บทที่ 59 ปู้ด... คำเตือน มีเนื้อหาเกี่ยวกับสิ่งปฏิกูล

“ใกล้แล้วๆ อีกสักยี่สิบนาทีน่าจะถึง”

ลู่จินหนานเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง

ยี่สิบนาที เขาแทบจะทนไม่ไหวแล้ว

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ลำไส้ในท้องของเขาราวกับบิดเป็นเกลียว ปวดปั่นป่วนจนอยากจะปลดปล่อยบางสิ่งบางอย่างออกมาเดี๋ยวนี้เลย

ไม่ใช่แค่ลู่จินหนาน หลานหลันเองก็เริ่มนั่งไม่ติดที่เช่นกัน

เธอวางมือซ้อนกันบนเข่า ท่านั่งเริ่มแข็งทื่อขึ้นเรื่อยๆ

“เถ้าแก่หวังคะ” น้ำเสียงของเธอแหบพร่า “คุณช่วยขับให้เร็วกว่านี้หน่อยได้ไหมคะ”

พูดยังไม่ทันขาดคำ ก็มีเสียงหนึ่งดังชัดเจนขึ้นมากลางอากาศ...

“ปู้ด...”

ไม่ดังมาก แต่ชัดเจนพอ

อุปกรณ์รับเสียงในรถทำหน้าที่อย่างซื่อสัตย์ด้วยการดูดเสียงนั้นเข้าไป ขยายให้ดังขึ้น และส่งตรงเข้าสู่หูของผู้ชมกว่าห้าสิบล้านคน

ช่องแชตเงียบกริบไปหนึ่งวินาที

— เชี่ย ใครตดเนี่ย

— ฮ่าๆๆๆๆ ฉันขำจนกลิ้งตกโซฟาแล้ว

หวังเจาไฉทนไม่ไหว โพล่งออกมาว่า “เชี่ย ทำไมเหม็นขนาดนี้”

พูดจบเขาก็รู้สึกเสียใจ แต่ก็สายไปเสียแล้ว

หวังจิ้นเป่าทำได้เพียงกดลดกระจกรถลงเงียบๆ ปล่อยให้ลมภูเขาพัดเข้ามา หอบเอากลิ่นเหม็นตลบอบอวลนั้นให้จางหายไป

สีหน้าของหลานหลันดูซับซ้อนและย่ำแย่มาก

ตดเมื่อกี้เป็นของเธอเอง

โทษเถ้าแก่หวังคนนี้แหละ อยู่ดีๆ จะตะโกนออกมาทำไม ใครตดแล้วไม่เหม็นบ้าง

ทำเอาเธออับอายขายหน้าไปหมด

หลานหลันกระแอมเบาๆ สองสามครั้ง แล้วโยนความผิดไปให้ลู่จินหนานหน้าตาเฉย “พี่จินหนาน ดูท่าทางพี่จะทนไม่ไหวแล้วจริงๆ สินะคะ”

น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความห่วงใย ราวกับว่าเมื่อครู่นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ลู่จินหนานหันไปมองเธอด้วยความเหลือเชื่อ สายตาราวกับเห็นผี

“ไม่ใช่สิ เธอ...”

อาจจะเป็นเพราะลู่จินหนานเกิดอารมณ์พลุ่งพล่าน ท้องของเขาจึงเริ่มปั่นป่วนอีกครั้ง คราวนี้เสียงทั้งยาวกว่า ดังกว่า แถมยังมีจังหวะหักเลี้ยวอีกต่างหาก

และเหม็นกว่าเดิม...

หวังจิ้นเป่ากดลดกระจกรถลงทั้งหน้าและหลังเงียบๆ เพื่อระบายอากาศ กลิ่นในรถตอนนี้รุนแรงเสียจนแค่แง้มกระจกนิดเดียวไม่พอแล้ว

ลู่จินหนานหันหน้ากลับไปโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยน น้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังอ่านพยากรณ์อากาศ

“ดูเหมือนน้องหลานหลันเองก็จะเป็นเหมือนกันนะ”

ช่องแชตขำกันจนจะเป็นบ้า ไม่มีใครสืบหาได้ว่าใครเป็นคนตด แต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการหัวเราะของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย

— โยนขี้ให้กันไปมา ได้วิชาแล้ว คราวหน้าฉันจะทำแบบนี้บ้าง

— สีหน้าลู่จินหนานเมื่อกี้ ฉันแคปไว้แล้ว เดี๋ยวเอาไปทำมีม

— ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ลู่เว่ยเว่ยกับลู่ยวี่เฟิงกระเพาะเล็ก กินไปน้อยเลยรอดตัวไปได้ แต่กลับต้องตกเป็นเหยื่อของระเบิดแก๊สพิษบนรถ

คนที่น่าสงสารที่สุดคงหนีไม่พ้นหวังจิ้นเป่า เขาต้องกลั้นหายใจ แถมยังบ่นออกมาตรงๆ ไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าสองเสียงเมื่อครู่นี้จะเป็นเพียงแค่การเริ่มต้น

ลู่จินหนานเงียบไปได้ไม่กี่นาที ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป น้ำเสียงเจือไปด้วยความสิ้นหวังและสั่นเครือ

“เถ้าแก่หวัง คุณขับเร็วๆ หน่อยสิ ผมอั้นไม่อยู่แล้ว”

“ใกล้จะถึงแล้ว คุณทนอีกนิดเถอะ”

“จอดข้างทางแป๊บหนึ่งได้ไหม ผมทำธุระแป๊บเดียว”

“ตรงนี้จอดรถไม่ได้ ทางบนเขามันแคบ ข้างหลังก็มีรถตามมาด้วย ทนหน่อย ผมกำลังจะ...”

“ปู้ด ป้าด แพร๊ดดดด...”

หวังจิ้นเป่ายังพูดไม่ทันจบ เสียงที่ดังกว่า ยาวกว่า และมีมิติกว่าเสียงทั้งหมดก่อนหน้านี้รวมกัน ก็ระเบิดขึ้นภายในรถ

วินาทีต่อมา อากาศก็อบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่าที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม ลอยคลุ้งอยู่ภายในรถจนไม่ยอมจางหายไป

คราวนี้ ภายในรถเงียบสงัดลงอย่างสิ้นเชิง

เงียบราวกับป่าช้า

— ที่น่ากลัวที่สุดคือความเงียบที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน

— นี่คือขี้แตกแล้วใช่ไหม

— ช็อก ลู่จินหนานควบคุมรูทวารตัวเองไม่ได้ ขี้แตกกลางรายการ

— ฉันขำจนปวดท้องไปหมดแล้ว ฮ่าๆๆ ขี้แตกจริงๆ ด้วย

— ไม่ใช่สิ ทำไมเขาถึงขี้แตกบนรถได้ล่ะเนี่ย

หวังจิ้นเป่าแทบจะสติแตก ทนไม่ไหวจนต้องตะเบ็งเสียงโวยวาย

“ลูกพี่ คุณขี้แตกรดรถผมแบบนี้ แล้วรถผมจะเอาไปใช้ต่อได้ยังไง แหวะ...”

หวังจิ้นเป่าพูดเสียงดังเกินไป เลยสูดเอาก๊าซพิษเข้าไปเต็มปอด จนถึงกับโก่งคออาเจียนออกมา

ลู่จินหนานยกมือขึ้นปิดหน้าด้วยความสิ้นหวัง เขาเองก็ใกล้จะสติแตกแล้วเหมือนกัน

“เดี๋ยวผมจะจ่ายค่าล้างรถให้คุณเอง”

ค่าล้างรถมันจะไปมีความหมายอะไร ชื่อเสียงของเขาต่างหากที่พังป่นปี้ไม่มีชิ้นดีแล้ว

“เวรเอ๊ย ทำไมฉันถึงซวยขนาดนี้เนี่ย ให้ตายเถอะ” หวังจิ้นเป่าทนไม่ไหว สบถด่าทอออกมาเป็นภาษาถิ่นเมืองอวิ๋นชุดใหญ่

เปลี่ยนจากคนอารมณ์ดีเมื่อก่อนหน้านี้เป็นคนละคน “ผมบอกคุณไว้เลยนะ ค่าโดยสารรอบนี้แค่สองพันหยวนมันไม่จบง่ายๆ หรอก คุณต้องจ่ายค่าเสียหายให้ผมด้วย”

“ขนาดเด็กสามขวบยังอั้นขี้ได้เลย คุณเป็นผู้ชายตัวโตขนาดนี้กลับอั้นไม่อยู่เนี่ยนะ ผมล่ะยอมใจคุณจริงๆ”

หวังจิ้นเป่าบ่นกระปอดกระแปดไม่หยุดหย่อน ส่วนลู่จินหนานได้แต่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความสิ้นหวัง

หนึ่งวินาที สองวินาที... เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป

“คุณหยุดพูดได้แล้ว ผมก็บอกแล้วไงว่าจะรับผิดชอบ คุณเลิกพูดเรื่องนี้สักทีได้ไหม”

หวังจิ้นเป่าไม่คิดเลยว่าลู่จินหนานที่ดูเป็นคนพูดง่ายๆ จะอารมณ์ร้ายขนาดนี้ เขาหัวเราะร่วนด้วยความโมโห

“คุณอั้นขี้ไม่อยู่เองแท้ๆ ยังจะมาห้ามไม่ให้ผมพูดอีก กลัวขายหน้าเหรอ กลัวขายหน้าแล้วขี้แตกทำไมล่ะ”

ถ้าไม่ติดว่ามีกล้องอยู่ตรงนี้ ลู่จินหนานคงแทบอยากจะพุ่งเข้าไปชกหน้าคนแล้ว

ทว่า พอเขาเกิดอารมณ์โมโหพลุ่งพล่าน ลำไส้ในท้องก็เริ่มประท้วงขึ้นมาอีกครั้ง

ในสถานการณ์คับขัน ลู่จินหนานก็หมดหนทาง จึงเอ่ยปากข่มขู่ไปว่า

“ถ้าคุณขืนพูดอีกคำเดียว ผมจะขี้แตกใส่อีกรอบเดี๋ยวนี้แหละ”

หวังจิ้นเป่าถึงกับพูดไม่ออก

บ้าเอ๊ย

ถือซะว่าเขาซวยเองก็แล้วกัน

— ค่าล้างรถ ฮ่าๆๆๆ นี่มันใช่ปัญหาที่จะแก้ได้ด้วยการล้างรถเหรอ

— ลู่จินหนาน ฉันอยากตาย

— หวังเจาไฉ ฉันก็อยากให้แกตายเหมือนกัน

— รายการตอนนี้ฉันต้องเซฟเก็บไว้ ตอนไหนอารมณ์ไม่ดีจะหยิบมาดูสักร้อยรอบ

— ทีมงานผู้จัดการของลู่จินหนานคงเริ่มทำงานล่วงเวลากันแล้วมั้ง ฮ่าๆๆ

ผู้กำกับหวังกำลังนอนเอกเขนกพักผ่อนอย่างสบายอารมณ์อยู่ในลานบ้าน ดื่มชาดอกไม้ ทานขนมเปี๊ยะดอกไม้

สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดโชยมา หอบเอากลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาในลานบ้านมาด้วย ความสบายทำเอาเขาหรี่ตาลงอย่างเคลิบเคลิ้ม

ตอนที่ได้ยินว่าลู่จินหนานขี้แตกใส่กางเกง เขาตอบกลับไปตามสัญชาตญาณว่า “เรามีสปอนเซอร์ผ้าอ้อมเด็กไม่ใช่เหรอ ก็ให้เขาเปลี่ยนใส่ซะสิ”

ผู้ช่วยผู้กำกับพูดขึ้น “ผู้กำกับหวังครับ คนที่ขี้แตกคือลู่จินหนาน เป็นแขกรับเชิญผู้ใหญ่นะครับ...”

มือที่ถือถ้วยชาของผู้กำกับหวังชะงักค้างอยู่กลางอากาศ สีหน้าเปลี่ยนจากเหม่อลอยเป็นสับสน และจากสับสนก็กลายเป็นตกตะลึง

ผู้ใหญ่... ขี้แตกใส่กางเกง...

คำพวกนี้เขารู้จักทุกคำนะ แต่ทำไมพอเอามารวมกันแล้ว เขาถึงได้เข้าใจยากขนาดนี้เนี่ย

ผู้กำกับหวังเองก็ตกใจสุดขีด โพล่งถามออกไปว่า “เขาเป็นเกย์หรือเปล่าเนี่ย ทำไมกล้ามเนื้อหูรูดถึงขมิบอั้นขี้ไว้ไม่อยู่ล่ะ”

พอพูดออกไปถึงเพิ่งนึกได้ว่าเสียงตัวเองดังเกินไป จนอาจจะโดนไมค์ของรายการดูดเสียงเข้าไปด้วย จึงรีบเอามือปิดปากทันที

แต่มันก็ไม่ทันการเสียแล้ว

คลิปตัดไฮไลต์จากไลฟ์สดถูกแชร์ว่อนไปทั่วโลกออนไลน์

ทีมงานฝ่ายประชาสัมพันธ์ของลู่จินหนานรีบออกโรงแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉิน สั่งลบคลิปวิดีโอออกจากอินเทอร์เน็ตทั้งหมด แต่ความเร็วมือของชาวเน็ตนั้นไวกว่าการลบโพสต์เป็นหมื่นเท่า

ทั้งภาพแคปหน้าจอ คลิปอัดหน้าจอ มีมตลกๆ และคลิปล้อเลียน ถูกเผยแพร่กระจายออกไปด้วยความเร็วแสง

ที่น่าเหลือเชื่อที่สุดก็คือ ยอดผู้ติดตามของลู่จินหนานกลับเพิ่มขึ้นมาตั้งหลายหมื่นคน

พอกดเข้าไปดูข้อความหลังไมค์ ก็เต็มไปด้วยข้อความจากหนุ่มๆ ที่ทักมานัดเจอทั้งนั้น

ทางด้านเสิ่นจือยังไม่รู้เลยว่าโลกภายนอกเกิดเรื่องราวสุดแสนจะเร้าใจอะไรขึ้นบ้าง

ภูเขาด้านหลังหมู่บ้านอวิ๋นล่าง แสงอาทิตย์ยามเย็นย้อมท้องฟ้าทั้งผืนให้กลายเป็นสีส้มอมชมพู

“ว้าว ท้องฟ้าสวยจังเลยค่ะ เหมือนกับว่าคุณปู่ท้องฟ้าแอบขโมยน้ำผึ้งมากินเลย” เสิ่นจือเงยหน้ามองท้องฟ้า พลางดึงชายเสื้อของสือย่างแล้วพูดขึ้น

สือย่างถูกคำเปรียบเปรยของเด็กหญิงตัวน้อยทำให้หลุดขำ เขาต้มหน้าลงใช้ผ้าขนหนูสะอาดซับหยาดเหงื่อบนใบหน้าของเธอให้อย่างเบามือ

ในตะกร้าที่วางอยู่แทบเท้าของทั้งสองคนเต็มไปด้วยผักป่าและเห็ด

ผักป่าพวกนี้ได้มาจากคุณย่าจ้าวและชาวบ้านคนอื่นๆ ที่มอบให้ ตอนที่พวกเขาไปเก็บเห็ดแล้วบังเอิญเจอกันพอดี

คุณตาคุณยายในหมู่บ้านได้ยินเรื่องที่เสิ่นจือช่วยชีวิตวัวแก่เอาไว้ ก็รู้สึกซาบซึ้งใจกันมาก จึงพากันยัดผักป่าใส่ตะกร้าของทุกคนจนเต็มเอี๊ยด

ชาวเน็ตในไลฟ์สดแคปหน้าจอไปวิเคราะห์แล้วพบว่า ผักป่าเต็มตะกร้านี้ถ้าเอาไปขายที่ตลาด อย่างน้อยๆ ก็ขายได้เป็นร้อยหยวน แถมยังเป็นของหายากที่เป็นที่ต้องการของตลาดอีกต่างหาก

ใบหน้าของเผยอวี้เย่ยังคงแสดงออกว่ายังสนุกไม่เต็มอิ่ม เขาบ่นพึมพำเสียงเบา “ทำไมถึงเก็บเสร็จเร็วจังเลยล่ะ ผมยังไม่ทันเหนื่อยเลยนะ”

เผยเส้าหยวนถึงกับหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้

ทว่าเขาเองก็รู้สึกสบายขึ้นมากจริงๆ การมีคุณตาจ้าวเป็นคนนำทาง ช่วยให้พวกเขาสามารถข้ามขั้นตอนการค้นหาเห็ดที่ยากลำบากที่สุดไปได้เลย

ทำให้ได้เพลิดเพลินไปกับขั้นตอนการเก็บเกี่ยวที่แสนจะเรียบง่ายและช่วยเยียวยาจิตใจได้โดยตรง

พวกเขาเก็บของเสร็จหมดแล้ว รวมเวลาเดินขึ้นเขาด้วย กลับใช้เวลาไปไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ

ถ้าปล่อยให้พวกเขามากันเองล่ะก็ ให้เวลาทั้งช่วงบ่ายก็คงยังไม่พอแน่ๆ

ตอนลงจากเขา เผยอวี้เย่วิ่งนำอยู่หน้าสุด ขาสั้นๆ สับก้าวอย่างรวดเร็ว

วิ่งไปวิ่งมา จู่ๆ เขาก็เบรกกะทันหัน ชี้ไปที่พงหญ้าริมทางแล้วตะโกนลั่น “ไก่ มีไก่ ปาป๊าดูสิ ไก่ป่า”

ทุกคนมองตามทิศทางที่เผยอวี้เย่ชี้ไป ในพงหญ้ามีไก่ป่าหมอบอยู่หลายตัวจริงๆ ขนของพวกมันมันวาว สะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็นจนเกิดเป็นประกายเงางาม มองปราดเดียวก็รู้เลยว่าเป็นไก่บ้านขนานแท้

ดวงตาของเผยอวี้เย่เบิกกว้างเป็นประกาย “ปาป๊า เราจับมันได้ไหม ทางรายการบอกว่าให้เราจับไก่กันเองนี่นา”