บทที่ 83 ห้ามยกคนหนึ่งเหยียบอีกคน!

“อ้าว เสี่ยวเซี่ย เธอไปแย่งน้ำร้อนตั้งแต่เช้าเลยเหรอ?” สวีลี่หัวสวมรองเท้าแตะเดินเข้ามาหา ก่อนรับกระติกน้ำร้อนจากมือเธอไป “พรุ่งนี้ฉันไปตักเอง ต่อไปพวกเราผลัดกัน”

“ตารางเรียนติดไว้ที่บอร์ดประกาศชั้นล่างแล้ว เดี๋ยวพวกเธอลงไปคัดลอกกันเองนะ” เซี่ยหรานเตือน

“ได้”

“ที่ห้องน้ำคนเยอะไหม?”

“เยอะสิ อย่าลืมเอากะละมังล้างหน้าไปด้วย วันนี้ยังดีที่ไม่ต้องเข้าเรียน แต่พรุ่งนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรก ต้องตื่นเช้ากว่าเดิม ก๊อกน้ำมีกี่ก๊อกก็ต้องแย่งกันให้หมด” เซี่ยหรานหัวเราะแหะ ๆ “พวกเราอยู่ใกล้โรงอาหารหนึ่ง มื้อเช้าเริ่มตั้งแต่หกโมงครึ่งถึงเจ็ดโมงครึ่ง เตรียมตัวต่อแถวไว้ให้ดี”

ทุกคนกระตือรือร้นขึ้นมาทันที

สวีลี่หัวอุ้มกะละมังแล้ววิ่งออกไป “ฉันไปล้างหน้าล้างตาก่อน เดี๋ยวเธอพาพวกเราไปโรงอาหาร แล้วก็พาเดินดูรอบ ๆ หน่อยนะ”

หวงไฉเสียเกาหลังศีรษะอย่างกระดากใจ “วันนี้ฉันตื่นสาย”

“เป็นเรื่องปกติ ช่วงสองสามวันนี้พวกเราเดินทางกันตลอด ทุกคนเหนื่อยกันหมดแล้ว”

หลังจากทุกคนทยอยกลับมาจากล้างหน้าล้างตา เซี่ยหรานก็พาพวกเธอเดินขบวนใหญ่ไปยังโรงอาหาร

ดวงตาของหยางหลิงหลิงแดงบวมจากการร้องไห้ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจเธอ เธอก็กัดฟันแล้วเดินตามไปด้วย

พวกเธอมาถึงโรงอาหาร และพบว่ามีคนกำลังต่อแถวอยู่ไม่น้อยจริง ๆ

โชคดีที่ช่องตักอาหารมีอยู่สี่ห้าช่อง แม้แถวจะยาวเป็นหางว่าว แต่ก็ยังเคลื่อนตัวไปข้างหน้าได้ไม่ช้า

เซี่ยหรานกับเพื่อน ๆ ยืนอยู่ท้ายแถว พลางชะเง้อมองไปข้างหน้า

“โอ๊ย แม่เจ้า” สวีลี่หัวจุ๊ปาก “มื้อเที่ยงพวกเราต้องมาให้เร็วกว่านี้แล้วล่ะ ดูคนสิ มาช้ากว่านี้สงสัยแม้แต่น้ำแกงสักหยดก็คงแย่งไม่ได้…”

หลายคนที่ต่อแถวอยู่ด้านหน้าและด้านหลังพากันหัวเราะ เพราะถูกเธอทำให้ขบขัน

หวงไฉเสียถือปิ่นโตอะลูมิเนียมสองใบ พลางก้มมองของในมือเซี่ยหราน “นักเรียนเซี่ยหราน กระป๋องเคลือบของเธอเล็กขนาดนี้ เดี๋ยวจะกินอิ่มเหรอ?”

เซี่ยหรานมองกระป๋องเคลือบขนาดกลางในมือ ของกินเต็มกระป๋องนี้ถ้ากินหมด เธอคงแน่นจนแทบระเบิด…

“เอ๊ะ จริงด้วย เธอไม่เอาปิ่นโตใบใหญ่มาล่ะ?” ในมือของเพื่อนร่วมห้องหลายคน ไม่ใช่ปิ่นโตใบใหญ่ ก็เป็นกระป๋องเคลือบที่ใหญ่กว่าของเซี่ยหรานเกือบหนึ่งเท่า

ทุกคนมองเซี่ยหรานด้วยสายตาเสียดายปนห่วง กลัวว่าเธอจะตักข้าวมาน้อยจนตัวเองเสียเปรียบ

เซี่ยหรานทั้งขำทั้งจนใจ “ของแค่นี้ก็พอสำหรับฉันแล้ว”

แค่กินมื้อเช้าเอง ไม่ใช่ว่าจะต้องขึ้นเขาเสียหน่อย…

พวกเธอใช้เวลากว่ายี่สิบนาทีกว่าจะต่อแถวถึงช่องตักอาหาร จากนั้นต่างคนต่างตักโจ๊กและหยิบหมั่นโถว

หลายคนเลือกนั่งยอง ๆ อยู่ข้างแปลงดอกไม้เล็ก ๆ สองฝั่งโรงอาหารเพื่อดื่มโจ๊ก บางคนสวมแว่นตาหนาเตอะจนเลนส์ดูคล้ายก้นขวด พลางอ่านหนังสือไปแทะหมั่นโถวไป

เซี่ยหรานก้มมองนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้เจ็ดโมงแล้ว

“เสี่ยวเซี่ย วันนี้เธอตื่นกี่โมง?”

“ตีห้าครึ่ง” เมื่อคืนเข้านอนเร็ว วันนี้จึงตื่นเช้า หลังจากคุณยายเซี่ยกลับมา เธอก็ค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับนิสัยเข้านอนเร็วตื่นเช้าได้มากขึ้น

ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่คุณยายจะไม่ยอมวางโทรศัพท์เข้านอนเด็ดขาด หากยังไม่ได้ดูวิดีโอสั้น ๆ ติดต่อกันสามชั่วโมง…

แค่ก ๆ ดูท่าสภาพแวดล้อมจะเปลี่ยนคนได้จริง ๆ คำโบราณพูดไว้ไม่ผิดเลย

หลายคนถืออาหารเช้ากลับหอพัก แล้วนั่งเรียงกันรอบโต๊ะยาว

“จริงสิ เมื่อวานหัวหน้าหอให้พวกเราเลือกหัวหน้าห้องพักหนึ่งคน ตอนนี้ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าแล้ว เลือกกันเลยเถอะ!”

ทันทีที่สวีลี่หัวพูดจบ เซี่ยหรานก็ยกมือขึ้น “ฉันเลือกนักเรียนสวีลี่หัว”

เหยียนลี่ก็ยกมือตาม “ฉันสนับสนุน”

“ฉันเห็นด้วย” หวงไฉเสียพยักหน้าแรง ๆ

เฉินซูตี้ย่อมไม่มีความเห็นเป็นอื่น รีบยกมือแสดงจุดยืนตามทุกคน

สวีลี่หัวยิ้มกว้าง “เธอนี่เจ้าเล่ห์จริง ๆ ฉันกำลังคิดจะเลือกเธออยู่พอดี!”

เซี่ยหรานหัวเราะหึ ๆ การลงมือก่อนย่อมได้เปรียบ คำนี้ไม่เคยหลอกฉันจริง ๆ!

“ที่ฉันเลือกนักเรียนสวีลี่หัวก็เพราะพิจารณามาแล้ว อย่างแรก จากที่ได้คลุกคลีกัน ฉันพบว่าสหายสวีลี่หัวเป็นคนกระตือรือร้น ใจกว้าง ซื่อตรง และมีจิตใจดี เธอต้องทำหน้าที่หัวหน้าห้องพักได้อย่างยุติธรรมแน่นอน อย่างที่สอง เธอเป็นคนเมืองหลวง น่าจะคุ้นเคยกับที่นี่มากกว่าพวกเรา ต่อไปคงต้องรบกวนหัวหน้าสวีช่วยดูแลพวกเราด้วยนะ”

เหยียนลี่เหลือบมองเซี่ยหราน ก่อนพยักหน้าเห็นด้วย

แม้นักเรียนเซี่ยหรานคนนี้จะเป็นพวกชอบเดินทางไปทั่วอย่างแท้จริง แต่สมองของเธอไม่เลวเลย การวิเคราะห์ก็มีเหตุผลมาก

“ฉันขอเสริมอีกข้อ” เหยียนลี่พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง

“งานของหัวหน้าห้องพักมีหน้าที่คอยกำกับดูแลอยู่ไม่น้อย ปกติต้องคอยตรวจสอบเรื่องเวรทำความสะอาด การเรียน และการบ้านของทุกคน ดังนั้นนักเรียนที่ชอบออกไปข้างนอกทั้งวันอย่างเซี่ยหราน จึงไม่เหมาะจะทำหน้าที่หัวหน้าห้องพัก”

เซี่ยหรานชะงักไป เธอไม่ได้รู้สึกโกรธที่ถูกเหน็บแนมแม้แต่น้อย กลับหัวเราะเสียงดัง พร้อมยกมือห้าม “นักเรียนเหยียนลี่ ห้ามยกคนหนึ่งแล้วเหยียบอีกคนสิ! จะชมคนหนึ่งก็ไม่จำเป็นต้องกดอีกคนลงหรอกนะ!”

เพื่อน ๆ ต่างพากันหัวเราะครืน

หยางหลิงหลิงนั่งอยู่ริมสุด เมื่อเห็นคนอื่นพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน แต่ตัวเองกลับแทรกอะไรไม่ได้สักคำ จึงอดพูดกระแทกขึ้นมาไม่ได้ “พวกเธอเลือกเธอกันหมด ฉันก็จะไม่เลือก ฉันเลือกเหยียนลี่”

ทุกคนมองหน้ากัน บรรยากาศที่กำลังดีพลันเงียบลงเล็กน้อย

หวงไฉเสียกับเฉินซูตี้เป็นนักเรียนหญิงที่มาจากถิ่นทุรกันดาร คนหนึ่งมีนิสัยขี้อาย อีกคนก็ขี้กลัว ทั้งคู่ไม่กล้าโต้แย้งคุณหนูใหญ่หยางหลิงหลิงต่อหน้าทุกคน

แม้แต่เหยียนลี่ที่ถูกเสนอชื่อก็ยังรู้สึกกระอักกระอ่วน สี่เสียงต่อหนึ่งเสียง เห็นได้ชัดว่าเป็นชัยชนะอย่างท่วมท้น…

คะแนนเสียงที่หยางหลิงหลิงมอบให้แบบไม่มีปี่มีขลุ่ยนี้ จะนับหรือไม่ก็ไม่มีความหมายอยู่ดี เพราะสุดท้ายเสียงข้างน้อยย่อมต้องยอมตามเสียงข้างมาก

สวีลี่หัวกระแอมเบา ๆ “นักเรียนหยางหลิงหลิง โดยทั่วไปแล้วทางโรงเรียนไม่สนับสนุนให้นักศึกษาย้ายหอพักกันตามใจชอบ ดังนั้นตลอดสี่ปีข้างหน้า หากไม่มีเหตุสุดวิสัย พวกเราคงต้องใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันทั้งเรื่องเรียนและเรื่องส่วนตัว”

“ฉันรู้ว่าเธอมีความเห็นกับพวกเราอยู่บ้าง แต่ในสายตาคนนอก พวกเราก็คือคนห้องเดียวกัน เป็นกลุ่มเดียวกัน ฉันยังคงหวังว่าทุกคนจะอยู่ร่วมกันอย่างกลมเกลียวต่อไปได้”

“ฉันขอโทษเรื่องท่าทีที่มีต่อเธอเมื่อวาน คำพูดของฉันรุนแรงเกินไปจริง ๆ จนทำให้เธอไม่สบายใจ ฉันขอโทษ แต่เธอเองก็ติดค้างคำขอโทษนักเรียนเฉินซูตี้อยู่เหมือนกัน เรื่องเมื่อวาน เธอก็ทำไม่ถูก”

ใบหน้าของหยางหลิงหลิงแดงก่ำ เมื่อเห็นทุกคนจ้องมองมา เธอก็รู้สึกเสียหน้าอยู่บ้าง

แต่ถึงอย่างไรสวีลี่หัวก็เป็นฝ่ายขอโทษก่อนแล้ว หากเธอไม่ยอมลงให้ ต่อไปก็ไม่รู้ว่าจะถูกคนในห้องพักกลั่นแกล้งอย่างไรบ้าง

หยางหลิงหลิงจะเอาแต่ใจแค่ไหน เธอก็ยังเป็นเพียงหญิงสาวอายุสิบเก้าหรือยี่สิบปีคนหนึ่ง การถูกทุกคนในห้องพักเมินใส่ทำให้เธอรู้สึกหวั่นใจอยู่ไม่น้อย

ตอนนี้ทุกคนเสนอให้สวีลี่หัวเป็นหัวหน้าห้องพัก หยางหลิงหลิงก็กลัวว่าอีกสี่ปีข้างหน้าจะถูกหัวหน้าห้องพักเล่นงานเอา

เธอจึงกัดฟันพูดอย่างไม่เต็มใจว่า “ขอโทษ”

เสียงนั้นแทบจะอัดอยู่ในลำคอ หากไม่เข้าไปฟังใกล้ ๆ ก็แทบไม่ได้ยิน

เฉินซูตี้รีบช่วยเปิดทางลงให้เธอ “ไม่เป็นไรหรอก นักเรียนหยางหลิงหลิง หวังว่าตลอดหลายปีต่อจากนี้ พวกเราจะอยู่ร่วมกันดี ๆ ได้นะ”

สวีลี่หัวหัวเราะอย่างใจกว้าง “เอาล่ะ ในเมื่อทุกคนเลือกให้ฉันเป็นหัวหน้าห้องพัก ฉัน สวีลี่หัว ก็จะรับหน้าที่นี้ไว้เอง ต่อไปพวกเราคือกลุ่มเดียวกัน ห้องพักก็คือบ้านของพวกเราในรั้วมหาวิทยาลัยปักกิ่ง”

“ฉันจะพยายามจัดเวรทำความสะอาด ตารางผลัดเวร เวลาเข้านอนและตื่นนอน รวมถึงเรื่องอื่น ๆ ให้เรียบร้อย หากมีปัญหาอะไรก็มาบอกฉันได้ทุกเมื่อ พวกเรามาช่วยกันหาทางแก้ไข ปล่อยให้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยต่อจากนี้เต็มไปด้วยสีสัน ทั้งสบายใจและอุ่นใจไปด้วยกัน!”

“ดี!”

คุณยายเซี่ย ผู้สวมบทเป็นคนทำงานสังคม เป็นคนแรกที่ปรบมือเห็นด้วย

“สหายสวีลี่หัวพูดได้ดีมาก”

คนอื่น ๆ ก็ได้สติกลับมาและพากันปรบมือตาม ภายในห้องพักจึงกลับมาคึกคักอีกครั้ง