บทที่ 58 แย่แล้ว! พลังงานลึกลับกำลังระเบิด!

สัตวแพทย์ถึงกับหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ชูสามนิ้วขึ้นมาสาบาน

"ลุงสัญญาว่าจะดูแลสัตว์ทุกตัวอย่างดีที่สุด ไม่โกหกแน่นอน! ถ้าโกหก ขอให้ลุงไม่ได้กินกับข้าวเกินสามอย่างไปตลอดชีวิตเลยเอ้า"

สำหรับเด็กเห็นแก่กินอย่างจือจือ คำสาบานนี้ถือว่าร้ายกาจเอามากๆ

เธอจึงยกมือขึ้นกอดอก พยักหน้าหงึกหงักอย่างจริงจัง แล้วปล่อยสัตวแพทย์ไป

หลังจากส่งสัตวแพทย์กลับไปแล้ว เวลาก็ล่วงเลยเข้าช่วงบ่ายสามโมงกว่า ทางรายการจึงเร่งให้แขกรับเชิญทั้งสามทีมรีบออกไปหาวัตถุดิบทำอาหารเย็นได้แล้ว

คุณตาจ้าวที่แอบฟังอยู่ด้วย รีบถามขึ้นว่า

"พวกหนูจะขึ้นเขาไปเก็บเห็ดกันเหรอ?"

"ใช่ค่ะ! มื้อเย็นเราต้องทำเมนูเห็ดกันค่ะ ต้องใช้เห็ดเยอะแยะเลย"

จือจือเปลี่ยนมาใส่ชุดกีฬา ถูกสือหยางจับแต่งตัวมิดชิดตั้งแต่หัวจรดเท้า แถมยังฉีดสเปรย์กันแมลงให้อีกรอบ

ตอนนี้โผล่มาแค่ใบหน้าเล็กๆ ขาวอมชมพู รอบๆ ใบหน้ามีหมวกคลุมไว้ พอดึงเชือกรูดเข้าหากัน ก็ดูเหมือนกลีบดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน น่ารักน่าเอ็นดูสุดๆ

"คุณตาคะ คุณตารู้ไหมคะว่ามีเห็ดอยู่ตรงไหนบ้าง?"

คุณตาจ้าวหัวเราะร่วน "บนเขานี้นะ ตรงไหนมีเห็ด ตรงไหนมีผักป่า หลับตาเดินตายังหาเจอเลย เดี๋ยวตาพาไปเอง!"

พวกเผยเส้าหยวนยังแอบกังวลกันอยู่เลยว่า ออกไปเก็บเห็ดตอนบ่ายป่านนี้จะหาเจอไหม เพราะคลิปเก็บเห็ดในเน็ตส่วนใหญ่เขาออกกันตั้งแต่เช้าตรู่ทั้งนั้น

แถมพวกเขายังไม่คุ้นเคยกับเส้นทางอีก... ไม่คิดเลยว่าคุณตาจ้าวจะอาสาเป็นคนนำทางให้

"ดีเลยครับ! ช่วยประหยัดเวลาพวกเราไปได้เยอะเลย!"

จือจือพยักหน้ารัวๆ เหมือนไก่จิกข้าวสาร

"ใช่ค่ะๆ! โชคดีที่คุณตาช่วยนะคะ! ขอบคุณค่ะคุณตา~ คุณตาเก่งที่สุดเลย!"

กู้ซินกับเผยอวี้เย่ก็เข้ามารุมล้อมคุณตาจ้าว ส่งเสียงเรียกคุณตาหวานเจี๊ยบ แถมยังชมเปาะไม่ขาดปาก

คุณตาจ้าวโดนเด็กๆ ชมจนเขิน

"ไม่เห็นจะเก่งตรงไหนเลย เรื่องพวกนี้ชาวบ้านอวิ๋นล่างเขาก็ทำเป็นกันทุกคนแหละ"

คุณตาจ้าวเดินนำหน้ากลุ่มด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง เดินขึ้นเขาไปอย่างคล่องแคล่ว ไม่ถึงสิบนาที แกก็พาทุกคนมาเจอดงเห็ดขนาดใหญ่

แกย่อตัวลง ใช้มือแหวกใบไม้แห้งออก

ตากล้องที่ตามมาติดๆ รีบซูมกล้องเข้าไปถ่ายทันที ภาพที่เห็นคือเห็ดสีเทาขาวหลายดอก หมวกเห็ดยังบานไม่เต็มที่ ดูอ่อนนุ่มน่ากินสุดๆ

"นี่คือเห็ดโคนจีฉง (เห็ดปลวก) เป็นของดีเลยนะ กินได้ๆ เก็บเลยๆ"

"ตรงนู้นมีเห็ดตับเต่า แล้วก็ตรงนั้นมีเห็ดมัตสึตาเกะ ช่วงนี้ฝนตกพอดี กำลังออกดอกสวยเลย"

คุณตาจ้าวพูดอย่างสบายๆ แต่ในแชตกับแขกรับเชิญต่างก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก

[เชี่ย! เห็ดมัตสึตาเกะ! เห็ดตับเต่า! ซูเปอร์มาร์เก็ตแถวบ้านฉันขายแพงมาก! แถมยังไม่ค่อยมีขายด้วย!]

[เมืองอวิ๋นนี่มันดินแดนแห่งขุมทรัพย์จริงๆ เห็ดตับเต่าป่า แค่คิดก็น้ำลายไหลแล้ว]

[ถึงตอนแรกจะเสียเวลาช่วยวัวไปหน่อย แต่ก็ไม่กระทบกับเวลาทำภารกิจเลยนะ]

[คนเมืองอวิ๋นขอพูดความจริงเลยนะ ถ้าไม่มีคุณตาจ้าวนำทาง รับรองว่าได้เก็บเห็ดพิษมากินแน่ๆ เสียเวลาไปนิดหน่อยถือว่าคุ้มสุดๆ]

จือจือแตะเฉพาะเห็ดที่คุณตาจ้าวชี้ให้ดูเท่านั้น ดอกไหนไม่รู้จักเธอจะไม่ยุ่งเด็ดขาด

เธอไม่อยากกินเห็ดสีแดงแล้วได้ตั๋วไปทัวร์ยมโลกหรอกนะ

เธอเก็บอย่างระมัดระวัง เห็ดทุกดอก เธอจะค่อยๆ ตบที่หมวกเห็ดเบาๆ ก่อนจะเด็ดออกมา

เผยอวี้เย่เลิกซนเป็นลิงชั่วคราว หันมาเลียนแบบจือจือ ค่อยๆ เก็บเห็ดอย่างระมัดระวัง

ขณะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปเด็ดเห็ดดอกหนึ่งที่มีรูปร่างคล้ายเห็ดโคน คุณตาจ้าวก็ตาไว รีบตะโกนห้ามทันที

"เสี่ยวเย่ ดอกนั้นเก็บไม่ได้นะลูก มีพิษ"

"อ๊ะ!"

เผยอวี้เย่ตกใจรีบโยนทิ้ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความกลัว "ระ... แล้วถ้าผมแตะไปแล้ว จะตายไหมครับ?"

"ไม่ถึงตายหรอก เดี๋ยวพอกลับไปตาจะช่วยคัดเห็ดให้อีกรอบ ดอกไหนแน่ใจว่าไม่มีพิษค่อยกินนะ"

"ครับๆๆ! ขอบคุณคุณตามากนะครับ!" เผยเส้าหยวนรีบโยนเห็ดในมือที่หน้าตาคล้ายเห็ดพิษทิ้งทันที พยักหน้ารัวๆ ด้วยความซาบซึ้งใจ

พูดตรงๆ เขาก็แอบกลัวเหมือนกัน

ทุกปีเขามักจะเห็นข่าวคนกินเห็ดพิษจนต้องหามส่งโรงพยาบาลอยู่บ่อยๆ

เขาไม่ได้กลัวตายหรอก แต่กลัวอายมากกว่า

ถ้าต้องมานอนน้ำลายฟูมปาก อาการประสาทหลอนออกกล้องล่ะก็ คงเป็นตราบาปไปชั่วชีวิตแน่ๆ...

ขนาดคนพื้นที่ยังพลาดได้ แล้วนับประสาอะไรกับพวกมือใหม่อย่างพวกเขา?

ในขณะเดียวกัน ทางฝั่งของหลานหลันและลู่จินหนาน

ทั้งสี่คนกำลังนั่งรถเก๋งมุ่งหน้าไปยังสถานที่เก็บเห็ด

หลานหลันพูดอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง

"พวกเรานี่โชคดีจังเลยเนอะ ที่ได้มาเจอคนดีๆ อย่างเถ้าแก่หวัง แถมยังอาสาพาไปเก็บเห็ดอีก ไม่รู้ว่าช่วยประหยัดเวลาไปได้เยอะแค่ไหน"

ลู่จินหนานที่นั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

เขาขยับแว่นกันแดดเล็กน้อย หันไปส่งยิ้มหล่อเหลาให้กล้องมุมข้าง "นั่นสิครับ ถ้าให้พวกเราไปหาเอง อย่าว่าแต่จะหาเจอเลย ต่อให้หาเจอก็ไม่รู้ว่าจะกินได้หรือเปล่า"

"พวกเผยอิ่งตี้ไม่ได้มากับพวกเราเนี่ย ถือว่าพลาดอย่างแรงเลยนะ"

ลู่จินหนานนึกถึงคำพูดของลู่เจิ้นหัว พี่ชายของเขาก่อนออกจากบ้านขึ้นมาได้

ดูเหมือนว่าลู่เว่ยเว่ยจะเป็นดาวนำโชคจริงๆ นั่นแหละ พอมีเธออยู่ด้วย ไม่ว่าจะทำอะไรก็ราบรื่นไปหมด

ลู่เว่ยเว่ยกอดอก เชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ "แน่นอนสิคะ พวกคุณมากับหนูก็ต้องโชคดีอยู่แล้ว! ถ้าไม่มีหนูนะ ต่อให้จ่ายเงินแพงกว่านี้ก็คงหาคนดีๆ แบบคุณลุงหวังไม่ได้หรอก"

หวังเจาไฉที่กำลังขับรถอยู่ เหลือบมองกลุ่มเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่งในรถผ่านกระจกมองหลัง รอยยิ้มมุมปากแทบจะฉีกถึงรูหู

"ไม่เป็นไรครับ ยินดีให้บริการครับ"

แกหมุนพวงมาลัยพลางพูดด้วยน้ำเสียงลำบากใจ "ความจริงแล้ว ถ้าพวกคุณมากันเอง ผมก็ไม่อยากคิดเงินหรอกนะ แต่ในสถานที่เก็บเห็ดของผมมีแต่เห็ดชั้นดีทั้งนั้น ไปหาซื้อข้างนอกต่อให้มีเงินก็หาซื้อสดๆ แบบนี้ไม่ได้หรอก ธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ น่ะครับ ก็เลยต้อง..."

หลานหลันโบกมืออย่างใจป้ำ "ไม่ต้องห่วงค่ะ พวกเราเข้าใจดี แล้วอีกอย่าง ถึงจะเก็บคนละ 500 หยวน แต่ต้องนั่งรถมาไกลขนาดนี้ ก็ถือว่าคุ้มมากแล้วล่ะค่ะ"

ลู่จินหนานก็พยักหน้าเห็นด้วย

พอเห็นหลานหลันใจป้ำขนาดนี้ หวังเจาไฉก็แอบเสียดายอยู่ในใจว่าเมื่อกี้เรียกราคาต่ำไปหน่อย

คนละ 500 หยวน เที่ยวนี้ก็ได้ตั้ง 2000 หยวนแล้ว

อย่างว่าล่ะนะ เงินคนเมืองนี่มันหลอกง่ายจริงๆ

เห็ดพวกนี้ขึ้นอยู่เต็มภูเขา แค่เสียเวลาเดินหาสักหน่อย ลงแรงอีกนิด ก็เก็บกินได้ฟรีๆ แล้ว

[2000 หยวน! เอาไปซื้อเห็ดกินได้เป็นปีเลยนะเนี่ย โห หน้าเลือดเกินไปไหม?]

[หลานหลันกับลู่จินหนานโดนหลอกแล้วมั้ง... ฝั่งเผยอิ่งตี้ชาวบ้านเขาพาไปฟรีๆ เลยนะ]

[แพงตรงไหน? ฉันว่าก็โอเคนะ นั่งรถตั้งไกล แถมมีคนนำทางอีก...]

[ก็ไม่ได้แพงนะ พวกไม่มีเงินก็อย่ามาทำเป็นตื่นเต้นไปหน่อยเลย เมื่อกี้ชาวบ้านที่อยู่หน้าบ้านเถ้าแก่หวังได้ยินราคา 500 หยวน ยังบอกเลยว่าไม่คุ้ม]

[หรือว่ามีคนอิจฉาตาร้อนจนทนไม่ไหวแล้วล่ะสิ?]

[อย่างที่รู้ๆ กันแหละว่า ของฟรีมักจะแพงที่สุด อีกฝั่งดีไม่ดีอาจจะโดนฟันหัวแบะอยู่ก็ไม่รู้ตัวหรอก]

คอมเมนต์ในไลฟ์สดเริ่มเถียงกันเรื่องราคาอย่างดุเดือด

บางคนก็หวังดีคิดว่าหลานหลันกับพรรคพวกโดนหลอก แต่ก็โดนแฟนคลับของหลานหลันและลู่จินหนานตามด่าเป็นสิบๆ คอมเมนต์

สุดท้ายคนนอกที่ทนความปัญญาอ่อนไม่ไหวก็พากันถอนตัวออกไป

ในเมื่ออยากเป็นหมูในอวยให้เขาเชือดนัก ก็เชิญตามสบายเถอะ

พวกเขาไปดูจือจือดีกว่า! ชิ!

วิวทิวทัศน์นอกหน้าต่างค่อยๆ เปลี่ยนจากหมู่บ้าน เป็นทุ่งนา และกลายเป็นป่าทึบ ดูเหมือนจะเป็นที่ที่ไม่ค่อยมีคนเข้ามาสักเท่าไหร่

หลังจากนั่งรถมาเกือบครึ่งชั่วโมง สีหน้าของลู่จินหนานก็เริ่มดูไม่สู้ดีนัก

ตอนแรกเขาก็แค่ขมวดคิ้วนิดๆ แต่ต่อมาก็เริ่มขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ มือที่วางอยู่บนเข่าก็ค่อยๆ กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว

ผ่านไปอีกพักหนึ่ง เขาก็หดตัวพิงเบาะรถ ขาสองข้างหนีบเข้าหากันแน่น

"เถ้าแก่หวังครับ" น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่น "อีกไกลไหมครับกว่าจะถึง?"