บทที่ 120 พี่สามน้ำของฉันดุนะขอบอก~

ผู้จัดการร้านที่อยู่ข้างๆ ตั้งใจจะวิ่งเข้ามาปกป้องเสิ่นจือ แต่ก็ถูกสายตาของเด็กน้อยห้ามเอาไว้เสียก่อน

เสิ่นจือปรายตามองขึ้นไปบนชั้นสอง ผู้จัดการร้านก็เข้าใจความหมายทันที รีบขึ้นไปตามลี่เหมี่ยวลงมา

เสิ่นจือทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างใจเย็น ทำราวกับไม่ได้ยินสิ่งที่สวีเพ่ยซานพูด และทำเหมือนอีกฝ่ายเป็นเพียงอากาศธาตุ

บนโต๊ะกระจกตรงหน้า มีกาน้ำชาผลไม้ขนาดเล็กกำลังเดือดปุดๆ อยู่บนเตาอุ่นเทียนไข

"นี่นังหนู ทำไมถึงไม่มีมารยาทแบบนี้ฮะ? ไม่ได้ยินที่ฉันพูดด้วยหรือไง?"