บทที่ 74 คนบ้านเดียวกัน

พอแม่ของไฉเสียได้ยินว่าขึ้นรถไปด้วยไม่ได้ สองแม่ลูกก็ทำอะไรไม่ถูกอยู่พักหนึ่ง ไม่รู้จะเอายังไงดี

เซี่ยหรานหันไปถามเซี่ยงหมิงฮุยว่า “มีผู้ปกครองคนอื่นที่จะไปด้วยไหมคะ ให้แม่ของไฉเสียไปกับพวกเขาก็ได้”

เซี่ยงหมิงฮุยพยักหน้า แล้วพูดกับแม่ของไฉเสียอย่างสุภาพว่า “คุณน้าครับ เชิญมากับผม”

แม่ของไฉเสียถึงกับตกใจปนเกรงใจเล็กน้อย

“ไฉเสีย แม่ไปก่อนนะ” หญิงคนนั้นกำชับลูกสาวคำหนึ่ง แล้วรีบเดินตามเซี่ยงหมิงฮุยไป

หวงไฉเสียรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง ถึงปกติบางครั้งเธอจะรู้สึกว่าแม่ทำให้ขายหน้าต่อหน้าคนอื่น แต่พอแม่จะจากไปจริงๆ เธอก็ใจเสียขึ้นมา

ตลอดทางที่ผ่านมา ถ้าไม่ได้แม่เสียงดังคนนี้คอยคุ้มกัน เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวคนเดียวจะตะเกียกตะกายมาถึงเมืองหลวงได้ไหม

“อย่าเพิ่งเครียดเลย รอจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก็ดีเอง” เซี่ยหรานปลอบ

เด็กสาวคนนี้มีเหงื่อเม็ดใสเต็มหน้าผาก เห็นได้ชัดว่าในใจยังตึงเครียดอยู่ตลอดเวลา

“แต่ทางโรงเรียนไม่จัดที่พักให้ผู้ปกครองนะคะ คืนนี้แม่เธอจะไปพักที่ไหน”

“เดิมทีแม่หนูว่าจะปูที่นอนนอนบนพื้นในหอหนูน่ะค่ะ” หวงไฉเสียหน้าแดงก่ำ

เห็นชัดเลยว่าตัวเธอเองก็รู้ว่าวิธีนี้ใช้ไม่ได้...

“ถึงจะเป็นหอพักชั่วคราว แต่ก็น่าจะมีการจัดการรวมกันอยู่ดี คงไม่ให้ผู้ปกครองค้างด้วยหรอก” เซี่ยหรานช่วยคิดทางออกให้ “พวกที่พักรับรองน่าจะมีห้องรวมราคาถูกแบบนั้นอยู่ คืนหนึ่งน่าจะ 1 หยวน”

หวงไฉเสียกำกระสอบปุ๋ยยูเรียในมือแน่น “เดี๋ยวหนูจะไปบอกแม่ค่ะ”

คืนละ 1 หยวน แม่ของเธอคงเสียดายไม่ยอมพักแน่ ปัญหาที่ยากที่สุดของการมาเรียนมหาวิทยาลัยที่เมืองหลวงครั้งนี้ ก็คือค่าเดินทางนี่แหละ

แม่เป็นห่วงเธอมาก ยืนกรานจะมาส่งถึงเมืองหลวง ค่าเดินทางของคนสองคนรวมกัน แทบจะเป็นตัวเลขมหาศาล

พ่อของเธอไปหยิบยืมตั้งแต่ต้นหมู่บ้านยันท้ายหมู่บ้าน กว่าจะรวบรวมค่าเดินทางให้แม่ลูกสองคนได้ 45.33 หยวน

พวกเธอนั่งรถที่ถูกที่สุด ไม่กล้าซื้ออะไรกินบนรถไฟเลย ได้แต่ไปรับน้ำร้อนฟรี

ในสัมภาระมีแผ่นแป้งแห้งติดมาด้วยพอกินได้สี่ห้าวัน แต่สองแม่ลูกก็ยังไม่กล้ากินเต็มที่ ทุกวันได้แต่หักกินทีละนิดประทังความหิว

ตอนนั่งรถแทรกเตอร์ออกจากหมู่บ้าน หวงไฉเสียร้องไห้ไปแล้วครั้งหนึ่ง มีทั้งความคาดหวังและความสับสนต่ออนาคต ทั้งความหวาดกลัวและความอาลัย

เซี่ยหรานเห็นเด็กสาวคนนี้จมกลับเข้าไปในอารมณ์เศร้าอีก ก็รีบพูดขึ้นว่า “เพื่อนนักศึกษา ถ้าเธอมีปัญหาเรื่องเงิน ฉันให้ยืมก่อน 5 หยวนได้นะ ไม่ต้องกังวลหรอก”

ก็แค่เงินไม่กี่หยวน ย่าเซี่ยไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด

หวงไฉเสียรีบโบกมือ สีหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง “ไม่ต้องค่ะไม่ต้อง พวกเราเพิ่งมาถึงกันทั้งนั้น ยังไม่รู้เลยว่าข้างหน้าจะมีค่าใช้จ่ายอะไรอีกไหม เธอเก็บเงินไว้ใช้เองเถอะ แม่หนูจะหาทางเองค่ะ”

เซี่ยหรานยิ้ม “ถ้ามีปัญหาอะไรก็บอกฉันเร็วหน่อยนะ ต่อไปพวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยกันแล้ว ยังต้องอยู่ด้วยกันอีกนาน”

เรื่องเงินน่ะ สำหรับเธอไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรจริงๆ

หวงไฉเสียรู้สึกว่า เด็กสาวตรงหน้าทั้งสวยทั้งใจดี ดวงตาสดใสมีชีวิตชีวา พอยิ้มขึ้นมาก็ยิ่งสวยมาก

พอเซี่ยงหมิงฮุยกลับมา ก็ปรบมือเรียกทุกคนว่า “ทุกคนรีบถือสัมภาระตามผมมาได้เลย ระวังของกันด้วย อย่าทำอะไรตกหล่น โดยเฉพาะบัตรประชาชนกับใบตอบรับเข้าเรียน เก็บไว้กับตัวดีๆ อย่าทำหาย”

ทุกคนขานรับกันเซ็งแซ่ แล้วรีบหอบหิ้วกระเป๋าใบใหญ่ใบน้อยตามรุ่นพี่เซี่ยงไป

เซี่ยหรานสะพายกระเป๋าเฉียงใบหนึ่ง ในมือถือถุงสัมภาระแค่ใบเดียว เทียบกับคนอื่นที่บางคนหาบของ บางคนแบกห่อใหญ่ห่อเล็กแล้ว เธอสบายกว่ามากจริงๆ

ข้างหน้ามีนักศึกษาชายคนหนึ่ง บนคานหาบเส้นเดียวไม่ได้แขวนแค่อ่างกับหม้อกระปุกกระป๋องสารพัดอย่างเท่านั้น แต่ยังผูกไส้กรอกจีนไว้หลายพวงด้วย เดินไปก็โคลงเคลงไป

รถมหาวิทยาลัยสมัยนี้ไม่ใช่รถโดยสารคันใหญ่แบบยุคหลัง ส่วนมากดัดแปลงมาจากรถเมล์ปลดระวาง

ถึงจะเก่าและทรุด ขับทีดังกุกกักโครมคราม แต่มีให้นั่งก็ดีมากแล้ว เซี่ยหรานไม่ได้เลือกอะไรเลย

ชาติที่แล้วเธอลำบากกว่านี้มาก หลังตกงานก็ต้องเบียดขึ้นรถไฟไปเอาของเข้าเอาของออกอยู่บ่อยๆ แค่นี้จะไปเทียบอะไรได้

เซี่ยหรานกับหวงไฉเสียนั่งคนละแถวติดกัน สาเหตุหลักก็เพราะเพื่อนนักศึกษาไฉเสียมีสัมภาระเยอะเกินไป วางกองเต็มทั้งบนเก้าอี้ข้างๆ และใต้เท้า

ใกล้จะออกรถอยู่แล้ว ก็มีเด็กสาวหน้าสี่เหลี่ยมคนหนึ่งหอบของพะรุงพะรังวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา แล้วตะโกนพูดอะไรยืดยาวใส่เซี่ยงหมิงฮุยที่นั่งแถวหน้าเสียงดังฟังชัด

เซี่ยงหมิงฮุยฟังไม่เข้าใจ...

พวกนักศึกษาที่อยู่ด้านหลังเขาก็ฟังไม่เข้าใจเหมือนกัน

นักศึกษาสาวคนนั้นจึงพูดซ้ำอีกรอบด้วยความเร็วที่ช้าลง แถมยังรีบร้อนควานหาใบตอบรับที่ห่อด้วยผ้าแดงออกมาจากกระเป๋า

เซี่ยงหมิงฮุยเข้าใจแล้ว “อ้อ เธอก็เป็นน้องใหม่ของมหาวิทยาลัยเราสินะ”

เด็กสาวหน้าสี่เหลี่ยมพยักหน้ารัวๆ

“งั้นรีบขึ้นรถเถอะ พวกเรากำลังจะออกแล้ว”

“แต่เธอก็ไม่ต้องรีบร้อนมากหรอกนะ ช่วงบ่ายยังมีรถมหาวิทยาลัยมาอีก ช่วงสองสามวันนี้จะมีคนมารับที่สถานีตลอด” เซี่ยงหมิงฮุยอธิบายพร้อมรอยยิ้ม

เด็กสาวหน้าสี่เหลี่ยมยิ้มกว้างจนเห็นฟันเรียงเป็นแถว

สัมภาระของเธอเยอะมาก แค่ผ้าห่มอย่างเดียวก็น่าจะเอามาสามผืนแล้ว...

เด็กผู้ชายสองคนที่นั่งหลังเซี่ยงหมิงฮุยลงไปช่วยยกของของเธอขึ้นรถ เด็กสาวหน้าสี่เหลี่ยมขอบคุณไม่หยุด

แต่สำเนียงของเธอค่อนข้างหนัก คนแถวหน้าหลายคนก็เลยหัวเราะแล้วถามว่าเธอมาจากที่ไหน

เซี่ยหรานฟังออกตั้งแต่แรกแล้ว ว่าเด็กสาวคนนี้น่าจะมาจากแถวเดียวกับเธอ พูดเป็นภาษาถิ่นปนภาษากลาง ถึงไม่ต้องเดาเธอก็ฟังเข้าใจ

เพียงแต่เซี่ยหรานเป็นสำเนียงคนในเมืองซีอย่างแท้จริง ส่วนสำเนียงของเด็กสาวหน้าสี่เหลี่ยมจะใกล้กับชนบทของเมืองซูมากกว่า

“ใช่เมืองซูของมณฑลเจียงหรือเปล่า”

“เมืองซูที่เขาว่ากันว่าเบื้องบนมีสวรรค์ เบื้องล่างมีซูหังนั่นใช่ไหม”

เด็กสาวหน้าสี่เหลี่ยมพยักหน้ารัวๆ

“ที่นั่นเป็นที่ที่ดีมากเลยนะ”

“วางสัมภาระไว้ตรงนี้แหละ ย้ายไปย้ายมาลำบากเกินไป เธอไปหาที่นั่งด้านหลังเถอะ”

ด้านหลังก็มีที่ว่างอยู่ข้างเซี่ยหรานที่เดียว

คนอื่นต่างก็เอาสัมภาระมากองยึดที่นั่งกันหมด พอดีว่าข้างเซี่ยหรานว่างอยู่

เด็กสาวหน้าสี่เหลี่ยมหันมายิ้มกว้างให้เธอ แล้วชี้ไปที่นั่งข้างๆ “ฉันนั่งตรงนี้ได้ไหม”

“เชิญค่ะ” เซี่ยหรานขยับไปทางหน้าต่างอีกนิด แล้วเขี่ยถุงสัมภาระใต้เท้าไปด้านข้างหน่อย

“ไม่เป็นไรๆ เธอไม่ต้องขยับก็ได้ นั่งได้อยู่แล้ว” พอนั่งลงแล้ว เด็กสาวหน้าสี่เหลี่ยมก็เป็นฝ่ายถามเซี่ยหรานก่อน “เธอมาจากที่ไหนเหรอ ภาษากลางของเธอมาตรฐานมาก เป็นคนเหนือหรือเปล่า”

เซี่ยหรานยิ้มมองเธอแวบหนึ่ง “ฉันก็มาจากเจียงหนานเหมือนกัน มาจากเมืองซี”

เด็กสาวหน้าสี่เหลี่ยมอ้าปากกว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ “อ๊ะ งั้นพวกเราก็เป็นคนบ้านเดียวกันน่ะสิ เธอก็เป็นคนมณฑลเจียงเหมือนกัน”

เซี่ยหรานพยักหน้า

“ดีจริงๆ เลย” เด็กสาวหน้าสี่เหลี่ยมยื่นมือมาทักทายก่อน “ฉันชื่อหม่าซิ่วเหมย เพื่อนนักศึกษา เธอชื่ออะไร”

“เซี่ยหราน”

“เธอเรียนโรงเรียนในเมืองใช่ไหม”

“ใช่”

“มิน่าล่ะ ภาษากลางของเธอดีขนาดนี้” หม่าซิ่วเหมยเกาหัวอย่างเขินๆ “โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งประจำอำเภอของพวกเรา ครูหลายคนยังพูดภาษาถิ่นอยู่เลย เวลาฉันพูด สำเนียงหนักมากใช่ไหม”

“ไม่เป็นไรหรอก สภาพแวดล้อมเปลี่ยนคนได้ พอเข้าโรงเรียนแล้วได้เจอคนมากขึ้น แล้วฝึกเองอีกหน่อย เดี๋ยวก็แก้ได้เร็วมาก”

หม่าซิ่วเหมยยิ้มกว้าง

รถเก่าๆ โคลงกุกกักไปตามถนน แต่ในรถกลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความคึกคัก

ตอนนี้พวกนักศึกษาทุกคนยังสดชื่นกระปรี้กระเปร่า มองอะไรสองข้างทางก็รู้สึกแปลกใหม่ไปหมด

“เซี่ยหราน สัมภาระของเธอทำไมมีนิดเดียวเอง ผ้าห่มก็ไม่ได้เอามาด้วยเหรอ”

“ตรอกหลังตลาดมีขายทุกอย่างอยู่แล้ว ถึงตอนนั้นขาดอะไรก็ค่อยไปซื้อ”

หม่าซิ่วเหมยถึงกับตะลึง ผ้าห่มหนึ่งผืนราคาไม่ใช่ถูกๆ ฐานะทางบ้านของเพื่อนนักศึกษาคนนี้ ดูท่าจะดีไม่น้อยเลย