บทที่ 56 มอๆ~ อย่ามาจุ๊บหนูสิ

บนตัวของวัวแก่มีกลุ่มก๊าซสีเทาหม่นๆ จับตัวเป็นก้อนอยู่บริเวณช่วงท้อง ดูทึบทึมและหนักอึ้ง

ไอแห่งความตายและไอแห่งความเจ็บป่วยพันเกี่ยวกันเป็นเกลียว

วัวแก่ใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายเดินกลับมาถึงคอกได้ก็เต็มกลืนแล้ว ถ้าต้องออกเดินทางอีกครั้ง ดีไม่ดีอาจจะสิ้นใจตายกลางทางก่อนถึงสถานีสัตวแพทย์ด้วยซ้ำ

ขณะที่จือจือกำลังคิดหาคำพูดมาเกลี้ยกล่อมคุณตาจ้าว แกก็เดินเข้าไปในคอกเพื่อพยายามดึงวัวแก่ออกมาเสียแล้ว

ทว่าครั้งนี้ไม่ว่าแกจะออกแรงดึงแค่ไหน มันก็เอาแต่นอนหมอบราบไปกับพื้น ไม่ยอมขยับเขยื้อน

"ลุกขึ้นเถอะเพื่อนยาก ฉันจะพาแกไปหาหมอนะ"

"มอ——"

วัวแก่ส่งเสียงร้องครางต่ำๆ ลากยาว นัยน์ตาของมันมีน้ำตาเอ่อคลอ ราวกับกำลังจะร้องไห้

"งั้นแกก็กินหญ้าสักหน่อยสิ" คุณตาจ้าวเลื่อนกองหญ้าเข้าไปใกล้ปากมันอีก "ไม่กินอะไรเลยมันจะไปไหวได้ยังไงเล่า"

วัวแก่ไม่แม้แต่จะดม มันเบือนหน้าหนีแล้วหลับตาลง

จือจือรีบวิ่งไปยืนขวางหน้าวัวแก่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาด

"คุณตาคะ วัวไม่อยากออกไปข้างนอก มันเหนื่อยแล้ว มันอยากนอนพักค่ะ"

ราวกับจะยืนยันว่าคำพูดของจือจือคือความจริง วัวแก่แลบลิ้นเลียฝ่ามือของเธอเบาๆ

[ตายแล้ว วัวตัวนี้ร้องไห้หรือเปล่าเนี่ย?]

[อาการมันดูแย่มากๆ เลย... คุณตาอย่าฝืนดึงมันเลยค่ะ ให้มันพักเถอะ]

มือของคุณตาจ้าวชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

แกมองลึกเข้าไปในดวงตาของวัวแก่ ริมฝีปากสั่นระริก ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที

"ฉันก็อยากให้มันพัก แต่ถ้าไม่ไปหาหมอจะทำยังไงล่ะ" คุณตาจ้าวเริ่มร้อนใจ ยกมืออันเหี่ยวย่นขึ้นปาดน้ำตา "เพื่อนยากตัวนี้อยู่กับฉันมาเกือบยี่สิบปีแล้วนะ ตอนหนุ่มๆ ก็ช่วยไถนา ลากเกวียน มีอยู่ปีนึงหน้าหนาวฉันขึ้นเขาไปตัดฟืนแล้วลื่นตกเขาขาหัก ก็ได้มันนี่แหละที่ค่อยๆ แบกฉันลงมาจากเขา... ถ้าไม่ได้มัน ป่านนี้ฉันคงทิ้งชีวิตไว้บนนั้นแล้ว"

"ฉันจะปล่อยให้มันตายไปต่อหน้าต่อตาแบบนี้ไม่ได้หรอก... ลุกขึ้นเถอะเพื่อนยาก อย่าขี้เกียจเลย ไปหาหมอกันเถอะนะ"

พูดจบ แกก็เอื้อมมือไปจะดึงเชือกจูงวัวอีกครั้ง

จือจือรีบกางแขนห้ามไว้ทันที พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเล็กๆ แต่หนักแน่นว่า

"คุณตาคะ ตอนนี้วัวขยับตัวไม่ได้นะคะ! ถ้าคุณตาขืนดึงมันอีก มันจะเจ็บมากๆ เลยนะคะ!"

คุณตาจ้าวชะงักไป

วัวแก่ชะโงกหัวออกมาจากด้านหลังจือจือ แลบลิ้นเลียฝ่ามือของเธอเบาๆ อีกครั้ง

[วัวเอาแต่เลียมือจือจือไม่หยุดเลย แสดงว่าที่จือจือพูดคือเรื่องจริงใช่ไหม?]

[มันฟังรู้เรื่องหรือเปล่าเนี่ย ว่าจือจือกำลังช่วยพูดแทนมันอยู่?]

[ฮือๆๆๆ ร้องไห้ตามเลย ไม่คิดเลยว่าวัวตัวนี้จะเคยช่วยชีวิตคุณตาไว้ มิน่าล่ะถึงได้ผูกพันกันขนาดนี้]

[ขอพูดนอกเรื่องหน่อยนะ จือจือเกล้าหาญมาก ตัวแค่นี้กล้าไปยืนขวางหน้าวัวตัวเบ้อเริ่มเลย]

จือจือเม้มปาก แหงนหน้ามองคุณตาจ้าว น้ำเสียงนุ่มนิ่มทว่าแฝงความเด็ดเดี่ยว "เราโทรศัพท์เรียกสถานีสัตวแพทย์ ให้พวกเขามาตรวจดูอาการที่นี่เถอะค่ะ ให้วัวได้นอนพักก่อน"

คุณตาจ้าวฝืนยิ้มอย่างขมขื่น "ตาโทรไปแล้วลูก แต่เขาบอกว่ายุ่ง ไม่มีเวลามาดูวัวของตาหรอก"

หมู่บ้านอวิ๋นล่างตั้งอยู่ใกล้ตีนเขาเกินไป ขนาดพนักงานส่งพัสดุยังไม่อยากเข้ามาส่งของให้เลย

การจะขอให้สัตวแพทย์เดินทางมาตั้งไกลเพื่อวัวแค่ตัวเดียว ก็คงโดนบ่ายเบี่ยงได้ง่ายๆ อยู่แล้ว

"คุณตาจ้าวโทรไปตอนนี้เลยค่ะ ถ้าเขารับสาย เดี๋ยวหนูจะเป็นคนคุยเอง"

เมื่อเห็นจือจือยืนกราน คุณตาจ้าวก็จำใจต้องทำตามคำขอ

ไม่นานปลายสายก็กดรับ เป็นเสียงผู้ชายวัยรุ่นที่ฟังดูหงุดหงิดรำคาญใจเต็มที "ฮัลโหล จากหมู่บ้านอวิ๋นล่างใช่ไหม? ก็บอกไปแล้วไงว่าวันนี้ไม่ว่าง เอาไว้วันหลังค่อย—"

จือจือเขย่งปลายเท้า ใช้นิ้วเล็กๆ กดปุ่มเปิดลำโพงทันที

"คุณอาคะ!" เธอตะเบ็งเสียงใส่โทรศัพท์ เสียงใสแจ๋วและดังฟังชัด "พวกเราเป็นทีมงานรายการ 'พาลูกเที่ยว' ค่ะ! ตอนนี้เรากำลังถ่ายรายการอยู่ที่หมู่บ้านอวิ๋นล่าง รายการของเรามีคนดูเยอะแยะเลยนะคะ ตอนนี้ก็มีคนดูอยู่ตั้ง..."

เสียงปลายสายเงียบกริบไปทันที

จือจือหันขวับไปมองสือหยาง

สือหยางมายืนอยู่ข้างหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เขายืนล้วงกระเป๋า ก้มมองเด็กหญิงตัวกะเปี๊ยก แล้วต่อประโยคให้อย่างเกียจคร้าน "ห้าสิบล้านกว่าคน"

"ใช่ค่ะ!" จือจือหันกลับมาพูดใส่โทรศัพท์ต่อด้วยท่าทางขึงขัง "มีคนดูไลฟ์สดอยู่ตั้งห้าสิบล้านคนเลยนะคะ ถ้าคุณอาไม่มา ทุกคนก็จะรู้หมดเลยว่าคุณอาใจดำไม่ยอมมาช่วยวัวแก่ คุณอาคิดดูดีๆ นะคะ~"

ปลายสายเงียบไปอึดใจใหญ่

จากนั้นก็มีเสียงกุกกักวุ่นวายดังลอดมา "ผมจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ! ขอเวลาชั่วโมงนึง... ไม่สิ! สี่สิบนาที! เดี๋ยวผมรีบไปเลย!"

รายการ 'พาลูกเที่ยว' น่ะเขารู้จักดี แล้วก็รู้ด้วยว่าเมื่อสองวันก่อน หมู่บ้านเพิ่งจะจัดบิ๊กคลีนนิ่งเพื่อต้อนรับทีมงานรายการนี้

ถ้าขืนปล่อยให้ชาวเน็ตรู้ว่าเขาอู้งานไม่ยอมไปรักษาวัวล่ะก็ ดีไม่ดีเขาอาจจะโดนไล่ออกจากสถานีสัตวแพทย์เลยก็ได้...

จือจือถึงค่อยเบาใจลง เธอค่อยๆ อธิบายอาการของวัวแก่ให้สัตวแพทย์ฟังอย่างใจเย็น

"ท้องของวัวแข็งเป๊กเลยค่ะ แล้วก็ไม่ยอมกินอะไรเลยด้วย"

พอสัตวแพทย์ปลายสายได้ยินแบบนั้น หัวใจก็กระตุกวูบทันที

นี่มันอาการของโรคกระเพาะอาหารรูเมนครากชัดๆ ถ้าไม่รีบฉีดยารักษาล่ะก็ วัวตัวนี้มีหวังตายแหงแก๋

"โอเคๆ ผมรู้แล้ว คุณต้องให้มันนอนพักนิ่งๆ นะ ห้ามให้มันเดินไปไหนเด็ดขาด"

"โอเคค่ะ"

จือจือกดวางสาย

คุณตาจ้าวมองจือจือตาค้าง ปากอ้าๆ หุบๆ อยู่ครึ่งค่อนวันกว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ

แกโทรไปตั้งสามรอบ โดนบ่ายเบี่ยงกลับมาทุกรอบ แต่แม่หนูน้อยคนนี้พูดประโยคเดียว อีกฝ่ายถึงกับลนลานรีบมาหาเลย

"นี่... นี่มัน..." แกยกมือขึ้นปาดน้ำตา ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี "แม่หนูน้อย ขอบใจมากนะลูก ขอบใจจริงๆ..."

แกไม่คิดเลยว่า คำพูดของตัวเองจะไร้น้ำหนักสู้เด็กตัวกะเปี๊ยกคนหนึ่งไม่ได้

คุณตาจ้าวพร่ำขอบคุณไม่หยุดปาก บอกว่าบ้านแกได้ผู้มีพระคุณมาเยือนแล้ว

แต่ผู้ชมที่ดูอยู่หน้าจอต่างก็รู้ดีว่า สัตวแพทย์คนนั้นกลัวอิทธิพลของรายการต่างหาก

แต่เด็กห้าขวบคนหนึ่งกลับรู้จักใช้ข้อได้เปรียบของตัวเองมาแก้ปัญหา ช่างฉลาดเกินวัยจริงๆ!

[จือจือเก่งมากลูก! รู้จักต่อรองซะด้วย!]

[จือจือฉลาดมาก รู้ว่าพออ้างชื่อรายการแล้ว อีกฝ่ายต้องรีบมาแน่ๆ]

[ขอให้วัวแข็งแรงไวๆ นะ]

กว่าสัตวแพทย์จะมาถึงก็คงอีกพักใหญ่ จือจือเลยลากเก้าอี้ซักผ้าตัวเล็กมานั่งแหมะอยู่ข้างๆ วัวแก่

มือเล็กๆ ลูบคลำไปบนหน้าท้องแข็งตึงของมันเบาๆ เป็นจังหวะ

มองผิวเผินเหมือนกำลังลูบตัวและหัวของมันเล่นๆ แต่ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า มีพลังงานสีทองอร่ามกำลังค่อยๆ ไหลซึมเข้าสู่ร่างกายของวัวแก่อย่างช้าๆ

"คุณปู่วัวต้องทำตัวดีๆ นะคะ~ จือจือนวดให้แป๊บเดียว เดี๋ยวคุณปู่วัวก็หายแล้วล่ะค่ะ!"

วัวแก่ส่งเสียงครางฮือเบาๆ คล้ายจะตอบรับ

มันวางคางเกยลงบนเข่าของจือจือ เปลือกตาค่อยๆ ปิดลงอย่างเชื่องช้า

กลุ่มก๊าซสีดำค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงไอแห่งความตายบางเบา อาการหอบเหนื่อยของวัวแก่ก็ดูทุเลาลงอย่างเห็นได้ชัด

ส่วนไอแห่งความเจ็บป่วยที่เหลืออยู่ หลังจากฉีดยาก็น่าจะหายขาดแล้ว

จือจือถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก สะบัดมือเบาๆ สองสามที

วัวแก่ลืมตาขึ้นมาทันที มันคงรู้ว่าจือจือเป็นคนทำให้มันรู้สึกดีขึ้น มันจึงเงยหน้าขึ้น เอาจมูกดุนแก้มจือจือเบาๆ

จากนั้นก็แลบลิ้น เลียแผล็บๆ ไปบนหน้าผากของเธอรัวๆ

"ง่า~"

ร่างเล็กๆ ของจือจือหงายเงิบไปด้านหลังจากการถูกเลีย เอามือปัดป้องยังไงก็ต้านทานความรักอันท่วมท้นของคุณปู่วัวไม่ได้

ผมม้าบนหน้าผากถูกเลียจนเปียกลู่ติดกันเป็นจับๆ ใบหน้าเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลาย ราวกับเพิ่งล้างหน้ามาหมาดๆ

คอมเมนต์ในไลฟ์สดขำกันจนท้องแข็ง

[ฮ่าๆๆๆ วัวตัวนี้กำลังจุ๊บจือจืออยู่เหรอเนี่ย?]

[ฉันว่าวัวตัวนี้ดูอาการดีขึ้นเยอะเลยนะ]

[คราวนี้ล่ะ โดนวัวเลียผมของแท้เลย!!!]

[สือหยางยังไม่รีบไปช่วยจือจืออีกเหรอ? เดี๋ยวโดนผู้ใหญ่ดุเอานะ]

[ฉันสังเกตว่าจือจือเป็นที่รักของสัตว์ตัวเล็กๆ มากเลยนะ ขนาดฟูฟูยังยอมให้แค่ซินซินกับจือจือจับเลย]