บทที่ 81 คุณไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง?

หลินจื่อซ่านไม่รู้ว่า อาหารที่เพิ่มขึ้นมาอีกสองอย่างนั้นเป็นเพราะเธอกับซูกั๋วอิงมาเยี่ยมชายชรา แม่บ้านหวังจึงทำเพิ่มเป็นพิเศษ

ชายชราใช้ชีวิตเรียบง่ายจนเคยชิน อีกทั้งคุณหมอยังคอยกำกับดูแลอยู่ทุกวัน ไม่ยอมให้เขากินอาหารมันเลี่ยนจนเกินไป

หมูสามชั้นตุ๋นจานนั้นตั้งใจทำให้อวิ๋นซูโดยเฉพาะ แม่บ้านหวังเห็นซูซูผอมจนแทบจะปลิวไปตามลม จึงอยากเติมเนื้อให้เขาสักหน่อย

มื้ออาหารผ่านไปอย่างราบรื่น หลินจื่อซ่านเองก็ไม่ได้อยู่ต่อให้เป็นภาระของใคร หลังกินข้าวและพูดคุยกันอีกไม่กี่คำ เธอก็เอ่ยลาแล้วจากไปแต่โดยดี

ทันทีที่แขกจากไป ชายชราก็ทำหน้าตึง คิดจะหาเรื่องหลานชายคนโต

ทว่าซูกั๋วอิงกลับนั่งนิ่งราวกับก้นติดกาว ไม่คิดจะลุกไปไหนแม้แต่น้อย

“กั๋วอิง ถ้าไม่มีธุระอะไรก็กลับไปก่อนเถอะ เสี่ยวฉวินปีนี้ก็จะเข้าเรียนแล้วไม่ใช่เหรอ? ไหนจะต้องเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีก เธอกลับไปดูแลลูกเถอะ”

นี่คือการไล่เธอกลับอย่างชัดเจน

ซูกั๋วอิงอัดอั้นไปด้วยความโกรธ แต่ยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับ

“พ่อ หนูมีเรื่องอยากคุยกับพ่อหน่อยค่ะ”

ชายชราทำหน้าบึ้ง ก่อนเหลือบมองหลานชายคนโตแล้วพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง “แกไปรอฉันที่ห้องหนังสือ”

เสี่ยวหลี่แอบมองหัวหน้าของตน เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย จึงรีบช่วยพยุงเขาขึ้นรถเข็น แล้วเข็นไปทางห้องหนังสือ

“มีอะไรก็พูดมา อย่ามาทำหน้าราวกับคนใกล้ตายให้ฉันเห็น”

เมื่อได้ยินพ่อพูดจาไม่ไว้หน้าเช่นนี้ ไฟโกรธที่อัดแน่นอยู่ในใจซูกั๋วอิงก็พุ่งขึ้นสูงทันที

“พ่อ ตกลงหนูเป็นลูกแท้ ๆ ของพ่อหรือเปล่า?”

“ฉันก็หวังให้แกไม่ใช่อยู่เหมือนกัน!” คำพูดเพียงประโยคเดียวของชายชราทำให้ซูกั๋วอิงพูดไม่ออก

“พ่อ หลายปีมานี้หนูไม่เคยขออะไรจากพ่อเลยนะคะ”

“ถ้ายังเป็นเรื่องคราวก่อนก็ไม่ต้องพูด!”

“พ่อ!” ซูกั๋วอิงโกรธจนขอบตาแดงก่ำ “เหลียงเหว่ยของเราทำงานขยันขันแข็ง ไม่เคยเกียจคร้านหรือหย่อนยานมาตลอดหลายปี ตอนนี้หัวหน้าคนเดิมเกษียณแล้ว ตำแหน่งก็ว่างลง หนูแค่อยากขอให้พ่อช่วยพูดสักคำว่า จะให้ตำแหน่งของเหลียงเหว่ยขยับขึ้นได้ไหม”

ชายชราเลียนสีหน้าเรียบเฉยมาจากหลานชายคนโต แล้วนำมาใช้กับซูกั๋วอิง “ถ้าเหลียงเหว่ยเลื่อนตำแหน่งได้ หัวหน้าของเขาก็คงเลื่อนให้ไปนานแล้ว ที่ยังไม่ได้เลื่อนก็แปลว่าตอนนี้เขายังไปไม่ถึงขั้นนั้น จะรีบร้อนอะไรนักหนา?”

“เหลียงเหว่ยอายุใกล้ห้าสิบแล้วนะคะ!” จะไม่ให้รีบได้อย่างไร? ถ้ายังไม่เลื่อนขึ้นอีก หรือจะให้เขาทำงานอยู่ตำแหน่งเดิมไปตลอดชีวิต?

“ใกล้ห้าสิบแล้วมันยังไง? ต่อให้ใกล้หกสิบ เจ็ดสิบ หรือแปดสิบก็ไม่มีประโยชน์ ถ้ามีความสามารถก็ต้องใช้ความสามารถทำงาน คนธรรมดาก็มีวิธีทำงานแบบคนธรรมดา ถ้าทุกคนเอาแต่แต่งตั้งพวกพ้อง องค์กรไม่วุ่นวายไปหมดหรือไง!”

ซูกั๋วอิงแทบจะถูกพ่อทำให้ร้องไห้ “นี่จะเรียกว่าแต่งตั้งพวกพ้องได้ยังไงคะ?”

หมวกใบใหญ่ขนาดนี้ถูกโยนลงมา เธอจะรับไหวได้อย่างไร

สามีของเธอติดอยู่ที่มหาวิทยาลัยครุศาสตร์มาสิบกว่าปี เป็นเพียงอาจารย์ธรรมดา ๆ คนหนึ่ง ตอนนี้มีโอกาสได้ขยับตำแหน่งขึ้นมา เธอเพียงอยากลองแย่งชิงตำแหน่งหัวหน้าดูสักครั้ง แล้วทำไมพ่อถึงไม่ยอมช่วยพูดให้สักหน่อย?

ก็แค่ตำแหน่งหัวหน้าเล็ก ๆ ในมหาวิทยาลัยครุศาสตร์เท่านั้นเอง!

เธอเชื่อว่า ด้วยความสามารถของชายชรา ขอเพียงออกแรงช่วยสักนิด หรือแม้แต่ขยับนิ้วเพียงเล็กน้อย เหลียงเหว่ยของพวกเธอก็ต้องได้เลื่อนตำแหน่งแน่นอน

เรื่องช่วยเหลือเพียงเล็กน้อยเท่านี้ ชายชรายังไม่ยอมช่วย ช่างทำให้คนหนาวเหน็บในใจเหลือเกิน!

ในสายตาของซูกั๋วอิง สาเหตุยังคงเป็นเพราะชายชราให้ความสำคัญกับผู้ชายมากกว่าผู้หญิง

งานของน้องชายทั้งสองคนก็ดีถึงเพียงนั้น เมื่อเทียบกับสามีของเธอแล้ว พวกเขาห่างกันราวฟ้ากับเหว นี่แหละคือความแตกต่างระหว่างความใกล้ชิดกับความห่างเหิน

ซูกั๋วอิงทะเลาะกับชายชราเสียงดังอยู่ในห้องรับแขก ก่อนจากไปพร้อมความอัดอั้นและความไม่พอใจเต็มอก

ชายชราไม่คิดจะตามใจเธอแม้แต่น้อย เขาสั่งให้แม่บ้านหวังปิดประตูใหญ่ ก่อนเดินเอามือไพล่หลัง สีหน้าตึงเครียดเข้าไปในห้องหนังสือ แล้วสบตากับหลานชายคนโตเงียบ ๆ “เล่ามาสิ ตกลงมันเกิดอะไรขึ้น?”

“เมื่อปีก่อน ตอนที่คุณไปอเมริกาเพื่อเข้าร่วมโครงการวิจัย จู่ ๆ ก็พูดว่าจะกลับประเทศ ผมรู้สึกได้ทันทีว่าต้องมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล ยิ่งผู้บังคับบัญชาของคุณทำตัวมีลับลมคมใน แม้แต่ผมก็ยังไม่ยอมบอก”

ชายชราทำหน้าถมึงทึง ก่อนพูดแทงใจดำออกมาตรง ๆ “แกหนีกลับมา”

“แล้วเรื่องการประชุมวิชาการที่ท่าเรือข้ามฟากเซียงโจวล่ะ? แกหนีเอาชีวิตรอดกลับมาแท้ ๆ ยังกล้าทำตัวโดดเด่นขนาดนั้นอีก แกไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง?”

อวิ๋นซูแอบเหลือบมองชายชรา รอจนอีกฝ่ายระบายอารมณ์เสร็จ จึงยื่นถ้วยชาให้เขาอย่างว่าง่าย “ผมไม่ได้ตั้งใจจะไปหรอกครับ แต่ตอนนั้นไม่มีทางเลือก ผมต้องหาทางกลับประเทศผ่านช่องทางต่าง ๆ เลยจำเป็นต้องแวะเปลี่ยนเส้นทางที่เซียงโจว”

ชายชรารอฟังคำอธิบายต่อ

อวิ๋นซูรู้ว่าคงปิดบังต่อไปไม่ได้ จึงตอบตามตรง “ก็พวกคนจากประเทศนั้นทำเกินไป พวกเขาล้วนเป็นรองศาสตราจารย์ แต่กลับหาเรื่องนักศึกษาจากเซียงโจวหลายคน แถมยังมาท้าประลองด้านกลศาสตร์ควอนตัมและการคำนวณแบบจำลองอย่างง่ายกับนักศึกษาอีก ไม่รู้ป่วยหรือไงครับ?”

อวิ๋นซูพูดอย่างมีเหตุผลเต็มที่ “ผมไม่ได้คิดจะเข้าไปยุ่งหรอกครับ แต่พวกเขาทำเกินไปจริง ๆ แถมยังบีบให้นักศึกษาหลายคนกระโดดลงทะเล ผมจะนั่งดูอยู่เฉย ๆ ได้ยังไงครับ?”

“แน่นอนว่าไม่ได้” ยิ่งชายชราได้ฟังก็ยิ่งเดือดดาล

“นั่นไงครับ” อวิ๋นซูเติมน้ำร้อนลงในถ้วยชาของตาอีกเล็กน้อย ก่อนพูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ผมรู้อยู่แล้วว่าตาเป็นคนแก่ที่มีความยุติธรรมเต็มเปี่ยม”

ชายชราถลึงตาใส่เขา “เลิกประจบได้แล้ว เพราะอย่างนี้แกถึงได้ยื่นมือเข้าไปยุ่ง จนสุดท้ายขาพิการใช่ไหม?”

อวิ๋นซูทั้งขำทั้งจนใจ “ตอนนั้นสถานการณ์ค่อนข้างฉุกเฉินก็จริงครับ แต่ถ้าเป็นฝีมือของผม การถอนตัวออกมาอย่างปลอดภัยไม่ใช่ปัญหาใหญ่หรอก เพียงแต่สายลับฝ่ายเดียวกันเปิดเผยเส้นทางของผม ทำให้ผมถูกฉีดยาที่ทำให้กล้ามเนื้อแข็งเกร็งโดยไม่ทันระวัง เรื่องหลังจากนั้นถึงได้ยุ่งยากขึ้นมา”

“แต่ตาไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ หลานชายคนโตของตาเป็นคนมีบุญ ใคร ๆ ก็พร้อมให้ความช่วยเหลือ แถมระหว่างทางผมยังได้พบผู้มีพระคุณ มีเด็กสาวคนหนึ่งช่วยผมออกมาอย่างปลอดภัย”

หัวใจของชายชราเต้นขึ้น ๆ ลง ๆ ตามคำพูดของหลานชายคนโต

“เลิกพูดเล่นได้แล้ว ข้อมูลอะไรกันแน่ที่แกเสี่ยงชีวิตเอาออกมา ถึงได้ทำให้พวกนั้นไล่ล่าสังหารแกไม่หยุดขนาดนี้?”

“เป็นแบบแปลนการวิจัยโครงสร้างครับ ผมแค่ช่วยปรับปรุงมันนิดหน่อย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พวกอเมริกันก็ร้อนรนขึ้นมาเสียอย่างนั้น ปากพูดว่าผมมั่วซั่ว แต่การกระทำกลับซื่อตรงกว่าคำพูด คิดจะมาแย่งเอาไป”

“ผมก็ต้องรีบหนีกลับมาสิครับ” ไม่หนีก็โง่แล้ว

หัวใจของชายชราเต้นไม่เป็นส่ำ อยากจะยกมือเขกหัวหลานชายคนโตสักที

เจ้าหนุ่มนี่พูดเสียเหมือนเป็นเรื่องง่าย ๆ แต่กว่าจะเดินทางกลับมาได้ก็แทบเอาชีวิตไม่รอด ไม่รู้ว่าระหว่างทางจะต้องเผชิญอันตรายมากเพียงใด

“ตอนนั้นฉันก็บอกแล้วว่าแกไม่ควรไปต่างประเทศ” อยู่เฝ้าห้องทดลองดี ๆ ก็ไม่มีเรื่องอะไรแล้ว

เจ้าหลานตัวแสบโดดเด่นเกินไป อัจฉริยะที่เก่งกาจถึงเพียงนี้ ต่อให้ชาวต่างชาติจะร้อนรนจนอยากกำจัดเขาทิ้งก็ไม่ใช่เรื่องแปลก…

“ตาครับ ตอนนี้ผมจะยื่นรายงานขอแต่งงานกับองค์กร ตาคิดว่าเขาจะอนุมัติไหมครับ?”

ชายชราพ่นชาออกมาเต็มปาก!

อะไรนะ?

***

“ฮัดชิ่ว!” เซี่ยหรานจามออกมาแล้วถูจมูก หลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เธอเพิ่งขึ้นเตียงเตรียมจะอ่านหนังสือสักพัก ก็ได้ยินเสียงโครมครามดังมาจากหน้าประตูหอพัก

เหมือนกะละมังกับหม้อไหหลายใบตกลงบนพื้น

สวีลี่หัวรีบกระโดดลงจากเตียง สวมรองเท้าแตะแล้วเดินไปที่ประตู

ทันทีที่ประตูหอพักเปิดออก หญิงสาวคนหนึ่งในสภาพมอมแมมนั่งยอง ๆ เก็บข้าวของที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น เมื่อเห็นสวีลี่หัว เธอก็หันมามอง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย

“ขะ...ขอโทษนะ ฉันมาช้าไปหน่อย รบกวนพวกเธออ่านหนังสือหรือเปล่า?”

“อ๊ะ! เธอคือเฉินสูตี้ใช่ไหม?” สวีลี่หัวร้องขึ้น “เหยียนลี่ เหยียนลี่ รีบมาช่วยกันหน่อยเร็ว!”

เหยียนลี่ซึ่งอยู่เตียงล่างรีบวางหนังสือลง แล้ววิ่งมาที่ประตูเพื่อช่วยสวีลี่หัวขนผ้าห่มนวม กะละมังเคลือบ และโถต่าง ๆ ที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาด้วยกัน

“เอ๊ะ กลิ่นอะไรน่ะ?” หยางหลิงหลิงบีบจมูก พลางทำสีหน้ารังเกียจ