บทที่ 70 สายตาของพี่สาวเหมือนกำลังมองหลานชายคนโต...

เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ เซี่ยหรานย่อมไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว

ค่าอาหารมื้อนี้ 3.85 หยวน เธอแย่งจ่ายเงินเอง อวิ๋นซูก็ไม่ได้แย่งกับเธอ เพียงยิ้มให้เธอเท่านั้น

เสี่ยวหลี่ได้แต่แอบสงสัยอยู่ในใจว่า ทั้งที่ไปยืมเงินจากเหล่าหานมาตั้ง 50 หยวน แล้วทำไมยังปล่อยให้ผู้หญิงเป็นฝ่ายควักเงินจ่ายอีก ผู้อำนวยการยังหนุ่มเกินไปจริง ๆ ประสบการณ์ชีวิตน้อยเกินไป!

“เสี่ยวหลี่ ฉันจะเข็นสหายอวิ๋นซูออกไปเดินเล่น นายจะไปด้วยกันไหม?”

เสี่ยวหลี่รับรู้ได้ถึงสายตาเรียบเฉยที่ผู้อำนวยการของตนปรายมองมา จึงรีบโบกมือส่ายหน้า

“ไม่ล่ะครับ อีกเดี๋ยวก็จะออกเดินทางแล้ว ผมต้องกลับห้องไปเก็บสัมภาระก่อน เดี๋ยวยังต้องไปจัดการเรื่องคืนห้องด้วย”

เซี่ยหรานพยักหน้า ก่อนเข็นอวิ๋นซูออกจากโรงรับรอง

ทั้งสองคนเดินทางไปด้วยกัน ทำให้สะดุดตาเป็นอย่างมาก ผู้ชายก็หน้าตาดี ผู้หญิงก็หน้าตาดี!

ทว่าคนส่วนใหญ่กลับมองชายหนุ่มด้วยสายตาเวทนา

ยังหนุ่มยังแน่นแท้ ๆ น่าเสียดายที่ขาไม่ดี ต้องนั่งรถเข็นเท่านั้น ชีวิตที่เหลือเกรงว่าคงไม่มีวันหายเป็นปกติ!

หน้าตาดีแล้วอย่างไร? ต่อให้หน้าตาดีกว่านี้อีกจะมีประโยชน์อะไร ผู้ชายที่ยืนขึ้นไม่ได้ ต่อให้หล่อแค่ไหนก็ยังเป็นคนพิการอยู่ดี

อวิ๋นซูกลับมีสีหน้าสงบนิ่ง แม้จะถูกผู้คนมองด้วยสายตาคาดเดาไปมา เขาก็ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ

เซี่ยหรานเข็นอวิ๋นซูออกมาสูดอากาศข้างนอก แล้วถามเขาว่า “หมอเจ้าของไข้ของนายว่าอย่างไรบ้าง? เมื่อไหร่ถึงจะไม่ต้องใช้รถเข็นและเดินได้ตามปกติ?”

“พี่สาว ถ้าไม่ได้ยาที่พี่ให้ผมกินทันเวลา ขาผมคงพิการไปแล้วจริง ๆ หมอบอกว่าเป็นเพราะผมโชคดี แต่ผมคิดว่าไม่ใช่หรอกครับ นั่นเป็นเพราะผมกับพี่สาวมีวาสนาต่อกัน ต่อให้อยู่ห่างกันพันลี้ก็ยังได้มาพบกัน”

เซี่ยหรานจะพูดอะไรได้? เธอรับคำพูดนี้ต่อไม่ถูกเลย

ยานั่นเป็นของที่ระบบมอบให้ เธอไม่สามารถบอกความจริงกับคนนอกได้ จึงได้แต่หัวเราะแห้ง ๆ กลบเกลื่อน

ดูเหมือนอวิ๋นซูเองก็ไม่ได้ต้องการคำตอบจากเธอ เขาพูดกับเธอต่อไปตามลำพังว่า “พี่สาว ที่จริงผมเก่งมากนะครับ ปกติแล้วต่อให้ต้องสู้กับคนเป็นร้อย ผมก็รับมือได้สบาย ๆ เพียงแต่ครั้งก่อนผมประมาท ถูกคนของตัวเองลอบทำร้าย พอตอนเจอพี่สาวถึงได้อยู่ในสภาพน่าอนาถแบบนั้น”

เซี่ยหรานไม่พูดอะไรออกมา แต่ในใจไม่เชื่อแม้แต่น้อย แถมยังแอบบ่นเยาะเขาอยู่เงียบ ๆ ว่า ด้วยร่างกายผอมแห้งแรงน้อยอย่างนาย ตอนปกติดีก็ไม่น่าจะสู้กับคนเป็นร้อยไหวหรอกมั้ง

“พี่ไม่เชื่อเหรอครับ?”

เซี่ยหรานยิ้มให้เขา แล้วปลอบเหมือนกำลังปลอบหลานชายว่า “ไม่ใช่หรอก คนเก่งในแผ่นดินจีนมีอยู่มากมาย พี่ไม่เคยเห็น ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีอยู่จริง”

ดวงตาของชายหนุ่มเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย “พี่สาวพูดมีเหตุผลมากเลยครับ”

เพียงแต่สายตาของเขาดูแปลก ๆ อยู่บ้าง แววตาเปี่ยมความรักความเอ็นดูนั้น ราวกับกำลังมองรุ่นน้องคนหนึ่ง...

ฮิฮิ ต้องเป็นเธอคิดไปเองแน่ ๆ!

เซี่ยหรานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็อดถามชายหนุ่มไม่ได้ “หลังจากวันนั้นนายกลับไปแล้ว พวกเขาไม่ได้พูดอะไรเลยเหรอ? อย่างตอนช่วยชีวิตนาย ไม่มีใครรู้สึกแปลกใจบ้างหรือ?”

ชายหนุ่มฉลาดมาก เพียงได้ยินก็รู้ทันทีว่าสหายเซี่ยกำลังพยายามถามหยั่งเชิงเรื่องอะไร “พี่สาววางใจเถอะครับ ผมไม่ได้เปิดเผยอะไรทั้งนั้น พวกเขาคิดแค่ว่ายาที่พี่ให้ผมกินเป็นยาช่วยชีวิตที่ผมพกติดตัวอยู่แล้ว ส่วนรถเข็นพับได้นั่น ผมก็บอกพวกเขาไปว่าเก็บได้ระหว่างทาง...”

ความจริงก็เก็บมาได้จริง ๆ นั่นแหละ ท่ามกลางความมืดมิด พอเด็กสาวเลี้ยวตรงหัวมุม เธอก็จัดการพาเขาไปนั่งบนรถเข็นเสียแล้ว

ส่วนเหตุผลที่รถเข็นไปปรากฏอยู่ตรงหัวมุมได้อย่างไร ใครจะไปรู้เล่า นี่ไม่ใช่ลิขิตสวรรค์หรอกหรือ? ไม่อย่างนั้นชีวิตของอวิ๋นซูจะยังอยู่หรือไม่ ก็คงต้องพูดกันอีกเรื่อง

เซี่ยหรานเม้มริมฝีปาก ในใจรู้สึกสับสนเล็กน้อย

เด็กหนุ่มคนนี้ก็ดีไม่น้อย แต่เธอกลับคอยระแวงและคิดเล็กคิดน้อยอยู่เสมอ กลัวว่าเขาจะเป็นตัวปัญหาใหญ่ และเผลอลากเธอลงน้ำไปด้วย

การทำประโยชน์เพื่อประเทศชาติเป็นหน้าที่ของทุกคน เธอเพียงรู้สึกว่าที่มาที่ไปของชายหนุ่มไม่ชัดเจน อาจนำความยุ่งยากมาให้ แต่เธอไม่เคยนึกเสียใจที่ช่วยชีวิตเขาเลยแม้แต่น้อย

ส่วนเอกสารที่ชายหนุ่มซ่อนอยู่กับตัว เธอก็ไม่ได้อยากรู้อยากเห็นจนต้องสืบให้กระจ่าง สิ่งของที่ทำให้เขายอมเสี่ยงชีวิตเพื่อเอากลับมาได้ ย่อมไม่ใช่ของธรรมดาแน่นอน

“นายพักรักษาตัวให้ดี พยายามหายไว ๆ ล่ะ”

“ครับ ๆ หมอบอกว่าขาของผมอย่างมากก็ใช้เวลาสองถึงสามเดือนก็น่าจะกลับมาเป็นปกติแล้ว ที่จริงตอนนี้ก็เดินได้ เพียงแต่ยังปล่อยให้ร่างกายเหนื่อยหรือออกแรงมากเกินไปไม่ได้”

เซี่ยหรานพยักหน้า “ระวังไว้ก่อนย่อมดีกว่า นายฟังหมอเถอะ”

“ได้ครับ!” อวิ๋นซูยิ้มตาหยี พลางมองเธอด้วยดวงตาคู่งาม

เซี่ยหรานเข็นชายหนุ่มมาถึงแผงขายผลไม้ จึงแสร้งทำเป็นเลือกสาลี่มาสองสามลูก

“เอาแค่นี้ก็แล้วกัน ก่อนหน้านี้ฉันซื้อผลไม้ไว้แล้ว ถ้ามากเกินไปก็กินไม่หมด เดี๋ยวจะเสียเปล่า”

“ครับ”

อวิ๋นซูยังไม่ทันได้ควักเงิน เซี่ยหรานก็หยิบเศษเงิน 0.32 หยวนออกจากกระเป๋าจ่ายไปเสียก่อน

“จริงสิ ตั๋วตู้นอนชั้นนุ่มราคาเท่าไหร่นะ? ฉันจ่ายคืนนายให้”

อวิ๋นซูเหลือบมองเธอ “ผมแค่เลี้ยงผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตผมนั่งรถไฟ พี่ยังจะคิดเงินกับผมชัดเจนขนาดนั้นอีกเหรอครับ?”

พูดแบบนั้นก็ไม่ถูก ตั๋วตู้นอนชั้นนุ่มในยุคนี้หาซื้อยากแค่ไหนกัน เธออาศัยบารมีเขาแล้วยังให้เขาเป็นคนออกเงินอีก แบบนี้ฟังอย่างไรก็ไม่สมเหตุสมผล

“ดูสิ นายเลี้ยงข้าวฉัน แล้วยังซื้อสาลี่ให้ฉันอีก ฉันยังไม่เคยคิดเล็กคิดน้อยกับนายเลย เรื่องค่าตั๋วก็ไม่ต้องสนใจหรอก นี่เป็นน้ำใจที่เพื่อนมอบให้กันไปมาไม่ใช่หรือไง?”

เซี่ยหรานทั้งขำทั้งพูดไม่ออก

“ข้าวมื้อหนึ่งของฉัน รวมกับค่าสาลี่ไม่กี่เหมา จะนับเป็นอะไรได้ล่ะ”

ตั๋วตู้นอนชั้นนุ่มสำหรับคนเดียว อย่างน้อยก็น่าจะราคา 28 หรือ 30 หยวนขึ้นไปไม่ใช่เหรอ? ของสองอย่างนี้เทียบกันไม่ได้เลยสักนิด!

“พูดอะไรอย่างนั้น ระหว่างที่เราคบเป็นเพื่อนกัน จะใช้เงินมาวัดค่าได้อย่างไร?” อวิ๋นซูไม่ใส่ใจ “บุญคุณที่ช่วยชีวิต ไม่รู้จะตอบแทนอย่างไร...”

เซี่ยหรานรีบยื่นมือไปปิดปากเขา ไม่ให้เขาตะโกนพูดอยู่ข้างนอก

ถ้าปล่อยให้เจ้าหนุ่มนี่พูดต่อไป เรื่องคงได้ออกทะเลแน่ ๆ เดี๋ยวก็พูดว่าพี่ไม่ยอมให้ผมแต่งงานตอบแทนบุญคุณ หรือจะไม่ยอมให้ผมใช้เงินเล็ก ๆ น้อย ๆ กับพี่เลยหรือไงอะไรทำนองนั้น

อวิ๋นซูหัวเราะ ก่อนดึงมือเธอลง “พี่สาวจะไปเมืองเซินเพื่อทำธุรกิจขายส่งเสื้อผ้าเหรอครับ?”

เซี่ยหรานพยักหน้า “ทำเล็ก ๆ น้อย ๆ หาเงินเป็นค่าใช้จ่ายในชีวิตเท่านั้นแหละ”

อวิ๋นซูเอียงศีรษะมองเธอ “อีกสักพักผมจะหาหนังสืออนุญาตประกอบกิจการส่วนบุคคลให้พี่สักใบ แบบนี้พี่จะได้จัดการธุระต่าง ๆ สะดวกขึ้น”

หัวใจของเซี่ยหรานเต้นแรงขึ้นทันที

เธอไม่อยากอาศัยสถานะผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขา เพื่อขอสิทธิพิเศษจากชายหนุ่มจริง ๆ

ในยุคนี้ คนที่จะขอหนังสืออนุญาตประกอบกิจการอย่างเป็นทางการได้เป็นกลุ่มแรก ๆ หากไม่มีเส้นสายก็ทำไม่ได้เด็ดขาด

ช่วงเวลานี้เป็นช่วงที่ประเทศต้องการผลักดันธุรกิจส่วนบุคคลอย่างเต็มที่ ทว่าในทางปฏิบัติ กว่านโยบายจะถูกนำมาใช้จริงก็ยังต้องรออีกสองสามปี หรืออาจนานกว่านั้น

โดยเฉพาะเมืองเล็กระดับสามหรือสี่อย่างซีเฉิงของพวกเธอ หากคิดจะขอใบอนุญาตอย่างเป็นทางการในเวลานี้ ยิ่งยากเข้าไปใหญ่

ที่นี่ไม่ใช่เขตเศรษฐกิจพิเศษริมชายฝั่งซึ่งกำลังพัฒนาอย่างรวดเร็ว ซีเฉิงของพวกเธอเมื่อเทียบกับสถานที่เหล่านั้นแล้วล้าหลังอยู่ไกล การนำนโยบายมาปฏิบัติก็ไม่ได้รวดเร็วขนาดนั้น

ถ้า... เธอหมายถึงถ้าหากว่า... หากสามารถขอหนังสืออนุญาตประกอบกิจการส่วนบุคคลได้ในเวลานี้จริง ๆ เซี่ยหรานก็จะทะยานขึ้นได้อย่างแท้จริง

ชายหนุ่มพลิกมือมากุมมือเธอไว้เบา ๆ “พี่อย่ารู้สึกกดดันนะครับ เรื่องนี้ไม่ได้จัดการยากอะไร เพียงแต่ต้องใช้เวลารอจังหวะเท่านั้น พี่อดทนรอไปก่อน อย่างเร็วที่สุดก็คงต้องใช้เวลาประมาณสามเดือน ถ้าช้าหน่อยอาจเกินครึ่งปี”

หัวใจของเซี่ยหรานเต้นเร็วยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ

จะรอนานแค่ไหนเธอก็ไม่กลัว ขอเพียงจัดการให้เสร็จภายในหนึ่งปีหรือปีครึ่ง เธอก็จะสามารถลงมือทำอย่างเต็มที่ได้

แต่ถ้าเป็นแบบนั้น เธอก็จะติดหนี้บุญคุณเขาครั้งใหญ่

เซี่ยหรานก้มมองชายหนุ่มแวบหนึ่ง ช่างเป็นเด็กหนุ่มที่ดีจริง ๆ หากชาติที่แล้วเธอแต่งงานมีลูก ชายหนุ่มอายุเท่านี้ก็คงพอจะเป็นหลานชายคนโตของเธอได้แล้ว ^_^

อวิ๋นซู: ? ทำไมรู้สึกว่าสายตาของพี่สาวแปลกขึ้นเรื่อย ๆ กันนะ