บทที่ 76 ลำบากแสนสาหัส

หม่า ซิ่วเหมยกังวลใจอย่างหนัก “คนนั้นดูท่าทางไม่ธรรมดาเลยนะ จะหาทางเล่นงานเธอหรือเปล่า เซี่ยหราน เรื่องนี้เธอควรรายงานอาจารย์ที่ปรึกษาไหม”

เซี่ยหรานยิ้มปลอบ “ไม่เป็นไรครับ ต่อจากนี้ทั้งเรียนทั้งใช้ชีวิต พวกเราก็อยู่ในมหาวิทยาลัยเป็นหลัก คนนอกแบบนั้นไม่มีผลอะไรกับพวกเราเลย อย่าให้คนไม่เกี่ยวข้องมาทำให้อารมณ์เสียเลยครับ”

หม่า ซิ่วเหมยคิดดูแล้วก็จริง จึงเดินตามเซี่ยหรานขึ้นตึก บังเอิญเจอเหยียนลี่ถือกระติกน้ำร้อนเดินออกมาพอดี ท่าทางคงจะลงไปตักน้ำร้อนข้างล่าง

พอหม่า ซิ่วเหมยเห็นใบหน้าขึงขังไม่ยิ้มไม่แย้มของเหยียนลี่ ก็เหมือนหนูเจอแมว รีบทักเซี่ยหรานคำหนึ่งแล้วเผ่นทันที

เหยียนลี่มองเธอแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร เดินผ่านข้างเซี่ยหรานไปตรงๆ

เซี่ยหรานเองก็ไม่ใช่คนชอบหาเรื่องคุยส่งเดช เธอผลักประตูเข้าห้อง เดิมทีสองนักศึกษาหญิงที่กำลังคุยกันอย่างสนุกสนานก็หยุดเสียงลงฉับพลัน

เซี่ยหรานไม่ได้อ่อนไหวง่ายถึงขั้นจะคิดว่าคนอื่นคุยกันไม่ชวนเธอ แล้วพอเห็นเธอเข้ามาก็เงียบลงเป็นเรื่องน่าอึดอัดอะไร

คนเราจะเข้ากันได้หรือไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ คุยกันถูกคอก็คุย คุยกันไม่ถูกก็ต่างคนต่างเงียบ จะเป็นอะไรไป

เธอไม่ใช่เงินหยวนสักหน่อย จะได้เป็นที่รักของทุกคนไปหมด

ผู้หญิงสองคนนี้น่าจะเป็นคนบ้านเดียวกัน กำลังคุยกันด้วยภาษาถิ่น ฟังจากสำเนียงน่าจะมาจากมณฑลเฉียน

เมื่อก่อนตอนเซี่ยหรานตระเวนไปทั่วเหนือใต้ก็เคยเจอคนจากมณฑลเฉียนอยู่หลายคน ภาษาถิ่นบ้านนั้นน่ะ เธอฟังไม่ออกสักคำจริงๆ

เธอจัดการล้างหน้าแปรงฟันเองเสร็จ แล้วทาน้ำมันหอยกาบลงบนมือ

มือนี้ของเธอนับตั้งแต่กลับมาก็เอาใจใส่ดูแลมาตลอด ผ่านไปเดือนกว่าๆ ผลก็ถือว่าใช้ได้ไม่น้อย

เมื่อก่อนคอยทำงานหนักให้บ้านสกุลเซี่ยทุกวัน มือหยาบกร้านเสียจนดูไม่ได้ ตอนนี้ไม่แห้งแตกแล้ว ผิวก็นุ่มละเอียดขึ้นมาก

เธอเอาน้ำมันหอยกาบมาทาแทนครีมทามือ ทีหนึ่งก็ป้ายเสียก้อนใหญ่ เด็กผู้หญิงสองคนข้างๆ มองเธอพลางกระซิบคุยกันเป็นภาษาถิ่น

เซี่ยหรานขี้เกียจสนใจ ที่จริงพอเคยชินกับการอาบน้ำทุกวันแล้ว จู่ๆ ต้องกลับมาอยู่ในยุคที่ลำบากแบบนี้ เธอก็ยังไม่ค่อยชินอยู่บ้าง

แต่ก็ช่วยไม่ได้ ช่วงนี้ยังไม่มีโรงอาบน้ำเอกชน แม้แต่โรงอาบน้ำของที่พักรับรองก็ไม่ได้เปิดทุกวัน

อากาศอุ่นอบอ้าวแบบนี้ เซี่ยหรานอยากอาบน้ำมาก เสียดายที่ไม่มีเงื่อนไขเอื้ออำนวย โชคดีที่หน้าร้อนนี้ก็ใกล้จะผ่านไปแล้ว

เหยียนลี่ถือกระติกน้ำร้อนกลับมา กวาดตามองเซี่ยหรานที่เอนตัวนอนอยู่บนเตียง แล้วก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง

เธอรู้สึกว่านักศึกษาหญิงคนนี้แปลกมาก ทุกวันดูมีเรี่ยวแรงดีเป็นพิเศษ คนอื่นอ่านหนังสือกัน เธอกลับออกไปเดินเพ่นพ่านข้างนอก แถมไปทีหนึ่งก็นานครึ่งค่อนวัน บางทียังไม่กลับมากินข้าวเที่ยงที่โรงอาหารด้วย

ตอนกลางคืนแค่สองทุ่มกว่าๆ ก็เข้านอนแล้ว ต่อให้คนอื่นคุยกันยังไงก็ไม่รบกวนเธอเลย

ถ้าเซี่ยหรานรู้ว่าข้างในใจเหยียนลี่คิดแบบนี้ คงต้องร้องโวยวายว่าโดนใส่ร้ายแน่ๆ

ใช่ว่าเธออยากนอนเสียที่ไหน พอกลับเข้าห้องมาก็เห็นสามคนถือหนังสืออ่านกันอย่างขยันขันแข็ง

ก็ไม่มีใครสนใจเธอ แล้วจะให้เธอไปนั่งเล่นอยู่ข้างๆ พวกเธอเองหรือไง

ที่เธอนอนเงียบๆ ก็เพราะไม่อยากรบกวนพวกเธออ่านหนังสือต่างหาก

เซี่ยหรานหลับง่าย แถมท่านอนก็ดี หลับไปแล้วแทบไม่พลิกตัวมั่วซั่ว เหยียนลี่นอนเบียดเตียงเดียวกับเธอมาสองวัน โดยรวมก็รู้สึกว่าอยู่ด้วยกันได้ไม่เลว

เพียงแต่เธอรู้สึกว่าเด็กผู้หญิงคนนี้ค่อนข้างเฉื่อยชา อยากจะเตือนสักหน่อย แต่ก็ยังไม่สนิทกับอีกฝ่าย จะเปิดปากสั่งสอนตรงๆ ก็ไม่ค่อยเหมาะ

ครั้งก่อนก็บอกเธอไปแล้วว่า รุ่นพี่เซี่ยงขอให้ทุกคนอย่าออกไปเพ่นพ่านทั่ว แต่เด็กคนนี้ก็ไม่ฟัง ยังทำตามใจตัวเอง วิ่งออกไปข้างนอกทุกวัน ไม่รู้จริงๆ ว่าข้างนอกมีอะไรดึงดูดเธอนัก

เซี่ยหรานนอนเต็มอิ่มทั้งคืน เช้าวันรุ่งขึ้นก็ดูสดชื่นเต็มเปี่ยม กินข้าวเที่ยงเสร็จก็ไปจัดการขั้นตอนรายงานตัวอย่างเป็นทางการที่มหาวิทยาลัยได้แล้ว

ผู้คนกลุ่มหนึ่งต่อแถวกันอย่างคึกคักแต่เป็นระเบียบ กว่าจะถึงคิวเซี่ยหรานก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว

เธอกรอกข้อมูลของตัวเองเสร็จ ก็ยื่นหนังสือแจ้งรับเข้า ทะเบียนบ้านชั่วคราว เอกสารโอนสิทธิ์เสบียงอาหารและอื่นๆ ให้เจ้าหน้าที่ตรวจพร้อมกัน เมื่อตรวจผ่านแล้วก็ไปต่อแถวข้างๆ เพื่อรับของใช้ส่วนตัวของตนเองได้

เซี่ยหรานทำตามคนอื่น ต่อแถวรับคูปองอาหาร นอกจากนั้นยังมีกุญแจ กะละมัง กระติกน้ำร้อน ม้านั่งเตี้ย และของอื่นๆ

เธอกอดของพะรุงพะรัง มือยังหิ้วม้านั่งไม้ไว้อีกตัว คนทั้งคนชะงักไปนิด

ชาติก่อนเธอไม่เคยเรียนมหาวิทยาลัยเลย ไม่รู้จริงๆ ว่าม้านั่งตัวนี้เอาไว้ทำอะไร

ภายหลังถึงได้รู้ว่า สภาพหอพักยุคนี้เรียบง่ายมาก บางห้องมีโต๊ะยาว บางห้องถึงขั้นไม่มีทั้งโต๊ะทั้งเก้าอี้อะไรเลย

ม้านั่งตัวนี้จึงแจกให้ใช้ส่วนตัว จะไปอ่านหนังสือที่ไหนก็ต้องหอบม้านั่งไปด้วย โรงอาหารส่วนใหญ่ก็ไม่มีที่นั่ง อยากนั่งก็ต้องพกไปเอง

ยิ่งไปกว่านั้น บนม้านั่งไม้ยังมีหมายเลขกำกับไว้ด้วย วันเรียนจบต้องเอามาคืน เพราะนี่เป็นทรัพย์สินถาวรของมหาวิทยาลัย...

ตอนที่เซี่ยหรานรู้เรื่องนี้ เธอทั้งขำทั้งจนคำพูดอยู่หลายส่วน

คงเพราะเคยอยู่ดีกินดีมานาน พอมาเจอสภาพแวดล้อมลำบากแบบนี้เข้า ชั่วคราวจึงยังปรับตัวไม่ทันจริงๆ

กว่าที่เธอจะสะพายถุงสัมภาระ กอดของกองใหญ่ หิ้วม้านั่ง แล้วคลำทางมาถึงหอพักตึกสิบเก้าได้ ก็เกือบบ่ายสามแล้ว

หอพักยุคนี้ส่วนใหญ่เป็นตึกทางเดินยาว มีทางเดินยาวเหยียด ห้องแต่ละห้องเรียงติดกันเหมือนห้องเรียน

ในตึกหอพักมีนักศึกษาใหม่เข้าออกกันมากมาย เซี่ยหรานเกือบชนเข้ากับนักศึกษาใหม่คนหนึ่งที่พุ่งออกมาจากห้อง

อีกฝ่ายไปชนกะละมังเคลือบที่ห้อยอยู่บนถุงสัมภาระของเธอ จนเกือบทำกะละมังตก

เด็กผู้หญิงคนนั้นขอโทษไม่หยุด เซี่ยหรานรีบถอยหลบไปด้านข้าง

มีคนตะโกนเรียกจากด้านหลัง “ซูม่าน เธอรีบอะไร รอฉันไปด้วยสิ”

หัวเซี่ยหรานอื้อไปหมด ผู้หญิงแค่สามคนก็รวมกันเป็นละครได้แล้ว นับประสาอะไรกับที่นี่ซึ่งมีคนเยอะขนาดนี้

เธอรู้สึกว่าทุกหนแห่งวุ่นวายอลหม่านไปหมด รีบกอดของเดินขึ้นชั้นบนอย่างไว

ห้องพักของเซี่ยหรานอยู่ชั้นสาม เธอไล่หาทีละห้อง ไม่นานก็เจอประตูห้อง 303

ประตูห้องเปิดอ้าอยู่ ข้างในมีเด็กผู้หญิงหลายคนกำลังคุยเจื้อยแจ้วกันอยู่แล้ว

พอเห็นเซี่ยหรานหอบของเต็มสองมือเดินเข้ามา เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ตรงประตูก็รีบเดินเข้ามาช่วย พร้อมรอยยิ้มเป็นมิตรบนใบหน้า

“เพื่อนนักศึกษา ยินดีต้อนรับนะ เธอเป็นคนที่สี่ที่มาถึง ฉันชื่อสวีลี่หัว แล้วเธอชื่ออะไร”

“เซี่ยหราน” เธอเงยหน้าสบตากับเพื่อนนักศึกษาชื่อสวีลี่หัว แล้วยิ้มขอบคุณ

สวีลี่หัวสวมชุดเดรสลายดอกทันสมัยหนึ่งตัว ใส่รองเท้าแตะพลาสติก มัดหางม้าสูง หน้าม้าติดกิ๊บ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นสาวเมืองที่แต่งตัวเก่ง

“สวัสดี เซี่ยหราน” สวีลี่หัวทักอย่างกระตือรือร้น

พอเซี่ยหรานเงยหน้าขึ้น ก็เห็นใบหน้าเคร่งขรึมจริงจังของเหยียนลี่เข้าเต็มตา ชั่วขณะหนึ่งก็ได้แต่... มองหน้ากันเงียบๆ

บังเอิญเกินไปแล้ว เธอกับเหยียนลี่ถูกจัดให้อยู่ห้องเดียวกัน

“เซี่ยหราน เธอได้เตียงบนหรือเตียงล่าง”

“น่าจะเตียงล่างฝั่งซ้ายติดหน้าต่างครับ”

“อ้อๆ” สวีลี่หัวหันไปมองเหยียนลี่ ฝ่ายนั้นเม้มปาก ดูลังเลอยู่บ้าง แต่ก็ยังไม่พูด

เซี่ยหรานกับเหยียนลี่อย่างน้อยก็นอนร่วมห้องชั่วคราวมาสองคืนแล้ว ย่อมดูออกว่าเพื่อนคนนี้เหมือนมีอะไรอยากพูดแต่ไม่กล้าพูด

“มี...ปัญหาอะไรหรือเปล่า” เซี่ยหรานเป็นฝ่ายเปิดปากก่อน ถ้าเพื่อนนักศึกษามีปัญหาเล็กๆ น้อยๆ อะไร ช่วยได้ก็ช่วยไปก็ไม่เป็นไร

“อ้อ คือแบบนี้” สวีลี่หัวเป็นคนกระตือรือร้นมาก พูดไม่กี่ประโยคก็อธิบายเรื่องทั้งหมดได้ชัดเจน

ที่แท้เพื่อนนักศึกษาเหยียนมีอาการกลัวความสูงนิดหน่อย แต่กลับถูกจัดให้นอนเตียงบนของเซี่ยหราน ถ้าเป็นไปได้ อยากขอให้เซี่ยหรานสลับเตียงกับเหยียนลี่ได้ไหม

เซี่ยหรานไม่ได้ติดอะไรอยู่แล้ว สำหรับเธอตอนนี้ทั้งไม้ทั้งมือคล่องแคล่วเบาสบาย ปีนป่ายได้เร็วยิ่งกว่าลิงเสียอีก...

อีกอย่างลึกๆ แล้วเธอรู้สึกว่าเตียงบนดีกว่าเตียงล่าง

เตียงล่างมักมีคนนั่งกันไปมา ถึงแม้เซี่ยหรานจะไม่ได้เป็นคนรักความสะอาดมากอะไรนัก...

เอาเข้าจริง ก็มีนิดหน่อยนั่นแหละ!