บทที่ 61 คู่จิ้นหลานจินซวยซ้ำซวยซ้อน

ลู่จินหนานแทบจะคลานลงมาจากรถ

เขาเกาะประตูรถไว้ ขาสองข้างสั่นพั่บๆ หน้าซีดเผือดเป็นกระดาษ แว่นกันแดดปลิวหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ผมม้าเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ แนบลู่ไปกับหน้าผากเป็นจับๆ

ราศีไอดอลหนุ่มหล่อหายวับไปกับตา

เหตุการณ์ไม่คาดฝันนี้ ทำให้ยอดคนดูในไลฟ์สดของฝั่งนี้พุ่งกระฉูด

หลายคนตามมาจากคลิปไฮไลต์ในฮอตเสิร์ช เพื่อมาดูความบรรลัยโดยเฉพาะ

[ลู่จินหนานหน้าซีดหยั่งกะเพิ่งคลอดลูกแฝดแปด]

[จากคุณชายไฮโซ กลายเป็นผู้ลี้ภัย ภายในเวลาแค่ครึ่งชั่วโมง]

[ขาสั่นขนาดนั้น ย่าฉันถือไม้เท้ายังเดินมั่นคงกว่าอีก]

สภาพของหลานหลันก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไหร่

พอมาถึงที่หมาย เธอก็หนีบขาเข้าหากัน วิ่งเหยาะๆ เข้าห้องน้ำด้วยท่าทางแปลกประหลาด

หลานหลันกับลู่จินหนานสลับกันเข้าห้องน้ำเป็นว่าเล่น ภาระในการเก็บเห็ดจึงตกเป็นของลู่เว่ยเว่ยกับลู่ยวี่เฟิง

แต่คุณหนูคุณชายทั้งสองก็ใช่ว่าจะทนลำบากได้

พอเห็นผู้ใหญ่ไม่ยอมทำงาน พวกเขาก็เก็บเห็ดลวกๆ ไปนิดหน่อย แล้วก็เลิกทำ ไปนั่งจุ้มปุ๊กอยู่ตรงเก้าอี้หน้าประตู นั่งดูหลานหลันกับลู่จินหนานวิ่งเข้าวิ่งออกห้องน้ำไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ

"พี่รอง ทำไมสองคนนั้นยังไม่เสร็จอีกอะ? แกล้งทำเป็นท้องเสียเพื่ออู้งานหรือเปล่าเนี่ย?" ลู่เว่ยเว่ยถามอย่างหงุดหงิด

ลู่ยวี่เฟิงเองก็อารมณ์เสียไม่แพ้กัน

เขาเอาแต่ก้มมองแขนเสื้อตัวเอง

เมื่อกี้ตอนลงจากรถ เขาเผลอเดินชนลู่จินหนานเข้า ทำให้แขนเสื้อเปียกเป็นวงเล็กๆ

เขารู้สึกว่ามันสกปรกมาก จนตอนนี้อารมณ์บูดไปหมดแล้ว!

กว่าจะล้างขี้วัวออกจากตัวได้หมด ทำไมถึงต้องมาพัวพันกับขี้อีกแล้วเนี่ย!

"ไม่รู้สิ ถ้าพวกเขาไม่เก็บ เธอไปเก็บสิ ขืนไม่เก็บ มื้อเย็นเราก็อดตายกันพอดี"

ลู่เว่ยเว่ยสะบัดหน้าหนีอย่างดื้อรั้น

"อดก็อดสิ เดี๋ยวก็มีทางออกเองแหละ"

ขนาดหวังจิ้นเป่ายังทนดูไม่ไหว เดินเข้ามาเร่ง

"พวกหนูจะไม่ไปเก็บเห็ดกันจริงๆ เหรอ? ถ้าไม่รีบเก็บ ฟาร์มจะปิดแล้วนะ แล้วพวกหนูก็จะทำภารกิจไม่สำเร็จด้วย"

ลู่ยวี่เฟิงเอาแต่ก้มมองแขนเสื้อ ส่วนลู่เว่ยเว่ยก็แหงนหน้ามองฟ้า ไม่ยอมขยับเขยื้อนไปไหน

[สี่คนนี้รวมกันแล้ว ยังหาคนอยากทำงานไม่ได้สักคน]

[เสียค่ารถตั้ง 2,000 หยวน บวกค่าล้างรถอีก เพื่อมานั่งเล่นบนเก้าอี้เนี่ยนะ]

[ใช้เงินแบบนี้ ฉันล่ะปวดใจแทนจริงๆ]

สรุปแล้ว ผลงานของพวกเขาสี่คนคือเห็ดไม่ถึงสิบดอกที่ลู่เว่ยเว่ยเก็บมาตั้งแต่แรก

ในที่สุด ลู่จินหนานก็ยันเข่าลุกขึ้นยืน โบกมืออย่างอ่อนแรง "ไปกันเถอะ ลงเขา"

แต่พอจะลงเขา กลับถูกพนักงานของฟาร์มเห็ดขวางไว้

"หยุดก่อน! พวกคุณยังไม่ได้จ่ายเงินเลยนะ"

หลานหลันกับลู่จินหนานทำหน้างง หันไปมองหวังจิ้นเป่า

หวังจิ้นเป่ากำลังยืนพิงรถสูบบุหรี่อยู่ พอเห็นพวกเขามองมา ก็ทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้น ใช้เท้าขยี้จนดับ

แกพูดด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาท "มองผมทำไม? เก็บไปเท่าไหร่ก็ต้องชั่งน้ำหนักจ่ายเงินสิ พวกคุณไม่รู้เรื่องนี้เหรอ?"

คราวนี้ ทุกคนถึงกับช็อกไปตามๆ กัน

คอมเมนต์ในไลฟ์สดก็พากันด่าทออย่างดุเดือด

ทุกคนนึกว่าฟาร์มนี้เป็นของครอบครัวหวังจิ้นเป่า และเงิน 500 หยวนต่อคนคือรวมค่าเก็บเห็ดไปแล้ว ไม่คิดเลยว่านั่นเป็นแค่ค่ารถ!

ถ้าเป็นเวลาปกติ หลานหลันคงเปิดฉากเถียงกับหวังจิ้นเป่าไปแล้ว แต่ตอนนี้เธอท้องเสียจนหมดแรง ไม่มีเรี่ยวแรงจะเถียงด้วย เลยต้องยอมจำนนไปจ่ายเงิน

"อะไรนะ? คุณว่าเท่าไหร่นะ? เห็ดแค่นี้คิดตั้ง 1,000 หยวนเลยเหรอ!? ทำไมไม่ปล้นกันเลยล่ะ?"

พนักงานฟาร์มไม่สะทกสะท้าน สวนกลับไปว่า

"เห็ดพวกนี้เราปลูกรวมกับสมุนไพร เป็นเห็ดเพื่อสุขภาพที่มีสรรพคุณทางยาสูงมาก ราคานี้ถือว่าลดให้พิเศษแล้วนะ เห็นว่าเป็นคนกันเองพามาหรอก"

"ก็เก็บไปแล้ว จะเปลี่ยนใจไม่เอาหรือไง!?"

หลานหลันมองดูเห็ดไม่ถึงห้าดอกในตะกร้า สีหน้ายิ่งดูไม่ได้

แต่ก็ต้องจำใจกลืนเลือดตัวเอง ยอมจ่ายเงินไป

หลังจากจ่ายเงินเสร็จ หลานหลันก็หน้ามุ่ย ยัดเห็ดใส่รถ แล้วหันไปหาหวังจิ้นเป่า "เอาล่ะ รีบขับรถไปส่งพวกเราสักที"

หวังจิ้นเป่ายืนพิงประตูรถ เอามือล้วงกระเป๋า แล้วพูดเนิบๆ ว่า "ไม่ไปแล้ว"

บรรยากาศเงียบกริบไปหนึ่งวินาที

"คุณว่าไงนะ?" ลู่จินหนานเค้นเสียงลอดไรฟัน

หวังจิ้นเป่ายักไหล่ ทำหน้าซื่อตาใส "ผมขับรถขึ้นมาตั้งนานแล้ว ขอพักหน่อยสิ อีกอย่าง รถผมเหม็นคลุ้งขนาดนี้ พวกคุณไม่ได้กลิ่นกันเหรอ? ให้ผมขับลงไปเนี่ยนะ? จะบ้าเหรอ?"

หวังจิ้นเป่าไม่อยากกลับไปล้างรถ ปล่อยให้พี่ชายแกจัดการเองก็แล้วกัน

"คุณนี่มัน!" ลู่จินหนานทนไม่ไหวแล้ว พุ่งเข้าไปจะชกหวังจิ้นเป่า

แต่เพราะเขาหมดเรี่ยวแรงไปกับการท้องเสีย แค่จะยืนให้ตรงยังลำบาก ท่าเดินเมื่อกี้ก็เหมือนซอมบี้ถือหนังสือพิมพ์ในเกม Plants vs. Zombies ไม่มีผิด

หลานหลันไม่ได้ห้าม เพราะเขาเหม็นมาก เธอไม่อยากแตะต้องตัวเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

ลู่จินหนานสูดลมหายใจลึก ระงับความโกรธ "งั้นคุณให้ยืมรถมา พวกเราจะขับลงไปเอง"

หวังจิ้นเป่ากลอกตาไปมา ค่อยๆ ชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว "สองพันหยวน"

"อะไรนะ?" ลู่จินหนานนึกว่าตัวเองหูฝาด

"ค่าเช่ารถ สองพันหยวน" หวังจิ้นเป่าพูดอย่างหน้าไม่อาย "ถ้าพวกคุณขับไปขูดขีดรถผมล่ะ จะให้ผมไปเก็บเงินกับใคร? อีกอย่าง รถผมเหม็นซะขนาดนี้... พอกลับไปก็ต้องเอาไปล้างขนานใหญ่ พวกคุณก็ต้องเป็นคนออกค่าล้างรถสิ จริงไหมล่ะ?"

เส้นเลือดที่ขมับของลู่จินหนานเต้นตุบๆ "ตอนขึ้นมา คุณเป็นคนขับ ก็คิดแค่สองพันหยวน แต่ตอนนี้พวกเราขับเอง คุณก็จะเอาสองพันหยวนเนี่ยนะ?"

หวังจิ้นเป่าพยักหน้า ตอบกลับไปอย่างหน้าตาเฉย "ใช่ไง ผมถึงบอกว่าค่าแรงผมไม่ได้คิดเงิน ผมมันก็แค่แรงงานราคาถูก"

หลานหลันหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ ผ่อนออก

ตอนนี้เธอเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่า พวกเขาไม่ได้เจอคนดีอะไรหรอก แต่เจอโจรภูเขาเข้าให้แล้ว!

โจรภูเขาหน้าตายิ้มแย้ม ขับรถแท็กซี่ผี แถมยังขูดรีดเงินหน้าด้านๆ!

ที่พวกเธอสองคนท้องเสีย ก็คงเป็นเพราะแตงโมที่พวกมันให้กินตอนกลางวันนั่นแหละ!

น่ารังเกียจ! น่าขยะแขยงที่สุด!

แต่ในเมื่อตกที่นั่งลำบาก ก็ต้องยอมก้มหัวให้

สถานที่ห่างไกลแบบนี้ หารถรับจ้างก็ไม่ได้ ทางลงเขาก็ไม่รู้จัก ไม่รู้ว่าจะต้องเดินเท้าไปอีกนานแค่ไหน...

หลานหลันใช้มือถือโอนเงินไปให้ หน้าบูดบึ้งเดินไปนั่งฝั่งคนขับ

แค่ขึ้นเขามาเที่ยวเดียว เธอหมดเงินไปตั้ง 5,000 หยวนแล้ว!

ถึงเธอจะมีเงิน แต่การโดนคนอื่นหลอกเอาเงินไปแบบนี้ มันทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดเอามากๆ!

แถมประสบการณ์ครั้งนี้ก็แย่สุดๆ เธอไม่เคยต้องมาเสียเงินอย่างสูญเปล่าขนาดนี้มาก่อนเลย

หลานหลันกระแทกตัวนั่งลงบนเบาะคนขับด้วยความโมโห แล้วดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาด

ทันทีที่ประตูปิดลง กลิ่นสุดจะบรรยายก็ตีเข้าจมูกอย่างจัง

มิน่าล่ะหวังจิ้นเป่าถึงไม่ยอมขับลงไปเอง กลิ่นเบาะหน้าเหม็นกว่าเบาะหลังซะอีก!

นี่มันต่างอะไรกับการขับรถส้วมเคลื่อนที่ล่ะเนี่ย!

"ลู่จินหนาน! ทำไมอยู่กับนายแล้วถึงได้ซวยขนาดนี้ฮะ!" หลานหลันตะโกนลั่นด้วยความสิ้นหวัง

ลู่จินหนานเถียงเสียงอ่อย "มาโวยวายอะไรตอนนี้ล่ะ? ตอนจะมา ใครเป็นคนบอกเองว่าตัวเองดวงดี? จะมาโทษฉันคนเดียวก็เกินไปหน่อยมั้ง?"

หลานหลัน: ...

พอเถียงกันมาถึงตรงนี้ ทั้งสองคนก็เงียบไป ต่างคนต่างคิดเรื่องเดียวกันอยู่ในใจ

ลู่เว่ยเว่ยเป็นดาวนำโชคจริงๆ งั้นเหรอ?

ทำไมพวกเขาถึงรู้สึกว่าตั้งแต่พาเธอมาด้วย ก็ซวยกว่าตอนใช้ชีวิตมายี่สิบกว่าปีรวมกันซะอีก?

ถนนบนเขาขรุขระ หลานหลันขับรถช้ามาก

ขณะที่เธอกำลังหงุดหงิด ตอนที่ใกล้จะถึงหมู่บ้านอวิ๋นบน หางตาก็เหลือบไปเห็นชาวบ้านคนหนึ่งอยู่ริมทาง

ข้างหน้าเขามีตะกร้าไม้ไผ่สานวางอยู่ ในนั้นมีไก่อยู่สองสามตัว ถัดไปมีกองเห็ดวางอยู่ หน้าตะกร้ามีป้ายกระดาษลังเขียนด้วยลายมือยึกยือว่า: ไก่บ้าน ตัวละ 50 หยวน แถมเห็ดฟรี

ดวงตาของลู่เว่ยเว่ยเป็นประกายขึ้นมาทันที