บทที่ 63 สาดถ้อยคำทำร้ายจิตใจ

จือจือยังคงถือตะโก้สาคูที่กัดไปแล้วครึ่งชิ้น ริมฝีปากเปื้อนเศษขนมสีขาว เธอมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความทำตัวไม่ถูกและไร้เดียงสา

เด็กชายสองคนรุมล้อมจือจือส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว แย่งกันอวดของรักของหวงของตัวเองให้จือจือดู พยายามอย่างเต็มที่เพื่อพิสูจน์ว่าของตัวเองนั้นเจ๋งที่สุด

เหมือนนกยูงรำแพนหางโชว์สาวไม่มีผิด

หนวกหูจังเลย

จือจือหยิบตะโก้สาคูมาอีกสองชิ้น ส่งให้กู้ซินชิ้นนึง แล้วเก็บไว้เองชิ้นนึง

"ซินซิน เราไม่ต้องสนใจพวกเขานะ รีบกินขนมพวกนี้ให้หมดเลย พวกเขาจะได้อดกิน~"

"โอเค!"

กู้ซินไม่สนหรอกว่าคนอื่นจะปฏิบัติกับเธอยังไง เธอสนแค่คนที่เธอแคร์เท่านั้น

อย่างเช่นจือจือ แล้วก็พี่อวิ๋นเซิน

กู้ซินเกาะติดจือจือแจ ทั้งสองคนกินขนมอร่อยๆ ในมือไปพลาง ดูคุณตาจ้าวสานสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยตัวใหม่ไปพลาง

ส่วนเผยอวี้เย่กับข่ายข่ายที่อยู่ข้างหลังก็เริ่มเถียงกันเป็นเด็กประถมอีกแล้ว

ข่ายข่าย: "ฉันให้ลูกแก้วจือจือได้ตั้งร้อยลูกเลยนะ! แถมยังบอกให้แม่ทำของอร่อยๆ มาให้อีกด้วย!"

เผยอวี้เย่: "ใครจะไปอยากได้ลูกแก้วล่ะ! ฉันบอกให้ปาป๊าส่งรถของเล่นมาให้จือจือร้อยคันยังได้เลย! ของกินน่ะ ปาป๊าฉันก็ทำเป็นนะโว้ย!"

ข่ายข่าย: "พ่อของนายสู้แม่ฉันไม่ได้หรอก"

เผยอวี้เย่: "ปาป๊าฉันเก่งที่สุดในโลก! ปาป๊าฉันกล้าทำทุกอย่างเลย! แม่ของนายกล้าหรือเปล่าล่ะ!"

ข่ายข่าย: "แล้วพ่อนายกล้ากินขี้ไหมล่ะ?"

เผยอวี้เย่ตอบสวนทันควันโดยไม่ต้องคิด: "กล้าสิ!"

ข่ายข่ายอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงและไม่อยากจะเชื่อ พ่อของหมอนี่เก่งขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย...

เผยอวี้เย่นึกว่าข่ายข่ายเงียบแปลว่ายอมแพ้แล้ว เลยเชิดหน้าขึ้นอย่างภูมิใจ

[พรืดดด ฮ่าๆๆๆ! เสี่ยวเย่ แกรู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกไป! แล้วแกจะไปภูมิใจทำไมเนี่ย!]

[เบาๆ หน่อย นี่มันเรื่องน่าภูมิใจตรงไหนฮะ?]

[เผยเส้าหยวนทำงานงกๆ ทั้งวัน พอกลับมาดูรายการ โลกคงถล่มลงมาแน่ๆ เขาไปกินขี้ตอนไหนกันฟะ!]

[เสี่ยวเย่ เลิกเถียงกันได้แล้ว จือจือหนีไปกับซินซินนู่นแล้ว!]

[จือจือ: พี่ชายอะไรกัน เป็นพี่สาวดีกว่าตั้งเยอะ]

[จือจือทั้งน่ารัก เชื่อฟัง แถมยังใส่ใจคนอื่นอีก กลัวว่าซินซินจะเหงาก็เลยเล่นเป็นเพื่อนตลอด มิน่าล่ะถึงได้เป็นที่รักของทุกคน]

ในห้องครัว ข้าวสวยที่หุงด้วยหม้อเหล็กใกล้จะสุกแล้ว ซีอวิ๋นถานกำลังจะเอื้อมมือไปเปิดฝาหม้อ

"อย่าแตะนะ ระวัง!"

แต่มือของซีอวิ๋นถานเกือบจะแตะโดนหูจับฝาหม้ออยู่แล้ว ด้วยความตกใจ สือหยางจึงเอามือตัวเองไปบังไว้แทน

"ซี๊ด..."

มือของเขาเลยโดนฝาหม้อที่ร้อนจัดลวกเข้าอย่างจัง

สือหยางขมวดคิ้ว สะบัดมือ ปลายนิ้วแดงเถือกขึ้นมาทันที

ซีอวิ๋นถานอึ้งไป พอตั้งสติได้ก็รีบจะดึงมือสือหยางไปล้างน้ำเย็น

แต่สือหยางกลับชักมือกลับ ปล่อยมือทิ้งไว้ข้างลำตัว สีหน้าไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด ทำเหมือนไม่ใส่ใจ

"ไม่เป็นไรหรอก"

น้ำในหม้อบนเตายังคงเดือดปุดๆ เผยเส้าหยวนที่กำลังหั่นผักอยู่อีกฝั่งไม่ได้สังเกตเห็นเหตุการณ์นี้ หลานหลันกำลังคุยกับทีมงานอยู่โดยหันหลังให้พวกเขา

ในมุมหนึ่งของห้องครัว มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้น

มือของซีอวิ๋นถานที่ชะงักค้างอยู่กลางอากาศค่อยๆ ลดลง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

เธอเงยหน้าขึ้นมองสือหยาง ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที

"สือหยาง นายหมายความว่ายังไง?"

เสียงไม่ได้ดังมาก แต่ถ้าฟังดีๆ จะรู้ว่าน้ำเสียงนั้นสั่นเครือ ราวกับว่าถ้าพูดเสียงดังกว่านี้อีกนิด น้ำตาที่อัดอั้นไปด้วยความน้อยใจก็จะไหลพรั่งพรูออกมา

สือหยางมองขอบตาแดงๆ ที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำตาของเธอแล้วก็พูดไม่ออก

"นายไปพัวพันกับหลานหลันจนทำเธอแท้ง แล้ววันนี้ยังจะมาทำดีกับฉันครั้งแล้วครั้งเล่า..." ซีอวิ๋นถานกำหมัดแน่น พยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อไม่ให้ตัวเองสติแตก "นายเห็นฉันเป็นตัวอะไร? สือหยาง นายเห็นฉันเป็นตัวอะไรกันแน่!"

ทำไมต้องทำร้ายเธอแบบนี้ แล้วค่อยกลับมาทำดีด้วยอีก

เขาก็รู้ดีนี่นา ว่าเธอแคร์ความสัมพันธ์สิบปีนี้มากแค่ไหน

จากเพื่อนสมัยเด็ก พัฒนาเป็นความรักต่างคนต่างแอบชอบจนเปิดเผยความในใจ กว่าจะได้มายืนเคียงข้างกัน กว่าจะเตรียมตัวเข้าสู่ประตูวิวาห์ แต่กลับต้องมาเจอเรื่องช็อกโลกอย่างการนอกใจจนท้องและแท้งลูกแบบนี้

ซีอวิ๋นถานอดทนมาตลอด แต่ในวินาทีที่สือหยางปกป้องเธอ ความน้อยใจทั้งหมดก็พรั่งพรูออกมาจนเธอทนไม่ไหวอีกต่อไป

[ฮือๆๆๆ ฉันดูแล้วร้องไห้ตามเลย...]

[สือหยางทำไปเพื่ออะไรเนี่ย? ทำไมถึงต้องมาทำให้พี่อวิ๋นถานของพวกเราต้องเจ็บปวดด้วย สงสารจับใจเลย!]

[คนที่ทำลายความรักของคนอื่นสมควรโดนเข็มทิ่มคอเป็นหมื่นเล่ม! ต่อให้สือหยางจะดียังไง ก็ลบล้างความจริงที่ว่าเขาทำร้ายผู้หญิงสองคนไม่ได้หรอก!]

[หลานหลันแท้ง ซีอวิ๋นถานโดนนอกใจ คนอย่างสือหยางยังมีหน้ามาออกรายการวาไรตี้ แถมยังมีคนชมอีก ฉันล่ะไม่เข้าใจจริงๆ]

ลูกกระเดือกของสือหยางขยับขึ้นลง ปลายนิ้วที่โดนลวกบวมแดง แต่เขากลับกำหมัดแน่นอย่างไม่รู้เจ็บ

"ฉัน..." สือหยางอ้าปากจะพูด แต่สุดท้ายก็ต้องกลืนคำพูดลงคอไปเมื่อสบเข้ากับดวงตาเปื้อนน้ำตาของซีอวิ๋นถาน

เขาไม่ได้พัวพันกับหลานหลัน

เขาไม่ได้นอกใจ

แต่เขาไม่มีหลักฐาน เขาพูดไม่ได้

คำพูดมากมายนับพันคำ สุดท้ายก็กลายเป็นเพียงเสียงถอนหายใจของสือหยาง เขาพูดเสียงเรียบว่า

"เธอไปจัดการตัวเองก่อนเถอะ"

ซีอวิ๋นถานแค่นเสียงหัวเราะเยาะตัวเอง เดินเลี่ยงสือหยางแล้ววิ่งกลับเข้าห้องไป

จือจือมองซีอวิ๋นถานวิ่งร้องไห้ออกมาจากห้องครัว แล้วก็หันไปมองสือหยางที่ก้มหน้าคอตกด้วยความเป็นห่วง

เธอจะช่วยคุณน้ารองง้อคุณน้าสะใภ้ยังไงดีนะ... ดูเหมือนจะเข้าใจผิดกันใหญ่โตแล้ว...

"คุณน้าคะ คุณน้ากับคุณน้าอวิ๋นถานเป็นอะไรกันไปคะ? คุณน้าทำเธอร้องไห้ รีบไปง้อสิคะ"

จือจือดึงแขนสือหยางหมายจะลากเขาขึ้นไปบนชั้นสอง แต่สือหยางกลับไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด

"ฉันผิดต่อเธอเอง ฉันทำให้เธอเสียใจ..." สือหยางรู้สึกหงุดหงิดในใจ เขานั่งแหมะลงบนธรณีประตูหลังห้องครัว หลบมุมกล้อง แล้วเอามือสางผมด้วยความเจ็บปวด

ทำไมเขาถึงได้เมาแอ๋ขนาดนั้น เมาจนไม่รู้สึกตัวอะไรเลย

คืนนั้น หลังจากไปงานเลี้ยงฉลองปิดกล้อง เขาก็ดื่มเหล้าไปเยอะมาก

พอตื่นขึ้นมาอีกที ข้างๆ ก็มีหลานหลันนอนเปลือยกายอยู่ ร่องรอยบนตัวเธอบ่งบอกชัดเจนว่าเพิ่งผ่านเรื่องอย่างว่ามาหมาดๆ

กล้องวงจรปิดของโรงแรมก็ดันมาเสียพอดี

ส่วนพนักงานที่เข้ากะคืนนั้นก็ประสานเสียงกันบอกว่า เห็นเขาลากผู้หญิงเข้าไปในห้อง

หลักฐานทุกอย่างชี้ชัดว่าเขามีอะไรกับหลานหลันจริงๆ

แต่ถ้าเขาทำจริง ทำไมเขาถึงไม่รู้สึกอะไรเลยล่ะ?

ตอนแรกตกลงกับหลานหลันไว้แล้วว่าจะปิดเรื่องนี้เป็นความลับ แต่ใครจะไปรู้ว่าหลานหลันลืมกินยาคุมฉุกเฉิน ตัวเธอเองก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าท้อง จนกระทั่งไปออกรายการวาไรตี้แล้วหกล้มตอนทำภารกิจ จนแท้งลูก

เรื่องฉาวโฉ่ในคืนนั้นถูกแฉออกมา สือหยางก็ถูกตราหน้าว่าเป็นผู้ชายเฮงซวย นอกใจแฟนทันที ไม่มีแม้แต่โอกาสจะอธิบาย

เพียงชั่วข้ามคืน สปอนเซอร์ทั้งหมดพากันยกเลิกสัญญา เจ๊ห่าวเลยต้องพาเขาไปกบดานที่บ้านตระกูลสือเพื่อหลบกระแส

ไม่มีหลักฐาน ก็ไม่มีใครเชื่อเขา

แม้แต่ตัวเขาเองก็แทบจะไม่เชื่อตัวเองแล้ว

แน่นอนว่าจือจือรู้ความจริงทั้งหมด แต่เธอก็พูดไม่ได้ ไม่งั้นเธอคงได้กลายเป็นเทพธิดาพยากรณ์แน่ๆ

สือหยางเอามือปิดหน้า หยาดน้ำตาใสๆ ไหลซึมผ่านร่องนิ้ว คุณน้ารองของเธอกำลังร้องไห้

มือเล็กๆ แตะลงบนผมของชายหนุ่ม ลูบศีรษะเขาเบาๆ ราวกับผู้ใหญ่กำลังปลอบเด็ก

"คุณน้าคะ ทำผิดก็ต้องกล้ายอมรับ ถ้าคุณน้าไม่พูด แล้วคนอื่นจะรู้ความจริงได้ยังไงคะ?"

"มีปากไว้กินข้าวแล้ว ก็ต้องมีไว้พูดอธิบายเรื่องเข้าใจผิดด้วยนะคะ"

สือหยางแค่นเสียงหัวเราะเยาะ "คำพูดของฉันไม่มีใครเชื่อหรอก"

"ถ้าไม่พูดแล้วจะรู้ได้ไงคะ? คนที่พร้อมจะเชื่อคุณน้า ยังไงเขาก็ต้องเชื่อค่ะ จือจือเชื่อ คุณน้าอวิ๋นถานก็ต้องเชื่อแน่ๆ"