บทที่ 52 คนนิสัยไม่ดี รีบขอโทษเดี๋ยวนี้เลยนะ!

จือจือซุกหน้าลงกับซอกคอของสือหยาง ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร

แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า จี้หยกน้ำเต้าที่หน้าอกของเด็กน้อยได้เปล่งแสงสีทองอ่อนๆ ออกมาอีกสายหนึ่ง

ซีอวิ๋นถานและคนอื่นๆ พอได้ยินเสียงร้องไห้ ก็รีบก้มลงดูข้อเท้าของจือจือทันที

"เลือด! ทำไมถึงมีเลือดออกล่ะ!"

เผยเส้าหยวนที่ถ่ายทำละครกลางแจ้งอยู่บ่อยๆ ตอนแรกได้ยินว่าโดนแมลงกัด ก็เตรียมจะล้วงสเปรย์กันแมลงในกระเป๋าออกมาแล้ว

แต่พอมองดูชัดๆ เขาก็พบว่ารอยบนข้อเท้าของจือจือไม่เหมือนรอยแมลงกัดเลยสักนิด รอยโค้งๆ รูปจันทร์เสี้ยวแบบนี้ เหมือนโดนเล็บจิกมากกว่า

ความจริงแผลก็ไม่ได้ลึกอะไรมากหรอก แค่มีเลือดซึมออกมานิดหน่อย แต่เพราะจือจือผิวขาวจัด รอยเลือดสีแดงสดเลยดูน่ากลัวเตะตาเป็นพิเศษ

สือหยางตวัดสายตาเกรี้ยวกราดไปที่ลู่เว่ยเว่ย "เธอเป็นคนจิกจือจือ! ทำไมถึงได้ลงมือหนักขนาดนี้ฮะ!"

ลู่เว่ยเว่ยถึงกับอึ้ง

เมื่อกี้เธอแค่จิกเบาๆ เองนะ!

ทำไมถึงถลอกจนเลือดออกได้ล่ะ?!

ทีมงานรีบตามแพทย์ประจำกองถ่ายมาทำแผลและฆ่าเชื้อให้จือจือทันที

เมื่อกี้จือจือยังร่าเริงอยู่เลย พอโดนลู่เว่ยเว่ยดึงเข้าหน่อยก็เลือดออกแล้วร้องไห้จ้า ใครเป็นคนทำ ทุกคนก็เห็นกันอยู่ตำตา

ทิศทางลมในคอมเมนต์เปลี่ยนไปในพริบตา

[เชี่ย! ลู่เว่ยเว่ยจิกจริงๆ ด้วย? ตั้งใจหรือเปล่าเนี่ย?]

[แค่แผลถลอกนิดเดียวเองปะ... ต้องร้องไห้ใหญ่โตขนาดนี้เลยเหรอ?]

[??? เมนต์บน ลองโดนจิกจนเลือดออกบ้างเอาไหม? จือจือเพิ่งจะกี่ขวบเอง!]

ในหัวของสือหยางตอนนี้มีแต่คำว่า 'ซวยแล้ว'

เขาเพิ่งจะพาจือจือออกมาได้แค่ครึ่งวัน ก็ทำหลานสาวสุดที่รักเลือดตกยางออกซะแล้ว ป่านนี้สองตายายที่บ้านคงกำลังนั่งดูไลฟ์สดอยู่แน่ๆ... พอกลับไป คงไม่แคล้วโดนไม้เรียวฟาดก้นลายชัวร์

ซีอวิ๋นถานเห็นจือจือร้องไห้อย่างน่าสงสาร ก็จูงมือกู้ซินเข้าไปปลอบ

"จือจือ เจ็บไหมลูก?"

จือจือสูดน้ำมูก ตอบเสียงอู้อี้ "หนูอยากให้คุณน้ากอดค่ะ"

ซีอวิ๋นถานชะงักไปเล็กน้อย แต่พอเห็นแขนเล็กๆ ที่ยื่นมาหา เธอก็จำใจต้องรับตัวเด็กน้อยมาอุ้มไว้

การทำแบบนี้ ทำให้เธอเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเข้าไปใกล้สือหยาง และ... สัมผัสโดนตัวเขา

อุณหภูมิร่างกายของผู้ชายคนนี้สูงกว่าเธอมาก แม้จะเป็นเพียงการสัมผัสกันแค่เสี้ยววินาที ก็ทำเอาแขนของซีอวิ๋นถานสั่นสะท้านขึ้นมาเบาๆ

จือจือซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของซีอวิ๋นถานอย่างสมใจ

ความจริงเธอไม่ได้เจ็บเลยสักนิด

แต่ถ้าเธอไม่ร้องไห้ให้เสียงดังเข้าไว้ ไม่ให้จี้หยกน้ำเต้าช่วยทำให้แผลดูน่ากลัวขึ้น ใครจะมาเห็นใจเธอล่ะ?

เด็กร้องไห้เก่ง มักจะได้กินขนมเสมอแหละ

ลู่เว่ยเว่ยชะโงกหน้าเข้ามาดู ก่อนจะบ่นพึมพำเสียงเบา แต่ก็ยังถูกไมโครโฟนดูดเสียงเข้าไปอยู่ดี

"แผลนิดเดียวเอง ร้องไห้เว่อร์จัง"

สือหยางเงยหน้าขึ้น จ้องมองหลานหลันและลู่จินหนาน

"ทำไม?" เขาถามเสียงไม่ดังนัก แต่เน้นหนักทุกคำ "ลูกบ้านตัวเองเจ็บเป็น ลูกบ้านคนอื่นเจ็บไม่เป็นงั้นสิ?"

หลานหลันอ้าปากค้าง "พวกเราไม่ได้หมายความแบบนั้นซะหน่อย โธ่เอ๊ย ขอโทษก็แล้วกัน เราไม่ได้ตั้งใจซะหน่อย"

หลานหลันรอให้สือหยางบอกว่าไม่เป็นไร แต่สือหยางกลับนิ่งเงียบ

สีหน้าของเขาเรียบเฉย เรียบเฉยจนน่ากลัว

"รอให้ฉันบอกว่าไม่เป็นไรอยู่ใช่ไหม? ฝันไปเถอะ"

สือหยางเหมือนจะโกรธจัด ไม่ปล่อยให้หลานหลันได้อ้าปากเถียง "เธอคิดว่าแค่พูดคำว่าขอโทษ แล้วฉันจะต้องยกโทษให้งั้นเหรอ? ฉัน สือหยาง ไม่เหมือนพวกเธอหรอกนะ ฉันเกลียดการรักษาหน้าแบบจอมปลอมที่สุด"

เขาแค่นเสียงหัวเราะเยาะ แววตาไม่มีความขบขันอยู่เลยสักนิด

"ฉันไม่ใช่คนดีขนาดที่โดนรังแกแล้วจะยอมก้มหน้าทนหรอกนะ ถ้าไม่ให้คำอธิบายดีๆ เรื่องนี้ไม่จบแค่นี้แน่ เลือกเอา จะให้ยัยเด็กนั่นยอมรับผิดต่อหน้ากล้องแล้วขอโทษดีๆ หรือจะให้จือจือจิกคืน เลือกมาเลย"

ลู่จินหนานเห็นหลานสาวตัวเองโดนข่มขู่ ก็โกรธขึ้นมาเหมือนกัน

"สือหยาง นายอย่าให้มันมากนักนะ!"

สีหน้าของหลานหลันดูไม่ได้เลย แต่เธอไม่ได้ต่อล้อต่อเถียงกับสือหยาง กลับเปลี่ยนเรื่องคุยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานเหมือนกำลังปลอบเด็ก "สือหยาง ฉันรู้ว่านายกำลังอารมณ์ไม่ดี แต่จะมาลงไม้ลงมือผลักเด็กแบบนี้ก็ไม่ได้นะ... เมื่อกี้เว่ยเว่ยก็หกล้มเหมือนกัน"

คราวนี้ คอมเมนต์ในแชตก็แตกออกเป็นสองฝั่ง

[เอาจริงๆ นะ ท่าทางปกป้องหลานของสือหยางโคตรเท่เลย!]

[จริงด้วย ทำไมขอโทษแล้วต้องให้อภัยด้วยล่ะ? แผลมันเจ็บนะเว้ย!]

[ถ้ามีคนมาปกป้องฉันแบบนี้บ้าง ไม่ว่าฉันจะถูกหรือผิด ฉันคงใจละลายไปแล้ว!]

[พวกเธออย่าลืมสิว่าสือหยางเป็นคนไม่มีมารยาทและอารมณ์ร้ายนะ]

[ใช่ๆ เขาไม่ได้อยากแก้ปัญหาหรอก แค่อยากระบายอารมณ์มากกว่า สงสารเว่ยเว่ยจัง...]

"เขาเสียหลักล้มไปเอง เกี่ยวอะไรกับคุณน้าของหนูด้วยล่ะคะ?" จือจือเถียงแทนสือหยาง

หลานหลัน: ...

ทำไมเธอต้องมาซวยเจอสองน้าหลานจอมป่วนนี่ด้วยนะ

"ใครจะไปรู้ล่ะว่าแผลนั่นสือหยางเป็นคนบีบให้มันเลือดออกหรือเปล่า?" หลานหลันพูดอย่างหงุดหงิด

จือจือเถียงกลับทันควัน "คุณน้าอย่ามาใส่ร้ายนะ! คุณน้าของหนูอ่อนโยนที่สุดเลย! เวลาอุ้มหนูก็ทะนุถนอมจะตาย!"

"งั้นนายก็ขอโทษเด็กที่นายผลักล้มก่อนสิ แล้วฉันถึงจะขอโทษ"

ในขณะที่สถานการณ์กำลังวุ่นวาย เสียงเย็นชาและกังวานใสของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมา

"เรื่องในกองถ่ายวันนั้น มันไม่ใช่แบบที่พวกคุณคิดหรอกนะคะ"

ซีอวิ๋นถานอุ้มจือจือไปวางไว้บนเก้าอี้เดี่ยวอย่างเบามือ แล้วลุกขึ้นยืน ชายกระโปรงสีขาวนวลของเธอปลิวไสวไปตามสายลมเบาๆ เธอเดินไปหยุดอยู่ข้างๆ สือหยาง ไม่ได้มองหน้าเขา แต่จ้องตรงไปที่กล้อง น้ำเสียงราบเรียบและหนักแน่น

"แฟนคลับของฉันน่าจะรู้ดีว่าฉันไม่ค่อยเล่นโซเชียล เพราะงั้นตอนที่พวกคุณพูดถึงเรื่องในกองถ่าย ฉันเลยยังนึกไม่ออก และไม่ได้อธิบายให้ฟังตั้งแต่แรก ต้องขอโทษด้วยนะคะ"

"วันนั้นมีนักแสดงสมทบคนหนึ่งจับอาวุธประกอบฉากไว้ไม่แน่น มันกำลังจะหล่นลงมาทับเด็กคนนั้น สือหยางที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เลยต้องผลักเขาออกไปให้พ้นทาง"

เธอหยุดพูดไปครู่หนึ่ง หันไปมองสือหยางแวบหนึ่ง อีกฝ่ายเบือนหน้าหนีอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

"ทีมงานก็เคยออกแถลงการณ์ชี้แจงแล้ว แต่ไม่มีใครเชื่อเลย ทุกคนเลือกที่จะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองอยากเชื่อเท่านั้น"

จู่ๆ เธอก็ยื่นมือไปดึงแขนขวาของสือหยาง

สือหยางไม่ทันระวังตัว แขนเสื้อถูกถลกขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลเป็นทางยาว

รอยแผลนั้นยาวตั้งห้าเซนติเมตร ถึงแม้จะตกสะเก็ดหายดีแล้ว แต่ภายใต้กล้องที่มีความคมชัดสูง ก็ยังมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าสีผิวบริเวณนั้นต่างจากสีผิวปกติ

"นี่คือแผลเป็นจากเหตุการณ์วันนั้นค่ะ ถ้าเขาไม่ผลักเด็กคนนั้นออกไป เด็กคนนั้นก็คงต้องเข้าโรงพยาบาลไปแล้ว"

ช่องแชตเงียบกริบไปในทันที

ทุกคนเพิ่งจะตระหนักได้ว่า ที่ผ่านมาพวกเขาเข้าใจสือหยางผิดมาตลอด

[เชี่ย! คดีพลิก! สือหยาง นายมันลูกผู้ชายตัวจริง!]

[นี่มันไม่ใช่แผลเป็นแล้ว นี่มันเหรียญกล้าหาญชัดๆ!]

[ทีมงานเคยออกแถลงการณ์ด้วยเหรอ? ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย? ทำไมพวกสำนักข่าวบันเทิงถึงไม่เอาเรื่องนี้มาเล่นข่าวล่ะ?]

จู่ๆ ในแชตก็มีข้อความสีสันสะดุดตาปรากฏขึ้น ด้านหลังชื่อบัญชีมีสัญลักษณ์ยืนยันตัวตนว่าเป็นนักแสดงเด็ก

[ฉันเป็นแม่ของเด็กคนนั้นค่ะ เรื่องในวันนั้นต้องขอบคุณคุณสือหยางมากๆ เลยนะคะ เขาเป็นคนช่วยชีวิตลูกฉันไว้ คุณสือหยางเป็นคนดีและทุ่มเทกับการทำงานมาก ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนดีๆ แบบนี้ถึงถูกโจมตีมาตลอด ฉันเคยโพสต์ชี้แจงในเวยป๋อแล้ว แต่ก็ไม่มีใครสนใจเลย... วันนี้ในที่สุดก็มีโอกาสได้พูดความจริงสักที ขอบคุณคุณสือหยางมากจริงๆ ค่ะ! ขอบคุณมากค่ะ!]

คราวนี้ล่ะ ผู้ชมในไลฟ์สดทุกคนต่างก็รู้แล้วว่าสือหยางถูกใส่ร้ายมาตลอด

และคอมเมนต์นี้ก็ถูกแชร์ต่ออย่างบ้าคลั่ง

หลานหลันและลู่จินหนานยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สีหน้าสลับไปมาระหว่างเขียวและขาว

ซวยจริงๆ!

ตั้งใจจะทำตัวเป็นฮีโร่ผดุงความยุติธรรมแท้ๆ ไม่คิดเลยว่าจะกลายเป็นทำเรื่องโง่ๆ ลงไปซะได้

หลานหลันฝืนยิ้ม กำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็กลืนคำพูดเหล่านั้นลงคอไป

เธอกระตุกแขนเสื้อลู่จินหนานเบาๆ กระซิบว่า 'ไปกันเถอะ' แล้วหันหลังเตรียมจะเดินหนี

"เดี๋ยวก่อนค่ะ"

เสียงใสแจ๋วดังขึ้นขัดจังหวะ

จือจือกระโดดลงจากเก้าอี้ด้วยขาสั้นๆ กางแขนเล็กๆ ออกไปขวางทางพวกเขาไว้

"ทำไมพวกคุณถึงไม่ขอโทษคุณน้าของหนูล่ะคะ? แล้วก็พี่ด้วย พี่จิกหนู พี่ก็ต้องขอโทษเหมือนกัน!"