บทที่ 85 ชายหญิงช่วยกันทำงาน ไม่เหนื่อยล้า

ตอนเที่ยง พวกเธอฝากท้องด้วยอาหารมื้อกลางวันง่าย ๆ ที่โรงอาหารหมายเลขหนึ่ง พอถึงช่วงบ่าย หัวหน้าหอพักก็มาที่ห้องเพื่อบันทึกรายชื่อหัวหน้าห้องพัก

เธอยังคงยิ้มแย้มพลางบอกพวกเธอว่า “พรุ่งนี้ต้องเข้าเรียนตามปกติแล้ว ทุกคนทำใจให้สงบและตั้งใจเรียนกันหน่อยนะ คืนนี้รีบเข้านอน พรุ่งนี้เช้าเป็นวันเปิดเรียนวันแรกของพวกเธอ อย่าลืมตื่นให้เร็วด้วยล่ะ”

“อาจารย์หยาง พิธีเปิดภาคเรียนจัดขึ้นเมื่อไหร่คะ”

“เรื่องนี้พรุ่งนี้อาจารย์ที่ปรึกษาฝ่ายการเมืองน่าจะแจ้งให้พวกเธอทราบเอง”

หลังจากหัวหน้าหอพักออกไปได้ไม่นาน สวีลี่ฮวาซึ่งเป็นคนลงมือทำอะไรฉับไวก็หยิบตารางเวรที่จัดทำเสร็จแล้วขึ้นมาอ่านให้ทุกคนฟัง รวมถึงกฎโดยละเอียดเกี่ยวกับการตื่นเช้าและการปิดไฟในห้องพัก

“ก่อนปิดไฟตอนสี่ทุ่มครึ่ง พวกเราต้องขึ้นเตียงให้เรียบร้อย! นอนเร็วตื่นเช้าจะได้มีสุขภาพแข็งแรง! ห้ามใช้ไฟฉายอ่านหนังสือบนเตียงเด็ดขาด! ไม่อย่างนั้นสายตาจะเสีย แถมยังรบกวนเวลาพักผ่อนของเพื่อนคนอื่นด้วย”

เซี่ยหรานรีบขานรับแนวทางของหัวหน้าห้อง แสดงออกว่าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

มุมปากของเหยียนลี่กระตุกเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นสายตาของสวีลี่ฮวา ในที่สุดเธอก็พยักหน้าเห็นด้วย

“พรุ่งนี้เช้าตีห้าครึ่ง ฉันจะปลุกทุกคนเอง!” สวีลี่ฮวากำหมัดแน่นอย่างฮึกเหิม “พวกเราไปจองที่ในห้องน้ำด้วยกัน!”

เหยียนลี่ทำหน้าไร้อารมณ์ “คาบแรกพรุ่งนี้เป็นวิชารวม ฉันได้ยินมาว่าถ้าไปสายจะเหลือที่นั่งแค่บนพื้นเท่านั้น! เพราะฉะนั้นฉันขอเตือนพวกเธอไว้ก่อนว่า ต้องตื่นให้เช้ากว่านั้นอีกหน่อย”

เซี่ยหราน…

ชีวิตจะลำบากเกินไปแล้วกระมัง

ยัยบ้านนอกอย่างเธอไม่เคยเรียนมหาวิทยาลัยมาก่อน จะไปรู้เรื่องหยุมหยิมพวกนี้ได้อย่างไร ยังดีที่เพื่อนร่วมชั้นอย่างเหยียนลี่มีประสบการณ์

“ถ้าอย่างนั้นพวกเราตื่นตีสี่ครึ่งไหม”

เซี่ยหราน…

นี่ไม่เช้าเกินไปหน่อยหรือ

เหยียนลี่กระตุกมุมปาก “ไม่จำเป็นต้องถึงขนาดนั้น ตีห้าก็พอแล้ว”

“งั้นฉันจะตื่นตีสี่ครึ่ง แล้วปลุกพวกเธอตอนตีห้า!” หัวหน้าห้องกำหมัดขึ้นอีกครั้ง สีหน้าเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นแรงกล้า

จะขยันเกินไปแล้วมั้ง เซี่ยหรานขยับขาเล็กน้อย

เหยียนลี่หันมามองเธอ “เพื่อนเซี่ย ตอนบ่ายเธอยังจะออกไปข้างนอกอีกหรือ”

“เปล่า ไม่ได้จะไปไหนนี่” เพื่อนเซี่ยตอบพร้อมหัวเราะแห้ง ๆ อย่างมีพิรุธ

“ถ้าอย่างนั้นพวกเราทุกคนมาแข่งกับเวลาอ่านหนังสือกันเถอะ!”

หยางหลิงหลิงเอ่ยขึ้นว่า “แต่ยังไม่ได้แจกหนังสือเล่มใหม่เลยนะ”

“ทบทวนสิ่งเก่าเพื่อเรียนรู้สิ่งใหม่ พวกเราก็อ่านหนังสือเก่าที่เคยเรียนมาแล้วกัน” เหยียนลี่กวาดตามองพวกเธอ “พวกเธอเรียนเศรษฐศาสตร์ วิชาคณิตศาสตร์กับภาษาอังกฤษเป็นวิชาพื้นฐานรวม จะท่องศัพท์หรือทำแบบฝึกหัดคณิตศาสตร์สักสองสามชุดก็ได้”

เซี่ยหรานคิดในใจว่า ก่อนหน้านี้ไม่มีใครคอยควบคุมเธอ แต่ตอนนี้ในห้องพักกลับมีผู้นำถึงสองคน ทั้งหัวหน้าและรองหัวหน้า

พอเหยียนลี่พูดจบ เฉินซูตี้กับหวงไฉเสียก็เปิดหนังสือขึ้นมาท่องศัพท์ภาษาอังกฤษอย่างว่าง่าย เซี่ยหรานกระตุกมุมปาก ที่จริงช่วงบ่ายเธออยากไปเดินเล่นที่ถนนฉางอัน…

ช่างเถอะ อย่างไรเสียเธอก็ต้องอยู่ที่นี่อีกหลายปี โอกาสไปเดินเล่นยังมีอีกมาก

ท่ามกลางบรรยากาศการเรียนอันเคร่งขรึม เซี่ยหรานผู้ชอบร่อนเร่ไปทั่วก็หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านอย่างว่าง่าย

นักศึกษากลุ่มนี้มีความมุ่งมั่นแข็งแกร่งเหลือเกิน พวกเธอนั่งอ่านหนังสือติดต่อกันรวดเดียวถึงสี่ชั่วโมง เซี่ยหรานเห็นทุกคนขะมักเขม้นอ่านหนังสือไม่หยุด จึงไม่กล้าลุกขึ้นเดินเล่นส่งเดช

เห็นได้ชัดว่าเมื่ออยู่ท่ามกลางนักเรียนหัวกะทิ แม้แต่เส้นผมทุกเส้นบนศีรษะก็คงยังอยากซึมซับความรู้ไปด้วย

ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เซี่ยหรานทบทวนความรู้เก่า ๆ จนเกือบครบหมดแล้ว

แต่ต่อหน้าพวกนักเรียนหัวกะทิ เธอก็ไม่กล้าอาศัยความทรงจำจากสองชาติทำอะไรตามใจ อย่างไรก็อ่านหนังสืออย่างว่าง่ายไปก่อนแล้วกัน

พวกนักเรียนหัวกะทิถึงกับถือหนังสืออ่านระหว่างกินข้าว เซี่ยหรานทำแบบนั้นไม่ไหวจริง ๆ…

กินข้าวก็ควรกินข้าวให้ดีสิ! ไม่อย่างนั้นจะเหลือความสนุกของการกินข้าวได้อย่างไร!

วันรุ่งขึ้น พอเซี่ยหรานลืมตาตื่น ก็เป็นเวลาหลังตีห้าไปเล็กน้อยแล้ว

เธอเหลือบมองสวีลี่ฮวาที่นอนกรนอยู่บนเตียงชั้นล่างฝั่งตรงข้าม ก่อนจะเกือบหลุดหัวเราะออกมา

หัวหน้าห้องผู้ให้คำมั่นไว้อย่างหนักแน่น ผิดคำพูดเสียแล้ว!

“รีบตื่นได้แล้ว หลังตีห้าแล้วนะ!” เซี่ยหรานเปิดไฟ ปีนลงจากเตียง แล้วหยิบอ่างล้างหน้าขึ้นมาเคาะปัง ๆ อยู่หลายครั้ง

คนทั้งห้องพักถูกปลุกจนตื่น เหยียนลี่กับสวีลี่ฮวาลุกพรวดขึ้นมาทันที

สวีลี่ฮวาร้องพลางสวมเสื้อผ้าไปด้วย “แย่แล้ว! ฉันตื่นสาย!”

ยามเช้าวุ่นวายราวกับเกิดจลาจล โดยเฉพาะบริเวณห้องน้ำ ทุกคนต่างงัดสารพัดวิธีออกมาใช้เพื่อแย่งก๊อกน้ำสักก๊อก

เซี่ยหรานบ้วนปากล้างหน้าอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ยึดก๊อกน้ำไว้พลางตะโกนว่า “เพื่อนเหยียนลี่ เพื่อนสวีลี่ฮวา พวกเธอมาถึงหรือยัง”

“มาแล้ว ๆ ๆ!” สวีลี่ฮวารีบวิ่งเข้ามา เบียดนักศึกษาคนอื่น ๆ ที่กำลังทำหน้าหงุดหงิดออกไป

มีคนตะโกนอย่างไม่พอใจ “ทำไมยังยึดก๊อกน้ำไว้อีกล่ะ”

“ห้อง 303!”

“ห้อง 303 อยู่นี่!”

“ห้อง 303 มาแล้ว!”

เฉินซูตี้กับหวงไฉเสียวิ่งตามกันมา โดยมีหยางหลิงหลิงอยู่ด้านหลังพวกเธอด้วย เพราะเกรงว่าหากวิ่งช้าจะถูกคนอื่นแทรกคิว

“ห้อง 303 พวกเธอก็แย่งกันเข้าไปเถอะ! ฮึ”

ท่ามกลางเสียงโหวกเหวกวุ่นวาย เซี่ยหรานก็หิ้วกระติกน้ำร้อนสองใบที่เติมน้ำจนเต็มกลับห้องพักไปแล้ว

วันนี้ห้อง 303 ลงมือกันอย่างรวดเร็ว แม้แต่หยางหลิงหลิงก็ไม่ได้ถ่วงขามากนัก เธอกลัวว่าจะถูกเพื่อนร่วมห้องทิ้งไว้ข้างหลัง จึงเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วเป็นพิเศษ

วันนี้วิชาปรัชญาพื้นฐานของหลายสาขาถูกจัดให้เรียนรวมกัน เซี่ยหรานกับคนอื่น ๆ ไปถึงเร็ว ที่นั่งในห้องเรียนแบบขั้นบันไดยังเหลืออยู่ครึ่งหนึ่ง

ผ่านไปสิบกว่านาที ห้องเรียนแบบขั้นบันไดก็แน่นขนัด นักศึกษาที่มาสายบางส่วนถูกเบียดจนต้องไปนั่งกับพื้นด้านหลังจริง ๆ

อาจารย์เองก็ไม่ได้เช็กชื่อ ส่วนนักศึกษาก็ยังไม่มีตำราเรียนอยู่ในมือ วันเปิดเรียนวันแรก ทั้งสองฝ่ายจึงต่างทำอะไรตามสบาย

เซี่ยหรานนั่งอยู่ในห้องเรียนอย่างใจลอยเล็กน้อย

หลังจากอาจารย์สอนจบ นักศึกษาก็ทยอยกันออกไป เซี่ยหรานกับสวีลี่ฮวารีบไปยังอาคารเรียนของสาขาเศรษฐศาสตร์

หยางหลิงหลิงรีบวิ่งตามหลังทั้งสองคนไปตลอดทาง

วันนี้วิชาเฉพาะสาขายังไม่ได้เริ่มสอนอย่างเป็นทางการ อาจารย์ที่ปรึกษาฝ่ายการเมืองมาพบทุกคน และแนะนำให้นักศึกษาทั้งชั้นแนะนำตัวเอง เพื่อทำความรู้จักกันในเบื้องต้น

หลังจากนั้น เขาก็แต่งตั้งหัวหน้าชั้นและตัวแทนฝ่ายต่าง ๆ ได้แก่ หัวหน้าชั้น เลขาธิการเยาวชน คณะกรรมการฝ่ายการเรียน ฝ่ายชีวิตความเป็นอยู่ ฝ่ายกิจกรรมศิลปวัฒนธรรมและกีฬา รวมถึงตัวแทนแต่ละวิชา เป็นต้น

เซี่ยหรานนั่งอยู่ในห้องเรียนดี ๆ แต่กลับมีเรื่องซวยลอยมาจากฟ้า จู่ ๆ เธอก็ถูกแต่งตั้งให้เป็นกรรมการฝ่ายการเรียน

อาจารย์ที่ปรึกษาฝ่ายการเมืองแซ่จิง เป็นชายวัยสามสิบต้น ๆ ผู้มีกลิ่นอายของบัณฑิตอย่างเต็มเปี่ยม

เขาดันแว่นกรอบดำขึ้นเล็กน้อย แล้วอธิบายว่า “เบื้องต้นให้จัดตามผลการสอบเข้าไปก่อน หลังจบภาคการศึกษานี้ นักศึกษาที่มีความสามารถก็สามารถแข่งขันเพื่อเข้ารับตำแหน่งได้”

ชั้นเรียนของเซี่ยหรานมีนักศึกษาทั้งหมด 45 คน สัดส่วนชายหญิงเกือบ 1 ต่อ 1 นับว่ากลมกลืนไม่น้อย เมื่อเทียบกับสาขาวิทยาศาสตร์ที่มีนักศึกษาหญิงอยู่น้อยนิด สาขาของพวกเธอจึงถือเป็นหนึ่งในไม่กี่สาขาที่มีสัดส่วนชายหญิงสมดุล

คำโบราณว่าไว้ ชายหญิงช่วยกันทำงานย่อมไม่เหนื่อยล้า ทั้งหมดล้วนเป็นหนุ่มสาววัยแรกรุ่น มองหน้ากันไปมาก็รู้สึกถูกชะตา

ป้าหญิงชราอย่างเซี่ยหรานยิ่งดีใจเป็นพิเศษ เธอชอบอยู่กับคนหนุ่มสาวเหลือเกิน พลังชีวิตเปี่ยมล้น บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของวัยเยาว์

อาจารย์ที่ปรึกษาเรียกหัวหน้าชั้นให้พานักศึกษาชายเจ็ดแปดคนไปช่วยกันยกหนังสือ

ไม่นานนัก พวกเขาก็หอบหนังสือเป็นตั้ง ๆ กลับมา ก่อนจะแจกจ่ายให้ทุกคนทีละเล่ม

หัวหน้าชั้นเป็นนักศึกษาชายที่สวมแว่นหนาเตอะ เลนส์หนาจนดูคล้ายก้นขวด เขายิ้มอย่างเหนียมอายเป็นอย่างยิ่ง

ในยุคสมัยนั้น ทั้งนักศึกษาชายและหญิงต่างถูกกรอบขนบธรรมเนียมผูกมัดเอาไว้ ปกติเวลาเจอกันก็ยังไม่กล้าสบตา หลังแจกหนังสือเสร็จ พวกผู้ชายจึงไม่กล้ามองหน้าผู้หญิงนาน ๆ รีบเผ่นหนีไปทันที

กรรมการฝ่ายกิจกรรมศิลปวัฒนธรรมและกีฬาดูจะตื่นเต้นเกินไปหน่อย ตอนยกกองหนังสือมาให้เซี่ยหราน หนังสือทั้งหมดกลับหล่นลงพื้น เขารีบขอโทษพลางก้มลงเก็บหนังสือ

เซี่ยหรานไม่ได้ใส่ใจ เธอก้มลงเก็บหนังสือเช่นกัน พลางพูดปลอบเขาลอย ๆ ว่า “ไม่เป็นไร นายไปแจกให้คนอื่นต่อเถอะ”

มือของกรรมการฝ่ายกิจกรรมศิลปวัฒนธรรมและกีฬาสัมผัสเข้ากับมือของเซี่ยหราน ใบหน้าของเขาแดงก่ำ ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีไปทันที