บทที่ 80 ไปเยี่ยมถึงบ้าน

ยังไม่ทันที่หญิงคนนั้นจะได้พูดต่อ ซูกั๋วอิงก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน “เขาน่ะสิ โดนเหล่าจ้าวชวนไปตกปลาที่ริมแม่น้ำอีกแล้ว”

“เสี่ยวซู กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่โทรมาบอกที่บ้านก่อนสักคำล่ะ”

ที่จริงอวิ๋นซูกลับมาถึงตั้งแต่สามวันก่อนแล้ว เพียงแต่มีธุระติดมืออยู่ชั่วคราว เขาเลยไปพักอยู่ที่บ้านพักส่วนตัวอยู่หลายวัน

เรื่องที่เขาจะกลับมาบ้านในช่วงไม่กี่วันนี้ มีแค่คุณตากับอาเล็กเท่านั้นที่รู้ ส่วนอาใหญ่ทั้งช่างพูดทั้งวุ่นวาย หลายเรื่องจึงไม่จำเป็นต้องให้เธอรู้ละเอียดขนาดนั้น

“ซูซู ขาเธอเป็นอะไรน่ะ” สะใภ้หวังมองเด็กหนุ่มด้วยสีหน้าเป็นห่วง “ผอมลงไปตั้งเยอะเลย ช่วงนี้ก็พักอยู่ที่บ้านนี่แหละนะ ให้ฉันตุ๋นของบำรุงดีๆ ให้ กินแล้วจะได้ฟื้นตัวเร็วๆ”

อวิ๋นซูพยักหน้า “คุณน้าหวัง ผมขอกลับห้องก่อนครับ”

“ได้จ้ะ รีบขึ้นไปพักเถอะ พอท่านผู้เฒ่ากลับมา ฉันจะขึ้นไปเรียก”

ทั้งสองคุยกันจบโดยไม่สนใจคนอื่นแม้แต่น้อย อวิ๋นซูก็ให้เสี่ยวหลี่ช่วยพยุงขึ้นชั้นบน

ซูกั๋วอิงที่ยืนอยู่ด้านข้าง แทรกคำพูดไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว จนแทบจมูกเบี้ยวด้วยความโมโห

หลานชายยอมสนิทกับแม่บ้านในบ้าน ยังไม่ยอมพูดกับเธอสักสองสามคำ น่าหงุดหงิดจริงๆ

ซูกั๋วอิงอยากพูดอะไรเพิ่มอีกสักหน่อยเพื่อกระชับความสัมพันธ์ แต่ก็จนใจเพราะอวิ๋นซูไม่สนใจ สิ่งที่เขาทิ้งไว้ให้เธอมีก็มีแค่แผ่นหลังเย็นชานั่น

ถึงซูกั๋วอิงจะเดือดดาลก็ยังต้องข่มไว้ เมื่อนึกถึงธุระที่มาหาท่านผู้เฒ่าในวันนี้ เธอก็ได้แต่กดความโกรธลงไปอีก

ดื่มชาไปสองถ้วยก็ยังไม่เห็นท่านผู้เฒ่ากลับมา ซูกั๋วอิงก็อดเกิดความไม่พอใจขึ้นมาไม่ได้ ฟ้ามืดจะค่ำอยู่แล้ว อายุปูนนี้แล้วยังออกไปเดินเตร็ดเตร่อีก ไม่รู้เลยหรือว่าคนที่บ้านจะเป็นห่วง

ซูกั๋วอิงยังไม่ทันได้รอท่านผู้เฒ่ากลับมา กลับมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาถึงก่อน

โทรศัพท์จากจุดรักษาการณ์ของเขตบ้านพักโทรเข้ามาที่บ้าน ซูกั๋วอิงเป็นคนรับสาย

คนเฝ้าประตูบอกว่ามีชายหนุ่มคนหนึ่งมาจากเซียงโจว อ้างตัวว่าเป็นหลานชายของน้องชายลูกพี่ลูกน้องของท่านผู้เฒ่า อยากมาขอเข้าพบ คนเฝ้าประตูจึงถามว่าจะให้เข้ามาหรือไม่

ซูกั๋วอิงมีสีหน้าประหลาดใจ

น้องชายคนรองของท่านผู้เฒ่า ซึ่งก็คือคุณอารองแท้ๆ ของเธอ ซูกั๋วอิงย่อมรู้จักดี

ในช่วงยุคปั่นป่วน เขาบังเอิญมีโอกาสไปอยู่ที่เซียงโจว ต่อมาก็ตั้งรกราก แต่งงานมีลูกมีหลาน ทำธุรกิจการค้า ได้ยินว่าธุรกิจของอารองยิ่งทำก็ยิ่งใหญ่ ทุกวันนี้ก็นับเป็นมหาเศรษฐีมีชื่อคนหนึ่งในเซียงโจว

ในเมื่อญาติมาถึงหน้าบ้าน ก็ย่อมต้องให้พบกันอยู่แล้ว

เธอจับลูกบิดประตูไว้ พลางหรี่ตามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าประตู “เธอคือ?”

อายุยังน้อยแต่สวมสูทเรียบร้อย ท่วงท่าสง่างาม หน้าตาก็ถือว่าหล่อเหลาพอตัว

“สวัสดีครับคุณน้า ผมหลินจื่อซ่าน ซูกว่างหยวนคือคุณตาของผม คุณแม่ชื่อซูเสวี่ยโหรวครับ”

ซูกั๋วอิงเผยสีหน้ากระจ่างแจ้ง ก่อนจะยิ้มต้อนรับอย่างสนิทสนม “อ้อ จื่อซ่านนี่เอง แม่ของเธอซูเสวี่ยโหรวเป็นน้องสาวลูกพี่ลูกน้องของน้า ถ้านับตามลำดับญาติ เธอต้องเรียกน้าว่าอาใหญ่”

“สวัสดีครับอาใหญ่” หลินจื่อซ่านยิ้มอย่างสุภาพอ่อนโยน

“รีบเข้ามานั่งเร็ว” ซูกั๋วอิงรีบเชื้อเชิญเขาเข้าบ้านอย่างกระตือรือร้น

ขณะนั้นเองก็มีเสียงดังมาจากหน้าประตูอีกครั้ง ซูกั๋วอิงเงยหน้ามอง ก็เห็นท่านผู้เฒ่าเดินเข้ามาในบ้าน มือไพล่หลัง

ด้านหลังยังมีชายหนุ่มท่าทางกระฉับกระเฉงคนหนึ่งเดินตามมาด้วย มือซ้ายถือถัง มือขวาถือคันเบ็ด

“พ่อ” ซูกั๋วอิงเรียกขึ้นพร้อมรีบเดินเข้าไปหา “ท่านไปตกปลาที่ไหนมาคะ ทำไมกลับดึกขนาดนี้”

ท่านผู้เฒ่าผมขาวโพลน แต่หลังยังตรงแน่ว ดูมีเรี่ยวแรงไม่น้อย

เขาเหลือบมองลูกสาวคนโตซูกั๋วอิง สีหน้าฉายแววรังเกียจอยู่บ้าง “ทำไมแกมาอีกแล้ว”

“คราวก่อนฉันก็บอกแล้วไม่ใช่หรือ ถ้าไม่มีอะไร ก็ไม่ต้องมาที่นี่บ่อย ฉันไม่ได้มีธุระอะไร”

น้ำเสียงรังเกียจเต็มเปี่ยมแบบนี้ ใครจะฟังไม่ออกกันเล่า

ซูกั๋วอิงเดือดขึ้นมาทันที “พ่อคะ ท่านอายุมากแล้ว ฉันมาเยี่ยมท่านบ่อยๆ มันไม่ใช่สิ่งที่ลูกควรทำหรือไง”

มาเยี่ยมอะไรกัน ท่านผู้เฒ่าแค่นเสียงอยู่ในใจ บอกว่ามาเยี่ยม แต่ครั้งไหนไม่พกจุดประสงค์มาด้วยบ้าง

ไม่ใช่เรื่องก็ไม่ขึ้นวัดสามหน อย่างที่ว่ากันนั่นแหละ ซูกั๋วอิงก็เป็นแบบนั้น

“พ่อ ดูฉันสิ มัวแต่คุยกับพ่อจนแทบลืมแขกไปเลย” ซูกั๋วอิงนึกขึ้นได้ว่าหลินจื่อซ่านยังยืนถือกล่องของขวัญหลายกล่องอยู่ข้างๆ ไม่ขยับไปไหน เธอจึงรีบยิ้มอีกครั้ง

เธอเดินเข้าไปรับกล่องของขวัญจากมือหลินจื่อซ่านอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วร้องเรียก “สะใภ้หวัง สะใภ้หวัง เอาของพวกนี้ไปเก็บในห้องด้านในที”

จากนั้นก็หันกลับมาแนะนำกับท่านผู้เฒ่า “พ่อคะ นี่คือหลานชายของทางบ้านอา หลินจื่อซ่าน ลูกชายของน้องสาวลูกพี่ลูกน้องของฉัน หลินเสวี่ยโหรวค่ะ”

ท่านผู้เฒ่าชะงักไปครู่หนึ่ง ถึงเพิ่งสังเกตว่าตรงมุมห้องรับแขกยังมีชายหนุ่มยืนอยู่อีกคน สีหน้าจึงดูเก้อเขินเล็กน้อย

คิ้วตาของเขาคล้ายกว่างหยวน น้องชายคนรองของท่านอยู่หลายส่วนจริงๆ

ชายชราพยักหน้าให้หลินจื่อซ่านเล็กน้อย “นั่งสิ คุณตากับคนในบ้านเธอสุขภาพเป็นอย่างไรบ้าง”

หลินจื่อซ่านจะกล้านั่งลงส่งๆ ได้อย่างไร เขายืนตอบอย่างสุภาพ “คุณตา คุณน้า แล้วก็คุณแม่ สุขภาพแข็งแรงดีกันทุกคนครับ”

ตามหลักแล้วเขาควรเรียกท่านผู้เฒ่าว่าคุณตาใหญ่ แต่พอท่านผู้เฒ่านั่งอยู่ตรงนั้นเฉยๆ ก็ให้ความรู้สึกน่าเกรงขามโดยไม่ต้องแสดงอารมณ์ จนเหมือนอยู่สูงเกินเอื้อม

หลินจื่อซ่านไม่กล้าล้ำเส้น จึงเรียกท่านว่าท่านผู้เฒ่า แล้วพูดคุยเรื่องทั่วไปอีกไม่กี่ประโยคเพื่อกระชับความสัมพันธ์

ซูกั๋วอิงยิ้มพลางแทรกขึ้นว่า “ธุรกิจของคุณตาจื่อซ่านที่เซียงโจวไปได้ดีมากเลยสินะ”

“ก็พอใช้ได้ครับ ได้เพื่อนๆ เมตตากันมากกว่า”

ท่านผู้เฒ่าพยักหน้า ไม่ได้รับคำของซูกั๋วอิง กลับหันไปถามสะใภ้หวังว่าเมื่อไหร่จะได้กินข้าว

สะใภ้หวังเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน เดินออกมายิ้มแย้ม “อีกสักยี่สิบนาทีค่ะ พอปลาที่ท่านผู้เฒ่าเอากลับมานึ่งเสร็จ ก็ยกขึ้นโต๊ะได้แล้ว”

ท่านผู้เฒ่าพยักหน้า ก่อนจะหันไปบอกหลินจื่อซ่านว่า “จื่อซ่าน อยู่กินข้าวง่ายๆ ด้วยกันสักมื้อนะ”

หลินจื่อซ่านดีใจอยู่บ้าง

สะใภ้หวังพูดต่อว่า “ซูซูกลับมาแล้วนะคะ กำลังพักอยู่ข้างบน เดี๋ยวฉันขึ้นไปเรียกเขา”

“อ้อ ซูซูกลับมาแล้วหรือ” พอท่านผู้เฒ่าได้ยินประโยคนี้ รอยยิ้มบนหน้าก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

จากนั้นเขาก็หันไปยิ้มบอกหลินจื่อซ่านอีกว่า “เดี๋ยวให้เจอซูซูที่บ้านฉันก่อน พวกหนุ่มๆ วัยเดียวกันน่าจะคุยกันถูกคอ”

หลินจื่อซ่านนึกถึงชายหนุ่มที่เคยเห็นผ่านตาบนเรือข้ามฟากที่เซียงโจวเมื่อไม่นานมานี้ จึงรีบเอ่ยถามว่า “ใช่อวิ๋นซูน้องชายลูกพี่ลูกน้องหรือเปล่าครับ”

“อ้อ เธอเคยได้ยินชื่อเขาด้วยหรือ” ท่านผู้เฒ่ายิ้ม

จะเคยได้ยินว่าหลานชายคนโตอัจฉริยะของท่านก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แน่นอนว่าคงเป็นเหล่าที่บอกเขา

“ก่อนหน้านี้ผมมีวาสนาได้เห็นความโดดเด่นของน้องชายลูกพี่ลูกน้องบนเรือข้ามฟากที่เซียงโจวครับ” หลินจื่อซ่านกล่าวยกยอ

หลินจื่อซ่านเป็นนักธุรกิจ เดิมทีไม่มีคุณสมบัติพอจะขึ้นเรือข้ามฟากลำที่จัดประชุมวิชาการนั้นได้เลย เขาแค่บังเอิญมีโอกาสขึ้นไปเปิดหูเปิดตาเท่านั้น

และเขาก็ได้เห็นความยอดเยี่ยมของเด็กเรียนตัวจริง น้องชายลูกพี่ลูกน้องคนนี้คนเดียวโต้คารมกับคนทั้งวง ความสามารถด้านการคำนวณของอีกฝ่ายน่ากลัวอย่างยิ่ง

ท่านผู้เฒ่าชะงักไป ก่อนจะตระหนักได้ถึงบางอย่าง สีหน้าพลันเคร่งขรึมขึ้นหลายส่วน “เรือข้ามฟากอะไร เล่าให้ฉันฟังละเอียดๆ ซิ”

“คุณตา”

อวิ๋นซูถูกเสี่ยวหลี่พยุงลงมาจากบันได สายตากวาดผ่านใบหน้าของหลินจื่อซ่าน ก่อนจะขมวดคิ้วน้อยๆ

“เสี่ยวซู นี่พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของเธอ หลินจื่อซ่าน” ซูกั๋วอิงรีบแนะนำให้เขารู้จัก

ตอนนี้หลินจื่อซ่านก็เพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองอาจพูดมากเกินไปจนเผลอพูดผิดต่อหน้าท่านผู้เฒ่า เขาจึงลุกขึ้นยืนและยิ้มขอโทษให้อวิ๋นซู

ท่านผู้เฒ่าเหลือบมองขาของหลานชายคนโต สีหน้าบึ้งตึง ไม่ยอมพูดกับเขา

พอดีกับที่สะใภ้หวังเดินมาชวนทุกคนไปกินข้าว พวกเขาจึงไม่ได้คุยอะไรกันต่อ

มื้อเย็นเรียบง่ายมาก หลินจื่อซ่านคาดไม่ถึงเลยว่า อาหารเย็นของบ้านผู้นำระดับสูงในประเทศ จะมีเพียงห้ากับข้าวหนึ่งแกงที่เรียบง่ายถึงเพียงนี้

ในห้าจานนั้น มีเพียงหมูสามชั้นพะโล้เท่านั้นที่นับว่าเป็นกับข้าวเนื้อเต็มจาน บวกกับไข่ผัดที่มีเนื้อสัตว์อยู่นิดหน่อย อีกสามจานที่เหลือล้วนเป็นผัก แล้วก็มีน้ำแกงปลาอีกหนึ่งถ้วย

รสชาตินั้นดีมากทีเดียว แต่ก็ยังห่างไกลจากภาพอาหารของบ้านผู้นำระดับสูงที่เขาเคยนึกไว้มากนัก