บทที่ 79 ปากกล้าลิ้นคม!

"เรื่องนี้ไม่มีอะไรต้องพูดกันอีก ต่อให้อีก 100 ปีผ่านไป ฉันก็ไม่มีวันให้อภัยความเห็นแก่ตัวและการใช้อำนาจเล่นพรรคเล่นพวกของพวกเขาได้"

"แล้วเธอก็ไม่ต้องทำตัวเหมือนเป็นเหยื่อ ออกหน้ามาเรียกร้องความยุติธรรมแทนพี่น้องของเธอด้วย"

"ในเมื่อเธอสงสารหล่อนขนาดนั้น แล้วตอนนั้นทำไมไม่ยกโควตาเข้ามหาวิทยาลัยของตัวเองให้หล่อนล่ะ"

"แบบนั้นไม่ดีกับทุกฝ่ายเหรอ"

หยางหลิงหลิงถูกสวนกลับจนพูดไม่ออก

เธออ้าปาก มองไปทางสวีลี่หัว เยียนลี่ และคนอื่น ๆ "ฉะ... ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น"

สวีลี่หัวทำหน้าตกใจ "ตายจริง! อะ... อะไรนะ หนังสือตอบรับเข้าศึกษาถูกปลอมแปลง? ถูกสกัดเอาไว้? ฉัน... ฉันฟังไม่ผิดใช่ไหม?"

เธอเป็นคนเมืองหลวง แต่ก่อนก็เคยได้ยินเรื่องทำนองนี้มาบ้าง ว่ามีนักเรียนจากเขตภูเขาห่างไกลบางคนถูกคนอื่นสวมสิทธิ์คะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัย แต่ที่ผ่านมาเธอก็ฟังเหมือนฟังนิทานเท่านั้น

ไม่คิดเลยว่านิทานจะกลายเป็นเรื่องจริง มันน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

หยางหลิงหลิงกลัวว่าจะถูกเพื่อนร่วมห้องรุมต่อต้าน จึงรีบกลับคำแก้ตัวทันที "ฉะ... ฉันไม่ได้ออกหน้าพูดแทนหล่อนนะ แล้วก็ไม่ได้บอกว่าสิ่งที่หล่อนทำมันถูกต้องตามกฎหมายหรือสมควรด้วย หยวนหยวนแค่หลงผิด ทำไม่ถูกจริง ๆ หล่อนไม่ควรขโมยผลการเรียนของเธอไป แต่..."

"พอเลย อย่าพูดต่อ" หวงไฉ่เสียลุกพรวดขึ้นเป็นคนแรก ด้วยความตื่นเต้นจนเกือบทำแก้วน้ำคว่ำ

ใบหน้าของเธอแดงก่ำ สีหน้าทั้งโกรธทั้งเหลืออด "ตัวเธอเองก็เรียนมาด้วยความยากลำบากเหมือนกัน น่าจะรู้ดีว่าการเรียนมันไม่ง่าย แล้วเธอจะไปพูดแทนหัวขโมยได้ยังไง"

"เพื่อนรักอะไรกัน เธอไม่ควรรู้สึกละอายบ้างเหรอ ที่มีเพื่อนรักเป็นคนคุณธรรมต่ำทราม นิสัยเสียขนาดนี้"

"ถ้าหวงไฉ่เสียอย่างฉันมีเพื่อนแบบนี้ ฉะ... ฉันอายเกินกว่าจะคบต่อ ฉันจะตัดขาดกับหล่อนให้สะอาดหมดจด ต่อไปก็ไม่ไปมาหาสู่กันอีก"

หวงไฉ่เสียตื่นเต้นจนขอบตาแดงไปหมด พอพูดเร็วเข้าก็มีสำเนียงบ้านเกิดปนออกมาจนฟังไม่ค่อยชัด ต้องอาศัยเดาเอา

เธอกลัวเหลือเกิน การเรียนหนังสือและการสอบเข้ามหาวิทยาลัย คือความฝันที่คนมากมายไล่ตามอย่างสุดชีวิต

ถ้าแม้แต่เด็กในเมืองอย่างเซี่ยหรานยังถูกคนอื่นมาแทนที่คะแนนได้ง่าย ๆ แล้วเด็กบ้านนอกอย่างพวกเธอที่ไม่มีทั้งเส้นสาย ไม่มีทั้งคนหนุนหลัง จะเป็นยังไง

ไม่ยิ่งแย่กว่านั้นหรือ!

สวีลี่หัวฟังแบบจับต้นชนปลายแล้วพอเข้าใจคำพูดของหวงไฉ่เสีย จึงพยักหน้าแรง ๆ พลางตบโต๊ะฉาด "เพื่อนไฉ่เสียพูดถูก พวกเราเป็นเยาวชนสังคมนิยมที่ดี จะต้องมีหลักแยกแยะถูกผิดให้ชัด ผิดก็คือผิด ถูกก็คือถูก จะมาคลุมเครือเอนเอียงไม่ได้"

"เพื่อนหยางหลิงหลิง เธอควรขอโทษเพื่อนเซี่ยหราน"

เยียนลี่ไม่ได้พูดอะไร แค่เม้มปากแล้วพยักหน้า

คราวนี้หยางหลิงหลิงเริ่มลนลานแล้ว เธอไม่คิดเลยว่าตัวเองแค่ไม่พอใจแล้วบ่นออกมาส่งเดชไม่กี่ประโยค จะทำให้เพื่อนร่วมห้องมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้

ทุกคนต่างก็เอนเอียงไปทางเซี่ยหราน แล้วเธอจะทำยังไง

ต้องโทษเซี่ยหรานแท้ ๆ ปากกล้าลิ้นคม อยู่ ๆ ก็พูดเรื่องสวมสิทธิ์ขึ้นมา ตอนนี้เป็นไงล่ะ ตัวเธอเองกลับกลายเป็นหนูข้างถนนที่ใคร ๆ ก็รังเกียจ แล้วต่อไปจะอยู่กับเพื่อนพวกนี้ยังไง

เซี่ยหรานอารมณ์ดีขึ้นมาก ถึงเมื่อครู่จะโดนหยางหลิงหลิงที่เป็นตัวปัญหามาหาเรื่องใส่ไม่กี่คำ แต่เพื่อนร่วมห้องของเธอล้วนเป็นคนมีหลักแยกแยะถูกผิด ซื่อตรงและตรงไปตรงมา

แม้แต่เพื่อนไฉ่เสียที่ดูขี้อายและเหนียมที่สุด ยังลุกขึ้นมาตำหนิความผิดของหยางหลิงหลิงอย่างไม่อ้อมค้อม เซี่ยหรานจึงดีใจมาก

เธอไม่ได้ดีใจเพราะทุกคนยืนอยู่ข้างเธอ ช่วยพูดแทนเธอ

เธอดีใจที่เพื่อนร่วมห้องส่วนใหญ่มีทัศนคติตรงกับเธอ ถึงนิสัยของแต่ละคนจะต่างกัน แต่ก็น่าจะเข้ากันได้

ยังไงต่อจากนี้ก็ต้องอยู่ด้วยกันอีกตั้ง 4 ปี ถ้าทัศนคติไม่ตรงกัน ก็คงเหนื่อยแย่!

คุณนายเฒ่าเซี่ยยิ่งคิดก็ยิ่งเฝ้ารอชีวิตในมหาวิทยาลัยของตัวเองแล้ว!

หยางหลิงหลิงซ่อนกำปั้นที่กำแน่นไว้ด้านหลัง ฝ่ามือชื้นไปด้วยเหงื่อ

สายตาของเพื่อนร่วมห้องที่จ้องมองเธอทำให้แทบเงยหน้าไม่ขึ้น เธอเริ่มเสียใจอยู่บ้างที่ไม่ควรมีเรื่องกับเซี่ยหรานต่อหน้าทุกคน

ต่อให้จะอยากทวงความยุติธรรมให้หยวนหยวน อยากโต้เถียงกับเซี่ยหราน ก็ต้องเลือกตอนที่ไม่มีใครอยู่ก่อนสิ

ตอนนี้เธอตกอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออก อับอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี

หยางหลิงหลิงลังเลว่าจะฉวยจังหวะนี้ลงจากหลังเสือ ขอโทษเซี่ยหรานส่งๆ ให้มันจบๆ ไปดีไหม แต่แล้วป้าผู้ดูแลหอพักร่างท้วมก็เดินเข้ามา มองพวกเธอด้วยรอยยิ้ม "สวัสดีตอนเย็นนะนักเรียนทุกคน"

"สวัสดีตอนเย็นค่ะครู"

ป้าผู้ดูแลหอพักยิ้มอย่างใจดี "ฉันแซ่หยาง เรียกฉันว่าครูหยางก็ได้ นักศึกษาปีหนึ่งเพิ่งมากันใหม่ ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจก็มาถามฉันได้ตลอด"

"ต่อจากนี้ทุกคนจะต้องใช้ชีวิตและเรียนอยู่ที่นี่อีก 4 ปี หวังว่าพวกเธอจะรักใคร่สามัคคีกัน พัฒนาตัวเอง ตั้งใจเรียน และไม่ปล่อยให้ช่วงวัยหนุ่มสาวต้องสูญเปล่า"

ป้าหยางสวมชุดทำงานสีน้ำเงินเข้ม มือถือสมุดจดพลิกดูอยู่สองหน้า "อ้อ ห้องพวกเธอยังมีอีกคนที่ยังมาไม่ถึงใช่ไหม"

เธอเงยหน้ามองเด็กสาวทั้งหลาย "ฉันขอเช็กชื่อหน่อย"

ทั้งห้าคนรวมถึงหยางหลิงหลิง ต่างก็ให้ความร่วมมืออย่างว่าง่าย

ป้าหยางขีดเขียนลงในสมุดจดแล้วพยักหน้า "ยังเหลือเพื่อนเฉินซูตี้อีกคนที่ยังมาไม่ถึง อาจจะมาช้าหน่อย ไม่ก็พรุ่งนี้"

"พอเพื่อนเฉินซูตี้มาถึงแล้ว หวังว่าทุกคนจะช่วยดูแลเธอด้วย"

"ได้ค่ะครู"

ป้าหยางยิ้มพลางพยักหน้า "ตามระเบียบแล้วแต่ละห้องต้องเลือกหัวหน้าห้องขึ้นมาหนึ่งคน เอ่อ...พวกเธอยังมาไม่ครบ รอให้เพื่อนคนสุดท้ายมาถึงก่อนแล้วค่อยตกลงกันเองก็ได้ พรุ่งนี้ค่อยเอาชื่อหัวหน้าห้องมาส่งฉัน"

หลังผู้ดูแลหอพักออกไป บรรยากาศก็เงียบลงอีกครั้ง นอกจากเซี่ยหรานแล้ว สายตาของทุกคนต่างตกไปอยู่ที่หยางหลิงหลิง

นั่นยิ่งทำให้หยางหลิงหลิงอับอายเข้าไปอีก

เพื่อนร่วมห้องพวกนี้จะเอาให้ถึงที่สุดเลยหรือไง

ก็แค่เถียงกันไม่กี่คำ เรื่องเล็กนิดเดียว จำเป็นต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้ด้วยเหรอ เมื่อกี้ครูประจำหอยังบอกให้พวกเธอสามัคคีกันอยู่เลย ครูเพิ่งเดินออกไปก็ลืมกันหมดแล้วหรือไง

เยียนลี่เม้มปาก สีหน้าจริงจัง "เพื่อนหยางหลิงหลิง เธอยังค้างคำขอโทษเพื่อนเซี่ยหรานอยู่นะ"

หยางหลิงหลิงสัมผัสได้ถึงการถูกโดดเดี่ยวอย่างประหลาด ในใจเกิดความรู้สึกพ่ายแพ้ขึ้นมาอย่างลึกๆ

"ขอโทษ" หยางหลิงหลิงฝืนเปล่งคำขอโทษที่ติดอยู่ตรงลำคอออกมา พอพูดจบก็รีบแกล้งหันไปจัดที่นอนต่อ ไม่กล้าชวนเซี่ยหรานกับคนอื่นคุยอีก

เซี่ยหรานลุกขึ้น ยิ้มมองเพื่อนร่วมห้องที่นิสัยแตกต่างกันอย่างเปิดเผย แล้วเหยียดมือออกไปอย่างสง่า "ขอบคุณทุกคนที่มีเหตุผลและแยกแยะถูกผิด ต่อจากนี้อีก 4 ปี หวังว่าเราจะได้เรียนรู้และก้าวหน้าร่วมกัน รักใคร่สามัคคีและคอยผลักดันกันนะ!"

"ช่วยกันพัฒนา" หวงไฉ่เสียเป็นคนที่ดีใจที่สุด รีบยื่นมือมาจับมือเซี่ยหรานไว้

จากนั้นสวีลี่หัวก็ยื่นมือมาจับมือพวกเธอด้วย สุดท้ายคือเยียนลี่ที่ไม่พูดไม่จา

***

"อ้าว อวิ๋นซูกลับมาแล้วเหรอ กลับประเทศมาตอนไหน ทำไมไม่เห็นได้ข่าวเลย" ซูกั๋วอิงเปิดประตูออกมา พอเห็นใบหน้าเย็นชาของหลานชายคนโต ก็ยังยิ้มหน้าบานได้เหมือนเดิม

"คุณน้าใหญ่" อวิ๋นซูพยักหน้า ทักกลับไปตามมารยาท

เสี่ยวหลี่ยิ้มแฉ่งให้ซูกั๋วอิง พลางพยุงอวิ๋นซูขึ้นบันไดไปอีกสองสามขั้น ก่อนรีบลากรถเข็นขึ้นมาตั้ง แล้วค่อยๆ ประคองเขาให้นั่งลง

ซูกั๋วอิงเผยสีหน้าประหลาดใจ "ขาของเสี่ยวซูเป็นอะไรไปน่ะ"

"หัวหน้าซู ไม่เป็นไรมากครับ ผู้อำนวยการบาดเจ็บนิดหน่อย ขาต้องใช้เวลาฟื้นตัวช้าๆ"

ซูกั๋วอิงปิดประตูตามเข้ามา "พี่สะใภ้หวัง พี่สะใภ้หวัง เร็วเข้า รินน้ำให้เสี่ยวซูสักแก้ว"

"มาแล้วๆ" หญิงที่สวมผ้ากันเปื้อนคนหนึ่งวิ่งออกมา พร้อมยกมือเช็ดที่กระเป๋าเสื้ออย่างลวกๆ

"ซูซูกลับมาแล้ว" เธอมองอวิ๋นซูอย่างทั้งตกใจทั้งดีใจ

บนใบหน้าของอวิ๋นซูมีรอยยิ้มบางเบาเพิ่มขึ้นเล็กน้อย "คุณน้าหวัง แล้วคุณตาล่ะครับ?"