บทที่ 72 วางท่าให้สูงหน่อย

พูดให้ชัดก็คือ ในตู้โดยสารนอนนิ่มพิเศษตู้นี้ นอกจากพวกผู้นำก็มีแต่บอดี้การ์ด

แน่นอนว่า สหายเซี่ยก็เป็นแค่คนอาศัยติดรถมา ได้อานิสงส์จากผู้นำเท่านั้น...

พอปิดประตูลง เซี่ยหรานก็ยังใจไม่หายสั่น

เมื่อครู่เธอแทบจะชักมีดทำครัวออกมาแล้ว รอแค่คนที่มาเปิดประตูบุกเข้ามา เธอก็จะฟันก่อนเป็นอย่างแรก

อวิ๋นซูมีสีหน้าขอโทษ “ตกใจเหรอครับ? ไม่ต้องกังวล เป็นพวกกระจอกๆ เท่านั้นเอง นอนเถอะครับ จะไม่มีใครมารบกวนอีก”

เซี่ยหรานเลยไปเข้าห้องน้ำ ดื่มน้ำร้อนอีกหน่อยแล้วค่อยปีนขึ้นไปนอนเตียงบน เธอไม่ได้ถามอะไรเพิ่ม แค่รู้สึกว่างานของเด็กหนุ่มคนนี้น่าจะพิเศษอยู่บ้าง

ถึงได้มีคนเดินทางมาไกลเพื่อเอาชีวิตเขาอยู่เรื่อยๆ น่าสงสารจริงๆ เด็กคนนี้คงใช้ชีวิตลำบากไม่น้อย

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นที่เกลียดชังขนาดนี้

เซี่ยหรานคิดว่าตัวเองคงนอนหลับไม่ลงเพราะมัวแต่คิดฟุ้งไปต่างๆ นานา แต่ความจริงกลับไม่ใช่... เธอหลับต่อไปอีกตื่น พอลืมตาขึ้นมาก็ห้าโมงกว่าแล้ว

ขอบฟ้าเริ่มสว่าง เสียงอวิ๋นซูขยับตัวเบาๆ ดังมาจากเตียงล่าง

เขาเปิดประตูออกไป คุยเสียงเบากับเสี่ยวหลี่

เซี่ยหรานรีบปีนลงจากเตียง พุ่งไปห้องน้ำจัดการธุระส่วนตัว

พอล้างหน้าแปรงฟันเสร็จเดินออกมา ก็ได้ยินเสียงล้อรถเข็นอาหารดังครืดคราดมาจากทางเดินด้านนอก

เซี่ยหรานเปิดประตูออกมา อวิ๋นซูกับเสี่ยวหลี่ยืนคุยกันอยู่ตรงหน้าต่างปลายทางเดินพอดี

เสี่ยวหลี่เห็นเธอก็ยิ้มกว้างทักทันที “สหายเซี่ย จะกินข้าวต้มไหมครับ?”

“ไม่ล่ะ” ข้าวต้มตอนนี้ล้วนใส่มาในปิ่นโตอะลูมิเนียม ถึงจะมีผักดองกับไชโป๊วเค็มแกล้มให้ เซี่ยหรานก็ยังไม่ค่อยมีอารมณ์กินอยู่ดี

เทียบกับบะหมี่เมื่อวานก็พอรู้แล้วว่ารสชาติต้องไม่ค่อยดีแน่

เธอตั้งใจจะเอาไข่ต้มสักสองฟองพอประทังมื้อก็พอ

แต่เสี่ยวหลี่กลับพูดว่า “ไม่ได้หรอกครับ ไข่สองฟองจะไปอิ่มได้ยังไง เอาหมั่นโถวอีกสองลูกเถอะครับ!”

เซี่ยหรานโบกมือปฏิเสธไม่หยุด สุดท้ายทนแรงน้ำใจไม่ไหว ถูกยัดหมั่นโถวมาให้ลูกหนึ่งจนได้

ทั้งสามซื้ออาหารเช้าเสร็จกำลังจะถือกลับเข้าไปกินในห้อง จู่ๆ ก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากทางเดินอีกฝั่ง

“สหาย คุณเข้ามาที่นี่ได้ยังไงคะ? ที่นี่เป็นตู้รถนอนนิ่ม ห้ามเข้ามามั่วๆ ตั๋วของคุณอยู่ตู้ไหนคะ?”

“โอ๊ย ฉันไม่ได้เข้ามามั่วๆ สักหน่อย ก็แค่มาเติมน้ำขวด ด้านหน้าตู้ที่นั่งแข็งคนต่อแถวกันตั้งเยอะ เบียดยังไงก็เข้าไปไม่ได้เลยนะ”

คนที่พูดเป็นผู้หญิงเสียงดังล้งเล้งคนหนึ่ง พนักงานต้อนรับหญิงโดนตะโกนใส่จนหน้าถอดสี

“แล้วคุณเข้ามาได้ยังไงคะ?” พนักงานหญิงกลุ้มแทบแย่ ตู้สี่ห้าหกเป็นตู้รถนอนนิ่มทั้งหมด มีคนเฝ้าเฉพาะ ไม่ให้คนเข้ามาสุ่มสี่สุ่มห้า

ยิ่งกว่านั้นตู้ที่นี่คือตู้ห้า อยู่กลางสุดเสียด้วย ทั้งด้านหน้าและด้านหลังของตู้รถนอนนิ่มก็มีคนเฝ้าอยู่ทั้งนั้น แล้วคนคนนี้แอบปะปนเข้ามาได้ยังไงกัน?

หญิงเสียงดังตะโกนว่า “เฮ้ย สหายผู้หญิง เธอฟังไม่เข้าใจหรือยังไง ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้เข้ามามั่วๆ ฉันแค่เข้าไปเติมน้ำ”

ผู้หญิงคนนั้นมีสำเนียงแถบมณฑลหล่ง พนักงานหญิงอ้ำๆ อึ้งๆ คุยกับเธออยู่พักใหญ่ ถึงจะฟังออกได้คร่าวๆ เลยรีบพูดว่า “สหาย เดี๋ยวฉันไปเติมให้ก็ได้ค่ะ คุณรออยู่ตรงนี้นะคะ ฉันจะเติมให้เอง!”

“เอ๊ะ คุณเข้าไปมั่วๆ ไม่ได้นะคะ”

“ตู้บ้าอะไรเนี่ย! ไม่ให้พวกเราเข้าอีก แค่จะเติมน้ำ ทำไมต้องขวางอยู่ได้?”

เซี่ยหรานขยับเข้าไปยืนใกล้อวิ๋นซูอีกนิด สีหน้าเต็มไปด้วยความระแวง “หรือว่าแอบปะปนเข้ามาจะฆ่านายอีก?”

อวิ๋นซูทั้งขำทั้งจนใจ “เขาเป็นแค่สหายผู้หญิงคนหนึ่งเองครับ พี่สาว อย่ามองใครเป็นนักฆ่าไปหมดสิครับ”

“แม่ แม่มาทำอะไรตรงนี้?”

หญิงคนนั้นกับพนักงานสาวยื้อยุดกันอยู่ตรงปากทางเดิน จนประตูกั้นทางถูกดันเปิดออก

เซี่ยหรานหันไปมอง เห็นเด็กสาวตัวเตี้ยผอมดำแห้งคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามาคว้าแขนผู้หญิงคนนั้นไว้

ด้านหลังเธอยังมีพนักงานอีกสองคนตามมา คงเพราะพบว่ามีคนแอบลักลอบมาจากตู้หกจนกระทบการทำงานของพวกเขา สีหน้าจึงไม่ค่อยดีนัก

“แม่ แม่อย่าก่อเรื่องสิ” เด็กสาวพูดเร็วจัดจนสำเนียงท้องถิ่นเข้มมาก

ใบหน้าเธอทั้งซูบทั้งดำ ผิวแตกแห้งรุนแรง

พอเห็นเซี่ยหรานกับพวกอวิ๋นซูมองมาทางนี้ ใบหน้าดำคล้ำก็ขึ้นสีแดงวาบในทันที รู้สึกอับอายแทบแย่

เธอดึงมือแม่ไว้ พยายามลากกลับไป แต่ผู้หญิงคนนั้นยังพึมพำไม่หยุด “ฉันก็แค่อยากหาที่ว่างๆ เติมน้ำเท่านั้นเอง”

พนักงานหลายคนฟังเข้าใจหมดแล้ว จึงพยายามกดอารมณ์เอาไว้แล้วปลอบว่า “สหายผู้หญิง คุณกลับไปนั่งที่ของตัวเองก่อนนะคะ ไม่ใช่ว่าพวกเราบอกแล้วเหรอว่าจะช่วยเติมให้ เอาตั๋วรถไฟของคุณออกมาให้ดูหน่อยค่ะ”

“หา?” หญิงคนนั้นกลอกตาไปมา แล้วดึงลูกสาวเหมือนจะรีบหนี

แต่พนักงานไม่ยอมให้ไปแล้ว เข้ามาขวางพร้อมขมวดคิ้วพูดต่อ “ขอดูตั๋วหน่อยค่ะ”

“แม่...” เด็กสาวรู้สึกว่าหน้าทั้งชีวิตของตัวเองถูกขายทิ้งหมดแล้วในตอนนี้ จึงออกแรงดึงแม่ตัวเองอีกที

ผู้หญิงคนนั้นอืดอาดอยู่นานกว่าจะควักตั๋วออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

พนักงานรับมาดูแล้วก็พูดด้วยสีหน้าจริงจัง “สหาย คุณต้องจ่ายค่าโดยสารเพิ่มนะคะ”

เมื่อก่อนชาวบ้านยากจนข้นแค้นกันมาก ส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น แอบอาศัยได้ก็อาศัย ถ้าอาศัยไม่ได้ก็ค่อยจ่ายเพิ่ม เรื่องขึ้นรถก่อนแล้วค่อยซื้อตั๋วเพิ่มทีหลังถือเป็นเรื่องปกติ

พวกที่ซื้อตั๋วมาแค่ช่วงทางด้านหน้า คิดจะตีเนียนไม่จ่ายเพิ่ม ก็มีอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน

แม่ของเด็กสาวพึมพำงึมงำ “ก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่จ่ายสักหน่อย”

“สหาย คุณกลับไปนั่งที่ของตัวเองก่อนนะคะ เดี๋ยวพวกเราจะเอาน้ำไปส่งให้ถึงที่” ท่าทีของพนักงานถือว่าดีพอแล้ว เด็กสาวเองก็อับอายแทนแม่อยู่มาก รีบเอ่ยขอบคุณไม่หยุด

“จะไปขอบคุณพวกเขาทำไม นั่นมันหน้าที่ของพวกเขาอยู่แล้ว ถ้าตู้ของพวกเราเติมน้ำแล้วไม่ต้องต่อคิว ฉันจะต้องวิ่งมาตั้งไกลถึงนี่เหรอ?” ผู้หญิงคนนั้นพึมพำไปตลอดทางขณะถูกลูกสาวลากออกไป “ลูกเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยแห่งเมืองหลวงนะ วางท่าให้สูงหน่อย จะไปกลัวพวกเขาทำไม?”

พนักงานหลายคนพูดอะไรไม่ออกจริงๆ แต่ก็ขี้เกียจจะเถียงกับสหายผู้หญิงไร้เหตุผลคนนี้ต่อ

พอส่งตัวปัญหาออกไปได้แล้ว ก็รีบปิดประตูกั้นทางแล้วกลับไปทำงานของตัวเองทันที

เซี่ยหรานรู้ว่าตัวเองเข้าใจอีกฝ่ายผิด จึงเรียกอวิ๋นซูกับเสี่ยวหลี่กลับเข้าห้องไปกินอาหารเช้า

ที่แท้สองแม่ลูกคู่นั้นก็แค่มาเติมน้ำ ทำเอาเอะอะกันใหญ่โตขนาดนี้ ไม่ใช่นักฆ่าอะไรเลย...

กินข้าวเช้าเสร็จ อ่านหนังสือไปได้พักหนึ่ง รถไฟก็จอดที่สถานีหนานซั่งกู่อยู่ค่อนข้างนาน

เซี่ยหรานเริ่มสงสัยว่ามันคงจะถึงช้าอีกแน่ แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ กว่าจะถึงสถานีรถไฟเมืองหลวงก็เกือบสิบเอ็ดโมงครึ่งแล้ว

เสี่ยวหลี่วิ่งมาช่วยแบกสัมภาระอย่างกระตือรือร้น แล้วยังถามเธอด้วยความมีน้ำใจมากว่า “สหายเซี่ย จะให้พวกเราไปส่งไหมครับ?”

“อ๊ะ ไม่ต้องๆ” เซี่ยหรานรีบโบกมือ เธออาศัยติดรถเขามาตลอดทางแล้ว จะให้เขาไปส่งอีกได้ยังไง

เธอคิดว่ามหาวิทยาลัยใหญ่ขนาดนี้ น่าจะต้องมีจุดรับนักศึกษาใหม่อยู่แล้ว บางทีอาจจะมีรถของทางมหาวิทยาลัยมารับด้วย

ถึงไม่มีรถก็ไม่เป็นไร ไหนๆ สัมภาระของเธอก็ไม่ได้มาก เดี๋ยวค่อยเดินเอื่อยๆ ไปเองก็ได้

อวิ๋นซูก็ไม่ได้ฝืน ยิ้มตาหยีพร้อมสบตาเธอ “พี่สาว งั้นพวกเราขอตัวก่อนนะครับ ไว้เจอกันใหม่”

เซี่ยหรานยิ้มกว้าง ปฏิเสธอย่างนุ่มนวล “งานนายยุ่งไม่ใช่เหรอ เราเอาเป็นว่าถ้ามีวาสนาก็ค่อยเจอกันอีกแล้วกัน”

ถ้าไม่มีวาสนา งั้นก็... ไม่ต้องเจอกันอีกเลย

เสี่ยวหลี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบแทรกขึ้นมาว่า “ไม่ยุ่งครับ ผู้อำนวยการของพวกเรากลับมาพักฟื้นร่างกายพอดี ช่วงนี้ยังไม่ยุ่งชั่วคราวครับ”

“สหายเซี่ย รอจัดการเรื่องที่พักเรียบร้อยแล้วพวกเราค่อยนัดเจอกันอีกนะครับ”

อวิ๋นซูเหลือบมองเสี่ยวหลี่ทีหนึ่ง ไอ้หมอนี่แย่งคำพูดของเขาไปหมดแล้ว จะให้เขาพูดอะไรต่อ?

อีกอย่าง ใครเป็นพวกเรากับนายกัน? มันต้องเป็นเขา กับพี่สาวต่างหาก มีเรื่องอะไรของเสี่ยวหลี่ด้วย?

เสี่ยวหลี่ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังถูกหัวหน้ารังเกียจสุดๆ เขาถือรถเข็น แบกข้าวของพะรุงพะรัง แล้วยังขยันส่งเซี่ยหรานไปถึงประตูตู้รถ พร้อมโบกมือลาเธออย่างกระตือรือร้น

พอหันกลับมาเจอสายตาเย็นๆ ของหัวหน้า เสี่ยวหลี่ก็สะดุ้งเฮือก “หัวหน้า ผมมาแล้วครับ”