บทที่ 78 เธอควรขอโทษ

"เดิมทีตั้งใจจะรอให้มากันครบก่อนแล้วค่อยแนะนำตัว" สวีลี่ฮวาพูดพลางยิ้ม "ช่างเถอะ ไม่รอแล้ว พวกเราแนะนำข้อมูลของตัวเองกันก่อน จะได้อยู่ด้วยกันสะดวกในอนาคต"

"ฉันชื่อสวีลี่ฮวา เป็นคนท้องถิ่น เรียนคณะเศรษฐศาสตร์ สาขาเศรษฐศาสตร์การเมือง รออีกสักพักพอทุกคนปรับตัวได้แล้ว เอาวันอาทิตย์สักวัน ฉันจะพาทุกคนไปเดินเล่นที่อี้เหอหยวน"

คุณยายเซี่ยสายลุยตาเป็นประกาย รีบตอบรับเป็นคนแรก "ดีสิ งั้นก็ต้องขอบใจนักศึกษาสวีล่วงหน้าแล้ว"

สวีลี่ฮวาโบกมือ "ต่อไปถ้าใครมีปัญหาอะไรเรื่องการใช้ชีวิต ก็บอกฉันได้ ถ้าพอช่วยได้ ฉันจะช่วยเต็มที่"

หวงไฉเสียรีบกล่าวขอบคุณ แล้วภายใต้สายตาให้กำลังใจของเซี่ยหรานก็ค่อยๆ แนะนำตัวอย่างตะกุกตะกัก "ฉันชื่อหวงไฉเสีย มาจากหมู่บ้านเซี่ยโพโถว เขตภูเขาหลงหนาน ฉันสมัครคณะประวัติศาสตร์ ปีนี้อายุยี่สิบ อาจจะเป็นคนที่อายุมากที่สุดในพวกเธอ"

"ฉันชื่อเหยียนลี่ มาจากเมืองหยาง มณฑลชวน สมัครคณะคณิตศาสตร์" เหยียนลี่คนนี้สมชื่อของเธอจริงๆ เคร่งขรึมและหัวโบราณ แม้แต่เวลาพูดก็ประหยัดคำมาก

พอถึงตาเซี่ยหรานจะแนะนำตัว ก็มีคนหนึ่งเดินเข้ามาจากหน้าประตู

เซี่ยหรานเอียงหน้าไปมอง ก็เป็นผู้หญิงที่คอยแอบมองเธอไม่หยุดในช่วงบ่ายนั่นเอง

"อ้าว หลิงหลิงกลับมาพอดีเลย พวกเรากำลังแนะนำตัวทำความรู้จักกันอยู่ หลิงหลิง รีบมาเร็ว" สวีลี่ฮวายิ้มพลางกวักมือเรียกผู้หญิงคนนั้น

"คนนี้คือนักศึกษาหยางหลิงหลิง มาจากเมืองซี มณฑลเจียง อยู่คณะเดียวกับฉัน เอ๊ะ ฉันจำได้ว่าในหอเราน่าจะมีคนจากมณฑลเจียงสองคน"

เซี่ยหรานพยักหน้า "ฉันก็ใช่"

"อ๊ะ งั้นก็บังเอิญเกินไปแล้ว นักศึกษาเซี่ยหรานกับนักศึกษาหยางหลิงหลิงก็มาจากเมืองซีเหมือนกัน แบบนี้พวกเธอน่าจะมีเรื่องคุยกันเยอะแน่"

เซี่ยหรานยังไม่ทันได้พูดอะไร นักศึกษาหยางหลิงหลิงก็แค่นหัวเราะเบาๆ "ไม่แน่เสมอไปหรอก"

"บางคนทำตัวเด่นเกินไป ไม่เหลือทางให้คนอื่นเดิน ระหว่างพวกเราไม่มีอะไรให้คุยกันหรอก"

เซี่ยหรานฟังแล้วงงไปหมด

ที่แท้ความรู้สึกของเธอในตอนบ่ายก็ไม่ได้ผิดไปจริงๆ หยางหลิงหลิงคนนี้ที่คอยแอบมองเธออยู่ตลอด ดูเหมือนจะมีความเป็นศัตรูกับเธออย่างไม่มีเหตุผล

บรรยากาศเงียบกริบลงมาอย่างประหลาด สวีลี่ฮวาดูเก้อเขินอยู่บ้าง

เธอมองเซี่ยหรานแล้วก็หันไปมองหยางหลิงหลิง "ระหว่างพวกเธอสองคนมีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกันหรือเปล่า"

เซี่ยหรานเลิกคิ้ว เธอไม่ใช่คนที่จะยอมกล้ำกลืนความโกรธง่ายๆ ในเมื่ออีกฝ่ายหาเรื่องถึงหน้า เธอก็ถามกลับตรงๆ แน่นอน "ฉันเพิ่งเจอเพื่อนนักศึกษาหยางหลิงหลิงเป็นครั้งแรก ไม่รู้ไปล่วงเกินเธอตรงไหน ถึงได้พอเจอหน้าก็รีบปักป้ายว่าฉันเป็นพวกชอบทำตัวเด่น"

เธอทำตัวเด่นตรงไหนกัน นั่งรถไฟเข้าเมืองหลวงมาอย่างซื่อๆ แล้วก็ขึ้นรถบัสเก่าๆ ของมหาวิทยาลัยโยกไปโยกมากับคนอื่นเหมือนกัน

ตั้งแต่ก้าวขึ้นรถ เธอก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะทำตัวให้เหมือนคนวัยเดียวกัน กลมกลืนเข้าไปในรั้วมหาวิทยาลัย

เธอไม่หาเรื่อง แต่ไม่ได้แปลว่ากลัวเรื่อง

หยางหลิงหลิงแค่นเสียง แล้วถือแก้วเคลือบเดินกระแทกโน่นกระแทกนี่กลับไปที่เตียงของตัวเอง

เตียงติดประตูนี่ก็ทำให้เธออึดอัดเหมือนกัน ทำไมเซี่ยหรานกับคนอื่นถึงได้นอนฝั่งติดหน้าต่าง ส่วนเธอต้องอยู่ข้างประตูห้อง

คนเดินเข้าออกกันวุ่นวาย เสียงดังน่ารำคาญจะตาย

ที่น่าโมโหที่สุดคือ ตอนบ่ายพอเข้าหอก็พบว่าเพื่อนร่วมห้องคือเซี่ยหรานคนนั้นที่เล่าลือกัน ยิ่งทำให้เธอหงุดหงิดหนักกว่าเดิม

ช่างไม่มีอะไรราบรื่นสักอย่าง ไม่มีเรื่องไหนเป็นอย่างใจเธอเลย

หยางหลิงหลิงก้มจัดที่นอนชั้นล่างไปด้วย ส่งเสียงฮึดฮัดผ่านจมูกไปด้วย "อย่าคิดว่าได้ที่หนึ่งของมณฑลแล้วจะเก่งมาจากไหน เธอเป็นแค่สายศิลป์ ยังห่างจากที่หนึ่งสายวิทย์ของมณฑลชวนตั้ง 100,000 ลี้"

คำพูดนี้ช่างไร้ระดับจริงๆ คนในห้องพักรวมถึงเหยียนลี่ เจ้าของตำแหน่งที่หนึ่งสายวิทย์ของมณฑลชวน ต่างก็มองหยางหลิงหลิงอย่างเหลือเชื่อ

คนที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยเมืองหลวงได้ มีใครบ้างไม่ใช่เด็กเรียนหัวกะทิของแต่ละมณฑล แต่ละเมือง แต่ละอำเภอ

ถึงสายวิทย์จะมีความเข้มข้นสูงกว่า แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลให้เธอมาดูถูกคนสายศิลป์นี่นา

ยิ่งไปกว่านั้น ตัวเธอเองก็เป็นเด็กสายศิลป์เหมือนกัน และคะแนนยังห่างจากเซี่ยหรานมาก พูดแบบนี้ออกมา ไม่เท่ากับเหยียบย่ำตัวเองยิ่งกว่าเดิมหรอกหรือ

หยางหลิงหลิงคนนี้สอบเข้ามาได้ก็แปลว่าผลการเรียนต้องดีมากอยู่แล้ว แต่คำพูดของเธอกลับต่ำกว่ามาตรฐานจนทำให้คนรู้สึกว่าไอคิวของเจ้าตัวไม่น่าจะพอ...

เหยียนลี่ทำหน้าขรึมแล้วโต้กลับอย่างแห้งๆ "วิชาการจะมีอะไรสูงต่ำมีศักดิ์มีศรีต่างกันได้ยังไง นักศึกษาหยางหลิงหลิง ฉันคิดว่าเธอควรขอโทษนักศึกษาเซี่ยหราน คำพูดของเธอเกินไปแล้ว"

"อย่าไปสนใจเธอเลย" เซี่ยหรานพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "คนที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยเราได้ ส่วนใหญ่สมองก็ยังใช้การได้กันทั้งนั้น เธอคิดหรือว่าพูดยุแยงสองประโยคส่งๆ แล้วจะปักลิ่มระหว่างฉันกับเพื่อนนักศึกษาเหยียนลี่ได้ น่าขำสิ้นดี"

เธอพูดออกมาตรงๆ เสียเลย "ตอนบ่ายฉันก็ยังสงสัยอยู่เลยว่าทำไมเธอถึงแปลกขนาดนี้ แอบมองฉันอยู่ตลอดแต่ไม่พูดอะไร พอมาตอนนี้ก็จู่ๆ หาเรื่องฉันขึ้นมา"

"คิดไปคิดมา ก็มีความเป็นไปได้อยู่แบบเดียว เธอเป็นเพื่อนของกู่ซินหยวนใช่ไหม"

"กู่ซินหยวนเองก็สมองไม่ค่อยพออยู่แล้ว เห็นได้ชัดว่าเธอกับหล่อนก็พอๆ กัน" เซี่ยหรานยิ้มเหยียด "สองวันก่อนหล่อนยังมาคุกเข่าขอร้องฉันอยู่เลย ขอให้ฉันออกหนังสือให้อภัยอะไรสักอย่างให้พ่อของหล่อน"

"ตอนนั้นเธอก็น่าจะอยู่ในเหตุการณ์ด้วยใช่ไหม" เพียงแต่ตอนนั้นความสนใจทั้งหมดของเธออยู่ที่กู่ซินหยวนกับหลินจื่อซ่าน เลยไม่ได้สนใจเพื่อนร่วมห้องคนนี้

หยางหลิงหลิงหน้าแดงก่ำ "คอยยึดติดกับความผิดในอดีตของคนอื่นอยู่แบบนี้มันมีความหมายอะไร อีกอย่างตอนนี้เธอก็เข้ามหาวิทยาลัยได้อย่างราบรื่นแล้วไม่ใช่เหรอ"

แววตาของเซี่ยหรานเย็นลงทีละน้อย

พอเธอเปลี่ยนสีหน้า ไม่รู้ว่าเพราะคิดไปเองหรือเปล่า แต่สวีลี่ฮวากับคนอื่นๆ กลับรู้สึกว่าเพื่อนนักศึกษาเซี่ยหรานยิ่งดูน่าเกรงขามโดยไม่ต้องแสดงความโกรธ ทำให้คนกดดันขึ้นเป็นเท่าตัว และรัศมีความน่าเกรงขามก็พุ่งสูงขึ้นมาก

"ที่ฉันเข้ามหาวิทยาลัยได้อย่างราบรื่น ไม่ใช่เพราะเพื่อนรักของเธออย่างกู่ซินหยวนเมตตาเป็นพิเศษ และไม่ใช่เพราะพ่อของกู่ซินหยวนยอมปล่อยฉันไป"

"มันเป็นเพราะความพยายามของอาจารย์ใหญ่กับครูของโรงเรียนมัธยมหนึ่งประจำเมืองเรา เป็นเพราะทางหน่วยงานส่งคนลงไปสืบสวนอย่างจริงจังมากขึ้น และให้การยืนยันความบริสุทธิ์กับฉัน"

"ถ้าฉันไม่ยืนกรานจะตามหาความจริง และถ้าไม่มีครูบาอาจารย์คอยสนับสนุนช่วยเหลืออยู่เงียบๆ ข้างหลัง เธอคิดว่าตอนนี้ฉันจะอยู่ที่ไหน ฉันจะมีโอกาสได้เอาหนังสือตอบรับเข้าศึกษาที่เป็นของฉันกลับคืนมา แล้วเดินเข้าประตูมหาวิทยาลัยเมืองหลวงอย่างสงบได้หรือ"

ชาติก่อนเธอถูกคนหลอกใช้มาตลอดชีวิต ถ้าไม่ได้เกิดใหม่อีกครั้ง เธอจะมีโอกาสเอาทุกอย่างที่เป็นของเธอกลับคืนมาได้หรือ

เมื่อก่อนคะแนนของเธอแกว่งอยู่ราวๆ สี่ร้อยสี่สิบมาตลอด ตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัยถ้าทำได้ไม่ดีก็ใช่ว่าจะไม่มีทางต่ำกว่าเส้นคะแนนรับขั้นต่ำของมหาวิทยาลัยเมืองหลวง

ชาติที่แล้วเธอจะไปรู้ได้ยังไง ว่าความจริงตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัย เธอทำได้ดีกว่าปกติด้วยซ้ำ

"เพื่อนนักศึกษาหยางหลิงหลิง ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดพวกนี้ออกมาจากจุดยืนอะไร หรือมีจุดประสงค์อะไร แต่ในเมื่อเธอเลือกยืนข้างอาชญากร ความคิดของเธอก็อันตรายมาก และคุณธรรมของเธอก็มีปัญหาอย่างมาก"

หยางหลิงหลิงร้อนรนขึ้นมา "เธอพูดเหลวไหล หยวนหยวนคุกเข่าขอโทษเธอแล้วนะ เธอ..."

"หึ" เซี่ยหรานแค่นเสียงอย่างดูแคลน "ใครบอกเธอว่าขอโทษคนอื่นแล้ว อีกฝ่ายจะต้องยอมรับแน่ๆ"

"ถ้าเธอฆ่าคนตาย ครอบครัวผู้ตายยังต้องรีบมาขอบคุณเธอด้วยหรือไง"

"ไม่... ไม่ใช่แบบนั้น" หยางหลิงหลิงแทบจะร้อนใจจนเหงื่อแตก

ยิ่งพอเห็นสายตาแปลกๆ ของคนอื่นในห้องที่มองมาทางเธอ เธอก็ยิ่งคลุ้มคลั่ง

"พ่อของกู่ซินหยวนใช้อำนาจหน้าที่ปลอมแปลงและสกัดหนังสือตอบรับเข้าศึกษาของฉัน เขาก็ควรถูกลงโทษตามกฎหมายอย่างสาสม รวมถึงเพื่อนรักของเธออย่างกู่ซินหยวน หล่อนก็ควรรับผลที่ตามมาจากเรื่องนี้ด้วย"