บทที่ 60 ฉายา จือจือ ยอดนักจับไก่

ทีมงานรายการพยักหน้าอนุญาต

พวกเขาได้ตกลงกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในพื้นที่เรียบร้อยแล้ว ไก่ป่าพวกนี้ถูกปล่อยมาเลี้ยงไว้หลายเดือนแล้ว ไม่ถือว่าเป็นไก่ป่าแท้ๆ สามารถจับได้

เผยอวี้เย่รีบวางตะกร้าลง วิ่งตรงดิ่งไปยังไก่ป่าเหล่านั้นทันที

เขาเล็งเป้าหมายไว้ แล้วย่อตัวลง ค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้อย่างระมัดระวัง

แต่ไก่ป่าพวกนั้นก็ปราดเปรียวมาก พอเผยอวี้เย่กระโจนใส่ พวกมันก็กระพือปีกบินหนีไปทันที

เผยอวี้เย่พยายามจับอยู่หลายครั้ง แต่ก็ล้มเหลวไม่เป็นท่า "ไก่ป่าพวกนี้จับยากจัง..."

เผยเส้าหยวนพูดปลอบใจ

"จับไม่ได้ก็ไม่เป็นไรลูก เรามีไก่ที่คุณตาจ้าวให้มาแล้ว คืนนี้ยังไงก็ได้กินน้ำแกงไก่แน่นอน"

แต่จือจือยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สะพายตะกร้าใบเล็กไว้ข้างหลัง บ่นพึมพำเสียงเบา

"เสียดายจัง อดชิมไก่บ้านขนานแท้เลย ไว้คราวหน้าละกัน..."

ราวกับรับรู้ถึงความเสียดายของจือจือ

ทันใดนั้น พอสิ้นเสียงพูด พงหญ้าก็เกิดความเคลื่อนไหวขึ้นมา

ไก่ป่าตัวที่ขนมันวาวที่สุดและตัวใหญ่ที่สุด เหมือนตกใจอะไรบางอย่าง มันกระพือปีกพรึ่บพรั่บพุ่งพรวดออกมาจากพงหญ้า

มันวิ่งเร็วมาก กรงเล็บตะกุยดินกระเด็นเป็นสาย หัวผลุบๆ โผล่ๆ ราวกับมีหมาล่าเนื้อวิ่งไล่ตามอยู่ข้างหลัง

ทุกคนยังไม่ทันตั้งตัว ไก่ป่าตัวนั้นก็พุ่งเข้ามาถึงตรงหน้าจือจือแล้ว

"ปึ้ก"

มันพุ่งชนก้อนหินก้อนใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าเธออย่างจัง

ชนแบบเต็มเหนี่ยว ไม่มีลังเลแม้แต่นิดเดียว

ไก่ป่าล้มลงไปนอนกองกับพื้น ปีกกระตุกสองสามที แล้วก็นิ่งสนิทไป

บรรยากาศเงียบกริบไปถึงสามวินาทีเต็ม

ทุกคน: ???

คนดูในช่องแชต: !!!

จือจือ: ✩*:.⸝⸝>o ขอบคุณท่านไก่ป่าที่สละชีพมอบของอร่อยให้นะคะ!

จือจือไม่รู้สึกกลัวเลยสักนิด เธอเดินเข้าไปหิ้วไก่ป่าที่อ่อนปวกเปียกขึ้นมา แล้วหันไปยิ้มแฉ่งให้ทุกคน "เย้! มื้อเย็นเรามีไก่ป่ากินแล้ว! ไม่ต้องฆ่าไก่ของคุณตาจ้าวแล้วค่ะ!"

คุณตาจ้าวถึงกับรำพึงรำพัน "ตาอยู่ที่นี่มาหลายสิบปี ไม่เคยเห็นไก่วิ่งชนหินตายเองแบบนี้มาก่อนเลย จือจือน้อย พวกหนูนี่โชคดีจริงๆ!"

จือจือหัวเราะคิกคักอย่างไม่ใส่ใจ แสงสีทองสายหนึ่งซึมซาบเข้าไปในร่างของไก่ป่าที่สละชีพตัวนั้น

'ในเมื่อแกยอมสละชีพเพื่อฉัน งั้นฉันก็ขอให้แกไปเกิดใหม่เป็นคน หลุดพ้นจากเดรัจฉานภูมิ ชาตินี้เป็นไก่ที่ดี ชาติหน้าก็ขอให้เป็นคนดีนะ!'

ส่วนคอมเมนต์ในไลฟ์สดก็ยังคงฮือฮากับความโชคดีของจือจือและพรรคพวกไม่หยุด

[??? เมื่อกี้ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า? ไก่ป่าวิ่งชนหินตายเองเนี่ยนะ?]

[จือจือมีดวงอะไรขนาดนี้เนี่ย? แค่อยากกินไก่ป่า ไก่ป่าก็วิ่งมาชนหินตายให้กินถึงที่เลยเหรอ?]

[ฉันว่านะ จือจือนี่แหละดาวนำโชคตัวจริง อยากได้อะไรก็ได้ แถมยังได้แต่ของดีๆ ทั้งนั้นเลย]

[เกิดมาเพิ่งเคยเห็นไก่วิ่งชนหินตายเองก็วันนี้นี่แหละ]

จือจือหิ้วไก่ป่าที่อ่อนปวกเปียกตัวนั้น วิ่งยิ้มแฉ่งกลับไปหาสือหยาง

"คุณน้ารองคะ มื้อเย็นจือจืออยากกินน้ำแกงไก่ใส่เห็ด! คุณน้าเป็นคนทำอาหารใช่ไหมคะ?"

สือหยางรับไก่ป่ามาจากมือจือจือ แล้วหยิบทิชชูเปียกออกมาจากกระเป๋า ค่อยๆ เช็ดนิ้วมือให้จือจืออย่างเบามือ

"กับข้าวฝีมือฉัน เธอจะกล้ากินเหรอ?"

จือจือเอียงคอ ทำท่าทางแก่แดดแก่ลม

"คุณตาบอกว่า ถ้าคุณน้าทำอาหารไม่เป็น วันหน้าก็จะหาแฟนไม่ได้นะคะ เพราะงั้นคุณน้าต้องหัดทำเอาไว้ค่ะ!"

พอได้ยินคำพูดนี้ สือหยางก็เหลือบมองซีอวิ๋นถานโดยสัญชาตญาณ

พอเห็นอีกฝ่ายทำเหมือนไม่ได้ยิน สือหยางก็แค่นเสียงหัวเราะเย็นชา

"วางใจเถอะ ฝีมือทำอาหารของคุณน้ารองน่ะ ไร้เทียมทานอยู่แล้ว"

เขาอุตส่าห์เรียนทำอาหารมาตั้งหลายปี ก็เพื่อคนช่างเลือกกินคนหนึ่งนี่แหละ

น่าเสียดาย ที่ตอนนี้คนคนนั้นไม่ยอมอยู่ข้างกายเขาอีกแล้ว

จือจือแอบสังเกตปฏิกิริยาระหว่างคุณน้ารองกับซีอวิ๋นถาน ดวงตากลมโตกลอกไปมาอย่างมีเลศนัย ก่อนจะวิ่งไปออดอ้อนขอจับมือซีอวิ๋นถาน

แบบนี้ ซีอวิ๋นถานก็ต้องจูงทั้งกู้ซินและจือจือ แถมยังต้องสะพายตะกร้าไว้บนหลังอีก เดินลำบากแย่เลย

แต่ด้วยความที่เป็นคนอ่อนโยน เธอจึงปฏิเสธไม่ลง

จือจือเลยหันไปออกคำสั่งกับสือหยางทันที

"คุณน้ารองคะ ช่วยคุณน้าอวิ๋นถานถือของหน่อยสิคะ ไม่มีน้ำใจเอาซะเลยนะ"

ซีอวิ๋นถานบอก "จือจือ ไม่เป็นไรจ้ะ..."

"เดี๋ยวฉันช่วยถือเอง เธอช่วยดูแลจือจือให้ฉันก็พอ" สือหยางเดินเข้าไปดึงตะกร้าลงจากหลังซีอวิ๋นถานทันที

คราวนี้ สือหยางเลยต้องแบกตะกร้าถึงสี่ใบ ทั้งหน้าหลัง และยังต้องหิ้วด้วยมือทั้งสองข้างอีก

กล้ามเนื้อแขนที่แข็งแรงปูดโปนเป็นมัดๆ จากการรับน้ำหนัก เขาก้าวเดินยาวๆ อย่างมั่นคง

ส่วนซีอวิ๋นถานก็จูงมือจือจือและกู้ซินเดินตามมาอย่างช้าๆ เธอจ้องมองแผ่นหลังที่ค่อยๆ ไกลออกไป แววตาเต็มไปด้วยความสับสน

บริเวณหัวไหล่ที่เขาเพิ่งจะสัมผัสเมื่อครู่ ยังคงมีไออุ่นหลงเหลืออยู่

เขาคิดจะทำอะไรกันแน่... ทำไมไปทำตัวคลุมเครือกับผู้หญิงคนอื่น แล้วตอนนี้ยังจะมาทำดีกับเธออีก...

สือหยาง นายมันไอ้ผู้ชายเฮงซวย!

สือหยางเดินลงจากเขาด้วยความรวดเร็ว พอลงมาถึงก็ไม่รอช้า เริ่มลงมือจัดการกับไก่ป่าเคราะห์ร้ายตัวนั้นทันที

เขาพับแขนเสื้อขึ้น แล้วหิ้วไก่ไปที่ก๊อกน้ำ

ตากล้องรีบแบกกล้องเข้าไปซูมที่มือของเขาทันที

มือของสือหยางสวยมาก นิ้วเรียวยาว ข้อนิ้วคมชัด เล็บถูกตัดแต่งอย่างสะอาดสะอ้าน

แม้แต่ตอนที่กำลังจัดการกับไก่เลือดสาดแบบนี้ ก็ยังดูมีศิลปะอย่างบอกไม่ถูก

ถอนขน ล้างน้ำ เขาค่อยๆ ดึงขนเส้นเล็กๆ ออกมาอย่างละเอียดลออทุกเส้น

พอถอนขนเสร็จ สือหยางก็เปลี่ยนมาใช้กรรไกร

เขาใช้กรรไกรตัดเปิดหน้าท้องไก่เบาๆ ราวกับกลัวว่าจะไปโดนอะไรแตกเข้า ควักเครื่องในออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ แล้ววางไว้ในกะละมังข้างๆ

[นี่มันอาหารตาสำหรับคนชอบมองมือชัดๆ!]

[ฉันเคยคิดมาตลอดว่าสือหยางเป็นพวกดาราที่เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ ทำอะไรไม่เป็น ไม่คิดเลยว่าจะคล่องแคล่วขนาดนี้!]

[ที่แท้เขาก็ทำอาหารเป็นจริงๆ ด้วย!]

[เป็นผู้ชายที่มีของจริงๆ นะเนี่ย พูดน้อยแต่ทำเยอะ]

[จู่ๆ ก็เริ่มโดนตกแล้วสิ... เขาก็ไม่ได้แย่เหมือนที่ชาวเน็ตด่ากันนี่นา]

[ใครจะเข้าใจบ้าง สือหยางถึงกับเอาแปรงเล็กๆ มาขัดตีนไก่จนสะอาดวิบวับ! ฉันรักเขาเลยอะ!]

อย่างน้อยๆ ในช่วงเวลาไม่ถึงหนึ่งวันที่รายการออกอากาศ สือหยางก็ดูแลจือจือเป็นอย่างดี ถึงจะปากร้ายแต่ก็ใจดี แถมยังสุภาพกับแขกรับเชิญหญิงคนอื่นๆ ด้วย

แม้แต่นิสัยหยิ่งยโสที่เคยถูกวิจารณ์อย่างหนักก่อนหน้านี้ ก็ได้รับความเข้าใจและเสียงชื่นชมจากชาวเน็ตมากขึ้น หลังจากที่เขาออกโรงปกป้องจือจือ

เจ๊ห่าวมองดูยอดผู้ติดตามของสือหยางที่พุ่งกระฉูดในหลังบ้านด้วยรอยยิ้มปลาบปลื้มใจ

ตัดสินใจถูกจริงๆ ที่มาออกรายการนี้!

เธอมั่นใจว่ามีแต่รายการเรียลลิตี้เท่านั้นที่จะทำให้คนดูได้รู้จักตัวตนที่แท้จริงของสือหยาง

มันคือแว่นขยายที่จะช่วยขยายให้เห็นทั้งข้อดีและข้อเสียของศิลปิน

ต่อให้มีสคริปต์ แต่ถ้าต้องถ่ายทำเป็นเวลานานๆ ก็ไม่มีใครสามารถเสแสร้งได้แนบเนียนตลอดรอดฝั่งหรอก

ยิ่งมีจือจืออยู่ด้วย สือหยางก็แทบไม่ต้องแสดงอะไรเลย แค่เป็นตัวของตัวเอง ก็มีคนพร้อมจะตกหลุมรักในเสน่ห์ของเขาแล้ว

เมื่อเทียบกับกระแสตอบรับที่เริ่มดีขึ้นของสือหยางแล้ว ลู่จินหนานกลับกลายสภาพจากคุณชายผู้สูงส่ง กลายเป็นไอ้หนุ่มขี้แตกหน้าบูดไปซะแล้ว

รถเก๋งสีดำจอดเอียงกระเท่เร่อยู่หน้าทางเข้าสถานที่เก็บเห็ด ประตูรถเปิดอ้าซ่า ลมภูเขาพัดโชยเข้าไป แต่ก็ไม่อาจพัดพากลิ่นสุดจะบรรยายนั้นให้จางหายไปได้เลย