บทที่ 123 คุณแม่ฟื้นแล้ว

โรงพยาบาลเอกชน

กาแฟอเมริกาโน่เย็นช็อตเข้มๆ ที่ดื่มเข้าไปก่อนนอนออกฤทธิ์ได้ผลชะงัดนัก แสงรุ่งอรุณสีเหลืองอมเขียวเริ่มสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง แต่ลี่เหมี่ยวกลับไม่รู้สึกง่วงเลยแม้แต่น้อย

ตั้งแต่เกิดมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นพี่รองอย่างลี่เซินสูญเสียการควบคุมอารมณ์ขนาดนี้ แถมยังได้เห็นน้ำตาของลี่เซินอีกด้วย

โลกของลี่เซินเงียบสงัดมาตลอดชีวิต เขาไม่เคยได้ยินเสียงร้องไห้ของใคร จนกระทั่งเขาเองก็ลืมไปแล้วว่าต้องส่งเสียงร้องไห้ออกมายังไง

เมื่อหยาดน้ำตาร่วงหล่น สิ่งที่ตามมาคือเสียงสะอื้นต่ำๆ ที่ถูกสะกดกลั้นเอาไว้ลึกๆ ในลำคอ เป็นเสียงที่กรีดแทงหัวใจยิ่งกว่าการแผดเสียงร้องตะโกนใดๆ