บทที่ 82 ความขัดแย้ง

เตียงของหยางหลิงหลิงอยู่ติดประตูพอดี แต่สวี่ลี่หัวกลับยอมเรียกเหยียนลี่ที่อยู่ฝั่งหน้าต่างให้มาช่วย ทั้งยังคร้านจะสนใจไยดีเธอ เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยอยากพูดด้วย

คราวนี้พอได้ยินหยางหลิงหลิงบีบจมูกบ่น สวี่ลี่หัวกับเหยียนลี่ก็ไม่มีใครรับคำ ทำราวกับเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ

ทว่าเฉินซูตี้ นักศึกษาใหม่กลับทำตัวไม่ถูก กระวนกระวายไปหมด ทั้งขอบคุณทั้งขอโทษ ก่อนจะรีบขนข้าวของเข้าไปในหอพัก

หวงไฉเสียกับเซี่ยหรานก็ปีนลงจากเตียงชั้นบนเข้ามาช่วยด้วย

“นักศึกษาเฉินซูตี้ วางกะละมังล้างหน้าไว้บนชั้นก็ได้ ตรงนี้เอาไว้ใส่กะละมังล้างหน้า ส่วนตรงนั้นเอาไว้ใส่กะละมังล้างเท้า”

เฉินซูตี้ยิ่งรีบก็ยิ่งลนลาน เดี๋ยวก็ขอบคุณทุกคน เดี๋ยวก็พูดขอโทษ “รบกวนทุกคนจนพักผ่อนไม่ได้เลย รถไฟของฉันมาช้ามาก พอถึงสถานีก็ได้ยินว่ารถที่มารับนักศึกษาของมหาวิทยาลัยออกไปแล้ว”

“โชคดีที่รถรับส่งของมหาวิทยาลัยหัวต้าซึ่งอยู่ข้าง ๆ ผ่านมาทางเดียวกัน ฉันเลยขอติดรถมาจนถึงมหาวิทยาลัยได้”

เธอพูดได้ไม่กี่ประโยค หยางหลิงหลิงก็อดหัวเราะเยาะไม่ได้ “เธอพูดอะไรน่ะ? อะไรคือรถไฟมาช้ามาก อะไรคือขอติดรถมาหนึ่งเท้า ฟังไม่รู้เรื่องสักอย่าง”

เฉินซูตี้ถูกหยางหลิงหลิงล้อเลียนสำเนียงภาษาจีนกลางที่เจือสำเนียงท้องถิ่นของมณฑลเฉียนต่อหน้า ใบหน้าพลันแดงก่ำ

“จำเป็นต้องให้เธอฟังรู้เรื่องด้วยเหรอ? เขาพูดกับเธอหรือไง? เธอไม่ส่งเสียงก็ไม่มีใครหาว่าเป็นใบ้หรอก” เซี่ยหรานรำคาญหยางหลิงหลิงเต็มที คนคนนี้ไม่รู้จักดูเวลาและไม่ไว้หน้าใคร เอาแต่เหน็บแนมคนอื่นตามใจตัวเอง ช่างไร้การอบรมจริง ๆ

โลกนี้กว้างใหญ่ มีเรื่องประหลาดสารพัด เซี่ยหรานผ่านโลกมามาก ย่อมรู้ดีว่าไม่ว่าจะไปที่ไหนก็หนีไม่พ้นคนถ่วงความเจริญ

การเป็นนักศึกษาหัวกะทิของมหาวิทยาลัยปักกิ่งหรือมหาวิทยาลัยหัวต้า บอกได้เพียงว่ามีหัวดีและเรียนเก่ง แต่เรียนเก่งก็ไม่ได้แปลว่าจะต้องมีนิสัยดีเสมอไป

อีกหลายสิบปีต่อมา บนอินเทอร์เน็ตก็ยังมีคนถ่วงความเจริญจากมหาวิทยาลัยชั้นนำที่หนีไปอยู่ต่างประเทศโผล่มาให้เห็นเป็นครั้งคราว เอาแต่หลบซ่อนอยู่ตามซอกหลืบมืด ๆ คอยพูดจาเหน็บแนมและแทงข้างหลังประเทศของตัวเอง

ดังนั้น คนอย่างหยางหลิงหลิงจึงไม่ได้มีอยู่เพียงคนเดียว

ยังดีที่นักศึกษาในยุคนี้ส่วนใหญ่เรียบง่ายและซื่อสัตย์ ตั้งใจแสวงหาความรู้ คนที่น่ารำคาญอย่างหยางหลิงหลิง อย่างไรก็มีอยู่เพียงส่วนน้อย

หยางหลิงหลิงถูกสวนกลับก็โกรธจนหน้าดำหน้าแดง ยกมือขึ้นปิดจมูก “เสแสร้ง! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพวกเธอไม่ได้กลิ่นเปรี้ยว ๆ จากตัวเธอ!”

ตอนนี้อากาศร้อน ทั้งยังต้องเบียดเสียดเดินทางบนรถไฟหลายวัน เหงื่อไคลบนตัวจะมีกลิ่นแรงและติดเปรี้ยวบ้างก็เป็นเรื่องปกติ

สวี่ลี่หัวไม่สนใจหยางหลิงหลิง ช่วยเฉินซูตี้วางข้าวของไว้ด้านหนึ่ง “โรงอาบน้ำของมหาวิทยาลัยเปิดแค่วันเว้นวัน คือวันอังคาร วันพฤหัสบดี แล้วก็วันเสาร์ วันนี้คงไปอาบไม่ได้แล้ว พวกเรามีน้ำร้อนอยู่ เธอตักน้ำไปเช็ดตัวสักหน่อย แบบนี้จะได้สบายขึ้น”

เฉินซูตี้กล่าวขอบคุณด้วยสีหน้าซาบซึ้ง

“เตียงของเธออยู่ชั้นบนของเตียงหยางหลิงหลิง ขึ้นไปก่อน เดี๋ยวพวกเราจะส่งเครื่องนอนขึ้นไปให้”

“จัดเตียงให้เรียบร้อยก่อน พอเช็ดตัวเสร็จจะได้พักผ่อนเลย”

“ขอบคุณพวกเธอมากนะ” เฉินซูตี้กล่าวขอบคุณอีกครั้ง

เสียงของหยางหลิงหลิงดังขึ้นอย่างขัดหู “มีกลิ่นเปรี้ยวเหม็นขนาดนั้นยังมานอนอยู่บนเตียงชั้นบนของฉันอีก ก็สูดกลิ่นกันให้เต็มที่เถอะ! ยังจะให้คนนอนหลับอย่างสบายใจได้ไหม?”

“ขะ...ขอโทษนะ” เฉินซูตี้กล่าวขอโทษอย่างตะกุกตะกัก “เดี๋ยวฉันจะเช็ดตัวให้สะอาด”

“อย่าไปสนใจเธอ” สวี่ลี่หัวปรายตามองหยางหลิงหลิง

เธอเป็นคนท้องถิ่นของปักกิ่งแท้ ๆ ยังไม่พิถีพิถันจุกจิกถึงเพียงนี้เลย ไม่รู้คุณหนูใหญ่จากบ้านไหนถึงได้เอาแต่รังเกียจสิ่งนั้น ไม่พอใจสิ่งนี้อยู่ได้!

หยางหลิงหลิงหยิบหนังสือขึ้นมาฟาดไปฟาดมาบนเตียงของตัวเอง แต่ไม่มีใครสนใจเธอ ทุกคนยังคงช่วยกันส่งข้าวของให้เฉินซูตี้

หลังจัดเตียงเสร็จ เฉินซูตี้ก็ลงมาจากเตียง ก่อนโค้งคำนับให้ทุกคน “ขอบคุณทุกคนที่ช่วยนะ”

“โธ่ จะเกรงใจอะไรขนาดนั้น?”

“จะโค้งทำไม พวกเราต่อไปก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันแล้ว ช่วยเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่นี้เอง ไม่ต้องเก็บมาใส่ใจหรอก”

“ฉันชื่อสวี่ลี่หัว”

“เซี่ยหราน”

“เหยียนลี่”

“ฉันชื่อหวงไฉเสีย นักศึกษาเฉินซูตี้ เธอเอากระติกน้ำร้อนใบนี้ไปเติมน้ำ แล้วไปเช็ดตัวตรงมุมนั้นนะ”

“ผ้าม่านผืนนี้ดึงมาปิดได้ ส่วนของใช้ส่วนตัวของเธอเอาไว้ในหีบไม้ใบนี้ก็ได้ ในหอพักไม่มีตู้เสื้อผ้า สองคนต้องใช้หีบร่วมกันหนึ่งใบ ใส่ของได้ตั้งเยอะ...”

คุณหนูใหญ่อย่างหยางหลิงหลิงเด้งตัวขึ้นมาราวกับไก่ที่ขนพอง “ฉันไม่ใช้หีบเดียวกับเธอ! เสื้อผ้าเก่า ๆ กับของไร้ค่าพวกนั้นของเธอ ถ้าเอาเข้าไปก็ทั้งกินที่ทั้งมีกลิ่น แถมยังอาจทำให้ของของฉันเสียหายอีก”

“เครื่องสำอางของฉัน พี่สาวลูกพี่ลูกน้องเอากลับมาจากต่างประเทศทั้งนั้น ถ้าหายไปแม้แต่นิดเดียว เกรงว่าพวกเธอคงไม่มีปัญญาชดใช้หรอก”

ความโกรธของสวี่ลี่หัวพลุ่งขึ้นมาทันที “นักศึกษาหยางหลิงหลิง ฉันทนเธอมานานแล้วนะ! เธอคิดจะทำอะไรกันแน่? หา?”

“จะอวดว่าที่บ้านมีเงินเยอะหรือไง?” สวี่ลี่หัวเลียนแบบท่าทางของเธอ ทั้งกลอกตา ชูนิ้วก้อย แล้วยังส่ายศีรษะไปมา “ฉันว่าเธอคงอยากเดินตามแนวทางทุนนิยมสินะ! เพิ่งก้าวเข้าประตูมหาวิทยาลัยวันแรก แทนที่จะตั้งใจเรียนและสามัคคีกับเพื่อนร่วมห้อง กลับยกความสุขสบายของตัวเองมาเป็นอันดับแรก!”

“เธอคิดจะสร้างความขัดแย้งทางชนชั้นในหอพักหรือไง? อยากยกตัวเองขึ้นมาอยู่เหนือคนอื่น? อยากอวดว่าตัวเองไม่เหมือนใคร? คนอื่นไม่อยู่ในสายตาเธอเลยสินะ”

“ธรรมเนียมของมหาวิทยาลัยปักกิ่งของเราคืออะไร? รักชาติ ก้าวหน้า ประชาธิปไตย และวิทยาศาสตร์! ไม่ใช่การเอาความสุขส่วนตัวเป็นใหญ่แบบที่เธอพูด!”

“ของจากต่างประเทศงั้นเหรอ? โอ้โห พระจันทร์ต่างประเทศคงกลมกว่าพระจันทร์ในประเทศเราสินะ พวกบ้านนอกอย่างพวกเราไม่เคยเห็นของนอกของคุณหนูหรอก”

“วางใจได้! ไม่มีใครแตะต้องของของเธอแน่! แต่หีบไม้ใบนี้เป็นทรัพย์สินของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง ไม่ใช่สมบัติส่วนตัวของเธอ หยางหลิงหลิง! เฉินซูตี้จะใช้ก็ถูกต้องตามกฎ ตามเหตุผล และตามความเหมาะสม ต่อให้ผู้อำนวยการมหาวิทยาลัยอยู่ตรงนี้ ก็ไม่มีทางห้ามเธอใช้ได้! หีบ! ไม้!”

เซี่ยหรานปรบมือเป็นคนแรก “พูดได้ดี!”

เหยียนลี่เปิดหีบไม้ข้างหัวเตียง สีหน้าเคร่งขรึม “นักศึกษาเฉินซูตี้ เอาของใส่ได้เลย ของใช้ส่วนตัวของเธอวางไว้ในนี้ได้ทั้งหมด”

เฉินซูตี้ซาบซึ้งจนแทบไม่รู้จะพูดอะไร

เธอเดินทางจากหมู่บ้านเล็ก ๆ บนภูเขาอันแร้นแค้น นั่งรถไฟมาอย่างทุลักทุเลนานถึงสามวันสองคืน กว่าจะมาถึงหอพักของมหาวิทยาลัยได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

แม้จะมีเพื่อนร่วมชั้นที่รังเกียจเธอ ทำให้เธอรู้สึกผิดหวังเสียใจและแอบดูถูกตัวเองอยู่ลึก ๆ แต่ก็ยังมีเพื่อนร่วมชั้นแสนน่ารักที่คอยช่วยเหลือและสนับสนุนเธอโดยไม่มีเงื่อนไข

จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่า การมีเพื่อนร่วมห้องแบบนี้ตั้งหลายคน ต่อไปก็คงไม่มีอะไรให้ต้องกังวลอีกแล้ว

เฉินซูตี้พยักหน้าแรง ๆ ก่อนส่งยิ้มกว้างให้สวี่ลี่หัวกับเพื่อนอีกสามคน

หยางหลิงหลิงถูกสวี่ลี่หัวต่อว่าชุดใหญ่ แถมยังถูกโยงเข้ากับเรื่องทุนนิยมอีก โกรธจนแทบระเบิด

เธอรู้สึกว่าทุกคนในหอพักกำลังจงใจเล่นงานตัวเอง จึงฟาดหนังสือในมือทิ้ง ก่อนพลิกตัวหันหน้าเข้ากำแพง นอนอัดอั้นอยู่เงียบ ๆ

ไม่มีใครสนใจเธอ ทุกคนช่วยเฉินซูตี้ตักน้ำและจัดข้าวของ จนทุกอย่างเข้าที่เข้าทางอย่างรวดเร็ว

หยางหลิงหลิงกลัวว่าจะถูกใครเอาคำว่าเสพสุขมาสวมศีรษะให้อีก หลังจากนั้นจึงไม่กล้าส่งเสียง แต่ในใจก็ยังคงอัดอั้นไม่หาย

โดยเฉพาะตอนที่เฉินซูตี้ปีนขึ้นไปจัดของบนเตียงชั้นบนจนเรียบร้อย เธอก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจไปหมดทุกอย่าง

ทั้งรู้สึกว่าอีกฝ่ายสกปรก ทั้งยังรู้สึกว่ามีกลิ่น พอนึกถึงชีวิตที่บ้านซึ่งสะดวกสบายกว่านี้ เธอก็กอดหมอนร้องไห้สะอึกสะอื้น

เซี่ยหรานยอมแพ้จริง ๆ!

คืนแรกในมหาวิทยาลัยปักกิ่งของเธอผ่านไปท่ามกลางเสียงร้องไห้ของหยางหลิงหลิง...

ยังดีที่เธอเป็นคนหลับง่าย ต่อให้สภาพแวดล้อมจะวุ่นวายแค่ไหนก็ยังหลับได้

คืนนั้น นอกจากแผ่นรองเตียงจะแข็งไปสักหน่อยแล้ว อย่างอื่นก็ถือว่าใช้ได้

พออากาศเย็นลงอีกสักนิด เซี่ยหรานตั้งใจว่าจะหาเบาะมาปูเพิ่มใต้ผ้าห่มผืนหนา บางทีเตียงอาจจะนุ่มขึ้นบ้าง

เซี่ยหรานตื่นแต่เช้าแล้วลงไปชกมวยสองสามรอบที่สวนเล็ก ๆ ใกล้โรงอาหารแห่งที่หนึ่ง พอกลับมา เพื่อนร่วมห้องก็แทบจะตื่นกันหมดแล้ว