บทที่ 54 จือจือดีที่สุด ดีที่สุดในจักรวาลเลย!

หลานหลันยังคงส่งยิ้มหวานเจี๊ยบให้กล้องอย่างเป็นธรรมชาติ

แต่ในใจกลับกำลังบ่นอุบ

พี่สาวของเธอบอกว่าลู่เว่ยเว่ยคือดาวนำโชคของตระกูลลู่และตระกูลหลินไม่ใช่เหรอ?

แค่พาเธอไปด้วย เส้นทางในวงการบันเทิงก็จะราบรื่น ดังเป็นพลุแตก

แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกว่า แค่พาเด็กนี่มาครึ่งวัน เธอก็ซวยกว่าตอนใช้ชีวิตมายี่สิบกว่าปีรวมกันซะอีก?

หรือว่า... เรื่องโชคลาภมันต้องมีอุปสรรคก่อนถึงจะสบายทีหลัง โชคของเธออาจจะรออยู่ข้างหน้าก็ได้?

พอหลานหลันคิดแบบนี้ บ้านเดี่ยวสองชั้นสไตล์ตะวันตกที่ดูหรูหราอลังการ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าห่างออกไปไม่ถึงห้าสิบเมตร

บ้านหลังนี้ถ้ามองไปรอบๆ หมู่บ้าน ก็ถือว่าเป็นคฤหาสน์ระดับพรีเมียมเลยล่ะ

และที่สำคัญที่สุด เจ้าของบ้านถึงกับออกปากชวนพวกเขาเข้าไปพักด้วยตัวเองเลย

"สวัสดีครับ พวกคุณคือแขกรับเชิญรายการ 'พาลูกเที่ยว' ใช่ไหมครับ? ผมชื่อเถ้าแก่หวัง เป็นเจ้าของร้านขายของชำแห่งนี้ ถ้าพวกคุณไม่รังเกียจ เชิญพักที่บ้านผมได้เลยนะครับ"

ดวงตาของหลานหลันเบิกกว้างเป็นประกาย

ในที่สุด โชคของเธอก็มาถึงแล้ว!

ลู่เว่ยเว่ยกับหลานหลันตัดสินใจเลือกพักที่บ้านของเถ้าแก่หวังอย่างไม่ลังเล

พอเข้าไปอยู่ถึงเพิ่งรู้ว่า เถ้าแก่หวังคือเศรษฐีอันดับหนึ่งของหมู่บ้านอวิ๋น ทรัพย์สินของคนทั้งหมู่บ้านรวมกันยังสู้แกไม่ได้เลย

เนื่องจากกฎของรายการห้ามแขกรับเชิญสองทีมพักอยู่บ้านเดียวกัน ลู่จินหนานกับลู่ยวี่เฟิงก็เลยต้องเดินหาบ้านต่อไป

แต่โชคก็เข้าข้าง ได้เข้าไปพักที่บ้านน้องชายของเถ้าแก่หวัง

เป็นบ้านเดี่ยวสองชั้น มีลานบ้านกว้างขวาง แถมเจ้าของบ้านยังต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี

พอเห็นพวกเขายืนเหงื่อแตกพลั่ก สองพี่น้องตระกูลหวังก็รีบเชิญเข้าไปนั่งพักในห้องรับแขก เปิดพัดลมให้เย็นฉ่ำ แถมยังยกผลไม้สดจานใหญ่มาเสิร์ฟให้อีก

จนทำให้ลู่จินหนานและพวกพ้องมองไม่เห็นสายตาเจ้าเล่ห์ของครอบครัวเถ้าแก่หวังเลยสักนิด

ในมุมที่กล้องจับไม่ถึง หวังเจาไฉและหวังจิ้นเป่า น้องชาย กำลังเอาหัวสุมกัน จิ้มเครื่องคิดเลขวางแผนกันอย่างขะมักเขม้น

"พี่ใหญ่ ดูท่าทางพวกนี้จะรวยน่าดูเลยนะ เสื้อผ้าเด็กผู้หญิงคนนั้นตัวเดียวก็เป็นหมื่นแล้ว!"

"งั้นเราก็ให้พวกเขาอยู่ฟรีๆ ไม่ได้หรอก คิดค่าเช่าคืนละ 5,000 ต่อคนเลย! แล้วผลไม้จานเมื่อกี้ ก็คิด... 1,000 ละกัน!"

หวังจิ้นเป่าถึงกับตาค้าง กระซิบถามด้วยความตกใจ

"จะเอาเปรียบไปหน่อยไหมพี่? ผลไม้พวกนั้นเราก็กินจนเบื่อแล้ว เอาไปให้คนในหมู่บ้านยังไม่มีใครเอาเลยนะ"

หวังเจาไฉชกไหล่น้องชายไปหนึ่งที แล้วลดเสียงลง

"แกจะไปรู้อะไร! ของพวกนั้นน่ะไม่แพงหรอก ที่แพงน่ะมันคือบริการเว้ย!"

"ใครเป็นคนล้างผลไม้? ใครเป็นคนหั่น? ใครเป็นคนปลูก? ถ้าพวกนั้นไปพักที่อื่น จะมีคนเอามาประเคนให้ถึงที่แบบนี้ไหม? แกอย่าไปพูดอะไรส่งเดชนะ เดี๋ยวก็ขายหน้าตายเลย"

หวังจิ้นเป่ายกนิ้วโป้งให้พี่ชาย มองด้วยสายตาเทิดทูน

"พี่ใหญ่ สมแล้วที่เป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของหมู่บ้านเรา"

"เฮอะ! เรียนรู้ไว้ซะไอ้น้อง!" หวังเจาไฉเอามือไพล่หลัง หัวเราะหึๆ อย่างเจ้าเล่ห์ แล้วเดินจากไป

ภายในห้องพัก

หลานหลันกับลู่จินหนานกำลังแทะเมลอนหวานฉ่ำกันคนละชิ้น

หลานหลัน: "ทำไมรสชาติมันแหม่งๆ ล่ะ?"

ลู่จินหนานก็เพิ่งเคยกินเมลอนรสชาตินี้เป็นครั้งแรกเหมือนกัน แต่เขาไม่อยากให้หลานหลันคิดว่า คุณชายตระกูลลู่อย่างเขาไม่เคยกินผลไม้พื้นๆ แบบนี้ จะหาว่าบ้านนอก ก็เลยฝืนพูดแก้เก้อไปว่า

"รสชาติของเมลอนพันธุ์นี้มันก็แบบนี้แหละ กินไปกินมาเดี๋ยวก็ชินเอง"

หลานหลันเชื่อสนิทใจ กลับมากัดกินอย่างสบายใจอีกครั้ง

"พี่จินหนานนี่มีความรู้รอบตัวเยอะจังเลยนะคะ"

ลู่จินหนานยิ้มถ่อมตัว แกล้งถอนหายใจอย่างห่วงใย

"พวกเราโชคดีที่ได้นั่งพักสบายๆ แล้ว ไม่รู้ป่านนี้พวกสือหยางจะหาที่พักได้หรือยัง"

"บ้านที่หมู่บ้านล่างดูท่าทางซอมซ่อชะมัด ไม่เข้าใจเลยทำไมพวกนั้นถึงเลือกไปทางนั้น"

หลานหลันทำหน้าเป็นห่วง แต่ลึกๆ ในใจกลับดี๊ด๊าสุดๆ

บ้านดีๆ ในหมู่บ้านมีอยู่แค่นี้แหละ แล้วเธอกับลู่จินหนานก็ฮุบไปตั้งสองหลังแล้ว

พอพวกนั้นเดินกลับมา ก็คงไม่มีที่ให้สือหยางกับจือจือพักแล้วล่ะ

ในที่สุด เธอก็จะได้เห็นพวกนั้นลำบากซะที

ทั้งสี่คนในห้องสบตากันอย่างรู้ทัน แววตาของแต่ละคนฉายแววเยาะเย้ยสมน้ำหน้าอย่างปิดไม่มิด

แล้วทั้งสี่คนก็กินแตงโมกันอย่างเอร็ดอร่อยและเบิกบานใจมากขึ้นไปอีก

จือจือมองดูกระท่อมไม้ไผ่ที่สร้างลดหลั่นกันไปตามแนวโขดหิน มีน้ำพุใสสะอาดไหลรินผ่านระหว่างกระท่อมไม้ไผ่สองหลัง

กระท่อมไม้ไผ่ทั้งสามหลังเชื่อมต่อกันด้วยระเบียงทางเดินเล็กๆ บนชั้นสาม ทำให้ตัวบ้านดูกว้างขวางเป็นพิเศษ

ด้านหน้ามีลานบ้านเล็กๆ มีระเบียงไม้ปูเสื่อ แม้จะใช้เพียงรั้วไม้ไผ่กั้นลานบ้านอย่างง่ายๆ แต่ก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของครอบครัวเหล่านี้

ที่สำคัญที่สุดคือ บ้านหลังนี้มีแสงสีทองเปล่งประกายออกมา!

ไม่ใช่แค่จือจือที่อยากพัก เผยเส้าหยวนก็รู้สึกว่าที่นี่เหมาะเจาะมาก

"ไม่รู้ว่าบ้านสามหลังนี้เป็นของครอบครัวเดียวกันหรือเปล่า ถ้าเป็นของครอบครัวเดียว พวกเราคงพักด้วยกันไม่ได้ น่าเสียดายจัง..."

"แต่แปลกแฮะ ทำไมตลอดทางที่เราเดินมา ไม่เห็นมีใครอยู่บ้านเลยล่ะ?"

ข้อสงสัยของเผยเส้าหยวน ก็เป็นข้อสงสัยของคนอื่นๆ ด้วยเช่นกัน

แถมทุกคนยังเริ่มกังวลเรื่องอาหารเย็นและที่พักคืนนี้แล้วด้วย

ถ้ายังหาบ้านพักไม่ได้อีก ก็จะเสียเวลาหาวัตถุดิบทำมื้อเย็นไปเปล่าๆ...

คอมเมนต์ในไลฟ์สดก็พากันแสดงความเป็นห่วง

[ถึงแม้ว่า... แต่บ้านมันดูซอมซ่อไปหน่อยไหม สร้างด้วยไม้ไผ่ล้วนๆ จะอยู่ได้ไงเนี่ย??]

[เดินมาตั้งครึ่งชั่วโมงแล้ว ทีมหลานหลันได้พักผ่อนเตรียมหาของทำกับข้าวแล้วนะ หรือจะกลับไปหมู่บ้านอวิ๋นบนดีกว่า?]

[พอเอามาเทียบกันแล้ว ฝั่งนี้ดูน่าสงสารจัง...]

"ปาป๊า! คืนนี้เราต้องกางเต็นท์นอนข้างนอกเหรอเนี่ย?"

เผยอวี้เย่โวยวายเสียงดัง ทำเอาเผยเส้าหยวนรู้สึกกระอักกระอ่วนใจและแอบรู้สึกผิดนิดๆ

ถึงลูกชายเขาจะซนไปหน่อย แต่ก็ไม่เคยต้องมาลำบากแบบนี้เลยตั้งแต่เกิด

"ลูกพ่อ พ่อขอ..."

"ว้าว! โคตรเท่เลย! หนูชอบ! หนูจะนอนเต็นท์! หนูจะนอนกับลิงจ๋อบนภูเขา!"

เผยอวี้เย่วิ่งกระโดดโลดเต้นไปมาด้วยความตื่นเต้น แล้วก็วิ่งไปขอเต็นท์จากทีมงานรายการหน้าตาเฉย

เผยเส้าหยวน: ....................

ไอ้ความรักลูกที่เขามีให้มันช่างสูญเปล่าจริงๆ

ส่วนซีอวิ๋นถานพอได้ยินเผยเส้าหยวนบอกว่าอาจจะต้องพักด้วยกัน เธอก็หันไปมองสือหยางโดยสัญชาตญาณ

แต่กลับบังเอิญสบตาเข้ากับเขาที่กำลังมองมาทางเธอพอดี

ซีอวิ๋นถานรีบหลบสายตา ก้มหน้ามองทางเดินตรงหน้าเงียบๆ

ทำไมเขาถึงต้องมองเธอด้วยล่ะ!

สือหยางคงไม่คิดว่าเธอจงใจมองเขาหรอกนะ...

ซีอวิ๋นถานเม้มริมฝีปากแน่น ซ่อนความเจ็บปวดในดวงตากลมโตเอาไว้

เธอไม่อยากพักร่วมกับสือหยางเลยสักนิด ไอ้ผู้ชายเฮงซวย! กล้าหลอกเธอได้ลงคอ...

แรงเขย่าเบาๆ ที่หลังมือ ดึงซีอวิ๋นถานกลับมาจากภวังค์

"คุณน้าคะ คืนนี้หนูอยากนอนกับจือจือ หนูขอนอนกับจือจือแล้วก็คุณน้าสือหยางได้ไหมคะ?"

กู้ซินขมวดคิ้วแน่น ทำท่าเหมือนกำลังตัดสินใจเรื่องคอขาดบาดตาย

"ถ้าได้นอนกับจือจือ ซินซินยอมนอนเต็นท์ก็ได้ค่ะ"

การที่สามารถทำให้คุณหนูจอมเอาแต่ใจยอมลดตัวลงมานอนเต็นท์ในป่าเขาได้แบบนี้ ซีอวิ๋นถานถึงกับต้องประเมินอิทธิพลของจือจือใหม่ซะแล้ว

"ซินซิน หนูรักจือจือขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"อื้อ! จือจือดีที่สุด ดีที่สุดในจักรวาลเลย!"

กู้ซินยืนยันเสียงหนักแน่น จือจือได้ยินก็ยิ้มจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ

"ซินซินก็ดี พี่อวี้เย่ก็ดี ทุกคนใจดีกับจือจือหมดเลย~"

จือจือปีนลงจากอ้อมแขนของสือหยาง เดินวนไปมาหน้ากระท่อมไม้ไผ่สองรอบ ชะโงกหน้าดูตามรอยแยกของประตู แล้วก็พูดอย่างมั่นใจว่า

"ที่นี่มีคนอยู่แน่นอนค่ะ เรารอก่อนดีกว่า!"

เผยเส้าหยวนได้ยินก็หัวเราะร่วน ก้มตัวลงถามด้วยความเอ็นดู

"จือจือ รู้ได้ไงล่ะลูกว่ามีคนอยู่?"