บทที่ 77 เพื่อนร่วมห้อง

"ได้สิ ฉันไม่ถืออยู่แล้ว! งั้นเธอนอนเตียงล่างนะ" เซี่ยหรานตอบตกลงอย่างใจกว้าง ไม่มีอาการลังเลแม้แต่น้อย

แบบนี้กลับทำให้เหยียนลี่รู้สึกเกรงใจขึ้นมานิดหน่อย

เธอกับเซี่ยหรานอยู่หอพักชั่วคราวด้วยกันมาหลายวัน โดยพื้นฐานแล้วก็แทบไม่ได้คุยกับอีกฝ่ายเลย

ถ้าเป็นคนอื่น คงรู้สึกว่าเธอหยิ่งและเข้าถึงยาก เวลานี้ก็คงไม่ช่วยแน่

คาดไม่ถึงเลยว่าเพื่อนเซี่ยหรานจะไม่ถือสาความเย็นชาห่างเหินของเธอแม้แต่นิดเดียว ในใจของเหยียนลี่จึงเกิดความรู้สึกดีๆ ต่อเซี่ยหรานขึ้นจางๆ

"ขอบใจนะ" แม้แต่ตอนกล่าวขอบคุณ เหยียนลี่ก็ยังจริงจังเคร่งครัด สีหน้าบนใบหน้ายังคงเคร่งขรึมเหมือนเดิม

เจอกับเพื่อนเหยียนแบบนี้ เซี่ยหรานก็ไม่กล้าทำทะเล้นเหมือนกัน... ได้แต่พยักหน้าให้อีกฝ่ายอย่างเป็นทางการ แล้วรีบเก็บข้าวของของตัวเองอย่างคล่องแคล่ว

ห้องมีพื้นที่แค่สิบกว่าตารางเมตร ริมผนังมีเตียงสองชั้นตั้งอยู่สองชุด ความกว้างของเตียงแต่ละเตียงคงไม่ถึงหนึ่งเมตรด้วยซ้ำ

ยังมีเตียงสองชั้นอีกชุดอยู่ใกล้ประตู ตรงข้ามกับชั้นวางกะละมังและผ้าเช็ดตัวสองอัน

ห้องหนึ่งมีเตียงทั้งหมดหกที่ ตรงกลางวางโต๊ะยาวสำหรับอ่านหนังสือไว้หนึ่งตัว ส่วนเก้าอี้ที่ไปรับมาด้วยตัวเอง ตอนนี้ก็มีที่ให้ใช้งานพอดี!

สภาพความเป็นอยู่ค่อนข้างลำบากทีเดียว แต่ก็ขวางความมุ่งมั่นในการเรียนของเหล่านักศึกษาไม่ได้!

เทียบกับตอนนี้แล้ว มหาวิทยาลัยในอนาคตนั้นแทบจะเหมือนสวรรค์ มีทั้งตู้เสื้อผ้า โต๊ะคอมพิวเตอร์ และเตียงในชุดเดียวกัน ห้องน้ำแยกในตัว แถมยังมีระเบียงอีกต่างหาก เรื่องแบบนั้นในตอนนี้ใครจะไปนึกออก?

คนยุคนี้จะไปคิดได้อย่างไรว่าอีกหลายสิบปีข้างหน้า เงื่อนไขความเป็นอยู่จะดีได้ถึงขนาดนั้น

ตอนนี้พวกเซี่ยหรานจะล้างหน้าแปรงฟันหรือซักผ้า ก็ต้องไปที่ห้องน้ำรวม จะเข้าห้องน้ำก็ต้องไปใช้ห้องน้ำรวมประจำชั้นเหมือนกัน

โรงอาบน้ำเปิดสัปดาห์ละสองสามครั้ง เซี่ยหรานเดาเอาว่าถ้าจะอาบน้ำคงต้องต่อแถว

ห้องมีแค่นี้ ตู้เสื้อผ้าน่ะไม่มีทางมีอยู่แล้ว ของใช้ส่วนตัวคงต้องหาที่เก็บกันเอาเอง

เซี่ยหรานมองหาที่เก็บของอยู่รอบหนึ่ง เหยียนลี่ก็เตือนเธอว่า "ของเราสองคนวางตรงนั้นก็ได้"

เธอชี้ไปที่หีบไม้ใต้เตียงตรงหน้าต่าง "ถ้ามีของมีค่า ก็เก็บไว้ในหีบได้ หนึ่งหีบใช้กันสองคน ฉันวางฝั่งซ้าย เธอวางฝั่งขวา"

เซี่ยหรานพยักหน้า จริงๆ แล้วเธอก็ไม่ได้มีของอะไรให้เก็บนัก มีแค่เสื้อผ้าอะไรทำนองนั้น

ปิดฝาหีบเรียบร้อยแล้ว เซี่ยหรานก็วางของใช้สำหรับล้างหน้าแปรงฟันไว้บนหีบ จากนั้นหันไปถามเหยียนลี่ว่า "วางตรงนี้ไม่เกะกะใช่ไหม?"

"แถวนั้นไม่มีใครเดินไปหรอก วางตรงนั้นแหละ" เหยียนลี่พยักหน้า "หีบนั่นเป็นของที่เราสองคนใช้ร่วมกัน เดี๋ยวฉันก็จะเอาแก้วบ้วนปากไปวางไว้ตรงนั้นเหมือนกัน"

สวีลี่หัวเราะ "จริงๆ แล้วพวกเราโชคดีมากนะ หอพักตึกสิบเก้าของเรากว้างกว่าตึกอื่นหน่อยหนึ่ง! ได้ยินมาว่าหอของรุ่นพี่บางแห่งยังเป็นห้องแปดคนเลย โต๊ะก็มีแค่โต๊ะสี่เหลี่ยมเล็กๆ ตัวเดียว นักศึกษาก็เลยทำได้แค่อ่านหนังสือบนเตียงตัวเอง"

ในแววตาของเหยียนลี่ก็มีรอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้น ดูเหมือนเธอเองก็รู้สึกว่าโชคดีจริงๆ

จู่ๆ เซี่ยหรานก็หันไปมองเพื่อนผู้หญิงอีกคนในห้องอย่างแปลกใจ

ตั้งแต่เธอเข้าห้องมา คุยกับสวีลี่และเหยียนลี่ เด็กสาวคนนั้นก็ไม่เคยพูดอะไรเลย

แต่เซี่ยหรานรู้สึกได้ว่าสายตาของอีกฝ่ายจับจ้องวนเวียนอยู่ที่ตัวเองตลอด

ทว่าทุกครั้งที่เธอหันกลับไป อีกฝ่ายก็จะรีบช้อนสายตาคืนอย่างรวดเร็ว ทำเหมือนไม่มีอะไรแล้วมองไปทางอื่นแทน

"ฉันออกไปข้างนอกหน่อยนะ" จู่ๆ เซี่ยหรานก็พูดกับคนในห้อง

สวีลี่ชะงัก "หา? จะไปไหนเหรอ?"

เซี่ยหรานหัวเราะคิก "ฉันจะออกไปเดินเล่น เดี๋ยวค่อยกลับมา"

"เอ๊ะ เพื่อนเซี่ย เธอไม่กลับมากินข้าวเย็นกับพวกเราหรือ?"

"อาจจะไม่ทัน" เซี่ยหรานเกาหัว "พรุ่งนี้แล้วกัน ยังไงวันนี้คนก็ยังมาไม่ครบ พรุ่งนี้ฉันเลี้ยงพวกเธอเอง"

พูดจบเซี่ยหรานก็ออกไปอย่างกระตือรือร้น ก่อนออกประตูยังได้ยินเด็กสาวที่ไม่เคยปริปากพูดพึมพำขึ้นมาว่า "ก็มีคูปองอาหารไปกินที่โรงอาหารกันอยู่แล้ว จะให้เธอเลี้ยงทำไม"

เหยียนลี่เริ่มคุ้นกับพฤติกรรมที่เซี่ยหรานชอบออกไปเดินนั่นเดินนี่เป็นระยะแล้ว จึงไม่รู้สึกว่าแปลกอะไรนัก

ขนาดอยู่แถวโรงแรมรับรองที่ซอกซอยแคบๆ แบบนั้น เซี่ยหรานยังเดินเที่ยวไปทั่วได้ตั้งสองวันติด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ที่เพิ่งเข้ามาอยู่ในมหาวิทยาลัยใหญ่ขนาดนี้อย่างสดใหม่

เหยียนลี่เดาไม่ผิด ตอนนี้เซี่ยหรานกำลังตื่นเต้นมากจริงๆ

บรรยากาศที่ชาติที่แล้วเธอไม่เคยได้สัมผัส วันนี้ได้มาอยู่ท่ามกลางมันด้วยตัวเอง ก็ปลุกความใฝ่ฝันอันลึกซึ้งในใจเธอขึ้นมาทันที

เฝ้าใฝ่ฝันมาสองชาติแล้ว วันนี้ในที่สุดเธอก็ได้เหยียบลงบนพื้นกระเบื้องของมหาวิทยาลัยด้วยเท้าของตัวเองจริงๆ

แสงแดดอาบลงบนร่าง ทุกย่างก้าวที่เซี่ยหรานเดินออกไป ราวกับกำลังเหยียบดับช่วงเวลาอันขมขื่นในอดีต และก้าวไปสู่ถนนสายกว้างใหญ่

เสียงระฆังจากหอระฆังดังลอยมาแต่ไกล ยาวนานและหนักแน่น

เซี่ยหรานเดินไปข้างหน้าช้าๆ ตามถนนร่มไม้ที่คดเคี้ยว ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

พอเดินมาถึงแถวร้านสหกรณ์ของมหาวิทยาลัย เห็นนักศึกษาใหม่จำนวนมากต่อแถวยาวซื้อของอยู่ เธอจึงล้มเลิกความคิดนั้นไป

ตรงประตูใหญ่ยังมีการลงทะเบียนนักศึกษาใหม่ คนเข้าออกไม่น้อย เซี่ยหรานเลยออกจากมหาวิทยาลัยไปเสียเลย ตั้งใจว่าจะไปเดินซื้อของแบบพอเป็นพิธีที่ถนนด้านหลัง

ที่จริงแล้วเธออยากหาที่ลับตาคน เพื่อเอาเครื่องนอนกับผ้าปูที่นอนออกมาจากกระเป๋าระบบ

ทางตะวันตกของมหาวิทยาลัยมีพื้นที่เพาะปลูกผืนหนึ่ง ถัดไปด้านหลังยังมีที่รกร้างที่ยังไม่ถูกพัฒนาอยู่อีกแถบหนึ่ง ไปหยิบของตรงนั้นได้

ตอนที่เซี่ยหรานมากับอธิการบดีและครูประจำชั้นครั้งก่อน เธอเดินสำรวจแถวนี้ไปแล้วรอบหนึ่ง ตรงไหนมีร้านอาหารเล็กๆ ตรงไหนมีร้านขายของชำ เธอรู้หมด

ถนนด้านหลังเริ่มเป็นย่านคึกคักในระดับหนึ่งแล้ว คนตั้งแผงทำการค้าเล็กๆ มีไม่น้อย ตั้งแต่ของเล็กอย่างเข็มกับด้าย ไปจนถึงของใหญ่อย่างหีบไม้ โต๊ะไม้ ม้านั่งไม้ เรียกว่ามีขายทุกอย่าง

แถวนั้นยังมีแผงขายหนังสือมือสองอยู่ไม่น้อย แปดในสิบคงเล็งกลุ่มนักศึกษาโดยตรง

ใกล้มหาวิทยาลัยจิงซื่อยังมีสถาบันคอมพิวเตอร์กับวิทยาลัยอื่นๆ อีก หลายคนออกมาเดินเล่นก็มักจะแวะมาที่ถนนด้านหลังนี้ พอเห็นหนังสือมือสองดีๆ ก็มีคนยอมควักเงินซื้อกันมากมาย

นักศึกษาในยุคนี้ยอมกินหมั่นโถวน้อยลงอีกสองลูก ยังอยากซื้อหนังสือเพิ่มอีกหนึ่งเล่ม ความกระหายใคร่รู้เป็นสิ่งที่ขวางกันไม่อยู่จริงๆ

เซี่ยหรานถูกใจแตงโมลูกใหญ่ลูกหนึ่ง แต่เพราะมันหนักเกินไป เธอเลยไม่ค่อยอยากถือ ลังเลอยู่นานครึ่งวันสุดท้ายก็ไม่ได้ซื้อ

เซี่ยหรานเดินถนนด้านหลังอยู่รอบหนึ่ง แล้วไปกินเกี๊ยวน้ำหนึ่งชามที่ร้านเดิมที่เคยมากินครั้งก่อน สุดท้ายซื้อแค่ปลอกแขนผ้าฝ้ายมาสองคู่แล้วก็กลับ

เห็นฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆ เซี่ยหรานก็รีบหาที่ไม่มีคน แล้วหยิบเครื่องนอน ผ้าห่มสำลี และของอื่นๆ ออกมาอย่างรวดเร็ว

ตอนออกมาเธอถือถุงไนลอนเปล่ามาด้วย เวลานี้ก็ยัดทั้งผ้าห่มและหมอนใส่ลงไปจนเต็ม จากนั้นหิ้วถุงพองโตกลับไป

เมื่อความมืดยามค่ำค่อยๆ แผ่ขยาย เซี่ยหรานก็ยิ่งเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเห็นแสงไฟสีเหลืองนวลในมหาวิทยาลัย ใจถึงค่อยสงบลงเล็กน้อย

พอกลับถึงหอพักก็ไม่เห็นใครเลย คงเป็นเพราะเพื่อนร่วมห้องไปกินข้าวเย็นกันแล้วยังไม่กลับมา

เซี่ยหรานรีบปีนขึ้นไปบนเตียงของตัวเองอย่างรวดเร็ว แล้วจัดปูผ้าห่มสำลี ผ้าปูที่นอน วางฟูกกับหมอนไว้ให้เรียบร้อย มุมเล็กๆ ที่อบอุ่นของเธอก็เป็นรูปเป็นร่างเสร็จสมบูรณ์

พอจัดทุกอย่างเสร็จ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของนักศึกษาที่ทยอยกลับห้องมาตามทางเดิน

สวีลี่ผลักประตูห้องเข้ามา "อ๊ะ เพื่อนเซี่ยกลับมาแล้ว"

"อ้อ เธอไปซื้อผ้าห่มกับหมอนจากร้านขายของชำมาสินะ?" สวีลี่เห็นว่าเธอปูเตียงเรียบร้อยแล้ว ก็เข้าใจขึ้นมาทันที

เซี่ยหรานปีนลงมาตามโครงเหล็ก แล้วยิ้มให้สวีลี่กับเหยียนลี่ "พวกเธอกินเสร็จแล้วเหรอ?"

"โธ่ ฉันจะบอกอะไรให้นะเพื่อนเซี่ย พรุ่งนี้พวกเราต้องไปกันให้เช้าหน่อย ถ้าไปช้าต้องต่อแถวยาวมากเลย"

ตอนนั้นเอง เด็กสาวคนหนึ่งที่ตัวดำผอมแห้งเบียดตัวเข้ามาจากด้านหลังของเหยียนลี่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น มองเซี่ยหรานพลางพูดว่า "เซี่ย... เซี่ยหราน"

"เพื่อนไฉเสีย เธอก็อยู่ห้องเดียวกับพวกเราด้วยเหรอ?"

"อะ... อื้ม!" หวงไฉเสียดีใจมากที่ได้เจอเซี่ยหราน

"ยืนขวางอยู่หน้าประตูทำไม เข้ามานั่งกันสิ" สวีลี่เรียกทุกคน "ตอนนี้ห้องพวกเรามากันห้าคนแล้ว ไม่รู้ว่าคนสุดท้ายจะมาถึงเมื่อไหร่"