บทที่ 51 แงๆ... เจ็บจังเลย!

[ฮ่าๆๆๆๆๆ จือจือหนูช่างพูดจริงๆ!]

[หลานหลันคงกินข้าวต่อไม่ลงแล้วล่ะ ฮ่าๆๆ]

[จือจือของเราไม่ได้มีเจตนาร้ายซะหน่อย แค่เป็นห่วงสุขภาพของทุกคนเองน้า~]

เผยอวี้เย่ที่อยู่ข้างๆ ถึงกับหลุดหัวเราะพรืดออกมา แต่พอโดนเผยเส้าหยวนถลึงตาใส่ เขาก็รีบยกมือขึ้นปิดปากทันที

แต่ไหล่ของเขายังคงสั่นระริก สั่นจนแทบจะจับตะเกียบไม่อยู่

มื้ออาหารจบลงอย่างมีความสุข ยกเว้นทีมของหลานหลันกับลู่จินหนานสี่คนที่กินไม่อิ่ม ส่วนทีมอื่นต่างก็อิ่มหนำสำราญกันถ้วนหน้า!

โดยเฉพาะจือจือ ไม่ใช่แค่อิ่ม แต่เรียกว่าอิ่มจนจุกเลยแหละ

พอหนังท้องตึง หนังตาก็เริ่มหย่อน เธอหาวหวอดใหญ่ทันที

เด็กหญิงตัวน้อยเอามือเล็กๆ วางแหมะไว้บนพุงกลมป่อง อ้าปากกว้างเป็นรูปตัวโอ เผยให้เห็นฟันซี่เล็กๆ ขาวสะอาดเรียงตัวสวยงาม พร้อมกับส่งเสียงครางเบาๆ ออกมา

ช่วงที่อยู่บ้านคุณตาคุณยาย เธอกินแล้วก็นอน นอนแล้วก็กิน จนติดเป็นนิสัยว่าต้องนอนกลางวันไปซะแล้ว

พอเธอหาว ทุกคนก็พากันหาวตาม

หัวทุยๆ ของจือจือเริ่มสัปหงก ผงกขึ้นผงกงลงเหมือนไก่จิกข้าวสาร

พอหัวจะทิ่มลงมาชนอก เธอก็จะสะดุ้งตื่น แล้วพยายามเบิกตากว้างเพื่อฝืนตัวเองไม่ให้หลับ

ขนตายาวงอนมีหยาดน้ำตาเกาะพราว ขอบตาเริ่มแดงระเรื่อ ดูทั้งน่ารักน่าชังและน่าสงสาร

หยาดน้ำตาเล็กๆ เกาะพราวบนขนตางอนยาว ศีรษะเล็กๆ เริ่มหนักอึ้ง ผงกขึ้นผงกงลงจนเกือบจะฟุบหลับไป แต่ก็ยังพยายามฝืนลืมตาขึ้นมาอีก

ท่าทางที่ง่วงจนแทบจะทนไม่ไหวแต่ก็ยังพยายามฝืนลืมตานั้น ทำเอาบรรดาแม่ๆ หน้าจอใจละลายไปตามๆ กัน

[สือหยาง! นายเป็นท่อนไม้หรือไง! ไม่เห็นเหรอว่าจือจือง่วงจะแย่แล้ว!]

[เด็กดี~ ถ้าป้าอยู่ตรงนั้น ป้าจะอุ้มหนูนอนหลับปุ๋ยไปเลยจ้ะ]

สือหยางเพิ่งจะสังเกตเห็น

เขายื่นมือออกไปรองรับใบหน้านุ่มนิ่มที่กำลังจะฟุบลงมาได้อย่างพอดิบพอดี

ใบหน้าของจือจือเล็กกว่าฝ่ามือของเขาเสียอีก นุ่มนิ่มเหมือนขนมโมจิเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ

วินาทีที่จือจือสัมผัสโดนมือเขา สือหยางถึงกับตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว

กลัวว่าถ้าเผลอขยับแรงไป โมจิก้อนนี้จะแตกสลายคามือเอาได้

"คุณน้าขา..." จือจืองึมงำด้วยน้ำเสียงงัวเงีย ฟ้องสือหยางอย่างน่าสงสารว่าเปลือกตาของเธอช่างไม่รักดี "ตาของจือจือไม่ยอมฟังคำสั่งเลยค่ะ มันเอาแต่จะปิดลงให้ได้..."

พูดยังไม่ทันจบ เปลือกตาของเธอก็ปิดสนิทลง

ร่างเล็กๆ อ่อนระทวยเอนซบลงบนตัวสือหยาง ราวกับคัพเค้กชิ้นเล็กๆ ที่ถูกแสงแดดละลายจนติดหนึบอยู่กับเขา

"ยัยตัวยุ่งเอ๊ย"

สือหยางปากแข็งแต่ใจอ่อน เขาช้อนตัวจือจือขึ้นมาอุ้มไว้อย่างเบามือ ให้ศีรษะเล็กๆ ของเธอซบลงบนไหล่ของเขา

สือหยางอุ้มจือจือไว้ด้วยแขนข้างเดียว แล้วหันไปขอยืมหมวกบักเก็ตจากทีมงานมาสวมให้เธอเบาๆ ปีกหมวกที่กว้างใหญ่ปิดบังใบหน้าเล็กๆ ของเธอจนมิดชิด แม้แต่ปลายหูเล็กๆ ทั้งสองข้างก็ไม่โผล่ออกมาให้เห็น

ลมหายใจอุ่นๆ ของเด็กน้อยรดรินอยู่ที่ซอกคอ ทำให้เขารู้สึกจั๊กจี้เบาๆ

มุมปากของสือหยางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ แทบจะมองไม่เห็น น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาก็แผ่วเบาจนแทบกระซิบ

"หลับซะนะ ถึงแล้วเดี๋ยวปลุก"

จือจือครางอือมในลำคออย่างงัวเงีย ไม่รู้ว่ากำลังละเมอเรื่องอะไร ฟังไม่ค่อยถนัดนัก "ขอบคุณนะคะคุณน้า..."

[อ๊ากกกก! ปากแข็งแต่ใจอ่อนจริงๆ ด้วย!]

[ปากบ่นว่ายุ่งยาก แต่มือกลับไวกว่าใครเพื่อน]

[สือหยางอาจจะไม่ใช่นักแสดงที่ดี แต่เป็นคุณน้าที่ดีแน่นอน]

สือหยางรูปร่างสูงใหญ่ แถมยังออกกำลังกายเป็นประจำ จือจือที่ถูกอุ้มด้วยแขนข้างเดียวจึงดูตัวเล็กจิ๋วเหมือนตุ๊กตา ศีรษะเล็กๆ พาดอยู่บนไหล่ ขาสั้นๆ สองข้างห้อยต่องแต่งไปมา

เผยเส้าหยวนที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นแล้วรู้สึกคันไม้คันมืออยากจะอุ้มบ้าง

พอหันไปมองลูกชายตัวแสบที่กินอิ่มแล้วพลังงานล้นเหลือ ทนร้อนวิ่งไล่จับตั๊กแตนอยู่กลางแดดเปรี้ยงๆ เขาก็ตัดสินใจเบือนหน้าหนี ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

เผยเส้าหยวนเดินเข้าไปหาสือหยาง แล้วถูมือไปมาอย่างประจบประแจง

"สือหยาง อุ้มไหวไหมเนี่ย? ถ้าเมื่อยเดี๋ยวฉันช่วยอุ้มให้ก็ได้นะ ไม่ต้องเกรงใจหรอก เราก็เพื่อนร่วมงานกันทั้งนั้น"

สือหยางคิดในใจ เขาเพิ่งจะอุ้มจือจือได้ไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ จะไปเมื่อยได้ยังไงล่ะ?

"ขอบใจ แต่ไม่ต้องหรอก"

เผยเส้าหยวนเดินจากไปอย่างเสียดาย แต่ก็ไปนั่งเฝ้าอยู่ใกล้ๆ อย่างมีความหวัง

หมอนั่นต้องมีตอนที่เมื่อยบ้างแหละน่า!

เผยอวี้เย่ได้ยินบทสนทนานี้ ก็วิ่งเหงื่อท่วมหน้าเข้ามาหาพ่อ

"ปาป๊าๆๆๆๆๆ! ถ้าปาป๊ายังมีแรงเหลือ มาจับตั๊กแตนเป็นเพื่อนหนูหน่อยสิ!"

เผยเส้าหยวน: ............

[??? ผู้เฒ่าเผย ฝีมือการแสดงคุณนี่ใช้ไม่ได้เลยนะ]

[นั่นน่ะเหรอกลัวสือหยางจะเมื่อย? ฉันล่ะไม่อยากจะพูดเลยจริงๆ!]

[ผู้เฒ่าเผย ทำไมทำเย็นชากับลูกชายตัวเองแบบนั้นล่ะ? ไม่รักลูกเหรอ? ฮ่าๆๆๆๆ]

[จือจือเชื่อฟังมากเลยอะ ง่วงก็หลับง่ายๆ เลย มีแต่คนเป็นพ่อเป็นแม่เท่านั้นแหละถึงจะรู้ว่าเด็กแบบนี้มีค่าแค่ไหน!]

[อยากสิงร่างสือหยางจังเลย!]

[จือจือไม่รู้จักกาลเทศะเลยแฮะ คนอื่นเขายังตื่นกันหมด ตัวเองมาหลับเฉยเลย นี่กำลังถ่ายรายการอยู่นะ คิดว่าอยู่บ้านหรือไง?]

บางครั้งก็มีข้อความแซะๆ ลอยมาให้เห็นบ้าง

ผู้กำกับหวังหยางไม่ค่อยเคร่งเรื่องท่าทีของแขกรับเชิญเท่าไหร่ ยิ่งเป็นเด็กห้าขวบด้วยแล้ว พอกินอิ่มแล้วจะง่วงก็ไม่แปลกอะไร

เขากำลังจะเริ่มอธิบายเรื่องที่พักให้ทุกคนฟัง

ในตอนนั้นเอง

ลู่เว่ยเว่ยก็วิ่งไปหาสือหยาง เงยหน้าขึ้น แล้วยื่นมือไปดึงขากางเกงของจือจือที่ห้อยอยู่

"น้องจือจือ ตื่นสิ เรายังถ่ายรายการกันอยู่นะ!"

สือหยางถอยหลังไปครึ่งก้าว ขมวดคิ้วมุ่น

แต่เพราะมือข้างหนึ่งอุ้มจือจืออยู่ ส่วนอีกข้างก็ถือกระเป๋า เขาเลยไม่มีมือว่างไปปัดมือลู่เว่ยเว่ยออก ได้แต่กดเสียงต่ำเตือนว่า

"น้องหลับอยู่ อย่าไปกวนน้อง"

"แต่พวกเราไม่มีใครหลับเลยนี่คะ ทำไมน้องถึงหลับได้ล่ะ?" ลู่เว่ยเว่ยเถียงอย่างเอาแต่ใจ มือก็ไม่ยอมปล่อย แถมยังกระตุกขาจือจืออีกที

ลู่เว่ยเว่ยทนเห็นจือจือกินอิ่มนอนหลับอย่างสบายใจแบบนี้ไม่ได้

ทุกคนมาถ่ายรายการเหมือนกันหมด ทำไมจือจือถึงได้สบายนัก แต่เธอต้องมาทนลำบากแบบนี้

"จือจือ ตื่นได้แล้ว! ตื่นสิ!"

สือหยางเริ่มจะหมดความอดทน

ตอนที่เขาก้มลงมอง ก็บังเอิญเห็นรอยแดงรูปจันทร์เสี้ยวเล็กๆ ที่ข้อเท้าของจือจือ เหมือนโดนเล็บจิก

สีหน้าของสือหยางเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที เขายื่นมือใหญ่เข้าไปขวางระหว่างลู่เว่ยเว่ยกับจือจือ แล้วออกแรงผลักเบาๆ เพื่อแยกทั้งสองคนออกจากกัน "ถอยไป"

เขาไม่ได้ออกแรงอะไรมากมายเลยด้วยซ้ำ แต่ลู่เว่ยเว่ยกลับเซถอยหลังไปหลายก้าว เสียหลักล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น

[เชี่ย สือหยางผลักคนอีกแล้ว! ต่อหน้าคนตั้งเยอะตั้งแยะเนี่ยนะ!]

[ทุเรศว่ะ อุตส่าห์เริ่มมองมันดีขึ้นมานิดนึงแล้วเชียว...]

[เว่ยเว่ย์น่าสงสารจังเลย อยู่ดีๆ ก็โดนผลักจนล้ม.]

หลานหลันกับลู่จินหนานพุ่งเข้ามาเป็นคนแรก คนนึงประคองลู่เว่ยเว่ยขึ้นมา อีกคนก็ยืนบังหน้าไว้ ทำท่าปกป้องเต็มที่

ลู่เว่ยเว่ยถูกพยุงขึ้นมา ปากเบะ ขอบตาเริ่มแดง เตรียมจะส่งเสียงร้องไห้โฮออกมา—

"แง๊! โฮๆๆๆๆ!"

เสียงร้องไห้ที่ดังกว่าและน่าสงสารกว่าดังแทรกขึ้นมาก่อน

ทุกคนถึงกับอึ้งไปเลย แม้แต่สือหยางเองก็ยังตกใจ

จือจือตื่นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ใบหน้าเล็กๆ ขมวดเข้าหากันแน่น น้ำตาหยดแหมะๆ ไหลอาบแก้ม

ตั้งแต่สือหยางเจอจือจือ เขายังไม่เคยเห็นเธอร้องไห้เลยสักครั้ง ปกติก็เห็นเอาแต่ยิ้มร่าเริง ขนาดหกล้มยังลุกขึ้นมาปัดฝุ่นเองเลย

แต่พอมาเห็นเด็กน้อยร้องไห้อย่างน่าสงสารแบบนี้ เขาก็ทำตัวไม่ถูก เพราะไม่เคยมีประสบการณ์ง้อเด็กมาก่อน

"เป็นอะไรไปจือจือ? ฝันร้ายเหรอ?"

จือจือสะอื้นฮักๆ ชูนิ้วเล็กๆ ชี้ไปที่ขาซ้ายของตัวเอง

"เจ็บ... คุณน้าขา ขาจือจือเจ็บ มีแมลงตัวเล็กๆ กัดหนู..."