บทที่ 119 เป็นเธอเองนะที่รนหาที่มาให้ฉันแกล้งน่ะ

ลี่เหยาชะงักไปครู่หนึ่ง เขายกมือขึ้นตามสัญชาตญาณเมื่อได้ยินคำสั่งของเสิ่นจือ ถึงเพิ่งจะเห็นรอยไหม้พองบนข้อมือตัวเอง

"สงสัยจะเผลอโดนลวกตอนที่ทำโคมไฟดอกพุดซ้อนน่ะ"

ลี่เหยาดึงแขนเสื้อลงมาปิดไว้ หัวเราะแห้งๆ "จือจืออย่าดูเลย มันน่าเกลียดน่ะ พี่ไม่เจ็บหรอก ไม่เป็นไร"

คิ้วเล็กๆ ของเสิ่นจือขมวดมุ่นเข้าหากัน

อะไรกัน... ขนาดเธอแค่ถลอกนิดเดียวยังเจ็บจะแย่เลย แล้วมือของพี่สามดินโดนลวกจนพองขนาดนี้ จะไม่เจ็บได้ยังไงล่ะ!