บทที่ 84 ข่าวซุบซิบ

ทั้งหกคนเพิ่งประชุมกลุ่มย่อยเสร็จ ก็มีสาว ๆ สามสี่คนจากห้อง 302 พากันกรูเข้ามาทักทายพวกเธออย่างกระตือรือร้น

ห้อง 302 มีนักศึกษาสาขาเศรษฐศาสตร์การเมืองอยู่สี่คน หนึ่งในนั้นคือหม่า ซิ่วเหมย สาวหน้าสี่เหลี่ยมจากเมืองซู

หม่า ซิ่วเหมยดูจะดีใจมาก เธอดึงแขนเซี่ยหรานพลางพูดไม่หยุดว่า “ไม่นึกเลยว่าเราสองคนจะมีวาสนาต่อกันขนาดนี้ ดันได้อยู่ห้องติดกันอีก”

“นี่คือเพื่อนนักศึกษาหวังผานตี้ เรียนคณะเดียวกับพวกเรา ส่วนเพื่อนนักศึกษาอีกสองคนที่เรียนคณะเดียวกันออกไปกินอาหารเช้า ยังไม่กลับมาเลย”

เซี่ยหรานมองหญิงสาวที่หม่า ซิ่วเหมยแนะนำให้รู้จัก จะเรียกว่าหญิงสาวก็ดูไม่ค่อยถูกนัก

หวังผานตี้ดูมีอายุมากกว่าพวกเธอหลายปี ผิวคล้ำ เสื้อผ้าก็มีรอยปะ แถมหางตายังมีริ้วรอยเล็ก ๆ ดูเหมือนหญิงวัยกลางคนไม่มีผิด

ถ้าไม่ได้ยินหม่า ซิ่วเหมยบอกว่าเธอเพิ่งอายุยี่สิบสองปี เซี่ยหรานคงคิดจริง ๆ ว่าเพื่อนนักศึกษาคนนี้อายุเกือบสี่สิบแล้ว…

จากนั้นหม่า ซิ่วเหมยก็แนะนำหลิวอวี้หลันจากคณะอักษรศาสตร์ กับจางฮุ่ยจากคณะปรัชญาให้พวกเธอรู้จัก

หลิวอวี้หลันเป็นคนที่ตัวเล็กที่สุดในกลุ่ม เซี่ยหรานกะด้วยสายตาแล้วคิดว่าเธอน่าจะสูงไม่ถึงหนึ่งร้อยห้าสิบเซนติเมตรด้วยซ้ำ

เซี่ยหรานพอจะจำจางฮุ่ยได้อยู่บ้าง พวกเธอเคยเบียดเสียดอยู่ในหอพักชั่วคราวด้วยกันสองสามวัน อีกฝ่ายน่าจะมีเพื่อนมาด้วยอีกคน ทั้งคู่มาจากมณฑลเฉียนเหมือนกัน

หลังจากทำความรู้จักกันและพูดคุยเรื่องทั่วไปในชีวิตประจำวันไม่กี่คำ คนจากห้อง 302 ก็พากันกลับไป

หม่า ซิ่วเหมยยังคงอยู่ต่อ เธอขยิบตาให้เซี่ยหราน “ขอยืมตารางเรียนไปลอกหน่อยสิ”

เซี่ยหรานยื่นสมุดแบบฝึกหัดให้เธอ “มีอะไรเหรอ?”

อุตส่าห์อยู่ต่อแบบนี้ หรือว่าจะมีเรื่องซุบซิบอะไรอยากบอกเธอ?

แล้วก็เป็นอย่างที่คิด ใบหน้าสี่เหลี่ยมของหม่า ซิ่วเหมยพลันห่อเหี่ยวลง “บรรยากาศห้องพวกเธอดีจริง ๆ ไม่เหมือนห้องฉันเลย เพิ่งจัดข้าวของเข้าที่ได้วันเดียวก็เริ่มแบ่งพรรคแบ่งพวกกันแล้ว แย่งกันเป็นหัวหน้าห้องจนแทบจะทะเลาะกันตาย”

หยางหลิงหลิงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “พวกเธอทะเลาะกันเหรอ?”

“จะว่าทะเลาะก็ไม่เชิง แค่… เฮ้อ ไม่มีใครยอมใคร มันน่ารำคาญน่ะ” หม่า ซิ่วเหมยลอกตารางเรียนไปด้วย สีหน้ากลัดกลุ้มไปด้วย

สวีลี่หัวหัวเราะขึ้นมา “หัวหน้าห้องมีอะไรให้น่าแย่งกันนักหนา เซี่ยหรานของเราเป็นคนแรกที่โยนเผือกร้อนทิ้ง แล้วโยนงานที่ทำไม่ง่ายนี่มาให้ฉันรับต่อ”

หม่า ซิ่วเหมยยิ่งฟังก็ยิ่งกลัดกลุ้ม ถึงขั้นอยากยื่นเรื่องขอย้ายห้องอยู่แล้ว ถ้าโชคดีกว่านี้ก็คงได้อยู่ห้องเดียวกับเซี่ยหรานไปแล้ว

“เพื่อนนักศึกษาซูม่านจากเซี่ยงไฮ้เก่งมาก ผู้สนับสนุนของเธออย่างอวี๋เหมยก็อยากให้ซูม่านเป็นหัวหน้าห้อง ส่วนเพื่อนนักศึกษาหวังผานตี้ก็บอกว่าตัวเองอายุมากกว่าและดูแลคนอื่นเก่งกว่า เธออยากชิงตำแหน่งหัวหน้าห้องนี้”

“หลิวอวี้หลันกับจางฮุ่ยเตรียมจะลงคะแนนให้หวังผานตี้ แถมยังแอบมาถามความเห็นฉันด้วย”

“ถ้าฉันลงคะแนนให้หวังผานตี้ เธอก็จะได้เป็นหัวหน้าห้องแน่นอน แต่ถ้าลงคะแนนให้ซูม่าน คะแนนของทั้งสองคนก็จะเสมอกัน พวกเธอว่าฉันควรเลือกยังไงดี?”

“ถ้าเป็นฉัน ฉันจะเลือกหวังผานตี้ที่อายุมากกว่า” เซี่ยหรานตอบอย่างจริงจัง

“ทำไมล่ะ?” หม่า ซิ่วเหมยกับสวีลี่หัวมองเธอเป็นตาเดียว

“ในเมื่อเธอลงคะแนนให้ซูม่านไปก็ไม่ได้ทำให้ผลลัพธ์เปลี่ยนแปลง งั้นวิธีที่ดีที่สุดก็คือรีบตัดสินใจเลือกหัวหน้าห้องให้เสร็จ ๆ ไป ลงคะแนนให้หวังผานตี้ จะได้จบเรื่องเร็ว ๆ”

สวีลี่หัวมองออกถึงแก่นแท้ของเรื่องแล้วหัวเราะลั่น “เธอก็แค่รำคาญใช่ไหมล่ะ ถ้าลงคะแนนให้ซูม่านแล้วคะแนนเสมอกัน ก็ต้องมานั่งเถียงกันต่อ เธอเลยเลือกทางลัด ลงคะแนนให้หวังผานตี้ที่มีคะแนนมากกว่า”

หม่า ซิ่วเหมยถูกสวีลี่หัวทำให้หัวเราะตาม “ฉันว่าที่เพื่อนนักศึกษาสวีลี่หัววิเคราะห์มาก็ถูกนะ”

เซี่ยหรานทั้งขำทั้งจนใจ “นั่นเป็นแค่ตัวเลือกของฉันเองนะ นักศึกษาหม่า ซิ่วเหมย เธอตัดสินใจเอาเองแล้วกัน”

เพิ่งเข้าเรียนก็แบ่งเป็นสองฝ่าย แข่งขันกันในห้องเสียแล้ว แบบนี้ไม่เป็นผลดีต่อความสามัคคีเลย

หม่า ซิ่วเหมยเพิ่งลอกตารางเรียนแถวสุดท้ายเสร็จพอดี จึงพยักหน้า “ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะทำตามคำแนะนำของเธอ! รีบตัดสินใจให้จบ ๆ ไปเลยดีกว่า”

ทุกคนอดหัวเราะไม่ได้

ตอนนั้นเอง หยางหลิงหลิงก็ถามขึ้นมาอย่างไม่รู้กาลเทศะ “หวังผานตี้ที่อยู่ห้องเดียวกับพวกเธอ ทำไมดูแก่จัง?”

หม่า ซิ่วเหมยพูดอย่างรวดเร็ว ทั้งยังติดสำเนียงเมืองซูอยู่หลายส่วน “ได้ยินว่าเธอแต่งงานแล้วนะ ลูกชายก็อายุสามขวบแล้วด้วย”

“หา?” หญิงสาวทั้งห้องหันมองหน้ากัน

แต่งงานแล้วอย่างนั้นหรือ? ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าเพื่อนนักศึกษาหวังผานตี้จากห้องข้าง ๆ จะเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว

“ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร” เหยียนลี่อธิบายด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ได้ยินว่าสองรุ่นก่อน คนที่แต่งงานแล้วมาเรียนมหาวิทยาลัยมีมากกว่านี้อีก รุ่นของพวกเรานับว่าค่อย ๆ กลับเข้าสู่ภาวะปกติแล้ว”

ทุกคนลองคิดดูแล้วก็เห็นจริงอย่างนั้น การสอบเข้ามหาวิทยาลัยเพิ่งกลับมาเปิดได้ไม่กี่ปี รุ่นแรก ๆ ที่ได้สอบเข้ามหาวิทยาลัยก็เหมือนกับการคลำทางข้ามแม่น้ำไปทีละก้อนหิน จะบอกว่าวุ่นวายมากก็คงไม่ถึงขนาดนั้น… เอาเป็นว่าก็วุ่นวายอยู่บ้าง

อย่างเรื่องข้อสอบ ในช่วงแรกแม้แต่อาจารย์เองก็ยังไม่รู้ว่าจะออกข้อสอบเรื่องอะไร และควรให้นักเรียนทบทวนเนื้อหาส่วนไหน เมื่อค่อย ๆ เปิดกว้างมากขึ้นและมีประสบการณ์เพิ่มขึ้น จึงเริ่มรู้ว่าควรชี้แนะแนวทางให้นักเรียนทบทวนเนื้อหาส่วนใด

คนที่แต่งงานแล้วเข้าสอบมหาวิทยาลัยจึงเป็นเรื่องปกติอย่างยิ่ง

ได้ยินว่าการสอบเข้ามหาวิทยาลัยรุ่นแรกยังมีผู้หญิงหลายคน พอสอบเสร็จก็รีบวิ่งออกจากสนามสอบ ไปรับลูกจากสามีที่ยืนรออยู่ แล้วหาที่ลับตาคนให้นมลูกกันเลยทีเดียว…

“เธอเก่งจริง ๆ นะ” เฉินซูตี้พึมพำเสียงเบา มีทั้งลูกและครอบครัว แต่ยังมีแรงและเวลาสอบเข้ามหาวิทยาลัยในเมืองหลวงได้ แสดงว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาต้องพยายามไม่น้อยเลย

“เธอสอบซ้ำถึงได้เข้ามาเหรอ?” หยางหลิงหลิงถามต่ออย่างไม่ยอมปล่อยผ่าน

“สอบซ้ำสักหนึ่งหรือสองปีก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?” หม่า ซิ่วเหมยถามกลับอย่างแปลกใจ

“ดูจากเสื้อผ้าที่เธอใส่ ก็น่าจะไม่มีฐานะพอให้สอบซ้ำได้ปีแล้วปีเล่า แล้วตอนที่เธอมาเรียนมหาวิทยาลัย สามีกับลูกของเธอล่ะ? อยู่ที่บ้านเกิดเหรอ?”

หม่า ซิ่วเหมยถึงกับมีเส้นดำเต็มหน้าผาก

เธอจะไปรู้ได้อย่างไรว่าสามีกับลูกของอีกฝ่ายอยู่ที่ไหน? ทุกคนเพิ่งรู้จักกันได้แค่วันเดียว เธอก็ไม่ใช่พวกชอบสอดรู้สอดเห็น จะได้ตามไปถามเรื่องส่วนตัวของคนอื่นเสียหน่อย

“ทำไม หรือเธอคิดจะย้ายไปเรียนเอกข่าวในคณะอักษรศาสตร์?” เซี่ยหรานหัวเราะหึ ๆ “ไม่สิ ต่อให้เป็นนักศึกษาสาขาข่าวสาร ก็ยังไม่สอดรู้สอดเห็นเท่าเธอเลย”

ใบหน้าของหยางหลิงหลิงแดงก่ำ เธอถลึงตาค้อนเซี่ยหรานอย่างโมโห “ฉันก็แค่สงสัยเลยถามดูเท่านั้นเอง”

“เธอสนิทกับเขามากหรือไง? ถึงต้องคอยตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นชวนขำของเธอ ไม่มีมารยาทและไม่รู้จักขอบเขตเอาเสียเลย”

หม่า ซิ่วเหมยกระตุกแขนเซี่ยหรานเบา ๆ ก่อนรีบช่วยไกล่เกลี่ยสถานการณ์ “เซี่ยหราน ออกไปเดินเล่นกับฉันหน่อย”

เซี่ยหรานถูกหม่า ซิ่วเหมยลากออกไปด้านนอก “บรรยากาศในห้องของพวกเธอก็ดีอยู่ไม่ใช่เหรอ?”

“ก็ดีอยู่หรอก แต่มีตัวน่ารำคาญอยู่คนหนึ่ง เดี๋ยวก็โผล่ออกมาก่อเรื่องเป็นระยะ ๆ น่ารำคาญจะตาย” เซี่ยหรานไม่ปิดบังเลยว่าเธอไม่ชอบหยางหลิงหลิง

“ช่างเถอะ ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ต้องเจอคนหลากหลายประเภททั้งนั้น แค่เราอยู่ให้ห่างก็พอ” หม่า ซิ่วเหมยปลอบเธอ “จริง ๆ แล้วห้องของฉันต่างหากที่ทำให้ฉันปวดหัว”

“ตอนนี้ฉันกังวลอยู่ว่า ถ้าลงคะแนนให้หวังผานตี้แล้วจะกลายเป็นการก่อความวุ่นวายครั้งใหญ่หรือเปล่า”

ที่สำคัญคือเธอรู้สึกได้ว่า ซูม่านกับอวี๋เหมยดูไม่ใช่คนที่จะยอมใครง่าย ๆ …

เซี่ยหรานคิดว่าอีกฝ่ายกังวลมากเกินไป จึงตบแขนเธอเบา ๆ “พวกเรามาที่นี่เพื่อเรียนหนังสือ ไม่ได้มาแบ่งพรรคแบ่งพวกสร้างอิทธิพลเสียหน่อย เธอไม่ต้องสนใจก็ได้ หรือไม่ก็สละสิทธิ์ลงคะแนนไปเลย! ไม่ต้องเลือกใครทั้งนั้น ปล่อยให้พวกเขาจัดการกันเอง”

ดวงตาของหม่า ซิ่วเหมยเป็นประกายขึ้นมาทันที “จริงด้วย ฉันสละสิทธิ์ลงคะแนนไปเลยก็ได้!”

เธอกุมมือเซี่ยหรานแน่น “เธอช่วยฉันได้มากจริง ๆ ฉันจะกลับไปบอกพวกเธอเดี๋ยวนี้เลย”

“เอ้อ อย่าทะเลาะกับหยางหลิงหลิงอีกนะ ตอนเที่ยงไปกินข้าวด้วยกันล่ะ!” หม่า ซิ่วเหมยยกคิ้วให้เธอพร้อมรอยยิ้มขี้เล่น

เซี่ยหรานทั้งขำทั้งจนใจ

เธอคร้านจะถือสาหยางหลิงหลิงอยู่แล้ว ถ้าเป็นคำพูดของคนบ้านลำธารที่บ้านเกิดของเธอ คนแบบนั้นก็แค่คนสติไม่เต็มเต็ง จะไปโมโหด้วยให้ตัวเองเสียคะแนนทำไมกัน