บทที่ 75 อย่ามาเสียใจทีหลัง

คนกลุ่มหนึ่งพากันจัดที่พักในเกสต์เฮาส์ชั่วคราวเรียบร้อย

ห้องหนึ่งอยู่กันสี่คนค่อนข้างแออัด โชคดีที่นักศึกษาสมัยนี้รูปร่างผอมบางกันทั้งนั้น สองคนนอนเบียดกันบนเตียงเล็กๆ ก็พอถูไถได้

เมื่อคืนเซี่ยหรานนอนบนรถไฟได้ค่อนข้างดี แต่คนอื่นโยกคลอนมาตลอดทาง เหนื่อยกันแทบแย่

เพื่อนนักศึกษาหญิงอีกสามคนในห้องของเซี่ยหรานต่างก็อยากงีบกลางวันชดเชยการนอน เซี่ยหรานไม่อยากรบกวน จึงออกไปเดินเล่นแถวๆ นั้นคนเดียว

พอเธอเดินกลับมาจากข้างนอก ก็เป็นเวลาสี่โมงเย็นแล้ว เพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนต่างถือหนังสืออ่านอยู่ในมือ เงียบผิดปกติ...

พอเห็นเธอกลับมา นักศึกษาหญิงผมสั้นประบ่าคนหนึ่งก็เงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง ขมวดคิ้วน้อยๆ “เมื่อกี้รุ่นพี่เซี่ยงมาหาพวกเรา เอาคูปองอาหารมาให้ แล้วก็ถามถึงเธอด้วย เขากำชับว่าอย่าออกไปเดินเพ่นพ่านข้างนอก อีกสองวันก็จะได้เข้าไปรายงานตัว ย้ายเข้าหอพักแล้ว”

เซี่ยหรานรับคำอย่างว่าง่าย “อือ”

นักศึกษาหญิงผมสั้นขมวดคิ้วอีกครั้ง หยิบคูปองอาหารสามใบที่คั่นอยู่ในหนังสือส่งให้เธอ “เอาอันนี้ไปกินข้าวที่โรงอาหารชั้นหนึ่ง”

“ส่วนอาหารเช้ารับผิดชอบกันเอง”

เซี่ยหรานพยักหน้า เอ่ยขอบคุณหนึ่งคำ

พอเห็นท่าทีเฉยเมยของเธอ นักศึกษาหญิงผมสั้นก็ไม่พูดอะไรต่อ

เซี่ยหรานเบียดอยู่กับเพื่อนนักศึกษาอีกสามคนในเกสต์เฮาส์มาสองคืนแล้ว แต่ก็ไม่ได้ถามด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายชื่ออะไร

ทั้งสี่คนแทบไม่ค่อยคุยกัน นอกจากเซี่ยหรานแล้ว อีกสามคนกินข้าวนอนหลับเสร็จก็แทบจะอ่านหนังสือตลอดเวลา...

รักการเรียนไม่ใช่เรื่องไม่ดีหรอก แต่เพื่อนนักศึกษาหญิงสามคนนี้นั่งอ่านหนังสืออยู่ที่เดิมทุกวันอย่างไม่ขยับเขยื้อน วันหนึ่งอ่านตั้งเจ็ดแปดชั่วโมง ไม่เคยคิดจะออกไปสูดอากาศข้างนอกบ้าง แบบนี้มันก็เกินไปหน่อย...

หม่าซิ่วเหมยมาหาเธอจากห้องข้างๆ ทุกวัน อยากชวนคุยด้วยสักหน่อย

แต่พอเห็นนักศึกษาหญิงสามคนในห้องกำลังตั้งใจเรียนกันอย่างจริงจัง ก็ไม่กล้าแม้แต่จะพูด ได้แต่จากไปอย่างหงอยๆ...

เซี่ยหรานรู้สึกขำ เลยชวนเธอไปกินข้าวเย็นด้วยกันเสียเลย กินเสร็จแล้วทั้งสองคนยังเดินเล่นแถวๆ นั้นต่อได้ แล้วค่อยซื้อผลไม้กลับห้อง

“นักศึกษาหญิงผมสั้นที่อยู่ห้องเดียวกับเธอ คือที่หนึ่งสายวิทย์ของมณฑลชวน ชื่อเหยียนลี่”

เอ่อ... แค่ชื่อก็ดูเคร่งขรึมมากแล้ว

“เธออยู่ห้องเดียวกับพวกนั้น ไม่โดนแกล้งใช่ไหม”

“จะแกล้งฉันทำไม ก็แค่อยู่ชั่วคราวสองวัน”

“จริงด้วย” หม่าซิ่วเหมยตบอกตัวเอง “ฉันแค่รู้สึกว่าเหยียนลี่เธอดูเข้มมาก ทุกครั้งที่ฉันอยากไปหาเธอที่ห้องเพื่อคุยไม่กี่คำ พอเจอสายตาเย็นชาคู่นั้นเข้า ก็ไม่กล้าพูดอะไรเลย”

ขี้ขลาดชะมัด เซี่ยหรานลอบขำอยู่ในใจ

ทั้งสองเดินเอื่อยๆ กลับมา พอดีเห็นหวงไฉเสียอุ้มปิ่นโตอะลูมิเนียมเดินรีบร้อนออกไปข้างนอก

พอเห็นเซี่ยหราน หวงไฉเสียก็ชะงักฝีเท้า บนใบหน้าเล็กดำผอมปรากฏรอยยิ้มเขินๆ “ฉันจะเอาอาหารไปให้แม่ค่ะ”

“รีบไปเถอะ กลับมาเร็วหน่อย” เซี่ยหรานกำชับ พลางมองส่งเธอวิ่งออกไป

“ได้ยินว่าแม่ของไฉเสียไม่มีเงินแม้แต่หยวนเดียวสำหรับที่นอนรวมราคาถูก เลยนอนปูที่นอนอยู่ในสวนสาธารณะเล็กๆ ฝั่งตรงข้ามมาตลอด”

“พรุ่งนี้พอรายงานตัวเสร็จ แม่ของเธอก็คงซื้อตั๋วรถกลับได้อย่างสบายใจแล้ว” หัวอกพ่อแม่ทั่วหล้าช่างน่าสงสารจริงๆ

เซี่ยหย่งจวินเองก็มีหัวอกพ่อแม่เหมือนกัน เพียงแต่ความเป็นพ่อทั้งหมดนั้น เขาเทให้ลูกติดอย่างเจิ้งเป่าจูไปหมด

ชาติก่อนเซี่ยหรานรู้สึกมาโดยตลอดว่า เซี่ยหย่งจวินดีกับเจิ้งเป่าจูมากเกินไป บางครั้งถึงขั้นดีกว่าที่มีต่อเซี่ยเฉิง ลูกชายคนโตของตัวเองเสียอีก

ต่อมาพอเธอไถดูคลิปสั้นมากเข้า ถึงได้รู้ว่าสิ่งนี้เรียกว่า รักใครก็พลอยรักทุกสิ่งที่เกี่ยวกับคนนั้นไปด้วย เพราะเขารักหวังเหม่ยเอ๋อจริงๆ ก็เลยใส่ใจแม้แต่ลูกสาวแท้ๆ ของหวังเหม่ยเอ๋อเป็นพิเศษ

เซี่ยหรานกับหม่าซิ่วเหมยกำลังจะขึ้นชั้นบน ก็เหลือบเห็นเงาร่างคุ้นตาสองคนเดินลงมาจากหัวมุมบันได

ในใจเธอด่าไปคำหนึ่งว่าไม่ยอมเลิกรา แม้แต่หางตายังไม่อยากชายมองไปด้วยซ้ำ

หลินจื่อซ่านเอามือล้วงกระเป๋าข้างหนึ่ง เดินลงบันไดมาอย่างไม่รีบร้อน กู่ซินหยวนเดินตามหลังเขาอย่างติดแจร ราวกับภรรยาน้อยที่คอยตามสามี

ทั้งสองเดินหน้าแล้วหลังมาหยุดตรงหน้าเธอ

หลินจื่อซ่านเอ่ยเสียงเรียบ “คุยกันหน่อยไหม”

หม่าซิ่วเหมยมองพวกเขาอย่างประหลาดใจ

ผู้ชายตรงหน้าสวมสูทไหล่กว้างที่ดูทันสมัย หน้าตาก็โดดเด่นมาก เพียงแต่สายตาที่มองเซี่ยหรานนั้นแฝงความซับซ้อนประหลาดอยู่จางๆ

หม่าซิ่วเหมยรู้สึกตามสัญชาตญาณว่าตัวเองควรถอยออกไป แต่เซี่ยหรานกลับคว้าเธอไว้

เธอไม่อยากคุยกับคนสองคนนี้ตามลำพังเลยจริงๆ ไม่รู้จะมีอะไรให้คุย เรื่องครั้งก่อนก็พูดกันชัดเจนไปนานแล้วไม่ใช่หรือ

“ถ้าคุณคิดว่าใช้เงินซื้อหนังสือตอบรับเข้าเรียนได้ ก็ช่วยไปถามซื้อจากคนอื่นเถอะ อย่ามาจ้องแต่ฉัน คนจนผู้น่าสงสารคนนี้ ได้ไหม”

หลินจื่อซ่านขมวดคิ้ว “ไม่ใช่เรื่องหนังสือตอบรับเข้าเรียน”

พวกเขาไม่ได้โง่เสียหน่อย ในเมื่ออีกฝ่ายมารายงานตัวที่มหาวิทยาลัยเมืองหลวงแล้ว จะให้เธอสละสิทธิ์ได้ยังไง มันไม่สมจริงเลย

เขามองเซี่ยหราน พลันรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก ผู้หญิงคนนี้จะอ่อนโยนและรู้ความเหมือนกู่ซินหยวนบ้างไม่ได้หรือ ทุกอย่างต้องปะทะแข็งกร้าวกับคนอื่นไปหมด?

หลินจื่อซ่านยกมือบีบหว่างคิ้วโดยไม่รู้ตัว “คุยเรื่องพ่อของกู่ เงื่อนไขให้เธอเป็นคนตั้ง อยากได้อะไร”

เงิน นาฬิกาหรู? รถหรู บ้านหลังใหญ่ เขาให้ได้ทั้งนั้น

“เซี่ยหราน” จู่ๆ กู่ซินหยวนก็พุ่งออกมาคุกเข่าลงต่อหน้าเซี่ยหรานกลางที่สาธารณะ น้ำตานองหน้า “ฉันสำนึกผิดอย่างลึกซึ้งแล้ว”

“ฉันไม่ควรเพ้อฝันอยากมาแทนที่เธอ ฉันรู้ว่าตัวเองเทียบเธอไม่ได้เลย เธอช่วยยกโทษให้ความไม่รู้เดียงสาของฉันได้ไหม”

เซี่ยหรานกรอกตา “ไม่ได้ ครั้งก่อนฉันก็บอกเธอไปแล้ว”

“ตอนนี้ฉันไม่ขออะไรอื่นแล้ว ขอแค่เธอปล่อยพ่อฉันไป ออกหนังสือยินยอมให้อภัยให้พ่อฉันได้ไหม”

เซี่ยหรานยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “เธอคิดว่าหนังสือยินยอมให้อภัยจากฉันสำคัญมากหรือไง”

“จะได้หรือไม่ได้ก็ต้องลองดูก่อนสิ”

เซี่ยหรานจ้องกู่ซินหยวนที่ร้องไห้จนน้ำตาไหลอาบหน้า รู้สึกแค่ว่าอีกฝ่ายทั้งน่าขันทั้งน่าหัวเราะ

สมองมีปัญหาหรือเปล่า?

ตอนนี้พ่อของเธอใช้อำนาจหน้าที่เอื้อประโยชน์โดยมิชอบ ละเมิดสิทธิของผู้เข้าสอบอย่างร้ายแรง ถูกจับได้คาหนังคาเขา หลักฐานชัดเจนครบถ้วน โทษที่ได้รับคงไม่เบาแน่ อีกทั้งแทบเป็นไปไม่ได้ที่จะลดโทษเพียงเพราะการให้อภัยส่วนบุคคล

สีหน้าของหลินจื่อซ่านดูไม่น่ามองอย่างมาก

การคุกเข่าครั้งนี้ของกู่ซินหยวนทำให้เขารู้สึกเสียหน้าสุดๆ

ตอนนี้ในโถงมีนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเมืองหลวงอยู่ไม่น้อย ต่างมองมาทางพวกเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น ในใจหลินจื่อซ่านรู้สึกเหมือนคนทั้งโลกกำลังหัวเราะเยาะพวกเขา

ยิ่งไปกว่านั้น หลายครั้งติดกันแล้วที่เขาได้ลิ้มรสความรู้สึกที่เรียกว่าความพ่ายแพ้จากผู้หญิงอย่างเซี่ยหราน จึงเกิดความโมโหขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล

คุณชายจากตระกูลใหญ่แบบเขาไม่ค่อยได้สัมผัสความพ่ายแพ้นัก เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกว่าเงินเองก็ดูจะไม่ใช่สิ่งสารพัดนึกขนาดนั้น

อย่างน้อยแรงล่อใจจากเงินก็ใช้ไม่ได้ผลกับสาวบ้านนอกตรงหน้าคนนี้เลย

หลินจื่อซ่านรู้ว่าการพบกันครั้งนี้ล้มเหลวโดยสิ้นเชิง ไม่มีความจำเป็นจะต้องคุยต่ออีกแล้ว

เขากระชากกู่ซินหยวนที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นขึ้นมาจากพื้น แล้วจ้องเซี่ยหราน พลางเอ่ยเสียงเรียบ “อย่าคิดว่าเรียนมหาวิทยาลัยแล้วจะได้ดี สังคมจริงซับซ้อนกว่าที่เธอคิดมาก”

“อืม แล้วไงต่อ”

หลินจื่อซ่านสูดหายใจลึก เขามีความรู้สึกราวกับต่อยลงไปบนกองสำลี ออกแรงเท่าไรก็ไม่เกิดผล

“ยังไม่ทันได้ออกไปใช้ชีวิตในสังคม ก็ไปล่วงเกินคนที่เธอไม่ควรล่วงเกินเข้าแล้ว มันไม่เป็นผลดีกับเธอหรอก”

“งั้นที่พวกคุณตั้งใจไว้แต่แรก ก็คือจะใช้อำนาจมาบีบฉันต่อหน้าพวกเพื่อนนักศึกษาของฉันสินะ”

สายตาของหลินจื่อซ่านเย็นยะเยือกจนแทบหายใจไม่ออก “สักวันเธอจะต้องเสียใจ”

เสียใจกับความหยิ่งผยองและเสียมารยาทที่มีต่อคนอื่นในวันนี้

เซี่ยหรานส่งเสียงหึเบาๆ สายตาที่มองพวกเขาเย็นชาไร้ขอบเขต “ประธานหลิน อย่าพูดให้เต็มปากเกินไปเลย ใครจะเสียใจ ยังบอกไม่ได้หรอก”

หลินจื่อซ่านมองเธอลึกๆ แวบหนึ่ง ก่อนดึงกู่ซินหยวนหันหลังเดินจากไป