บทที่ 57 คุณน้าคะ มันร้อนไปนิดนึงค่ะ

สือหยางเพิ่งจะได้สติ เขารีบวิ่งเข้าไปคว้าตัวจือจือออกมาจากปากวัว แล้วหนีบไว้ใต้รักแร้

ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาเย็นชา บัดนี้กลับฉายแววรังเกียจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มือข้างหนึ่งถือกระดาษทิชชูไว้ แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มเช็ดตรงไหนดี

สุดท้ายเขาก็ต้องอุ้มจือจือไปล้างหน้าล้างตาที่อ่างน้ำ

"สกปรกจริงๆ! เป็นเด็กผู้หญิงแท้ๆ ทำไมถึงไม่รักความสะอาดเลยฮะ?"

สือหยางปากก็บ่นไปงั้น แต่ตอนที่วางจือจือลงบนอ่างล้างหน้า เขากลับเตือนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "อยู่นิ่งๆ ล่ะ"

จือจือถูกสือหยางใช้ผ้าขนหนูเช็ดหน้าให้อย่างเบามือ เธอพูดเสียงอู้อี้ว่า

"ไม่เห็นสกปรกเลยค่ะ คุณปู่วัวก็แค่เอ็นดูจือจือเอง~"

"จือจือรักความสะอาดที่สุดเลยนะคะ ไม่เหมือนคุณน้ารองหรอก ถุงเท้าเหม็นๆ ก็ถอดทิ้งเรี่ยราด"

จือจือที่ถูกหนีบจนไม่สบายตัว เริ่มอารมณ์เสียเลยแฉสือหยางซะเลย

คุณน้ารองไม่เห็นจะน่ารักเหมือนคุณน้าเล็กเลย คุณน้าเล็กไม่เคยบ่นว่าเธอสกปรกเลยสักครั้ง!

เด็กๆ น่ะไม่รู้หรอกว่าอะไรสกปรกไม่สกปรก แต่พวกเขารับรู้ได้ถึงความหวังดีของสัตว์

สือหยางมุมปากกระตุกอย่างจนใจ กัดฟันกรอด

"ฉันช่วยชีวิตเธอนะ แล้วเธอก็ตอบแทนผู้มีพระคุณแบบนี้เหรอ? ใครเป็นคนเอาเรื่องนี้มาเล่าให้ฟัง? อย่ามาใส่ร้ายกันมั่วๆ นะ"

จือจือทำปากจู๋เชิดขึ้น "คุณตาเป็นคนเล่าให้ฟังค่ะ คุณตาไม่มีทางโกหกจือจือหรอก"

"เธอคิดมากไปเองแหละ คุณตาของเธอนั่นแหละจอมโกหกเลย ความจริงคนที่ชอบถอดถุงเท้าทิ้งเรี่ยราดก็คือแกต่างหาก" สือหยางหน้าด้านโยนความผิดกลับไปอย่างหน้าตาเฉย

เห็นได้ชัดว่าคำตอบนี้ทำเอาจือจือตั้งรับไม่ทัน เด็กหญิงตัวน้อยอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

คอมเมนต์ในไลฟ์สดขำกันจนปอดโยก

[สือหยาง นายแน่ใจนะว่าถ่ายรายการเสร็จแล้วนายจะยังกล้ากลับบ้าน?]

[จือจือ รีบเล่ามาเลยว่าสือหยางมีนิสัยเสียอะไรอีก แล้วไอดีวีแชตของเขาคืออะไรเหรอ?]

[เมนต์บน เสียงดีดลูกคิดของเธอ ฉันได้ยินมาถึงเมืองเจียงเฉิงเลยนะ]

"คุณน้ารอง คุณน้าซวยแน่ๆ!" จือจือเอามือปิดปาก สีหน้าเปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็ว แถมยังแอบสะใจอยู่นิดๆ

สือหยางเองก็พอจะเดาออกว่า ถ้าคลิปนี้ออกอากาศไปเมื่อไหร่ พ่อแม่ของเขาคงอยากจะฆ่าเขาให้ตายคามือแน่ๆ

สือหยางสั่นสะท้านด้วยความกลัว แต่ก็ยังทำตัวเป็นคนดี ไปขอน้ำร้อนจากคุณตาจ้าวมาผสมน้ำเย็น แล้วจัดการล้างหน้าสระผมให้จือจือ

"นั่งยองๆ ไว้ ลองดูซิว่าน้ำอุณหภูมิพอดีไหม?"

จือจือนั่งอยู่บนม้านั่งตัวเล็ก ปล่อยผมสยายมาด้านหน้า อยู่ในท่ากึ่งก้มหน้ากึ่งนั่งยองๆ อยู่กลางลานบ้าน

"คุณน้าคะ มันร้อนไปนิดนึงค่ะ... ╥﹏╥" จือจือบ่นอุบอิบอย่างน่าสงสาร

สือหยางเติมน้ำเย็นลงไปอีกกระบวยใหญ่

คราวนี้จือจือบอกว่าเย็นไป

วนเวียนอยู่แบบนี้สองรอบ สือหยางก็ยังคงใจเย็นปรับอุณหภูมิน้ำให้อย่างอดทน

ซีอวิ๋นถานที่ยืนมองดูเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ภาพในอดีตตอนที่สือหยางเคยสระผมให้เธอก็ผุดขึ้นมาในหัว

นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาสระผมให้ผู้หญิง ขนาดมือที่คอยประคองศีรษะของเธอยังระมัดระวังสุดๆ ราวกับกลัวว่าจะทำเธอเจ็บ

ผมของจือจือทั้งเส้นเล็กและนุ่ม แถมยังมีไม่เยอะมาก แป๊บเดียวก็สระเสร็จ สือหยางก็เอาไดร์มาเป่าผมให้จือจืออย่างเบามือ

ภาพเหตุการณ์ที่แสนจะอ่อนโยนนี้ ทำให้คอมเมนต์ในไลฟ์สดต่างพากันชื่นชมสือหยางกันยกใหญ่

[ถึงสือหยางจะทำหน้าบึ้งตึง แต่ก็แฝงไปด้วยความอ่อนโยนนะเนี่ย]

[ฝีมือแบบนี้ สงสัยต้องเคยสระผมให้สาวที่ไหนมาก่อนแน่ๆ]

[ฉันเห็นซีอวิ๋นถานเอาแต่มองสือหยางไม่คลาดสายตาเลย จากความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคนเมื่อก่อน สือหยางก็น่าจะเคยสระผมให้ซีอวิ๋นถานด้วยสินะ...]

เพราะเหตุการณ์เล็กๆ น้อยๆ นี้ ทำให้ความสัมพันธ์สิบปีของสือหยางกับซีอวิ๋นถานกลับมาเป็นกระแสบนโซเชียลอีกครั้ง

แม้แต่เรื่องที่สือหยางเอาเสื้อคลุมของตัวเองให้ซีอวิ๋นถานรองนั่งตอนที่รออยู่หน้าประตูบ้าน ก็ถูกชาวเน็ตจับสังเกตได้

หลายคนต่างพากันเสียดายความรักของทั้งคู่

[สายตาที่มองกันและกันมันฟ้องว่ายังรักและอาลัยอาวรณ์อยู่ชัดๆ ทำไมถึงต้องลงเอยแบบนี้นะ?]

คอมเมนต์นี้โดนใจชาวเน็ตเข้าอย่างจัง จนถูกดันขึ้นเป็นคอมเมนต์ยอดนิยมอันดับหนึ่ง

เพียงแต่คนในข่าวทั้งสองคนไม่ได้รับรู้เรื่องนี้เลย

พอจือจือสระผมเสร็จ สัตวแพทย์ก็ขับรถมาถึงหน้าทางเข้าหมู่บ้านอวิ๋นล่างพอดี

สัตวแพทย์คนนี้เป็นผู้ชายอายุประมาณสามสิบต้นๆ และก็เป็นอย่างที่ชาวเน็ตเดาไว้ แกวิ่งกระหืดกระหอบมาจนติดกระดุมเสื้อกาวน์ผิดเม็ดเลยด้วยซ้ำ

แกหิ้วกระเป๋ายา วิ่งกระหืดกระหอบเข้าไปในคอกวัว พลางถามเสียงหอบ

"วัวล่ะ? วัวอยู่ไหน?"

จือจือปล่อยผมสยาย ปลายผมที่นุ่มนิ่มประบ่า "คุณลุงหมอ ตามหนูมาทางนี้เลยค่ะ"

สัตวแพทย์จำได้ทันทีว่าเสียงของเด็กผู้หญิงคนนี้ คือคนที่โทรไปหาเมื่อกี้

ดวงตาภายใต้กรอบแว่นฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง

เด็กตัวแค่นี้รู้จักใช้ข้อได้เปรียบมาต่อรองกับเขา แถมยังเป็นฝ่ายชนะซะด้วย!

คลื่นลูกใหม่แรงกว่าคลื่นลูกเก่าจริงๆ...

จือจือพาสัตวแพทย์วิ่งไปที่คอกวัว ชี้ไปที่วัวแก่ที่นอนหมอบอยู่บนพื้น "ท้องคุณปู่วัวปวดค่ะ"

สัตวแพทย์นั่งยองๆ ลง เพราะคำบอกเล่าของจือจือ เขาจึงคลำไปที่หน้าท้องของวัวก่อนเป็นอันดับแรก ตามด้วยการพลิกดูเปลือกตา

"นี่เป็นอาการของกระเพาะอาหารรูเมนคราก มันอุดตันมานานแล้ว ถ้าไม่รีบทำให้ขับถ่ายออกมา ผนังกระเพาะอาหารก็จะเน่าตาย ถึงตอนนั้นก็หมดทางรักษาแล้วครับ"

"แต่โชคดีนะที่วัวตัวนี้บุญหนา สภาพร่างกายส่วนอื่นๆ ยังถือว่าโอเคอยู่"

คุณตาจ้าวยืนฟังอยู่ข้างๆ ด้วยใจเต้นระทึก ความหวังที่ริบหรี่ถูกจุดประกายขึ้นมาอีกครั้ง

พอได้ยินว่ายังมีทางรักษา แกก็รีบร้องขอ "คุณหมอ ช่วยเพื่อนยากของผมด้วยเถอะครับ"

สัตวแพทย์จัดเตรียมยาพลางพูดถอนหายใจ

"โชคดีนะที่คุณตาไม่ได้จูงมันไปหาผม ไม่งั้นมันคงตายกลางทางแน่ๆ"

คุณตาจ้าวชะงักไปครู่หนึ่ง เหลือบมองจือจือด้วยสายตาสั่นเครือ

เป็นเพราะเด็กน้อยคนนี้ที่เข้ามาห้ามไม่ให้แกพาวัวออกไป... แถมยังเป็นคนโทรตามสัตวแพทย์มาให้อีก...

คุณตาจ้าวคว้ามือเล็กๆ ของจือจือมากุมไว้แน่นด้วยความซาบซึ้งใจ เสียงของแกสั่นเทา

"หนูจือจือ ตาขอบใจหนูมากนะลูก หนูเป็นคนช่วยชีวิตเพื่อนยากของตาไว้! หนูเป็นผู้มีพระคุณของครอบครัวเราเลยนะ!"

จือจือยิ้มเขินๆ "คุณปู่วัวบุญหนาต่างหากล่ะคะ จือจือแค่โทรศัพท์ให้เอง"

แต่คุณตาจ้าวก็ยังยืนกรานจะตอบแทนจือจือให้ได้ แกเดินไปอุ้มแม่ไก่แก่จากเล้ามาตัวหนึ่ง ยัดใส่อ้อมกอดของจือจือ

"งั้นเอากุ๊กไก่ตัวนี้ไปนะ เมื่อกี้ตาได้ยินผู้กำกับอะไรนั่นบอกว่า มื้อเย็นพวกหนูต้องกินไก่ใช่ไหมล่ะ? ไก่ตุ๋นเห็ด ถ้าไม่มีไก่แล้วจะทำได้ยังไง?"

จือจือจ้องตาแป๋วกับแม่ไก่แก่ในอ้อมกอด

ผู้กำกับหวังบอกว่าห้ามซื้อไก่จากชาวบ้าน แต่ไม่ได้ห้ามรับของขวัญจากชาวบ้านนี่นา

ของขวัญชิ้นนี้ ช่างปฏิเสธยากจริงๆ แฮะ~

"ขอบคุณค่ะคุณตา!" จือจือตอบรับอย่างไม่ลังเล

แถมพลังงานแห่งความรักที่คุณตาจ้าวมอบให้ จือจือก็ขอรับไว้ด้วยความเต็มใจเลยนะ~

หลังจากสัตวแพทย์ฉีดยาให้แล้ว อาการของวัวแก่ก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนกลับ เขายังทิ้งยาไว้ให้อีกสองสามกล่อง พร้อมทั้งอธิบายวิธีใช้และปริมาณอย่างละเอียด

คอมเมนต์ในไลฟ์สดต่างพากันยกย่องว่าเขาเป็นหมอเทวดา

โดยเฉพาะตอนที่คิดเงิน หลายคนคาดเดากันว่าค่ายาน่าจะหลายร้อยหยวน แต่สุดท้ายสัตวแพทย์กลับคิดเงินแค่สิบหยวนเท่านั้น!

ทำเอาบรรดาคนรักสัตว์ที่ดูไลฟ์สดอยู่ถึงกับช็อกไปตามๆ กัน

ต่างก็โอดครวญว่าอยากให้มีสถานีสัตวแพทย์ที่ทั้งถูกและดีแบบนี้ในแถวบ้านตัวเองบ้าง

ก่อนจะกลับ สัตวแพทย์ก็เดินตรงดิ่งมาหาจือจือ โค้งตัวลงมองเธอ

"หนูใช่ไหมที่เป็นคนโทรตามลุง?"

จือจือพยักหน้า

สัตวแพทย์นิ่งไปสองวินาที ทำท่าจะยื่นมือมาลูบหัวจือจือ แต่ก็ต้องหดมือกลับแทบไม่ทัน เมื่อเจอสายตาเย็นชาดุดันของสือหยางที่จ้องเขม็งมา

สัตวแพทย์ได้แต่เกาหัวแก้เก้อ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มแห้งๆ

"ขอบใจนะ ถ้าไม่ได้หนู วันนี้ลุงคงทำผิดพลาดครั้งใหญ่ไปแล้ว"

"ฮิฮิ คุณลุงคะ วันหลังก็ช่วยรักษาสัตว์ป่วยให้ดีๆ นะคะ แล้วคุณลุงจะได้เจอกับเรื่องดีๆ แน่นอนค่ะ"

"ได้เลย ลุงสัญญาว่าต่อไปจะดูแลรักษาสัตว์ทุกตัวในพื้นที่รับผิดชอบของลุงอย่างดีที่สุดเลย!"

จือจือชี้ไปที่กล้องถ่ายรูป แล้วยิ้มหวาน "คุณลุงห้ามโกหกจือจือนะคะ มีกล้องถ่ายไว้หมดแล้ว แถมมีคนตั้งห้าสิบล้านคนเป็นพยานด้วย ถ้าคุณลุงโกหก ก็จะเป็นเด็กเลี้ยงแกะ เวลาเดินออกจากบ้านระวังจะเหยียบขี้วัวนะคะ!"