บทที่ 71 การเดินทาง

เพิ่งบ่ายโมงครึ่งนิด ๆ ทั้งสามคนของเซี่ยหรานก็ขึ้นรถไฟได้อย่างราบรื่น

รถเข็นพับของอวิ๋นซูเอาขึ้นรถได้สะดวกมาก เสี่ยวหลี่ยกขึ้นไปด้วยมือเดียวก็เรียบร้อย

เขายังลากกระเป๋าเดินทางไปด้วย ตัวก็ห้อยถุงใหญ่ถุงเล็กเต็มไปหมด ก่อนจะพาเซี่ยหรานกับอวิ๋นซูไปส่งที่ตู้ห้องนอนชั้นหนึ่งนุ่ม ราวกับผึ้งงานตัวหนึ่ง คอยจัดสัมภาระของหัวหน้าบ้านเขาให้เข้าที่เข้าทางไว้หลังประตู

พอจัดการทุกอย่างเสร็จ เสี่ยวหลี่ก็ยิ้มหันมาพูดกับเซี่ยหรานว่า “สหายเซี่ย ที่นอนของผมอยู่ตู้หมายเลข 4 เก็บของเสร็จแล้วผมจะกลับมาครับ”

“อ้อ” เซี่ยหรานเพิ่งสังเกตว่าตู้ห้องนอนชั้นหนึ่งนุ่มนี่พิเศษพอสมควร ไม่เพียงปูพรมไว้บนพื้น ในห้องยังมีเตียงแค่สองเตียงเท่านั้น

ถึงจะเป็นเตียงบนเตียงล่าง แต่ก็ยังมีพื้นที่เหลือพอแบ่งเป็นห้องน้ำเล็ก ๆ แยกต่างหาก ข้างในยังมีอ่างล้างมือเล็กอีกหนึ่งอัน สะดวกมาก

“นี่คือตู้หมายเลข 5 เหรอ”

“ใช่ครับ ผมอยู่ตู้หมายเลข 4 เหมือนกัน เป็นห้องนอนชั้นหนึ่งนุ่ม” เพียงแต่เป็นห้องสี่คน ไม่มีห้องน้ำแยก

“เสี่ยวหลี่ งั้นของนายวางไว้ห้องพวกเรานี่แหละ”

เสี่ยวหลี่พยักหน้ารัว ๆ “ของสำคัญเก็บไว้เรียบร้อยแล้วครับ ผมเอาแค่ของกระจุกกระจิกไปนิดหน่อย”

“สหายเซี่ย ฝากดูแลหัวหน้าของพวกเราด้วยนะครับ เดี๋ยวผมกลับมาครับ”

“ได้ วางใจเถอะ” หลังเสี่ยวหลี่ออกไป เซี่ยหรานก็ปีนขึ้นไปบนเตียงชั้นบนเอง

อวิ๋นซูรู้ว่าเธอกำลังอำนวยความสะดวกให้ตัวเอง ก็เลยไม่ได้แย่งกับเธอ

ห้องนี้เทียบกับห้องนอนชั้นหนึ่งนุ่มแบบสี่คนแล้วกว้างกว่ามาก หน้าต่างสะอาดสว่างตา

ข้างโต๊ะเหลี่ยมเล็กที่เอาไว้กินข้าวมีเก้าอี้วางอยู่ตัวหนึ่ง ส่วนอีกฝั่งก็นั่งบนเตียงได้

ช่วงเวลานี้ยังไม่ค่อยมีตู้เสบียงบนรถไฟ พอถึงเวลาอาหารก็จะมีพนักงานเข็นรถอาหารเล็ก ๆ ไปมา ขายพวกข้าวกล่อง บะหมี่ กับกับข้าวผัดง่าย ๆ อะไรทำนองนั้น

เซี่ยหรานทิ้งตัวลงบนเตียงนอนชั้นหนึ่งนุ่มที่ปูผ้าปูสีขาว พลิกตัวอย่างสบายอารมณ์

อวิ๋นซูนั่งลงข้างหน้าต่าง ผลักหน้าต่างออกเป็นช่องแคบ ๆ ลมร้อนพัดเข้ามา เขาเลยปิดหน้าต่างกลับไป

ไม่นานนัก ผึ้งงานขยันอย่างเสี่ยวหลี่ก็ยกกระติกน้ำร้อนมาให้สองใบ วางไว้ใต้โต๊ะ “หัวหน้า ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอไปนอนสักงีบนะครับ”

อวิ๋นซูพยักหน้า

เซี่ยหรานรีบเรียกเขาไว้ “เอ๊ะ เสี่ยวหลี่ นายเอาของกินติดไปด้วยสิ”

เธอไต่ลงจากเตียงบนอย่างคล่องแคล่ว ล้วงผลไม้ ขนมเค้ก ลูกอมออกมาจากถุงสัมภาระกองหนึ่ง แล้วหยิบถุงผ้าว่างมาใบหนึ่ง ใส่อย่างละนิดอย่างละหน่อยให้เสี่ยวหลี่

เสี่ยวหลี่ยิ้มจนหุบปากไม่ลง “พอแล้ว ๆ สหายเซี่ย พอแล้วครับ พอแล้ว พอจริง ๆ!”

รถไฟล่าช้าไปหน่อย กว่าจะค่อย ๆ ออกก็ปาเข้าไปบ่ายสองโมงสิบนาทีแล้ว

อวิ๋นซูผลักหน้าต่างออกเป็นช่องแคบ ๆ อีกครั้ง

คราวนี้สบายขึ้นมาก ถึงจะมีคลื่นลมร้อนพัดเข้ามา แต่ลมฤดูร้อนก็พัดมาเป็นระยะ ทำให้คนง่วงอยู่บ้าง

เซี่ยหรานหลับไปกว่าสี่สิบนาที พอตื่นมาแล้วว่างจัด ก็ล้วงไพ่สำรับหนึ่งออกมาจากกระเป๋า มานั่งเล่นเรียงไพ่คนเดียว

หลังอวิ๋นซูตื่น เห็นเธอเล่นอยู่บนเตียงชั้นบนคนเดียวอย่างเพลิดเพลิน ก็เลยเรียกให้ลงมาเล่นด้วยกัน

ทั้งสองเล่นกันอยู่กว่าครึ่งชั่วโมง รถอาหารเล็กก็มาแล้ว ด้านบนวางเต็มไปด้วยเมล็ดแตง ถั่วลิสง ไอศกรีมแท่ง และน้ำอัดลม

เซี่ยหรานมองไอศกรีมแท่งกับน้ำอัดลมได้แต่ถอนหายใจเงียบ ๆ

อวิ๋นซูล้วงเงินออกมาซื้อถั่วลิสงคั่วมาหนึ่งชั่ง แล้วยังแนะนำเธออีกว่า “ถั่วลิสงคั่วที่นี่อร่อยใช้ได้เลยนะ”

เซี่ยหรานชิมไปไม่กี่เม็ด ทั้งกรอบทั้งหอม เอามาเคี้ยวแก้เบื่อก็ดีมาก

เธอไปเข้าห้องน้ำแล้วกลับขึ้นไปบนเตียงชั้นบน ผ้าอนามัยที่ใช้แล้วก็ให้ระบบช่วยย่อยสลายหายไปอย่างรวดเร็ว...

ยังดีที่ระบบช่วยย่อยขยะได้ แถมใช้พลังงานแทบจะนับไม่ออก ไม่อย่างนั้นคุณย่าเซี่ยคงทนไม่ไหวจริง ๆ

รถไฟสมัยนี้ไม่มีถังขยะอะไรแบบนั้นอยู่เลย สภาพสุขอนามัยแย่มากพอสมควร

เพราะห้องน้ำบนรถไฟยุคนี้เป็นแบบปล่อยลงตรง ๆ ใช้กระดาษชำระเสร็จหรือเศษอะไรต่าง ๆ ก็โยนลงไปแล้วล้างลงไปพร้อมกัน

ถ้าผ้าอนามัยไปอุดห้องน้ำเข้า เรื่องใหญ่แน่

วิธีจัดการขยะของผู้คนทั่วไป ก็คือโยนออกไปนอกหน้าต่างรถไฟ ลมจากรถไฟจะพัดเศษขยะเล็ก ๆ ปลิวไปตกที่ไหนก็ช่างมัน

เพราะงั้นแนวทางรถไฟในตอนนั้นถึงมีขยะเยอะมาก ต้องส่งคนไปเก็บกวาดทุกวัน

จะให้อุดห้องน้ำก็ไม่ได้ สหายเซี่ยหรานจะโยนผ้าอนามัยออกนอกหน้าต่างก็ไม่ไหว... แค่คิดก็หงุดหงิดจะแย่แล้ว

เพราะงั้นเจ้าระบบนี่ช่วยเธอไว้มากจริง ๆ

ในห้องค่อย ๆ เงียบลง เซี่ยหรานไม่มีอะไรทำก็หยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน อวิ๋นซูก็ไม่ได้รบกวน พลิกหนังสือพิมพ์แผ่นหนึ่งออกมาอ่านช้า ๆ เหมือนกัน

ฟ้าเริ่มมืดลง เสียงความเคลื่อนไหวดังมาเป็นระยะจากทางเดิน เสียงล้อของรถอาหารเล็กก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เซี่ยหรานพลิกตัวลงจากเตียงอย่างรวดเร็วแล้วไปเปิดประตู เห็นรถอาหารจอดอยู่หน้าประตูห้องถัดไปด้านหน้า

ผู้โดยสารในนั้นเป็นหญิงวัยสี่สิบต้น ๆ คนหนึ่ง สวมเสื้อเชิ้ตคอตั้งลายดอกเล็กกับกระโปรงทรงตรง หน้าม้าก็เป็นทรงงอนปลายแบบที่กำลังฮิตในยุคนี้

พอเห็นเซี่ยหรานมองไปทางเธอ ผู้หญิงคนนั้นก็มองสำรวจเธอสองสามที แล้วพยักหน้าให้อย่างสุภาพเล็กน้อย

เซี่ยหรานก็ยิ้มตอบเธอเหมือนกัน

พอรถอาหารเข็นมาถึง เธอก็สั่งบะหมี่สามชาม แล้วก็สั่งกับข้าวผัดเล็กสามอย่าง พร้อมซื้อน้ำอัดลมเย็นขวดหนึ่งให้เสี่ยวหลี่

“ฉันไปเรียกเขามากินดีกว่า”

“ไม่ต้อง เดี๋ยวเขาก็มาของเขาเอง” อวิ๋นซูกวักมือเรียกเธอ “พวกเรากินก่อนเถอะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวเขามาแล้วจะไม่มีที่นั่ง”

เซี่ยหรานคิดดูแล้วก็จริง จึงนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

อาหารบนรถไฟก็ได้แค่กินพอให้ผ่าน ๆ ไป บอกว่าอร่อยคงไม่ได้ จะว่าดีก็คงแค่ทำให้อิ่ม

เซี่ยหรานล้วงไข่ชาจากกระเป๋าออกมาสามฟอง เพิ่มให้คนละฟอง

พอเธอซัดบะหมี่ไปหมดชาม เสี่ยวหลี่ก็มาพอดี เธอรีบลุกให้เขานั่ง

“หิวแล้วใช่ไหม”

“ไม่หิวครับ ไม่หิว” เซี่ยหรานให้ทั้งผลไม้ ขนมเค้ก ลูกอมมาเยอะขนาดนั้น เขาจะหิวได้ยังไง

“เท่าไหร่ครับสหายเซี่ย เดี๋ยวผมจ่ายเอง”

เซี่ยหรานโบกมือ “เงินแค่นิดเดียวเอง”

“อย่างนั้นไม่ได้หรอกครับ จะให้คุณออกค่าอาหารทุกมื้อได้ยังไง” หัวหน้ายังคิดจะตอบแทนด้วยตัวเองอยู่เลย สุดท้ายกลับมากินของสาวน้อยคนนี้ทุกมื้อ แบบนี้ไม่กลายเป็นเกาะผู้หญิงกินหรอกเหรอ!

“ฉันกับพี่สาวจะต้องมาคิดเล็กคิดน้อยกันขนาดนั้นทำไม” อวิ๋นซูโยนไข่ชาให้เขา “รีบกิน กินเสร็จแล้วกลับไปนอน”

พอมาก็จ้อไม่หยุด รบกวนช่วงเวลาสบาย ๆ ของพวกเขาสองคนเสียจริง

เสี่ยวหลี่ที่โดนรังเกียจเม้มปาก ก่อนจะกวาดอาหารมื้อนี้ลงท้องอย่างรวดเร็ว กินได้อร่อยใช้ได้เลย ก่อนกลับยังเอากระติกน้ำร้อนไปเติมให้เต็มทั้งสองใบ แล้วหิ้วถุงถั่วลิสงกรอบถุงเล็กจากไป

พอฟ้ามืดสนิท เซี่ยหรานเดิมทีกะว่าจะอ่านหนังสือต่ออีกหน่อย ทว่าความสว่างของหลอดไฟไม่พอ สุดท้ายจึงได้แต่ล้มเลิก

สองทุ่ม ทั้งคู่ก็เข้านอนกันอย่างสบายใจ...

เพื่อป้องกันไม่ให้เปื้อนที่นอน เซี่ยหรานยังปูผ้าขนหนูหนา ๆ ไว้ใต้ตัวสองผืน

เดิมทีคิดว่าคงผ่านคืนไปอย่างไม่มีอะไรจนถึงเช้า ใครจะรู้ว่ากลางดึก เซี่ยหรานกลับสะดุ้งตื่นขึ้นมากะทันหัน รู้สึกว่าข้างนอกประตูมีเสียงกุกกักเหมือนมีอะไรเคลื่อนไหว

เธอพลิกตัวลงจากเตียงอย่างคล่องแคล่ว แต่อวิ๋นซูก็คว้ามือเธอไว้ทันที

ในความมืด ดวงตาของเขาสุกสว่างจนน่าตกใจ เขาทำท่าบอกให้เธอเงียบ

ข้างนอกประตูมีเสียงดังขึ้น คล้ายเสียงต่อสู้ปะทะกัน ปนกับเสียงอู้อี้สองสามครั้ง ไม่นานเหมือนจะมีคนมาสมทบที่หน้าประตูห้องพวกเขาเพิ่ม แล้วจัดการจับอีกฝ่ายไว้ได้

เสียงค่อย ๆ เบาลง สามนาทีต่อมาก็กลับสู่ความสงบ

มีคนเคาะประตูห้องพวกเขาเบา ๆ จากด้านนอก “หัวหน้า”

เป็นเสียงผู้หญิงนุ่มนวล

เซี่ยหรานรีบไปเปิดประตู แล้วพบว่าเป็นผู้หญิงเสื้อลายดอกเล็กจากห้องข้างหน้านั่นเอง

เธอยืนอยู่ตรงประตู ยิ้มให้เซี่ยหรานอย่างสุภาพ “จัดการเรียบร้อยแล้ว นอนต่อได้อย่างสบายใจ”

เซี่ยหรานงงไปทั้งหน้า ชะโงกหน้าออกไปมองแวบหนึ่ง ก็เห็นตำรวจรถไฟสองนายยืนอยู่ด้านข้าง จ้องมองไปข้างหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

คนสามคนที่ก้มหัวหงอย ๆ ถูกชายหนุ่มท่าทางกระฉับกระเฉงสี่ห้าคนลากตัวออกไปอย่างแรง เซี่ยหรานมองไม่ทันด้วยซ้ำว่าคนงัดประตูหน้าตาเป็นอย่างไร

เธอปิดประตูแล้วนึกขึ้นได้ทันที “ห้องก่อนหน้ากับห้องถัดไปของพวกเรา เป็นบอดี้การ์ดทั้งคู่เหรอ”