บทที่ 73 เพื่อนร่วมชั้น

เซี่ยหรานหิ้วกระเป๋าเดินทางเดินออกมาอย่างไม่รีบร้อน เดินไปได้ไม่ไกลก็เจอสองแม่ลูกที่เห็นบนรถไฟ

ทั้งคู่ยืนมองซ้ายมองขวาอยู่บนชานชาลาที่มีผู้คนเดินกันขวักไขว่ สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงงทำอะไรไม่ถูก

สองแม่ลูกมองหน้ากัน แม่เป็นฝ่ายหาคนถามทางก่อน แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะฟังเธอพูดไม่ค่อยเข้าใจ พูดกันได้ไม่กี่คำก็โบกมือใส่อย่างรำคาญแล้วเดินหนีไป

ผู้หญิงคนนั้นยิ่งลนลานกว่าเดิม ตะโกนถามไปทั่วชานชาลา “สหาย มีใครเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยจิงซื่อเหมือนพวกเราบ้างไหม?”

“นักศึกษามหาวิทยาลัยต้องไปทางไหนกัน?”

เซี่ยหรานเห็นแล้วก็ไม่ได้รู้สึกว่าพวกเธอน่าขำ ตรงกันข้าม ในยุคนี้จะออกมาจากหมู่บ้านกลางหุบเขา เดินทางมาถึงจิงซื่อได้ตลอดรอดฝั่ง ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ไม่รู้ว่าต้องผ่านทางเขาคดเคี้ยวกี่สิบแปดโค้ง เปลี่ยนทั้งเกวียน รถแทรกเตอร์ รถยนต์ รถไฟมากี่ต่อกว่าจะมาถึง...

คลำทางมาถึงตรงนี้ได้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว!

เธอกำลังจะเดินเข้าไปบอกพวกเธอ ก็เห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งถือกระเป๋าเอกสารเดินเข้าไปพูดกับสองแม่ลูกว่า “นี่พวกคุณยังไม่พ้นเขตสถานีเลยนะ จะมายืนหากันอะไรตรงนี้?”

“เพิ่งลงจากรถไฟใช่ไหม? เดินตามคนอื่นไปสิ ไปถึงลานกว้างข้างหน้า พวกคุณมาหาเรียนมหาวิทยาลัยใช่ไหม?”

“ใช่ๆ สหาย คุณก็เป็นคนมณฑลหลงเหมือนพวกเราสินะ” ผู้เป็นแม่ดีใจขึ้นมาทันที รอยยิ้มลึกจนเห็นริ้วรอยเต็มหน้า เมื่อได้เจอคนบ้านเดียวกันในต่างถิ่น

“จุดรับนักศึกษาของมหาวิทยาลัยอยู่ที่ลานกว้างนั่น รีบไปเถอะ”

“อ้อ ขอบคุณ ขอบคุณมากนะ” สองแม่ลูกถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบวิ่งตามฝูงคนที่เดินนำไปไกลแล้ว

รอบด้านเต็มไปด้วยผู้คน เสียงพูดคุยอื้ออึงไปหมด ลูกสาวร่างผอมดำของป้าคนนั้นวิ่งไปได้ไม่นานก็เหงื่อแตกทั้งตัว สีหน้าเคร่งเครียดมาก

ตอนนั้นเองมีคนชนผู้หญิงคนนั้นเข้าอย่างจัง เธอรีบกอดห่อผ้าใบใหญ่ในอ้อมแขนแน่นด้วยความระแวดระวัง

พอเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีท่าทีอะไรต่อ เธอถึงค่อยโล่งใจ “ไฉเสีย รีบตามมา จับถุงให้ดี อย่าทำหล่นล่ะ”

หวงไฉเสียถือถุงปุ๋ยยูเรียสองใบ ในอ้อมอกยังสะพายห่อผ้าใบใหญ่อีกหนึ่ง วิ่งจนหอบเหนื่อย ปากคอแห้งผาก

กว่าจะตามคนอื่นออกจากทางออกสถานีมาได้ สองแม่ลูกก็มืดแปดด้านไปหมด

มองลานกว้างตรงหน้าด้วยความงุนงง ราวกับแมลงวันไร้หัว มองซ้ายมองขวาไปทั่ว

ลานกว้างนี้ให้ความรู้สึกว่ากว้างกว่าทั้งหมู่บ้านของพวกเธอเสียอีก มองออกไปมีแต่คนแน่นขนัด

มีสาวๆ แต่งตัวทันสมัยหลายคน สวมกระโปรงเดินไปมาอย่างมั่นใจสดใส สองข้างทางยังมีพ่อค้าแม่ค้าที่เข็นจักรยานมาขายของอยู่ไม่น้อย เรียกว่ามีขายแทบทุกอย่าง

หวงไฉเสียชะเง้อมองไปรอบๆ อยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่เห็นป้ายมหาวิทยาลัยจิงซื่อ ใจก็ยิ่งร้อนรนจนแทบทนไม่ไหว

เห็นได้ชัดว่าแม่ของเธออ่านหนังสือไม่ออก มองซ้ายมองขวาอยู่นานก็กระตุ้นลูกสาว “เห็นหรือยัง? เมื่อกี้สหายคนนั้นบอกว่าโรงเรียนของพวกลูกจะมีคนมารับ”

หวงไฉเสียส่ายหน้า เหงื่อชุ่มไปทั้งใบหน้าผอมดำแห้งกร้าน จนแทบจะร้องไห้ออกมา

เซี่ยหรานหิ้วกระเป๋าเดินทางออกมาจากทางออกสถานี เห็นสองแม่ลูกยืนอึ้งอยู่ริมลานกว้างแต่ไกล สีหน้าราวกับไม่รู้จะทำอย่างไรดี

เธอเดินเข้าไปทัก “กำลังหาป้ายรับนักศึกษาใหม่ของมหาวิทยาลัยจิงซื่ออยู่หรือเปล่า?”

หวงไฉเสียที่เหงื่อท่วมศีรษะราวกับได้ยินเสียงสวรรค์ รีบหันกลับมาทันที

เธอมองหญิงสาวผิวขาวหน้าตางดงามตรงหน้าอย่างเหม่อลอย แล้วพยักหน้า “คะ คุณก็มาด้วยเหมือนกันเหรอ?”

เซี่ยหรานยิ้มกว้าง “อืม เธอก็มารายงานตัวนักศึกษาใหม่เหมือนกันใช่ไหม?”

“อ๊ะ อ๊ะ!” หวงไฉเสียตื่นเต้นจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่

“ไม่ต้องรีบร้อนนะ เราลงบันไดไปหาดูกัน ปกติป้ายรับนักศึกษาจะเด่นมาก”

หวงไฉเสียเหมือนหาที่พึ่งเจอแล้ว ดีใจจนแทบล้น เดินตามหลังเซี่ยหรานพร้อมพยักหน้าถี่ๆ “เพื่อนนักศึกษา เธออยู่คณะอะไรเหรอ?”

“คณะเศรษฐศาสตร์”

“อ้อ ดีจังเลย ฉันเรียนประวัติศาสตร์” หวงไฉเสียไม่เข้าใจเลยว่าคณะเศรษฐศาสตร์เรียนเกี่ยวกับอะไร...

การเรียนการสอนในชนบทของพวกเธอเน้นความเป็นจริงมาก นักเรียนหญิงส่วนใหญ่จึงมักสมัครสาขาวรรณคดี ประวัติศาสตร์ อะไรทำนองนั้น

ครูของพวกเธอบอกว่า ไม่ว่าสาขาอะไร เอาให้สอบติดก่อนก็พอ

จะเป็นสาขาที่ไม่ค่อยมีคนเรียนก็ไม่เป็นไร ขอแค่สอบติดได้ก็พอ สาขาไม่สำคัญหรอก มหาวิทยาลัยดีต่างหากคือเรื่องสำคัญที่สุด

หวงไฉเสียเลยอ่านหนังสือแทบถวายชีวิต เธอเป็นนักศึกษาหญิงเพียงคนเดียวในรัศมีสิบกว่าหมู่บ้านของพวกเธอ ตอนที่จดหมายตอบรับมาถึง พอที่บ้านรู้ว่าสอบติด นอกจากดีใจแล้ว สิ่งที่กังวลที่สุดก็คือค่าเดินทาง

ค่าเล่าเรียนกับค่ากินอยู่ไม่ต้องกลัว เพราะทางมหาวิทยาลัยจัดการให้ แต่ค่าเดินทางนี่สิ...

หวงไฉเสียถือถุงปุ๋ยยูเรีย เดินตามหลังเซี่ยหรานอย่างกระชั้นชิด ไม่กล้าคิดฟุ้งซ่านอีก กลัวจะตามคนหาย

ตั้งแต่เซี่ยหรานปรากฏตัว หลังจากเป็นฝ่ายแนะนำตัวเองแล้ว แม่ของหวงไฉเสียก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย มีเพียงแอบมองเซี่ยหรานอยู่ตลอดทาง แววตาซับซ้อนอยู่หลายส่วน

เซี่ยหรานพาสองแม่ลูกเดินวนอยู่ในลานกว้างครึ่งรอบ ก่อนจะชี้ไปข้างหน้า “ดูสิ อยู่นั่นไง”

“อ๊ะ ใช่” หวงไฉเสียก็เห็นแล้วเหมือนกัน มีนักศึกษาชายรูปร่างสูงผอมคนหนึ่งชูป้ายมหาวิทยาลัยจิงซื่อไว้สูงๆ พร้อมชะเง้อมองไปรอบด้าน

ด้านหลังนักศึกษาชายคนนั้นมีคนยืนรออยู่ประมาณยี่สิบคน แต่ละคนสีหน้าสดใสเปล่งประกาย เต็มไปด้วยความหนุ่มสาว

บางคนกำลังคุยกับเพื่อนที่อยู่ข้างๆ บางคนก็ถือหนังสือนั่งยองๆ อ่านอยู่คนเดียว

หวงไฉเสียเหมือนคนใกล้ถึงบ้านแล้วยิ่งประหม่า ฝีเท้าช้าลง มือที่จับถุงปุ๋ยยูเรียทั้งสองใบบีบแน่นแล้วแน่นอีก

เซี่ยหรานมองเธอแวบหนึ่งแล้วพูดให้กำลังใจ “ไป พวกเราไปถามด้วยกัน”

“อืม อืม”

เซี่ยหรานหิ้วกระเป๋าเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว “สวัสดีค่ะ ที่นี่คือจุดรับนักศึกษาใหม่ของมหาวิทยาลัยจิงซื่อใช่ไหมคะ?”

นักศึกษาชายรู้สึกเหมือนตาสว่างขึ้นมาในพริบตา คล้ายมีแสงสีขาววาบผ่านตรงหน้า เด็กสาวตรงหน้ายิ้มตาหยี งดงามสะดุดตาเหลือเกิน

เดิมทีเซี่ยหรานก็เป็นคนผิวขาวอยู่แล้ว ตลอดเดือนกว่าๆ ที่ผ่านมา กินดีนอนดี แก้มมีน้ำมีนวลขึ้นอีกหน่อย แถมเธอยังตั้งใจดูแลตัวเองอีก แบบนี้จะไม่ขาวนุ่มนิ่มสดใสจนน่ามองได้อย่างไร

“ใช่ครับ ใช่แล้วครับ น้องนักศึกษาสวัสดีครับ ผมชื่อเซี่ยงหมิงฮุย อยู่ปีสอง คณะปรัชญา”

“สวัสดีค่ะ รุ่นพี่เซี่ยง” เซี่ยหรานยิ้มแล้วทักทายอย่างเป็นธรรมชาติ

หวงไฉเสียกำถุงปุ๋ยยูเรียแน่นด้วยความประหม่า ตะกุกตะกักพูดตาม “สะ...สวัสดีค่ะ รุ่นพี่เซี่ยง”

สำเนียงของเธอค่อนข้างหนัก พออ้าปากพูด ก็มีนักศึกษาหญิงฝั่งตรงข้ามคนหนึ่งหลุดหัวเราะพรืดออกมา แม้จะรีบยกมือปิดปากทันทีที่รู้ตัว แต่ก็ยังทำให้หวงไฉเสียหน้าแดงก่ำ

เธอผิวคล้ำ ต่อให้หน้าแดงก็แทบมองไม่ออก แต่ทั้งตัวกลับเหมือนมีมดไต่ไปมา เหงื่อเม็ดเล็กละเอียดผุดขึ้นเต็มแผ่นหลัง

เซี่ยหรานมองออกว่าหวงไฉเสียกำลังเกร็งและไม่เป็นธรรมชาติ จึงรีบยิ้มพูดว่า “รุ่นพี่เซี่ยง ฉันกับเพื่อนนักศึกษาคนนี้...”

“ฉะ...ฉันชื่อหวงไฉเสีย” หวงไฉเสียรีบแนะนำตัวเอง

“อ้อ ฉันกับเพื่อนนักศึกษาหวงไฉเสีย บังเอิญนั่งรถขบวนเดียวกันมา คือว่า พวกเรามีรถรับส่งใช่ไหมคะ? ตอนนี้คงยังรายงานตัวไม่ได้ใช่ไหม แล้วทางมหาวิทยาลัยมีจัดที่พักชั่วคราวให้พวกเราพักก่อนไหม?”

ถ้าไม่มีก็คงต้องหาที่พักชั่วคราวกันเอง

“มีครับ มี” เซี่ยงหมิงฮุยยิ้มตอบ “ทุกคนวางใจได้ ทางมหาวิทยาลัยรู้ว่าช่วงสองสามวันนี้ทุกคนจะทยอยเดินทางมา ก็เลยจัดที่พักชั่วคราวไว้ให้เรียบร้อยแล้ว”

“พวกเรารออีกประมาณสิบนาที พอรถของมหาวิทยาลัยมา พวกเราก็ไปกันได้เลย”

หวงไฉเสียถามตะกุกตะกัก “แล้ว...แม่ฉันไปด้วยได้ไหม?”

นักศึกษาชายหญิงฝั่งตรงข้ามพากันหัวเราะเสียงดัง ทำให้หวงไฉเสียยิ่งประหม่าเข้าไปใหญ่

เซี่ยงหมิงฮุยมีสีหน้าลำบากใจ “พวกเราสัมภาระเยอะ รถของมหาวิทยาลัยรับเฉพาะนักศึกษาเท่านั้น ผู้ปกครองต้องไปกันเองครับ”