บทที่ 62 รายการดังระเบิดระเบ้ออีกแล้ว!

เธอหันไปมองรถของทีมงานที่ขับตามมาห่างๆ แล้วรีบพูดรัวเร็วว่า

"คุณน้าคะ เราซื้อเห็ดไปเลยดีไหมคะ?"

ลู่เว่ยเว่ยคิดในใจว่า ตัวเองมีเห็ดอยู่แค่นิดเดียว แถมไก่ก็ยังไม่มี ขืนกลับไปแบบนี้ก็ต้องโดนพวกจือจือหัวเราะเยาะเอาสิ

ปกติจือจือก็แย่งซีนเธอไปเยอะแล้ว เธอจะยอมให้ยัยนั่นหาโอกาสมาข่มเธอไม่ได้เด็ดขาด

ตอนแรกหลานหลันก็ลังเล แต่พอเห็นว่ารถทีมงานอยู่ไกลจนกล้องซูมไม่ถึงแน่ๆ

แถมพวกเธอก็ปิดกล้องหน้ารถไปแล้วด้วย ไม่มีใครรู้หรอกว่าพวกเธอทำอะไรลงไป...

หลานหลันตัดสินใจเด็ดขาด อาศัยจังหวะที่ผู้กำกับยังตามมาไม่ทัน จอดรถริมทาง แล้วจัดการซื้อขายกับชาวบ้านอย่างรวดเร็ว จ่ายเงิน รับของ แล้วก็เหยียบคันเร่งหนีไปเลย

โดยไม่ได้สังเกตเลยสักนิดว่า ตรงจุดที่พวกเธอเพิ่งขับรถจากมา มีป้ายตั้งตระหง่านอยู่——

ห้ามเก็บเห็ด: ชีวิตไม่มีปุ่มรีสตาร์ท อย่าเสี่ยงตายเพราะเห็ดป่า

ตอนที่หลานหลันขับรถกลับมาถึงหมู่บ้านอวิ๋นบน พระอาทิตย์ก็ตกดินไปแล้ว ท้องฟ้าเหลือเพียงแสงสีส้มอมเหลืองตัดกับความมืดมิด

ควันไฟลอยกรุ่นขึ้นจากปล่องไฟบ้านแต่ละหลัง ชาวบ้านเริ่มลงมือทำอาหารเย็นกันแล้ว

เนื่องจากแขกรับเชิญแต่ละทีมพักอยู่ห่างกันพอสมควร การถ่ายทอดสดช่วงค่ำจึงแยกเป็นช่องใครช่องมัน แฟนคลับสามารถกดเข้าไปดูเฉพาะศิลปินที่ตัวเองชื่นชอบได้เลย

ภาพสือหยางเข้าครัวทำอาหารที่หมู่บ้านอวิ๋นล่างนั้นดูอบอุ่นและหล่อเหลาบาดใจ แต่เรื่องราวสุดวายป่วงของทีมหลานหลันก็ดึงดูดผู้ชมได้ไม่แพ้กัน

เพียงชั่วข้ามคืน ยอดเข้าชมรวมของรายการ "พาลูกเที่ยว" ก็ทะลุ 300 ล้านวิว กลายเป็นรายการวาไรตี้ที่ฮอตที่สุดในรอบหลายปี

ผู้กำกับหวังหยางนั่งเฝ้าหน้าจอมอนิเตอร์ ไถโทรศัพท์ดูฮอตเสิร์ชไปก็ยิ้มแก้มปริไป

อันดับต้นๆ ของฮอตเสิร์ชหมวดบันเทิง ล้วนเป็นแฮชแท็กเกี่ยวกับรายการของเขาทั้งนั้น

#ลู่จินหนานอั้นขี้ไม่อยู่

#หลานหลันลู่จินหนานโดนฟันหัวแบะ

#จือจือยอดนักจับไก่

#จือจือวาจาสิทธิ์

อย่าว่าแต่คนดูเลย ขนาดตัวผู้กำกับเองก็ยังไม่คาดคิดว่ารายการตอนนี้จะออกมาสนุกครบรสขนาดนี้ ครั้งล่าสุดที่เขาทำรายการแล้วปังระเบิดแบบนี้ ก็ตอนทำรายการเกี่ยวกับสัตว์เลี้ยงโน่นแน่ะ

หมู่บ้านอวิ๋นล่าง, กระท่อมไม้ไผ่

เงาไผ่ไหวเอนไปมาในลานบ้าน กลิ่นหอมชวนน้ำลายสอโชยออกมาจากห้องครัว

ภายในห้องครัว สือหยางสวมเสื้อฮู้ดสีขาว ถกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นท่อนแขนที่มีมัดกล้ามสวยงาม เขากำลังใช้ผ้าชุบน้ำหมาดๆ จับฝาหม้อดินเผาเปิดออก

ไอน้ำที่ลอยคละคลุ้งช่วยทำให้ใบหน้าที่เคยคมเข้มดูอ่อนโยนลง คิ้วที่เคยมัดปมด้วยความหยิ่งผยองก็ดูผ่อนคลายขึ้นมาก

ภายในหม้อดินเผาที่เขากำลังคนอยู่ น้ำแกงสีขาวขุ่นกำลังเดือดปุดๆ

กลิ่นหอมมันของไก่และกลิ่นหอมกลมกล่อมของเห็ดผสมผสานกันอย่างลงตัว หมวกเห็ดดูดซับน้ำแกงจนเต่งตึง เห็ดเยื่อไผ่สีขาวนวลลอยละล่องอยู่ในน้ำแกงใสแจ๋ว

อีกด้านหนึ่ง หลานหลัน (ซีอวิ๋นถาน) กำลังล้างผักเตรียมไว้ ส่วนเผยเส้าหยวนก็รับหน้าที่เป็นลูกมือช่วยสือหยางหั่นผัก

ครัวเปิดโล่งของกระท่อมไม้ไผ่หลังนี้ ช่วยเก็บภาพการทำงานอย่างตั้งอกตั้งใจของหนุ่มหล่อสาวสวยไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

[ทะลุจอมาเลยกลิ่นหอมเนี่ย!]

[สีน้ำแกงน่ากินมาก! สีทองใสปิ๊งเลย!]

[ใครจะไปเข้าใจล่ะ ตอนแรกนึกว่าเผยอิ่งตี้จะเป็นพ่อครัวเอก ไม่คิดเลยว่าสือหยางจะทำอาหารเก่งขนาดนี้ น้ำแกงไก่หม้อนั้นฉันอยากซดสักชามจริงๆ!]

[สามคนนี้มายืนรวมกันแล้วดูดีสุดๆ สวยหล่อราวกับภาพวาด ดูเหมือนครอบครัวเดียวกันเลย]

[แต่ก็... พี่อวิ๋นถานเลิกกับสือหยางไปแล้วนะ พวกเขาไม่มีทางกลับมาคบกันได้อีกหรอก เลิกจิ้นมั่วๆ ดีกว่านะ]

ภาพตัดกลับมาที่ระเบียงไม้ไผ่ในลานบ้าน

ไม่ไกลนักมีโต๊ะกินข้าวเตรียมไว้แล้ว เป็นโต๊ะเตี้ยๆ ล้อมรอบด้วยเก้าอี้ไม้ไผ่ตัวเล็กๆ ดูรู้เลยว่าเป็นการหยิบยืมมาจากชาวบ้านแถวนั้น

เด็กน้อยสามคนกำลังนอนคว่ำหน้าอยู่บนระเบียงไม้ หัวชนกัน

จือจือก้มหน้าก้มตา ในมือจับเส้นตอกไม้ไผ่ พยายามสานอะไรบางอย่างอย่างตั้งใจแต่ก็เงอะงะ

เผยอวี้เย่นอนคว่ำอยู่ทางซ้ายมือของเธอ สองมือเท้าคาง ตาจ้องเขม็งไปที่คุณตาจ้าว ปากอ้าหวอด้วยความทึ่ง

ส่วนกู้ซินนอนคว่ำอยู่ทางขวามือ แม้จะยังดูเงียบๆ ไม่ค่อยพูดเหมือนเดิม แต่แววตากลับดูผ่อนคลายและสบายใจ

ฟูฟูนอนหมอบอย่างว่าง่ายอยู่ข้างๆ หางกระดิกดุ๊กดิ๊ก

"ดูสิ ตั๊กแตนน้อยเสร็จแล้ว"

คุณตาจ้าวโชว์ฝีมือสานตั๊กแตนไม้ไผ่ที่เหมือนจริงเป๊ะให้ดูหน้ากล้อง

[ว้าว! คุณตาจ้าวฝีมือไม่ธรรมดาเลยนะเนี่ย!]

[เก่งมาก! นี่มันงานฝีมือสานไม้ไผ่ที่เป็นมรดกทางวัฒนธรรมเลยนะ คนที่ทำเป็นมีเหลือน้อยแล้ว]

[เด็กๆ สามคนสุมหัวกัน ภาพนี้เยียวยาจิตใจสุดๆ!]

เผยอวี้เย่ตามไม่ทันขั้นตอนนึง เส้นตอกในมือเลยหลุดลุ่ยไปหมด

เด็กชายเกาหัวแกรกๆ ด้วยความหงุดหงิด แต่ก็พูดอย่างมุ่งมั่นว่า

"คุณตาครับ ทำใหม่อีกตัวได้ไหมครับ คราวนี้ผมต้องทำได้แน่ๆ!"

"น้องจือจือ กระต่ายน้อยตัวนี้ให้เธอนะ"

จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างๆ เด็กทั้งสามคน

จือจือหันไปมอง ก็เห็นกระต่ายสานตัวเล็กน่ารักน่าเอ็นดูวางอยู่บนฝ่ามือของพี่ข่ายข่าย

"ว้าว! กระต่ายน้อย! พี่ข่ายข่ายเก่งจังเลย!"

เด็กชายแก้มแดงปลั่งด้วยความเขินอาย ยิ้มกว้างจนตาหยี

ข่ายข่ายเป็นเด็กข้างบ้าน พอรู้ว่าบ้านคุณตาจ้าวมีเด็กๆ มาพักเยอะแยะ แถมในหมู่บ้านก็แทบไม่มีเด็กวัยเดียวกันเลย เขาที่ชอบความครึกครื้นก็เลยมาขอเล่นด้วย

ตอนแรกที่เขาเห็นจือจือ เขาถึงกับอ้าปากค้าง

เด็กผู้หญิงตัวน้อยถักเปียสองข้าง ใส่ชุดกีฬาซักจนสะอาดสะอ้าน ยืนอยู่กลางลานบ้าน แก้มขาวอมชมพู เหมือนนางฟ้าตัวน้อยๆ ที่ลงมาเดินเล่นบนโลกมนุษย์เลย

น่ารักจนเขามองตาไม่กะพริบ

เพราะงั้น พอได้ยินว่าจือจืออยากได้กระต่ายน้อย เขาก็รีบลงมือสานให้ทันที

"ฮี่ๆ... เธอชอบก็ดีแล้ว"

พอเห็นจือจือชอบ ข่ายข่ายก็วิ่งปรู๊ดออกไปจากลานบ้าน สักพักก็กลับมาพร้อมกับถาดใส่ขนมตะโก้สาคูที่ห่อด้วยใบตอง

"นี่แม่ฉันทำเองนะ หวานๆ อร่อยมากเลย ลองชิมดูสิ!"

ข่ายข่ายรีบหยิบขนมชิ้นแรกส่งให้จือจือ เด็กหญิงยิ้มหวานรับมา แต่ก็หันไปป้อนให้กู้ซินก่อน "ซินซิน ให้เธอชิมก่อนนะ"

"อื้อ ขอบใจนะจือจือ"

ถึงแม้จือจือจะเป็นน้องเล็กสุดในกลุ่ม แต่เธอกลับคอยดูแลเอาใจใส่กู้ซิน พี่สาวที่เงียบขรึมคนนี้อยู่เสมอ

แล้วจือจือก็หยิบขนมจากถาดมาอีกชิ้น อ้าปากกว้างงับคำโต

แก้มยุ้ยๆ พองออกทันที จือจือตาเป็นประกาย เอ่ยชมไม่ขาดปาก

"อร่อยจังเลย! พี่ข่ายข่าย คุณแม่พี่ทำขนมเก่งจังเลยค่ะ!"

"งะ... งั้นพรุ่งนี้ฉันเอามาให้กินอีกนะ!"

"ได้เลยค่า~ ขอบคุณพี่ข่ายข่ายนะคะ~"

หลังจากกลืนตะโก้ลงคอแล้ว จือจือก็เอียงคอยิ้มหวานขอบคุณ

เผยอวี้เย่เห็นแบบนั้น ก็ขมวดคิ้วแน่น จ้องข่ายข่ายตาขวาง

ฮึ่ม! มาแย่งจือจือของเขาไปได้ไง!

เขาเจอจือจือก่อนนะ!

แค่ของเล่นกับของกิน ใครๆ ก็มี! เขาก็มีเหมือนกันแหละ!

เผยอวี้เย่รีบวิ่งกลับไปที่ห้อง คุ้ยกระเป๋าเดินทาง เอาของเล่นชิ้นโปรดอย่างรถของเล่นรุ่นลิมิเต็ดอิดิชัน พร้อมกับขนมที่แอบซ่อนทีมงานรายการไว้ ทั้งมันฝรั่งทอด ขนมผิง และเยลลี่ ออกมา

"จือจือ เอาอันนี้ไปเลย สนุกกว่ากระต่ายน้อยของหมอนั่นตั้งเยอะ แถมขนมพวกนี้ก็อร่อยกว่าตะโก้สาคูด้วย!"

จือจือมองขนมที่กองอยู่ตรงหน้าด้วยความงุนงง หันไปมองคุณลุงตากล้องโดยอัตโนมัติ

ถึงจะไม่ได้พูดอะไร แต่ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างด้วยความสงสัย ราวกับกำลังถามว่า

เขาไม่ให้เอาขนมเข้ามาไม่ใช่เหรอคะ?

ความอยากเอาชนะทำให้เผยอวี้เย่ลืมกฎของรายการไปซะสนิท

ข่ายข่ายก็ไม่ยอมแพ้ ล้วงลูกแก้วหลากสีออกมาจากกระเป๋ากางเกง

"ลูกแก้วนี่เรืองแสงได้ด้วยนะ ฉันเล่นชนะเพื่อนมา เป็นลูกแก้วสุดโปรดของฉันเลย จือจือ ฉันให้เธอนะ!"