บทที่ 55 โน โน โน! ห้ามเอาวัวไปนะ

"เพราะว่าในครัวยังมีไฟติดอยู่ แถมมีน้ำแกงตุ๋นอยู่บนเตาด้วยนะคะ ถ้าคุณลุงเผยไม่เชื่อ ลองดมดูสิคะ"

เผยเส้าหยวนทำตามคำแนะนำ ลองสูดจมูกดมฟุดฟิดในอากาศ ก็ได้กลิ่นเนื้อตุ๋นหอมกรุ่นลอยมาแตะจมูกจริงๆ ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นมาทันที

"จือจือเก่งจังเลยลูก! แต่ว่าบ้านหลังเดียวมันไม่พอพวกเราอยู่หรอกนะ เราลองไปหาที่อื่นดูไหม? ถ้าหาไม่ได้จริงๆ ค่อยกลับมาที่นี่ใหม่"

จือจือนิ่งเงียบ ไม่พูดอะไร

เดินตามเธอมา จะไม่มีที่อยู่ได้ยังไงล่ะ? เธอเป็นถึงดาวนำโชคนะ!

แถมเธอยังเห็นแสงสีทองที่บ่งบอกถึงโชคลาภเปล่งประกายอยู่เหนือกระท่อมไม้ไผ่หลังนี้อีกด้วย แต่จะหว่านล้อมคุณลุงเผยยังไงดีนะ...

ในขณะที่จือจือกำลังลังเลอยู่นั้น

สือหยางเหลือบไปเห็นข้อเท้าของซีอวิ๋นถานมีรอยแดงเถือก แววตาของเขาก็เข้มขึ้นเล็กน้อย

หลังจากที่เงียบมาตลอด ในที่สุดเขาก็เอ่ยปากขึ้น "พักกันตรงนี้สักสิบนาทีเถอะครับ ถ้ายังไม่มีใครมา เราค่อยเดินต่อ เด็กๆ คงเหนื่อยกันแล้ว"

"นั่นสิ เกือบลืมไปเลยว่าจือจือกับซินซินเป็นเด็กผู้หญิง คงไม่ทนมือทนเท้าเหมือนไอ้ลูกชายตัวแสบของผม" เผยเส้าหยวนหัวเราะแห้งๆ ถอดเสื้อคลุมของตัวเองออก แล้วเอาไปปูรองบนโขดหินข้างๆ "จือจือ ซินซิน มานั่งพักตรงนี้สิลูก"

"ได้ค่า~ ขอบคุณคุณลุงเผยนะคะ!" เด็กหญิงตัวน้อยทั้งสองตอบรับพร้อมกัน

เผยอวี้เย่ทำตาโตราวกับเห็นเรื่องประหลาดใจ บ่นอุบด้วยความน้อยใจ "ปาป๊า! ทำไมพ่อไม่เคยทำแบบนี้กับผมบ้างเลยล่ะ"

เผยเส้าหยวนเด็ดใบตองใบใหญ่มาใบหนึ่ง แล้วโยนลงบนพื้น "แกนั่งตรงนี้ พอใจไหม?"

ในห้องแชตต่างก็หัวเราะกันครืน แซวว่าเผยเส้าหยวนเป็นพวกหลงลูกสาว

ปฏิกิริยาน่ารักๆ ของเด็กทั้งสามคนกับเผยเส้าหยวนดึงดูดความสนใจไปหมด จนแทบไม่มีใครสังเกตเห็นว่า สือหยางเองก็ถอดเสื้อคลุมของตัวเองออกมาปูลงบนพื้นหญ้าเช่นกัน

"พื้นดินมีความชื้นสูง เธอเอาไปรองนั่งเถอะ"

นอกจากซีอวิ๋นถานแล้ว สือหยางกับเผยเส้าหยวน สองหนุ่มอกสามศอกก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้หรอก ดังนั้นเสื้อคลุมตัวนี้ สือหยางจึงตั้งใจเตรียมไว้ให้ซีอวิ๋นถานโดยเฉพาะ

ซีอวิ๋นถานรู้สึกหวั่นไหวในใจลึกๆ แต่นึกถึงเรื่องที่บาดหมางกัน เธอก็ยังคงมีอคติอยู่ จึงทำได้เพียงครางอือมรับในลำคอเบาๆ แล้วทั้งคู่ก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีก

ในขณะที่ทุกคนกำลังนั่งพักอยู่หน้าประตู ก็มีคุณตาคนหนึ่งจูงวัวแก่ตัวหนึ่งเดินเข้ามาใกล้

พอเห็นคนแปลกหน้ามายืนอออยู่หน้าบ้าน แกก็ถามขึ้นว่า

"พวกคุณมาหาใครกันเหรอครับ?"

สือหยางกับเผยเส้าหยวนรีบเดินเข้าไปอธิบาย

"คุณตาครับ พวกเราเป็นทีมงานรายการ 'พาลูกเที่ยว' น่ะครับ อยากจะขอรบกวนพักค้างคืนที่นี่สักสองคืน แต่ทำไมในหมู่บ้านถึงไม่มีใครอยู่เลยล่ะครับ?"

"อ้อ... ผมก็ได้ยินมาว่าจะมีคนมาที่หมู่บ้านอวิ๋นบนเยอะแยะเลย ที่แท้ก็พวกคุณนี่เอง"

คุณตาจ้าวฉีกยิ้มอย่างเป็นมิตร อธิบายอย่างใจเย็น "เวลานี้ ทุกคนคงไปเก็บของป่าที่ภูเขาด้านหลังกันหมดน่ะครับ ไม่มีใครอยู่บ้านหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะเพื่อนยากของผมมีอาการแปลกๆ ป่านนี้ผมก็คงยังยุ่งอยู่บนภูเขาเหมือนกัน"

คุณตาจ้าวลูบคลำวัวแก่ข้างกายด้วยความสงสาร ก่อนจะรีบเปิดประตูรั้วกระท่อมไม้ไผ่ เชื้อเชิญทุกคนเข้าไปในลานบ้าน

พอเดินเข้ามาภายใน ภาพลานบ้านที่เงียบสงบ ร่มรื่น และสะอาดสะอ้าน ก็ปรากฏชัดเจนผ่านเลนส์กล้อง

ตรงกลางลานบ้านมีระเบียงไม้ทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส ด้านบนมีโต๊ะตัวเล็กๆ ตั้งอยู่ สามารถถอดรองเท้านั่งจิบชาพูดคุยกันได้

ลำธารสายเล็กๆ ที่ไหลลงมาจากภูเขาสูง มารวมตัวกันเป็นสระน้ำขนาดเล็กในลานบ้าน มีปลาทองตัวน้อยแหวกว่ายไปมาอย่างอิสระเสรี

คุณตาจ้าวรินชาเสาวรสมะนาวที่แกทำเองให้ทุกคนดื่ม แถมยังดึงตะกร้าที่แช่อยู่ในสระน้ำขึ้นมา ในนั้นมีผลไม้สดๆ อยู่หลายอย่าง พอหั่นเป็นชิ้นๆ ก็กลายเป็นผลไม้แช่เย็นชื่นใจ

เผยอวี้เย่หยิบแตงโมมากัดไปคำหนึ่ง ดวงตาก็เบิกกว้างเป็นประกาย

"หวานจัง! อร่อยมากเลย! ปาป๊าๆๆๆๆ แตงโมลูกนี้อร่อยจนน้ำตาไหลเลย!"

คุณตาจ้าวยิ้มอย่างมีเมตตา พอต้องมาอยู่หน้ากล้องเยอะๆ แบบนี้ แกก็ดูประหม่าเล็กน้อย

"ผลไม้พวกนี้เราปลูกเองทั้งนั้นครับ ถ้าพวกคุณไม่รังเกียจก็ทานกันเยอะๆ นะครับ"

ก่อนหน้านี้พวกเขาได้ยินมาว่าจะมีดารามาถ่ายรายการที่หมู่บ้านอวิ๋น แถมยังจะมาขอพักด้วย ถ้าบ้านไหนได้รับคัดเลือก ทางรายการก็จะมอบเงินค่าที่พักให้จำนวนหนึ่ง

เสียงตามสายของหมู่บ้านก็เลยประกาศแจ้งเตือน ให้ทุกบ้านทำความสะอาดบ้านเรือนให้เรียบร้อย จะได้ไม่ต้องอายคนเวลาออกทีวี

แถมยังได้ยินมาอีกว่า หลังจากรายการออกอากาศแล้ว หมู่บ้านของพวกเขาก็จะสามารถพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยวได้

แต่เรื่องดีๆ แบบนี้ ชาวบ้านอวิ๋นล่างอย่างพวกเขากลับคิดว่าคงไม่มีโอกาสตกถึงตัวหรอก เพราะต่อให้ทำความสะอาดบ้านจนเอี่ยมอ่องแค่ไหน ก็ยังดูไม่หรูหราโอ่อ่าเท่าบ้านในหมู่บ้านอวิ๋นบนอยู่ดี

แม้แต่เด็กๆ และคนหนุ่มสาวในหมู่บ้าน ต่างก็ดิ้นรนออกไปใช้ชีวิตในเมืองกันหมด ตอนนี้ในหมู่บ้านจึงเหลือแต่คนแก่ที่ไปไหนไม่ได้

ถึงกระนั้น คุณตาจ้าวและครอบครัวก็ยังทำความสะอาดบ้านตัวเองและบ้านของน้องชายทั้งสองคนอย่างหมดจดทั้งในและนอก

"คุณตาครับ ทางรายการเรามีกฎอยู่ว่า แขกรับเชิญหนึ่งทีมสามารถพักในบ้านได้เพียงหนึ่งหลังเท่านั้น บ้านทั้งสามหลังนี้เป็นของคุณตาคนเดียวเลยหรือเปล่าครับ? หรือว่า..." เผยเส้าหยวนยังคงรู้สึกว่าการให้พวกเขาสามทีมพักอยู่ด้วยกันน่าจะดีกว่า จะได้ช่วยเหลือกันได้

คุณตาจ้าวตอบด้วยความตื่นเต้น "มะ... ไม่ใช่ของผมคนเดียวหรอกครับ เป็นของน้องชายสองคนด้วย พวกเขาก็มีครอบครัว มีภรรยาแล้วล่ะครับ เพียงแต่ตอนนี้พวกเขากำลังไปทำงานที่ต่างจังหวัด บ้านก็เลยว่างอยู่ จะกลับมาก็แค่ช่วงเทศกาลเท่านั้นแหละครับ"

สือหยางและเผยเส้าหยวนสบตากันอย่างรู้ใจ แล้วจึงหันไปเจรจากับผู้กำกับรายการ

"บ้านพวกนี้เป็นของน้องชายคุณตาทั้งสองคน ถ้าจะนับกันจริงๆ ก็ถือว่าเป็นสามครอบครัว พวกเราสามทีมพักที่นี่ก็ไม่น่าจะผิดกฎอะไรใช่ไหมครับ?"

หวังหยางเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าในหมู่บ้านจะมีบ้านแบบนี้อยู่ด้วย ประกอบกับพวกเขาเดินมาไกลมากแล้ว จึงยอมประนีประนอมในที่สุด

"ได้ครับ! แต่อย่าทำอะไรๆ มัดรวมกันนะ มื้อเย็นก็ต้องแยกกันทำ!"

"ตกลง"

สือหยางยิ้มอย่างมีเลศนัย

บอกให้แยกกันทำ แต่ไม่ได้บอกว่าห้ามกินด้วยกันนี่นา

อีกด้านหนึ่ง คุณตาจ้าวกำลังพูดคุยอยู่กับทีมงาน เมื่อตกลงกันว่าแขกรับเชิญทั้งสามทีมจะมาพักที่กระท่อมไม้ไผ่หลังนี้สองคืน คุณตาจ้าวก็ตอบตกลงอย่างยินดี

แกชี้แจงว่าห้องไหนบ้างที่ว่าง ก่อนจะเดินแยกตัวออกไปด้วยสีหน้าอมทุกข์ มุ่งหน้าไปยังคอกวัวนอกลานบ้าน

ไม่รู้ว่าเป็นอะไรไป จู่ๆ เพื่อนยากของแกก็ไม่ยอมกินหญ้า แถมร่างกายยังซูบผอมลงทุกวัน

ขืนปล่อยไว้แบบนี้จะทำยังไงดีล่ะ

ใครจะไปคิดว่าพอคุณตาจ้าวหันหลังกลับมา ก็พบกับเสิ่นจือกำลังนั่งยองๆ อยู่หน้าคอกวัว จ้องตากับวัวแก่ที่นอนหมอบอยู่ด้านใน

วัวตัวนี้อายุมากแล้วจริงๆ คอกวัวก็ไม่ได้กว้างขวางอะไร แต่ถูกทำความสะอาดไว้อย่างดี

พื้นปูด้วยฟางแห้ง ที่มุมกำแพงมีกองหญ้าที่ถูกหั่นเตรียมไว้ ส่วนน้ำในรางก็ถูกเปลี่ยนใหม่เอี่ยมอ่อง

มองปราดเดียวก็รู้เลยว่าเจ้าของใส่ใจดูแลวัวตัวนี้มากแค่ไหน

แต่วัวแก่ก็ยังไม่ยอมกินอะไรเลย

มันเอาแต่นอนหมอบอยู่บนพื้น เปลือกตาปรือลง แม้แต่การหายใจยังดูเหนื่อยล้า การกะพริบตาก็เชื่องช้าไปหมด

จือจือยื่นมือเล็กๆ ออกไปลูบหน้าผากของมันเบาๆ

แสงสีทองบางๆ สายหนึ่งพุ่งออกมาจากจี้หยกน้ำเต้า ราวกับเส้นด้ายที่มองไม่เห็น มุดเข้าไปในร่างกายของวัวแก่

แสงสีทองนั้นไหลเวียนไปทั่วร่างกายของวัวแก่ คล้ายกับกำลังตรวจเช็กสภาพร่างกาย ผ่านไปครู่ใหญ่จึงจะลอยกลับมา และมุดหายกลับเข้าไปในจี้หยกน้ำเต้าดังเดิม

จือจือหลับตาลงเพื่อซึมซับความรู้สึกนั้น

ในตอนนั้นเอง เสียงของคุณตาจ้าวก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

"แม่หนูน้อย เดี๋ยวตาต้องจูงวัวตัวนี้ไปหาสัตวแพทย์นะลูก ไว้ดึกๆ พากลับมาแล้วค่อยมาเล่นกับมันใหม่นะ" คุณตาจ้าวยังคงยิ้มแย้มอย่างใจดี

"พาไป?" จือจือเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตเบิกกว้าง

ไม่ได้นะ!

แบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด!