเพิ่มขึ้นหลายส่วน หลังกล่าวขอโทษอีกครั้ง เขาก็พาพนักงานหญิงทั้งสองคนจากไป

เซี่ยหรานปิดประตู ดึงธนบัตรสิบหยวนออกจากซองมานับ มีทั้งหมดเจ็ดใบ รวมเป็น 70 หยวน

ตอนแรกท่าทีของพวกเขาใช้ไม่ได้ แต่เงินชดเชยภายหลังก็ถือว่าใช้ได้

เซี่ยหรานพยักหน้า เมื่อคืนเธอใช้กะละมังเคลือบฟาดเจ้าสารเลวสองคนนั้นจนเสื้อผ้าร่วงลงไปกองกับพื้น

หลังจากนั้น แม้แต่กะละมังที่บุบเบี้ยว เธอก็โยนทิ้งไปพร้อมกัน ไม่อยากเห็นมันอีกแล้ว สหายเซี่ยหรานรู้สึกขยะแขยง

กะละมังเคลือบใบนี้ยังเป็นของที่ระบบมอบให้ในชุดของขวัญมือใหม่ด้วยนะ คุณภาพดีชะมัด ฟาดคนทีเสียงดังปัง ๆ ไม่รู้ว่าเจ็บแค่ไหน!

ส่วนเสื้อผ้านั้นเป็นเสื้อผ้าเก่าที่ใส่มาหลายปี กางเกงตัวนั้นยังเป็นตัวที่เธอใส่ตอนเรียนมัธยมอยู่เลย ปลายขาสั้นไปหนึ่งช่วง แต่หน้าร้อนก็ยังใส่เป็นกางเกงสามส่วนได้

ครั้งนี้พังหมดทุกตัว โชคดีที่เป็นเสื้อผ้าเก่า เซี่ยหรานจึงไม่ได้เสียดายมากนัก

เงินจำนวนนี้พอชดเชยค่ากะละมังเคลือบกับเสื้อผ้าของเธอ รวมถึงค่าเสียหายทางจิตใจและค่าเสียเวลาได้พอดี

ถ้าไม่ต้องเสียเวลาพูดจายืดยาวกับเจ้าสารเลวสองคนนั้น เมื่อคืนเธอยังมีเวลาอ่านหนังสือได้อีกสักพักเลย เสียเวลาเปล่าจริง ๆ

หลังจากเซี่ยหรานกินอาหารเช้าเสร็จ เธอก็ยังไม่เห็นอวิ๋นซูกับเสี่ยวหลี่ลงมา จึงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วไปเคาะประตูห้องของพวกเขา

เสี่ยวหลี่เป็นคนมาเปิดประตู พอเห็นเธอก็พูดอย่างสุภาพมาก “หัวหน้าถูกคนเชิญไปทำธุระนิดหน่อยครับ ก่อนเที่ยงน่าจะกลับมากินข้าวกับพวกเรา”

อย่างไรเสีย ตอนบ่ายสองก็ยังต้องรีบไปขึ้นรถไฟ หัวหน้าคงไม่กลับช้ามากนัก

เซี่ยหรานพยักหน้าและไม่ได้ถามต่อว่าใครเป็นคนเชิญเขาไป เรื่องพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องเข้าไปยุ่ง

เธอเป็นเพียงประชาชนธรรมดาคนหนึ่ง ตั้งใจเรียนให้สบายใจ แล้วหาเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ ในเวลาว่าง แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

เซี่ยหรานกลับห้องด้วยความสดชื่น เธอชกมวยอยู่ครึ่งชั่วโมงเพื่อออกกำลังกาย จากนั้นจึงเริ่มอ่านหนังสือ

หลังทำภารกิจอ่านหนังสือของวันนี้กับพรุ่งนี้เสร็จ เซี่ยหรานก็จัดสัมภาระของตัวเองใหม่อีกครั้ง

หนังสือหนัก ๆ รวมถึงตั๋วสำคัญและเงินทองล้วนเก็บไว้ในช่องเก็บของ

ส่วนผ้าห่มนวม ที่นอน และผ้าห่มขนสัตว์ผืนใหญ่ที่กินพื้นที่ ก็ถูกเธอเก็บเข้าไปในช่องของกระเป๋าเป้เช่นกัน

เสื้อบุผ้าหนา ๆ กับกางเกงบุผ้าสำหรับฤดูหนาวก็เก็บเข้าไปด้วย จะได้ไม่เปลืองพื้นที่

เดิมทีเธอคิดว่าสิ่งของเหล่านี้จะกินพื้นที่อีกหนึ่งช่อง แต่ไม่คิดว่าเสื้อกับกางเกงบุผ้าจะเก็บรวมกับผ้าห่มนวมและของอื่น ๆ ได้ นับเป็นเรื่องน่ายินดีเกินคาด

ดังนั้นตอนนี้เซี่ยหรานจึงยังเหลือช่องว่างในกระเป๋าเป้อีกสองช่อง เหลือเฟือทีเดียว

เวลานี้ในถุงไนลอนเหลือเพียงเสื้อผ้ากับเสื้อคลุมสำหรับฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน รวมถึงของกินอีกเล็กน้อย

ขนมเต็มกล่องใหญ่สองกล่อง ผลไม้ ขนมอบ ยาสีฟัน แปรงสีฟัน กะละมังเคลือบ แก้วเคลือบ และของจุกจิกอื่น ๆ อีกจำนวนหนึ่ง

เซี่ยหรานหิ้วมันด้วยมือข้างเดียวก็ยังไม่รู้สึกหนัก

บนตัวยังคงสะพายกระเป๋าเฉียงใบหนึ่งอยู่ ที่จริงบัตรประจำตัว เงินทอง และของอื่น ๆ ล้วนเก็บไว้ในช่องแล้ว กระเป๋าสะพายใบนี้มีไว้บังหน้าเท่านั้น

ตอนสิบเอ็ดโมง อวิ๋นซูมาเคาะประตูห้องของเธอ เขามองเธอด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “พี่สาว กินข้าวเที่ยงเสร็จแล้วออกไปเดินเล่นกับผมหน่อยนะครับ ถือโอกาสซื้อผลไม้เอาไว้กินบนรถด้วย”