บทที่ 53 คุณน้าคะ พวกเราต้องเลือกบ้านที่ดีที่สุดในหมู่บ้านได้แน่ๆ ค่ะ

หลานซีและลู่จินหนานสีหน้าดูไม่ได้ ทั้งสองยังคงปากแข็ง “ก็บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด เด็กตัวแค่นี้จะมาคิดเล็กคิดน้อยอะไรนักหนา”

ลู่เว่ยเว่ยเถียงกลับว่า

“เสิ่นจือ ฉันไม่ได้ออกแรงเยอะเลยสักนิดนะ!”

“งั้นเธอก็ยอมรับแล้วสิว่าเป็นคนหยิกฉัน ฉันเลือดออกเลยนะ! เลือดออกมันเจ็บมากนะรู้ไหม...”

ลู่เว่ยเว่ยอึ้งจนพูดไม่ออก

เรื่องนี้ไม่ว่าเธอจะอธิบายยังไงก็ฟังไม่ขึ้นจริงๆ

เสิ่นจือเป็นแค่เด็กตัวกะเปี๊ยก แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้ใหญ่อย่างลู่จินหนานและหลานหลัน เธอกลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยสักนิด สองมือเล็กๆ กางออก ไม่ยอมถอยให้แม้แต่ก้าวเดียว

“ทำผิดก็ต้องขอโทษสิ ถ้าพวกคุณไม่ขอโทษ คราวหน้าพวกคุณก็จะใส่ร้ายคุณน้าของฉัน แล้วก็แอบรังแกฉันอีกใช่ไหมล่ะ”

ในตอนนั้นเอง คอมเมนต์บนหน้าจอต่างก็พิมพ์ข้อความเรียกร้องให้ขอโทษไปในทิศทางเดียวกัน

นานๆ ทีจะมีแฟนคลับตัวยงของหลานหลันและลู่จินหนานออกมาช่วยพูดแก้ต่างให้ แต่ก็จะถูกคอมเมนต์ของชาวเน็ตทั่วไปถล่มทับจนหายไปอย่างรวดเร็ว

เมื่ออยู่หน้ากล้อง หลานหลันยังไม่อยากทำลายอนาคตในวงการบันเทิงของตัวเองจนย่อยยับ เธอจึงได้แต่กัดฟันกรอด แล้วเค้นคำพูดออกมาว่า “ขอโทษค่ะ”

ลู่จินหนานเองก็พึมพำตามมาประโยคหนึ่ง ฟังไม่ได้ศัพท์ว่าบ่นอะไรอยู่

ลู่เว่ยเว่ยยืนอยู่หลังสุด ขยับปากพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิวราวกับเส้นด้าย “ขอโทษค่ะ...”

เสิ่นจือเอียงคอมองเธอแวบหนึ่ง คล้ายกับกำลังประเมินว่าอีกฝ่ายจริงใจหรือไม่

จากนั้นเธอก็พยักหน้า แล้วพูดด้วยท่าทีจริงจังว่า “ถ้าไม่ได้ขอโทษจากใจจริงล่ะก็ ฉันไม่ยกโทษให้หรอกนะ”

พูดจบ เสิ่นจือก็หมุนตัววิ่งสับขาสั้นๆ กลับไปหาสือย่าง เธอแหงนหน้ามองเขา ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับ ราวกับกำลังรอคอยคำชม

สือย่างก้มลงมองเธอด้วยใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์

จากนั้นเขาก็โค้งตัวลง รวบตัวเธอขึ้นมาหนีบไว้ใต้แขน แล้วหันหลังเดินออกไปทันที

เสิ่นจือที่ถูกหนีบเอาไว้ เตะขาสั้นๆ ในอากาศสองที “คุณน้า! ทำอะไรเนี่ย!”

สือย่างไม่สนใจเธอ เขาทำหน้าบูดบึ้งพร้อมกับสั่งสอนว่า “เธอจะไปอวดเก่งทำไม มีอะไรต้องไปพูดกับคนพวกนั้นด้วย”

เสิ่นจือเชิดหน้าขึ้นอย่างแง่งอน “ฉันก็ต้องพูดสิคะ ถ้าไม่พูดแล้วใครจะรู้ล่ะว่าฉัน แล้วก็คุณน้าถูกรังแก”

“ชิ จือจือไม่ปากแข็งเหมือนคุณน้าหรอกนะ!”

“ถ้าฉันเอาคืน พวกเขาก็จะไม่กล้ามาหาเรื่องจือจืออีกไงคะ”

ผู้ชมที่คอมเมนต์อยู่บนหน้าจอต่างก็โดนความน่ารักของเสิ่นจือตกเข้าอย่างจัง

ยิ่งคิดไม่ถึงเลยว่าจะได้เรียนรู้ถึงความกล้าหาญจากเด็กตัวเล็กๆ คนหนึ่ง หลายคนเริ่มหันมาทบทวนตัวเองว่าเมื่อก่อนพวกเขายอมคนและขี้ขลาดเกินไปหรือเปล่า

ในตอนนั้นเอง พลังงานจากทั่วทุกสารทิศก็พรั่งพรูเข้ามาในจี้หยกน้ำเต้าของเสิ่นจืออย่างไม่ขาดสาย หลั่งไหลมารวมกันที่หน้าอกของเธอ

เสิ่นจือชะงักไป

นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย

พลังงานในจี้หยกน้ำเต้าของเธอไม่ได้ขึ้นอยู่กับความชื่นชอบหรอกเหรอ

แล้วคนมากมายที่ชื่นชอบเธอพวกนี้โผล่มาจากไหนกันล่ะเนี่ย

จี้หยกน้ำเต้าคงไม่ได้พังไปแล้วหรอกนะ!

เสิ่นจือเลิกต่อปากต่อคำกับสือย่าง มือเล็กๆ กุมจี้หยกน้ำเต้าที่หน้าอกเอาไว้ หลับตาลงเพื่อสัมผัสอย่างละเอียด

อ้อ ที่แท้ก็เป็นเพราะเหล่าแฟนคลับที่ชื่นชอบเธอผ่านทางไลฟ์สดนี่เอง

ถึงแม้ว่าเสิ่นจือจะยังไม่ได้เปิดบัญชีเวยป๋อส่วนตัว แต่เพียงแค่รูปลักษณ์ที่โดดเด่นในรายการ ความน่ารักรู้ความแต่ก็ยังคงความเป็นตัวของตัวเอง ไม่ใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้ใครมารังแกง่ายๆ ก็ดึงดูดยอดเข้าชมได้ทะลุหลักล้านแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น อัตราการเปลี่ยนจากผู้ชมทั่วไปมาเป็นแฟนคลับยังสูงมากอีกด้วย

รายการเพิ่งจะออกอากาศไปได้แค่ช่วงเช้า พี่ห่าวก็ได้รับการติดต่อให้เป็นพรีเซนเตอร์สินค้าแม่และเด็กมากมาย ที่อยากจะเชิญสือย่างและเสิ่นจือไปถ่ายโฆษณาด้วยกัน

ทว่าเรื่องเหล่านี้ เสิ่นจือยังไม่รู้เลยสักนิด

เสิ่นจือมองดูพลังงานในจี้หยกน้ำเต้าที่กำลังจะเต็มเปี่ยมในอีกไม่ช้า ลักยิ้มเล็กๆ ที่มุมปากก็ยิ่งบุ๋มลึกลงไปอีก

ที่แท้ ขอเพียงเป็นคนที่ชื่นชอบเธอจากใจจริง ไม่ว่าจะอยู่ไกลแค่ไหน พลังงานก็จะถูกจี้หยกน้ำเต้ารวบรวมเอาไว้ได้ทั้งหมด

ดีจังเลย!

คิดไม่ถึงเลยว่าแค่มาออกรายการ ก็ยังมีเรื่องน่ายินดีที่คาดไม่ถึงเกิดขึ้นด้วย

แบบนี้เธอก็สามารถนำพลังงานไปทำอะไรได้อีกตั้งเยอะแยะเลย

ผู้กำกับหวังหยางเห็นว่าบรรยากาศระหว่างแขกรับเชิญทั้งหลายดูจะกระอักกระอ่วนเล็กน้อย จึงรีบควักโทรโข่งสีชมพูคู่ใจเดินเข้ามาหาทันที

โชคดีที่ทุกคนต่างก็เป็นนักแสดง ต่อให้ก่อนหน้านี้จะทะเลาะกันรุนแรงและดูไม่จืดแค่ไหน แต่พอถึงฉากต่อไป ทุกคนก็กลับมาทักทายกันด้วยรอยยิ้มราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ยกเว้นก็แต่สือย่าง ที่ยังคงทำหน้าบูดบึ้งอยู่ตลอดเวลา

หวังหยางประกาศ “เวลาหลังจากนี้จะปล่อยให้พวกคุณจัดการกันเองอย่างอิสระ อย่างแรกเลยคือพวกคุณต้องหาที่พักในหมู่บ้านอวิ๋นให้ได้ และใช้เวลาตลอดช่วงบ่ายรวบรวมวัตถุดิบที่สามารถนำมาทำอาหารมื้อเย็นได้”

“อาหารมื้อเย็นมีข้อกำหนดนะครับ เนื่องจากไก่ตุ๋นเห็ดเป็นอาหารขึ้นชื่อของเมืองอวิ๋น ดังนั้นพวกคุณทุกคนจำเป็นต้องเรียนรู้วิธีทำอาหารจานนี้ด้วย”

“เอาล่ะ ทั้งหมดก็มีเพียงเท่านี้ พวกคุณแยกย้ายกันไปปฏิบัติภารกิจได้เลยครับ”

สิ้นเสียงคำสั่งของผู้กำกับหวังหยาง แขกรับเชิญคนอื่นๆ ต่างก็มุ่งหน้าไปยังเส้นทางเล็กๆ ทางฝั่งขวาของจุดรวมพลหน้าหมู่บ้าน

แม้หมู่บ้านอวิ๋นจะเป็นเพียงหมู่บ้านเล็กๆ แต่ในความเป็นจริงก็มีความเหลื่อมล้ำทางฐานะที่เห็นได้ชัด โดยแบ่งออกเป็นหมู่บ้านอวิ๋นบน และหมู่บ้านอวิ๋นล่าง

หมู่บ้านอวิ๋นล่างตั้งอยู่ทางทิศตะวันออก อยู่ห่างจากทางเข้าหมู่บ้าน แต่กลับอยู่ใกล้กับภูเขาด้านหลัง การพัฒนาค่อนข้างล้าหลังไปบ้าง บ้านเรือนที่อยู่อาศัยล้วนเป็นบ้านเก่าแก่ที่สร้างมาหลายปีแล้ว

ทว่าชาวบ้านที่นี่ค่อนข้างซื่อสัตย์และเรียบง่าย นิยมใช้ชีวิตแบบพึ่งพิงธรรมชาติ และมีความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมทั่วทั้งภูเขาเป็นอย่างดี

ส่วนหมู่บ้านอวิ๋นบนนั้นอยู่ใกล้กับทางเข้าหมู่บ้าน ผู้คนส่วนใหญ่มักจะออกไปทำงานนอกหมู่บ้าน ร้านขายของชำและยานพาหนะต่างๆ ล้วนตั้งอยู่ในหมู่บ้านอวิ๋นบน หากต้องการเดินทางออกนอกหมู่บ้านก็สะดวกสบายมาก มีวิถีชีวิตที่ใกล้เคียงกับสังคมเมืองมากกว่า

ในชาติก่อนเสิ่นจือเลือกหมู่บ้านอวิ๋นบน แถมยังได้เข้าไปพักในบ้านของเศรษฐีอันดับหนึ่งประจำหมู่บ้านอวิ๋น เป็นบ้านตึกสามชั้น มีทั้งเครื่องปรับอากาศ เครื่องทำน้ำอุ่น ห้องน้ำในตัว และยังมีลานบ้านกว้างขวาง ใครเห็นเป็นต้องอิจฉา

แต่ทว่า... เมื่อเสิ่นจือนึกถึงนิสัยใจคอของคนในบ้านหลังนั้นเมื่อชาติก่อน ประกอบกับการจัดการของทีมงานรายการ เธอก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าการเลือกหมู่บ้านอวิ๋นบนเพียงเพราะเห็นแก่ที่พักอาศัยที่สะดวกสบายชั่วครั้งชั่วคราว มันไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย

ท้ายที่สุดแล้ว การที่ผู้กำกับหวังเลือกหมู่บ้านอวิ๋นก็ยังมีอีกจุดประสงค์หนึ่ง นั่นคือการถ่ายทอดวิถีชีวิตและวัฒนธรรมท้องถิ่น

กิจกรรมหลายอย่างจำเป็นต้องขอความช่วยเหลือจากชาวบ้าน

เสิ่นจือมองดูถนนสองสายที่อยู่ตรงหน้า ความจริงแล้วถนนเล็กๆ ทั้งซ้ายและขวาต่างก็มีแสงสีทองส่องประกายอยู่ ทว่าเมื่อเทียบกับทางขวา ทางซ้ายกลับดูหม่นหมองกว่าเล็กน้อย คล้ายกับถูกบางสิ่งบางอย่างบดบังเอาไว้ หากสามารถปัดเป่าเมฆหมอกสีดำที่อยู่ด้านบนออกไปได้ ไม่แน่ว่าอาจจะสว่างไสวเจิดจ้ายิ่งกว่าทางฝั่งขวาเสียอีก!

เสิ่นจือตัดสินใจเหยียบเท้าก้าวไปทางฝั่งซ้ายอย่างเด็ดขาด เธอดึงแขนเสื้อของสือย่างแล้วยิ้มพูดว่า “คุณน้าคะ พวกเราไปทางนี้กันดีไหมคะ”

สือย่างกวาดสายตามองบ้านเรือนที่อยู่ไกลออกไป สภาพดีหรือแย่นั้นสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน

“บ้านทางฝั่งขวาดูดีกว่านะ”

“ฉันรู้ค่ะ... แต่ว่าพวกเรามาเพื่อสัมผัสประสบการณ์การใช้ชีวิตไม่ใช่เหรอคะ คุณน้า ฉันอยากพักบ้านหลังนี้แหละค่ะ!”

“อีกอย่าง ฉันก็ไม่อยากเดินไปทางเดียวกับลู่เว่ยเว่ยด้วย”

เสิ่นจือหาข้ออ้างที่ฟังดูเป็นเด็กน้อยแต่กลับมีเหตุผลเอามากๆ มาสนับสนุน

สือย่างถึงกับหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องยอมโอนอ่อนผ่อนตามแล้วเดินตามหลังเสิ่นจือไป

เดิมทีเผยอวี้เย่วิ่งนำหน้าออกไปไกลเป็นร้อยเมตรแล้ว แต่พอหันหน้ากลับมาพบว่าน้องจือจือไม่ได้ตามมา เขาก็โวยวายเสียงดังว่าจะเลือกไปทางซ้าย

เผยเส้าหยวนจึงทำได้เพียงลากกระเป๋าเดินทางเดินตามจังหวะก้าวของลูกชายไป

ส่วนซีอวิ๋นถานยิ่งแล้วใหญ่ เธอเชื่อฟังคำพูดของกู้ซินอย่างเต็มที่ และกู้ซินก็ยืนกรานอย่างหนักแน่นว่าจะต้องเดินตามเสิ่นจือไป

ในช่วงเวลานั้น บนถนนสายเล็กฝั่งซ้ายจึงมีครอบครัวของสือย่าง ซีอวิ๋นถาน และเผยเส้าหยวนเดินไปพร้อมกันสามกลุ่ม

ในขณะที่ทางฝั่งขวาเหลือเพียงกลุ่มของลู่จินหนานและหลานหลันแค่สองกลุ่มเท่านั้น

ทว่าไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า บนท้องฟ้าในจุดที่ไม่มีใครสังเกตเห็น เมฆหมอกสีดำที่เดิมทีหนาทึบจนบดบังถนนฝั่งซ้ายเอาไว้ ในวินาทีที่เสิ่นจือเหยียบย่างลงไป เมฆหมอกเหล่านั้นก็เริ่มมีทีท่าว่าจะสลายตัวออกไปอย่างเลือนราง

แสงสีทองที่ถูกกดทับอยู่เบื้องล่างพุ่งทะยานแหวกม่านเมฆหมอกออกมาด้วยพลังอันมหาศาล สาดส่องรัศมีเจิดจรัสออกไปทั่วทุกทิศทุกทาง

ลู่เว่ยเว่ยเอียงคอหันไปมองบ้านเรือนทางฝั่งซ้าย ทั้งเตี้ยและทรุดโทรม ไม่แน่ว่าถ้ามีพายุลูกใหญ่พัดมาก็อาจจะพังครืนลงมาเลยก็ได้ เธอไม่มีทางยอมไปพักแน่ๆ

ทางฝั่งขวาดูดีกว่ากันเยอะ มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละถึงจะเลือกฝั่งซ้าย

ลู่เว่ยเว่ยพูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด “คุณน้าคะ พวกเราต้องเลือกบ้านที่ดีที่สุดในหมู่บ้านได้แน่ๆ ค่ะ!”